Quiltdip

Dat ik na het afmaken van de hexagonnenlap in een gat zou vallen, was te verwachten. Dat deze dip gelijk zou vallen met een instorting op werkgebied is iets ongelukkiger. Het woord overspanning is gevallen en ik heb mijn functie als locatiecoördinator teruggegeven. En samen met een vastzittende schouder (kalk? gescheurde pees? stress? slijmbeursontsteking? alles tegelijk?) houdt het even niet over.

Ik mag weer voor de groep en dat is een feestje. ( Echt, ik krijg hier energie van en zit dus niet thuis op de bank). En met behulp van gesprek, loog en peut en veel lieve mensen klim ik er weer een beetje bovenop en langzaam aan lukt het me om weer met stofjes te gaan spelen.

De grote lap is weer veilig teruggekomen, inclusief juryrapport ( 7-ens en 8-en) en klosjes garen van Metler. Het bloggen staat dus op een laag pitje.

p.s. lief vriendinnetje uit Ter Aar: je had het helemaal goed! Bedankt voor je kaartje.

Het kindje is weer thuis

Het gebeurd niet vaak dat ik onder werktijd een berichtje krijg van manlief. Ze zijn alle 14.500 veilig thuis gekomen lees ik.

Maastricht was een belevenis. De lap hing mooi en ook het juryrapport geeft me een ruime voldoende voor dit project.

Ik heb niet veel foto's van werkstukken gemaakt, ook deze komt van de telefoon van mijn man..

Er was zoveel moois en knaps, het duizelde me helemaal.

En dit is nog maar een klein stukje van de zaal!
De komende dagen moet ik nog steeds bijkomen van de ontlading van het afhebben van dit werkstuk en de poespas eromheen. Een grote-quilt-af-dip. Ik wikkel me in mijn lap en doe eventjes een paar daagjes niks. Misschien een los blokje, maar dat is dan ook alles.

op reis

Nog een laatste blik op het megaproject van ruim 14000 hexagonnetjes...

Nog een laatste keer uitleggen op de grond voor de achterkant.... We zoomen niet meer in, want er zijn altijd wel naadjes die beter konden...

Een borduurtje op de achterkant, omdat ik geen labels maak op mijn werkstukken...

Een tunnel priegelen, nadat ik even gespiekt heb op de site van het gilde, hoe het ook alweer moest...

En dan tot slot de sticker erop op de rechteronderkant, omdat dat in de brief staat...

Het was en is liefde op het eerste gezicht. Nu mag heet dekentje op reis. Via Maarheze naar Maastricht.

Ik ben benieuwd hoe het werkstuk er hangend uitziet. Nog een paar nachtjes slapen...

Lelijk verkeken

Wat kun je je toch lelijk verkijken in een hoeveelheid werk. Dacht ik nog maar 'even' het randje te hoeven doen, blijkt dit qua oppervlakte toch nog best een groot stuk te zijn!

Dus is mijn uitzicht voorlopig nog even de quiltring. Golven en golven en golven moeten er komen. Allemaal volgens de originele tekening, die ik kreeg van An Moonen.

Om bij de hoek extra op te letten dat het horizontale golfje wel gelijk uitkomt met het verticale golfje van de volgende rand, het hoekje om...

Even de beentjes strekken en de voetjes uitrekken en dan gaan we weer verder, golvende lijnen van speld naar speld afgemeten. Het moeten zes golven worden. En elke golf heeft een afstand van ongeveer anderhalve hexagon.

Tot laat in de avond wordt er gepit. Vervelend? Nee hoor, helemaal niet. Na twee golven mijn vingers een dagje of wat rust geven en dan weer vrolijk verder..

Ben nog even bezig...

Mijn nieuwe randje van de week

En dan is opeens het middenstuk klaar. Een beetje beduusd sta ik ernaar te kijken. Wat een lap is het toch.

Op naar de volgende fase: Omzomen van de randen.

En dan ligt toch weer de kamer vol met kartonnetjes en tape. Die mogen er niet in blijven zitten.
Ik heb me er voor het eerst ook even ingerold. Het is een lichte deken, ondanks de grootte. Een ideale lap voor op bed van de zomer in de periode dat het dekbed te warm is en een laken te koud.

En nog meer steekjes..

Het gevoel van de eindspurt die gemaakt werd bij de laatste hexagonnen is weer helemaal terug. En nog steeds maak ik elk steekje met plezier. Met het thuisfront is afgesproken dat ook al mag ik (nou ja, de lap) hangen in Maastricht, het nog steeds geen aangenomen werk is. Lukt het niet om de lap helemaal doorgestikt te krijgen trek ik me terug uit de tentoonstelling.

