Σήμερα ένα φιλικό ζευγάρι έχασε τον μονάκριβο γυιό του.
Ο Αλέξανδρος, μια χαρά παλληκάρι, έφυγε στα 24 του, κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε. Τι να πεις στους γονείς και πώς να συμπαρασταθείς, πώς να συμμετάσχεις στον πόνο τους, πως να συνειδητοποιήσεις το κακό που τους βρήκε…
Ο Αλέξανδρος, μια χαρά παλληκάρι, έφυγε στα 24 του, κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε. Τι να πεις στους γονείς και πώς να συμπαρασταθείς, πώς να συμμετάσχεις στον πόνο τους, πως να συνειδητοποιήσεις το κακό που τους βρήκε…
Είναι συχνά τόσο απρόβλεπτα σκληρή η ζωή που και μόνο στη σκέψη του τι μπορεί να σε περιμένει στη στροφή σε πιάνει πανικός. Μόνο τότε όμως. Δυστυχώς μόνο σε κάτι τέτοιες στιγμές. Τις άλλες αναλωνόμαστε σε πράγματα κατώτερά μας, κατώτερα και ανάξια της υπόστασής μας, της λογικής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Χανόμαστε στο δαίδαλο που φτιάξαμε για να ζούμε μέχρι να συμβεί κάτι και να ξανασκεφτούμε (για λίγο) πόσο εύθραυστα είναι όλα. Κι εμείς.
Στη μνήμη του Αλέξανδρου οι «Αθλιοι» θα σιωπήσουν για 3 μέρες.
Στη μνήμη του Αλέξανδρου οι «Αθλιοι» θα σιωπήσουν για 3 μέρες.