Zelienople - His/Hers (2007)

Zelienople - His/Hers (2007)

1 - Family Beast
2 - Moss Man
3 - Parts Are Lost
4 - Forced March
5 - Sweet Ali

Zelienople - Ink

Zelienople - Ink

DWNLD

Zelienople - Pajama Avenue

Zelienople - Pajama Avenue

Pajama Avenue, Chicago'lu bağımsız/deneysel topluluk Zelienople'ın 2002 yılında çıkardığı ilk albüm.. fısıltılı Ian Curtis'vari vokaller ve leziz atmosferik sesler içeren bu albüm post-rock olduğu kadar post-punk esintileri de içeriyor bolca.. biraz kişisel bir ayrıntı olacak ama: U2'nun 84 yılında, ambient gurusu Brian Eno ile çalışmaya başladığı ve dolayısıyla atmosferik yönü yüksek olan "The Unforgettable Fire" albümünü çağrıştırıyor bana bu albüm, gerek The Edge'vari gitarları, gerekse ruhani havaları dolayısıyla.. (fakat bu durumun, U2'ya özel bir gıcıklık besleyenler için herhangi bir sorun oluşturacağını da sanmıyorum, bu albümü dinlerken..)


DWNLD

Zelienople - Hollywood (2009)

Zelienople - Hollywood (2009)

Karton kutuların arasında otururken eğer rüzgar esiyor ve hava oldukça soğuksa, bedenimi üşütmeyen o tekmelenen kutuların önemini bir daha anlayıp gülümseyebiliyor-ken, halen hayata dair plansız, parasız, kremalı pastasız ama sadece anı yaşamayı seven bir yapım olmadığınıda etrafımdakilere hissettiriyordum..

Ayrıca, şu "Zona" adlı hastalık ne pis bir şey olduğunuda annem acıdan yanımda kıvranıp, ağlarken anlayabiliyor ama sadece bakmakla yetinebiliyordum. İlaçların bile bazen tesir etmediği anlar olur ya, işte bolca onlardan düşünün ve sabahın gözlerinizin açıklığıyla olduğu da düşünün. Öyle bir şey..

İlginç şeyler oluyordu ama son dönem iyice ilginçleşmeye başladı yaşam. Uyurken ve uyanıkken. İçinde olduğum trenin kaza yapıcağını 15 dakika önce hissedip beklemeye başlamıştım. Kulağımda "Felt" kankileriyle müziğini icra ediyor, ben uyuklayıp makinistin kaçın demesini bekliyordum. Derken olan oldu ve o lüks arabayı altımıza alıp metrelerce sürükledik. Sürüklenme öncesi makinistin ayağa kalkıp "Arkaya doğru kaçıın" demesiyle hem gülümseyip hemde önümde kaçmaya çalışan amcanın güvercin adımlarla ilerlemesini de bir güzel kahkaha atarak karşıladım. Sonuç neydi ? Şuydu: Arabadaki kendini dışarı atmış, trenin ufak bir yeri hasar görmüş, panik ve korku dışında kimseye bir şey olmamış, yarım saat sonrası da hiç bir şey olmamış gibi yola devam etmiştik. Ben ise, herkes kendini benimle birlikte trenden aşağıya atıp yere ayaklarıyla bastıktan hemen sonrası "Gelmiş geçmiş olsun, allah korudu valla" nidaları eden halk eşliğinde yine aklıma gelenin gerçekleşmesi nedeniyle kıs kıs gülüyordum..


"Zelienople" yeni albümünü gördüğünüz gibi yeni bastı. Dinleyelim.

Band:

Matt Christensen (guitar/vocals)

Mike Weis (percussion)

Brian Harding (guitar/clarinet)

Neil Jendon (guitar)