Voorlopig zit ik ruim op schema. De harten in de hoeken zijn af en ook het middenstuk vordert gestaag. Af en toe hang ik ondersteboven om de onderkant te inspecteren.

Zit alles nog recht? Geen vervelende bobbels? Even een stukje verder uitrollen en het volgende stukje mag weer.

Lijn na lijn komt tevoorschijn. Het is een simpel patroon, net als het origineel en pas prima bij de voorkant. Het voor en achterkant zijn in evenwicht. Een ingewikkelder quiltpatroon zou de eenvoud van de voorkant teniet doen, denk ik.

En elk hexje komt nogmaals voorbij. En met (bijna) elk hexje weet ik weet waar het lapje vandaan komt. Restjes, gekocht, geruild en gekregen. Elk steekje is genieten op dit moment.

steekjes steekjes steekjes

Soms worden er zoveel steekjes gezet dat je bijna geen tijd meer over houd om er een verhaaltje om te verzinnen. Maar eerst: lieve lezers, dank jullie wel voor de reacties op de vorige blog. Ik vind het zo leuk om de deken aan jullie te kunnen laten zien! Voordat het zover is worden er nog steeds vele steekjes gezet.

Rechte steekjes aan de goede kant, om zeker te weten dat de lijnen recht lopen...

Steekjes van speldenkop naar speldenkop om netjes op de lijn te blijven...

Kromme steeklijntjes met steekjes zodat het een hart wordt...

Toch de voorkant nog even extra checken , of alles nog recht en strak eruit komt te zien...

En dan weer de volgende lijn uitmeten. 1 1/2 inch afstand is ongeveer een duimsmaat in de tijd van het origineel...

En steekje na steekje komt het patroon tevoorschijn...

Om s'avonds laat de laatste foto te maken voor deze keer. Morgen de lap een stukje verder rollen en dan gaat het steekjes verhaal weer verder...

OEQC

Een megaproject maken is leuk, maar nog leuker is het om het resultaat aan anderen te laten zien. Dat is een van de redenen om te bloggen en ook op het FB zijn er vele quiltvriendjes te vinden op de lijst.

Helaas is het megaproject net even te groot voor de tentoonstelling van het quiltersgilde. De inzendingen mogen dan niet groter zijn dan 2 1/2 meter en de grote lap is in de breedte toch echt 30 cm langer.

Jammer. Maar toen viel mijn oog op de inzendingseisen van het OEQC in Maastricht een maandje later. Daar zou hij wel voor in aanmerking komen. Maar ja...een Europees kampioenschap?

Ik heb toch de stoute schoenen aangetrokken, want ook een kampioenschap heeft zaalvulling nodig en deze week viel de langverwachte brief in de brievenbus.

Gefeliciteerd! Mijn quilt is geaccepteerd om de laatste week van oktober te mogen hangen. Dat betekent wel dat alle andere projecten nu op "hold" staan. Steekjes, steekjes steekjes voor de grote lap.

Mijn grote lap mag hangen. Toch wel spannend.

Wel of geen school?

De vergadertafel op school ligt vaak vol met allerlei bladen en papierwerk. Vandaag even niet en heb ik de school voor mezelf. Alles is leeggehaald om mijn knieën en nog steeds pijnlijke enkel te ontzien.

De reuzenlap moet afgetekend worden voor de tweede helft van het quilthart.

Tja, en als je dan toch bezig bent en nog moet wachten op een monteur die bezig is met het ophangen van de nieuwe digiborden..

Ben ik aan de affe kant vast begonnen met het afbiezen of dichtnaaien van de quilt. Geen bies, maar vastzetten en dubbelvouwen. Net als het origineel.

Gewoon om even te proeven en te zien hoe het eruit gaat zien straks.

Korte pit-update

Mijn enkel gaat stukken beter. Ik heb vier bewakers om me heen die ervoor zorgen dat ik rust houd.
Omdat ik het toch niet kon laten en iedereen een moment weg was...

Nog maar een klein stukje...

En de helft van het middenstuk is af. Kijk dan wil ik wel met mijn voet omhoog zitten. Even genieten!

Saaie foto's

Op de volgende foto's valt niet veel te zien. Ik krijg de grote lap niet meer goed in beeld.

Steekje voor steekje wordt het slagschip doorgequilt. En niet alleen de grote lap. Zo af en toe gaat het toch wel mis...

En toch ben ik meer dan tevreden. Ik denk dat ik nu een vierkante meter gedaan heb. De tseekjes worden steeds gelijkmatiger en de lijnen bobbelen steeds minder. (Ook binnen de lijntjes kleuren vraagt oefening en oefenen kan ik op deze grote lap genoeg).

Is het te zien? Ik ben even boven op de bank geklommen met de camera hoog voor een overzichtje. Twee harten die naar elkaar toe komen.

