Liściasta gołębioszara nr 2

   Kolejna liściasta chusta w kolorze gołębioszarym. Powstałą w trzy dni. Jest zwiewna, delikatna z moherku SuperKid Mohair (65% mohair), 5% wełny, 30 % poliamidu) firmy ggh.
Chusta  prezentuje się tak.

 

Rudy sweter

   Długo bardzo powstawał. W międzyczasie wydziergałam kilka innych rzeczy, wcale nie pilniejszych. Sweter był dosyć wymagający ze względu na dużą liczbę warkoczy, które krzyżowały się w różnych sekwencjach. Kilka razy musiałam podpruwać robótkę, aby wszystko się zgadzało. 

Sweter powstał zainspirowany swetrem Catkins Marzeny Kołaczek. A konkretnie jego konstrukcją.   

   Dziergany od dołu na okrągło, po bokach dzianiny wzór warkoczowy, Aby urozmaicić sweter dodałam też warkocze z przodu, reszta dziergana pojedynczym ryżem. 

   I tu mała dygresja - jak ja kiedyś nie lubiłam tego ściegu! A w latach 80-tych był bardzo modny i kilka swetrów tym ściegiem wydziergałam - teraz polubiłam się z ryżem. A dlaczego? Otóż inaczej ten ścieg robi się na okrągłych drutach, w okrążeniach oczka układają się inaczej, łatwiej się je przerabia, gdyż "podchodzą" pod drut.

   Włóczka pochodzi z tego rudego coś to Alpaca DROPSA, która spruta leżała jakiś czas. Na ściągacze wykorzystałam ręcznie farbowaną mieszankę wełny z jedwabiem, którą zakupiłam dawno temu w nieistniejacym już sklepiku Tysi. Niestety, dopiero w trakcie zaawansowanej roboty zauważyłam, że dół swetra różni się trochę kolorystycznie. To też alpaca, ale z innej partii albo firmy, już nie pamiętam. Na razie zostawiłam, może przyjdzie mi do głowy jakiś pomysł jak temu zaradzić.

Dziergałam na drutach 2,25, motywy warkoczy zaczerpnęłam z archiwalnych numerów "Sandry".

Bezlitośnie wykorzystałam córkę, która przebywała u mnie kilka dni i zmusiłam do pozowania. Jednak co by nie mówić o mojej manekinie Margolce, nie ma tyle wdzięku co Magda.
 

Od tygodnia pracuję inaczej. Jak to wygląda w moim przypadku, czyli nauczyciela bibliotekarza? 

Cały czas pozostaję w gotowości do świadczenia pracy (tak to się nazywa).

To nie znaczy, że nic nie robię. Na bieżąco przeczesuję Internet w poszukiwaniu ciekawych stron dla uczniów, które mogą pomóc w samodzielnej nauce w domu i umieszczam linki na blogu biblioteki szkolnej, aktywnie uczestniczę w dyskusjach z nauczycielami mojej szkoły na temat zdalnej pracy, pomocnych narzędzi itp. I nareszcie z koleżanką z biblioteki mamy czas, aby popracować nad wspólnym projektem, na który chcemy złożyć wniosek w celu pozyskania funduszy na jego realizację.

   To jest trudny czas dla nas wszystkich, czasami dochodzi do absurdów, gdzie w niektórych szkołach nawet świetlica zadaje dzieciom pracę domową (!!!). U nas jest to w miarę rozsądnie robione. Wiem, że bywają problemy w domach, gdy do jednego komputera ustawia się troje rodzeństwa, a jeszcze rodzic zdalnie musi wykonać swoją pracę.

   A kuratoria od jutra przeprowadzają w szkołach kontrole, jak realizowane jest zdalne nauczanie, nauczyciele będą rozliczani z ilości i treści przesyłanych do uczniów, ilości przeprowadzonych wideolekcji itp.

Myślę, że wszyscy musimy wykazać się zrozumieniem w tym trudnym czasie i nauczyciele, i rodzice, i pracodawcy i wszyscy wzajemnie...



   Czytelnikom mojego bloga życzę zdrowia, życzliwości w czasach zarazy i aby znowu było nam tak sielsko.... (patrz obok)

Szary sweter oversize

   Rok temu kupiłam bawełnianą włóczkę Marlene firmy LANG YARNS kolor 024. Bawełna ma piękny szary kolor, delikatny połysk i ciekawą strukturę. W motku świetnie wyglądała. Zaczęłam dziergać taką letnią narzutkę i mina mi rzedła, bo w robótce ta Marlene już mi się tak nie podobała. Rzuciłam w kąt druty z zaczętą narzutką i zajęłam się innymi rzeczami. Miesiąc temu obejrzałam filmik na stronie e-dziewiarka, gdzie Mariolcia w wiosennych inspiracjach pokazała połączenie Marlene Lux (odmiana Marlene, którą posiadałam w zapasach, tyle ,że ze złotą nitką) z moherem. I olśniło mnie! Posiadałam szary Kid Silk nr 10 DROPSA , połączyłam obydwie włóczki i BINGO! Powstała fajna, miękka mieszanka, a dzianina z niej jest cieplutka i bardzo miła w dotyku, już nie taka "sznurkowa" jak z samej Marlene.

