beren en hartjes

Hartje nummer 9 is klaar, het begint er al een beetje op te lijken...als ik ze een beetje leuk bij elkaar leg in een mandje. Ik haal pas een kerstboom in huis als Sinterklaas het land uit is want ik vind het een beetje oneerbiedig om als de goedheilig man zijn bijna pauselijke kont nog niet gekeerd heeft om richting Spanje te gaan al met een kerstboom in de weer te gaan.

Vandaag maar eens een paar beren op de foto gezet met de hartjes voor de kerstboom, ik vind ze zo leuk bij elkaar...beren en wit geeft een beetje een aandoenlijke combinatie...

Slaapkamergeluk

Hartje nummer 5 is klaar...gemaakt van een stukje van een oud damasten tafelkleed met daarop stukjes bruidskant uit een bruidsatelier en kleine pareltjes van een oude ketting.
Lekker bezig geweest in de slaapkamer...hoe witter hoe rustiger...

Het kastje is een "gevonden voorwerp", het stond nog op de zolder van het huis dat mijn oma had gekocht...de vorige bewoners zagen er niks meer in, ik heb het wit geverfd...er is wel 2 keer iets door één van de ruiten gegaan...een keer een theepot en een keer een veilingkist.. de ruiten zijn vervangen.

Voor de glazen deuren heb ik gordijntjes gemaakt van een damasten tafelkleed.

Ben weer lekker bezig geweest in de slaapkamer...we hadden een grote helemaal strak witte quilt gekocht in Parijs en die heb ik nu eindelijk op bed gelegd..hij is zo smetteloos wit dat het gewoon een beetje eng is maar vooruit maar...hij kan in de wasmachine.

de voortuin

Hartje nummer 4 voor de kerstboom is klaar....gemaakt van oude stof van een religieus altaarkleed uit de katholieke kerk afkomstig, oud kant en een glazen steen.

Krans gemaakt van Viburnum Tinus, heel makkelijk en blijft lang goed...mits je hem niet in de volle zon hangt.

Onze voortuin is niet zo groot en we zijn helaas verplicht er de auto op te parkeren....jammer jammer jammer want er valt zo een stuk minder van te maken. Hoekjes maken kan gelukkig altijd wel dus met een afwisselende verzameling potjes en plantjes probeer ik het een beetje op te leuken.

beren verzamelen

Dit is een "bolbuikbeer"(zo genoemd door zijn maakster)

Deze is door zijn maakster Duncan genoemd (staat op label)


Ongeveer 20 jaar geleden ben ik begonnen met het verzamelen van beren...ik heb nog geprobeerd om er zelf een paar te maken maar die waren lang zo leuk niet als die van de berenmaaksters die het echt kunnen. Ik ben met het zelf maken dus ook weer snel gestopt. De meeste beren komen van de berenbeurzen...als iemand zijn of haar beer herkent... (zo van: O, die heb ik gemaakt...) dan hoor ik het graag want van een aantal beren heb ik de gegevens niet meer.

scherven brengen geluk/ Schelluinen

Toen wij 8 waren mocht ik met mijn lagere school vriendin jeannette logeren bij mijn oma die in een oud brugwachtershuis woonde bij Gorinchem (in Schelluinen). Voorwaarde voor deze logeerpartij was wel dat we op zondagochtend mee gingen naar de kerk. Dat hadden we er graag voor over. Heel toevallig woonde oma op een dijk aan de Biesbosch recht tegenover een grote vuilstortplaats waar dagelijks grote vrachtwagens afval kwamen kiepen. Vanachter het raam bekeken wij dit spektakel en als de vrachtwagens er niet waren gingen we er nog wel eens schatten zoeken. Zo ook op die bewuste zondag.

Oma had ons in de door onze moeders gemaakte smokjurkjes gehesen en we hadden lange witte kniekousen aan met gaatjes en daarbij zwarte lakschoenen. Omdat we buiten moesten wachten tot opa en oma klaar waren voor de mars naar de kerk dachten we nog even een nuttig uitstapje te kunnen maken naar de vuilnisbelt. Het had die nacht geregend en toen we een berg scherven zagen liggen met prachtige patronen en er naar toe wilden klunen zakten we tot onze knieen in de bagger. Zonder scherven keerden we huiswaarts..opgewacht door een bijkans hysterische oma die ons - op een niet geheel christelijke wijze - de huid vol schold..ze probeerde ons nog enigzins toonbaar te krijgen maar dat lukte niet...de rioollucht rond onze kniekousen was niet weg te krijgen en onze schoenen waren nu zelf rijp voor de vuilnisbelt. We togen in optocht naar de kerk, oma als een generaal voorop, opa er gedwee achteraan (zich in stilte voorbereidend op zijn taak als diaken), en wij met zijn tweeen stinkend er achter. Het vooruitzicht van anderhalf uur stil zitten in de kerk legde ons nu niet echt het vuur aan de schenen. De intocht in de kerk was verre van glorieus en lang niet wat oma zich er van had voorgesteld, opa degradeerde bijna terplekke van diaken naar gewoon kerkganger, oma's imago van stralende huisvrouw en superoma was in één keer weg en wij mochten nooit meer samen komen logeren.

Jeannette is haar verdere leven doorgegaan met scherven en andere schatten zoeken en maakt er nu kunstwerken van.

Vorige maand zijn we nog eens gaan kijken op de plaatsen waar we toen gelukkig waren....het brugwachtershuis is inmiddels verbouwd, de omgeving is nog even mooi en langs de Merwede tref je nog steeds gevonden voorwerpen...deze aangespoelde laars b.v. De vuilstort is nu een heel groot weiland en omgedoopt tot natuurgebied. Ik moest me wel beheersen om er niet in te gaan graven.....heel diep onder de modder moeten echte schatten liggen.