Een vreemde hobby

Met de vele meters die gequilt moeten worden, gaat de toestand van mijn handen flink achteruit. Quiltspierpijn in mijn vinger en duim lijkt het wel, met zere vingertoppen na een paar uur steekjes zetten.

Gelukkig ben ik hierin niet de enige en zijn hiervoor geweldige instrumentjes uitgevonden. Allereerst heb ik een draadtrekker aangeschaft.

Dat scheelt in ieder geval veel kramp bij het doortrekken van de kleine naaldjes. Het ziet er ingewikkelder uit dan het is, maar ik kan nu al niet meer zonder.

Voor de opvang vingers onder de grote deken ben ik nog niet helemaal uitgeprobeerd. Aunt Becky werkt wisselend wel en niet en het fenomeen vingercomdoom zorgde voor veel hilariteit in huis en op het FB.

Het leek een veelbelovende oplossing, maar nadat ik het rubber drie keer heb vastgenaaid aan de lap, heb ik ze toch maar weer opgeruimd.

Het steekjes zetten lukt dus de ene keer wat beter dan de andere. Ik merk dat de foto's van het quiltwerk erg op elkaar gaan lijken. Dat betekent wat minder bloggen vanaf nu. Niet dat ik niets te vertellen heb, maar voorlopig zit ik aan mijn frame te kijken naar deze bruine lap. Af en toe lig ik onder tafel om te zien of het nog steeds goed gaat. (En heb ik even een aai- en bewonderpauze)

Zondagsteken

Elk vrij moment wordt op dit moment gebruikt om een paar steken te zetten. Maar om een grote lap door te quilten heb ik meer dan een paar minuutjes nodig. Het frame neemt best veel ruimte in in de huiskamer, dus dat wordt door de weeks opgeruimd. Over de eerste steekjes ben ik meer dan tevreden.

Maar dat zijn dan ook rechte lijnen. Het originele patroon heeft vier harten en die gaan krom. Een nieuwe uitdaging voor mij in het grote quiltavontuur.

Met de originele tekening in de hand, wordt er weer gemeten en getekend en opnieuw geregen. Maar ook nu ben ik erg in mijn Sas.

Boven en onderkant liggen er redelijk netjes bij. Het blijft een gevecht om het geheel strak te houden. Een meer ervaren quilter geeft de 'schuld' aan het feit dat de hexagonnen niet allemaal recht van draad zijn en dat de lap ongelooflijk veel speling heeft. Een gevecht wil ik het nog niet noemen, maar een stoeipartij is het zeker. 

Dubbel en dwars

Het opnieuw dubbelen en rijgen is het werk dubbel en dwars waard geweest. Kijk mijn pronkrol eens mooi staan in de kamer. Te wachten op een beetje quilttijd.

Een beetje donkere foto, niet? Daarom maar snel het rek opgebouwd en een foto in het licht gemaakt. Even gladstrijken...zucht...na het zien van de foto in het boek van An Moonen (Geschiedenis van de Nederlandse quilt) ben ik nog steeds verliefd.

En na duizenden kartonnetjes (ik vond er toch nog vier verstopt) en hexagonnetjes mag ik nu eindelijk gaan doorstikken.

Of ik soms pijn in mijn rug krijg bij het doorstikken? Nee hoor, het zit heerlijk. ik schijf mezelf of de tafel (op wieltjes) de hele kamer door en maak meters alsof de tijd vliegt.

Gewoon twee meter stikken, zonder met een ring te hoeven draaien of een heel gewicht op je schoot te hoeven dragen. En het mooie is ook nog: het is vakantie. Dus lekker veel extra quilttijd!!

Zonnestraaltjes

Hoe blij kun je worden van een straaltje zon? Heel blij!
En blij ben ik ook met mijn st(r)aaltjes quiltwerk. Nog een klein stukje en dan is het middenstuk klaar.

Waar ik echter niet zo blij van word is het feit dat het dubbelen niet helemaal goed is gegaan. Het middenstuk kreeg ik nog wel strak, maar voor het volgende kader, moet ik de lap toch even opnieuw spannen. Doe ik het niet krijg ik spijt.

Geen straf hoor om de rijgdraden eruit te trekken en de boel weer plat te aaien en te aaien en te aaien. strijken.
De originele tekening erbij en ik weet nu ook waar het kader komt voor de volgende quiltstap.
Samen met DH beslis ik dat ik de lap mee neem naar school om na schooltijd de boel daar in de grote zaal plat op de grond te leggen en te spannen. Daar is meer ruimte dan in de huiskamer.
Dus niet terug op de rol, maar een pakketje opgevouwen, wachtend op meer...