   Ekspresowo (w niecałe dwa tygodnie) powstał sweter w rozmiarze 48. Prosty, bez żadnych wzorów, aby uwypuklić fakturę nitki. Sweterek już się nosi, jest jednym z moich ulubionych. 

Dziergałam go od góry, tył ma lekko wydłużony ściągacz, z boku jest pęknięcie. Dekolt formowałam rzędami skróconymi. Trochę w inny sposób modelowałam rękawy. Na jednym ze zdjęć strzałki pokazują kierunek dobierania oczek. Zużyłam 7 motków Marlene i niecałe 4 motki Kid Silka, dziergałam na drutach 3,0. 

Sweter prezentuje się tak.

 

Przeczytane

   Z książek, które widzicie na zdjęciu szczególnie polecam  "Joyce girl. Pasja i upadek" Annabel Abbs. To opowieść o córce Jamesa Joyce'a, skomplikowanych relacjach rodzinnych i wpływie ojca, który zdeterminował całe życie Lucii.

   Bardzo poruszającą ksiażką są "Dwa światła" Marii Paszyńskiej. To opowieść inspirowana na faktach ukazująca przyjaźń starego mistrza, kompozytora i profesora muzyki z małym bardzo utalentowanym żydowskim chłopcem, który ukrywa się w domu profesora po wyprowadzeniu go z warszawskiego getta. Po wojnie chłopiec wygrywa Konkurs Chopinowski. Polecam

"Noc, kiedy umarła" Jenny Blackhurst to dosyć ciekawy thriller, trzymający w napięciu. Dlaczego młoda kobieta rzuca się z klifu w dniu swojego ślubu? Jakie tajemnice kryją się w jej życiu? Jaki udział w tym wszystkim miała jej przyjaciółka? Przeczytaj, a znajdziesz odpowiedzi na te pytania.

"Splecione letnie sny" i "Cisza miedzy dźwiękami"  Karoliny Wilczyńskiej to kolejne książki z serii "Stacja Jagodno". Poznajemy dalsze losy znanych bohaterek, poznajemy nowe. Książki mówiące o sile kobiet. I chyba dlatego lubię tę serię.

   Natomiast książka Agaty Przybylek "Jak smakuje miłość" bardzo mnie rozczarowała. Czytałam wcześniej inne książki tej autorki  i nieźle się przy nich bawiłam, czasem nawet wzruszyłam, chociaż należą do tych książek z kategorii łatwe i przyjemne w czytaniu. Przy tej książce ewidentnie się męczyłam. Czytając miałam wrażenie, że do druku poszła jakaś wersja robocza tej książki, mocno niedopracowana. W niektórych momentach tak naiwna i przewidywalna, że aż nudna. Sprawdziłam, to nie był debiut autorki, tylko któraś z kolei jej książka. Nie polecam

"Zniknięcie Annie Thorn" C.J.Tudor to thriller, którego akcja dzieje się w małej górniczej miejscowości w Anglii. Po wielu latach do rodzinnego miasteczka wraca główny bohater i zatrudnia się w miejscowej szkole jako nauczyciel angielskiego. Jednak w ślad za nim pojawia się Gloria, bardzo groźna kobieta. Jednocześnie za Joe'm ciągną się stare niewyjaśnione sprawy z przeszłości. Na początku trudno było mi się wgryźć w tę książkę, jednak później nie mogłam się od niej oderwać. Byłby z tego niezły film, z taką mała nutką horroru. Chociaż nie lubię tego gatunku, ta książka mi się podobała. Tę polecam.

   Na drutach mam szarości, niedługo będą na ukończeniu i pochwalę się swetrem. Natomiast ten rudy leży odłogiem. Są robótki, które powstają szybko, mimochodem ( jak ta szara), a inne dziergają się z mozołem (jak rudy sweter). Już tęsknię za mniejszymi i lżejszymi, bardziej zwiewnymi formami tak jak tęsknię za wiosną. Chociaż w ogródku wiosnę już mam i przebiśniegi, i krokusy...  Ale już bym chciała usiąść z kawą na tarasie i podelektować się słońcem.