Salta al contingut principal

ayuda a las personas con TDAH

Un amigo mio me ha hecho llegar esta información. Está recogiendo firmas para que la ley de educación de Catalunya incluya explícitamente al alumnado con transtornos específicos del desarrollo del aprendizaje escolar como alumnos con "necesidades especificas de soporte educativo"
La Biblioteca Pere Casaldàliga de Balsareny da soporte a esta iniciativa y recoge firmas.
La fecha límite para entregarlas es el 12 de enero de 2009.
Si alguien puede venir a firmar, será bienvenido.

Rebi el nostre agraïment més sincer i la nostra consideració.
Reciba nuestro agradecimiento más sincero y nuestra consideración.

Atentament/Atentamente
Associació Catalana de Dislèxia TDAH Vallès
Neus Buisán Cabot- Presidenta Anna López i Campoy - Presidenta
Espai TANV TANV de Catalunya
Joan López Sánchez Margarita Gómez i Soto - Presidenta
Plataforma TDAH
Javier Fuentes Goyanes - Presidente

El Trastorno por Déficit de Atención con Hiperactividad (TDAH)

ESTA INFORMACIÓN OS LA MANDO PARA QUE POR FAVOR LE DEIS LA MÁXIMA DIFUSIÓN POSIBLE.
MUCHAS GRACIAS !!

Comentaris

Susi ha dit…
Gracias Josep!
Por tu implicación en todas las buenas causas!
Un abrazo!
Susi
Jerusalem ha dit…
Josep, encantada de que tu comentario en mi blog sea extendido las veces que tú lo veas necesario... Si algo me gusta en mi blog es que haya puntos de vista de los que se pueda debatir.

Un beso enorme y amplia tus comentarios las veces que quieras.

:-)
Charo Bolivar ha dit…
Hay que darle la mayor difusión.

Bon any, Josep :D
Diana Puig ha dit…
Nunca es suficiente ni sobra ayuda para este tipo de necesidades. El otro día hicierón un documental, era tarde ya, para variar, ya se sabe que las cosas importantes a partir de la doce de la noche :(, que hablaba sobre este trastorno que sufren algunos niños y la verdad es que ni hay información suficiente, y el diagnostico para prevenir es tardío, ya que al principio no se sabe que le ocurre al niño, profesionales casi inexistentes, en los colegios los profesores están totalmente perdido ya que en principio son niños muy problemáticos...todo esto unido a la presión que los padres sufren, el problema se complica y se alarga. Después cuando el niño es diagnosticado, con un tratamiento adaptado a sus necesidades, pueden tener practicamente una vida normal. Es importante tu post, pondré en mi blog la página para darlo a conocer mejor, ya sabemos que el desconocimiento de las cosas empeora todo mucho más pero lo contrario beneficia de una forma increíble y necesaria. Un abrazo josep, tu amíga didi.
Anònim ha dit…
Tomo la imagen, y evidentemente lo colocaré en mi blog. Creo que en este tema cuanta mayor difusión e información pueda darse muchisimo mejor.

Además en Barberà lo tengo muchísimo más cerca para acercarme y colaborar.

Gracias por la información, al igual que lo dije en el blog de la biblioteca de Susi.
mreina ha dit…
Bueno...¡vamos a ver que podemos hacer¡tu hiciste tu parte nos toca a nosotros la nuestra...
saludos
Anònim ha dit…
hola josep voy a coger la imagen y a ponerla en mi blog por si puede servir para que más gente se entere y pueda colaborar. Un abrazo, Rachel
Josep ha dit…
LOS SENTIMIENTOS SE EXPRESAN MEDIANTE LA MIRADA. ES TAN SIGNIFICATIVO LO QUE TRANSMITEN QUE SER MIRADOS SIGNIFICA QUE SOMOS RECONOCIDOS, QUE EXISTIMOS.

ME GUSTARÍA QUE NOS PUDIÉSEMOS VER.

MUCHAS GRACIAS A TODOS.
SabriIsabel ha dit…
Josep,gracias por esta información!Siempre es bueno conocer para saber cuando nos toca enfrentarlo con nuestros hijos.Sabes que cada día que voy leyendote me doy cuenta lo buena persona que sos y tan solidario!!!Yo le digo a todos que NAchito tiene un abuelo en España,espero te guste tener un nietito argentino!
Feliz Año!!!!!!!!!!!
Kuki13 ha dit…
Hola Josep, veo que el nuevo año no te ha cambiado (cosa que me alegra), sigues implicandote, y dando lo mejor de ti con las causas de los mas desfavorecidos, que siga siendo asi por muchos años, ya que es un placer entrar a leerte (cuando el curro me lo permite) y ver que aun hay gente que piensa en los demas. Un petó y una fort abraçada Josep. Que los Reyes te traigan para ti y los tuyos toda la felicidad del mundo.
Carles ha dit…
Hola josep, tinc 20 anys i m'acaben de detectar que tinc TDH,em sento orgullós de que existeixi gent como tu que s'impliqui amb aquestes coses,et dono el meu total apoyo.

Tambe m'agradaria que els psicolegs que venen a les escoles.. estiguin al cas de tot.. perque m'ho han detectat masa tard.

Gracies amic.

carles.bosca@GMAIL.COM

Entrades populars d'aquest blog

hasta otro día.....

 A veces la vida te sorprende, no avisa, o si avisa no queremos ver los indicios de  una enfermedad que no me ganará, -pero si que alguna batalla hará suya- entonces tienes que coger las riendas y emprender otro camino,aunque sea por poco tiempo y llenarlo de cosas que no quisieras para nada ni nadie, y que te hagan seguir sintiéndote vivo. Hace más de dos años y medio comencé   este blog con un entusiasmo desbordado, yo que partía de la nada. De la mano de Susi , fui indagando en este mundillo: Desde aquel momento he tenido muchos maestros. Para mi, más de dos años y medio son toda una vida en Internet. He aprendido y crecido con este blog. Gracias a él tengo amigos de los cuales me siento muy orgulloso, y debo agradecer todas las visitas y comentarios que he recibido y que lo han llenado de vida. Pero hoy ha llegado a su fin por un tiempo, no se si largo o corto.... Hace tiempo que lentamente lo iba dejando, en silencio, pensando que no hacía falta dejarlo aunque...

Així és la vida / Así es la vida

Recordo un llibre que tenia fa bastants anys enrera, i el trobo a falta més que mai perquè ara ells, els meus néts, el llegirien. És el que té compartir-lo amb un o altre durant anys, al final desapareix. Parlo del llibre de Charlie Brown, en Carlitos . És L'autotortura d'en Charlie Brown enfrontat al fracàs constant.   És divertit d'una manera amarga, amb   les inseguretats dels nens, alegra i preciós, tot alhora. El meu Carlitos segueix sent un nen genial, no en tinc cap dubte. I no té res a veure en el fet que un bon dia m'enamorés de la Mafalda. En Carlitos és un nen diferent de la Mafalda. Ell era inquiet i nerviós.   En Carlitos li passaven coses com aquestes. Es presentava en algun concurs -del que fos- (posem un “Gran Dictat” per exemple), i si perdia, tornava a casa amb el cap cot, amb un amic i l' Snoopy . Ja no volia sortir de casa, i si és ficava al llit tampoc en volia sortir. I quan en sortia, s'adonava sempre qu...