ÜSTURUPSUZ YAZAR

Bu Sidik Yarışını Kazanan Belli Oldu

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Wed, 02 Jan 2019 21:09:00 +0000

Kadınların birbirine düşman olması doğası gereği biliyoruz da...

Ama bu sidik yarışının manası? Allah'tan s*kimiz yok, yoksa maazallah, kim daha uzağa işer diye yarışmaz mıydık?

Ben de dahil olmak üzere, belki de, bilemiyorum, her şeyi bir başkası için yapıyoruz. Başkası için yapılan düğünler, başkası için yapılan balayları, işte başkası için kutlanan doğum günleri, düzenlenen baby şavırlar ve sırasıyla sidik yarışını kaybetmemek adına doğrulan çocuk, çocuklar, çocuklarımız.

Geçenlerde birisiyle sohbet ediyoruz, tabi sohbet mi ediyoruz, yoksa attığı cakayı ağzım açık mı dinliyorum bilemem ama konuşmanın ana teması, 'Ay, biz 4 kız liseden mezun olduk, sonra aynı üniversite, ev arkadaşlığı derken, hepimiz üniversite hocalarıyla evlendik, herkes hamile, sıra bende' idi.

Şimdiye kadar her şeyi kendim için, kendi kafama göre yaşadığım için bu mantığı anlamıyorum, anlayamıyorum. Beyinleri nasıl çalışıyor, kan dolaşımı nasıl onlar da harbi bilmiyorum ama net benim kanım onların aksine doğru yolda ilerliyor, dolaşımım iyi. Çıkarcı karı zihiyeti mi desem yoksa harbi karı lan bunlar mı desem bunu da bilemiyorum.

Sırf başkası için yaşama kafası da zaten bana göre hiç olmadı.

***

Mesela, şu da var, kadın dünyasında sınıf ayrımı, sevgili Kraliçe de bile yok. Birleşik Krallık bile, bu kadar sınıf ayrımı ya da ne derler, sınıf farkı görmemiştir. Sosyal sınıf farkının anası da babası da atası da kadınlarda var. Tabi bu fark, mevcut yaş grubuna göre değişiyor, bence ilkokulda başlıyor bu sosyal sınıf farkı. Kokusuz ve kokulu silgisi olan kız diye başlıyor da yaş ilerledikçe maymun gözünü açtıkça, sınıf ayrımı baskıya dönüşüyor.

Tam evlendim, oh ulan kafam rahata erdi diyorum, 'çocuk ne zaman' sorusuna da alışırım diyorum yok anam, rahat veren yok! Mesela gurbette iseniz, orada böyle birlik beraberlik olsun, kadınlar el ele verelim falan diyorsun, yok!

'Ay seni party'e davet edecektik de darling, malum çocuklar falan, yani sen sıkılırsın, çocuğun yok' mesajı böyle Thor'un çekici gibi geliyor. Rakibine topu kaptırmamak adına çocuk yapan ve sonra da yaptığı çocuktan şikayet eden 'ayol bu okullarda kapanmasın evde çocuk falan kafam almıyor darling' modu iki yüzlülük değil de nedir?

Evlendikten sonra, çocuk yapmak, sonra ikincisi, sonra?

Tabi öncesinde, kariyeri olan bir kocayla evlenmek, ev-araba-zevkine göre çalışma hayatını elde etmek olmalı bu sidik yarışının yapılacaklar listesinde.

Anasının babasının evinde toplu taşıma aracına hiç binmemişçesine, dünyaya arabayla gelmişçesine, 'darling bir araba al, zaten sen ehliyeti alırsın' derken acaba karşındakinin ehliyeti var mı yok mu bilmeden?

Ne çok dolmuşum di mi!

Ben, Üsturupsuz, o kadar densiz hallerim oldu da yeminle bu kadar patavatsızı bir arada görmedim.

Hayatında, 1 lira bile kazanmamış karı milletinin, çocuk ve koca sidik yarışını izlerken gerçekten damarlarımı dikine dikine kesmek istedim. Sahip olduklarını düşündükleri şeylerin aslında hiç sahip olmadıklarını bildiklerinden bence bu sidik yarışı. Annemin bir lafı vardır, ne kadar doğru bilmem ama 'Kocası ile çocuğunu çok öven çok yanılır'.

'Hayır, bu kadar övdüğün kocanda bir gün birinin gözü kalır, sonra sap gibi kalırsın' demek geçti içimden de, kahvemi sessiz sedasız içmeye devam ettim.

Neden mi?

Kocası ile bir şey oldum sanan hatunlar var ya, onlardan kocalarını alırsan ne kalır? Hiç.

Bunu diyen eşimi severim.

Gerisini de kim severse sevsin.

Hem Serinleyin, Hem de Enerji Tasarrufu Yapın

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Mon, 21 Aug 2017 12:42:00 +0000

Eğer bu sıcak havalarda vantilatör ile serinlemeye çalışıyorsanız baştan söyleyeyim: Boşuna uğraşıyorsunuz. Sıcak havayı bir noktadan diğerine taşımak, serinlemenizi sağlamıyor ve vantilatörler de tam olarak bu şekilde çalışıyor. Gelin gerçekçi olalım: Hava sıcaklığının zaman zaman 40 dereceyi aştığı bu aylarda, serinlemek için klima dışında bir seçeneğiniz yok. Ancak klima satın almak o kadar kolay bir iş değil: Hem enerji tasarruflu, hem uzun ömürlü ve hem de yaygın bir servis ağına sahip olmalı. Servis ağı özellikle önemli, yoksa hem montaj, hem de bakım için epey bir beklemek zorunda kalıyorsunuz! Piyasadaki klima modellerine bakın: Tüm bu özelliklere sahip olanların sayısının çok az olduğunu, onların da fiyatlarının neredeyse bir servet düzeyine yaklaştığını göreceksiniz. Neyse ki Uğur Soğutma’ya ait UIS 18 klima modeli, her bakımdan mükemmel bir seçenek olmayı başarıyor.

UIS 18’in bu denli iyi bir seçenek olmasının ilk nedeni, enerji tasarrufu. Hem A++ enerji sınıfına giren ve hem de inverter teknolojisini kullanan klima modellerinin sayısı oldukça azdır. UIS 18 ise, bu teknolojileri bütçeyi zorlamayacak fiyatlar ile sunuyor. Inverter teknolojisi sadece enerji tasarrufu değil, kullanım ömrünü de uzatıyor. Zira klima kompresörü, bu sayede yalnızca gerektiği zaman çalışıyor. Yenilikçi teknolojilerin kullanılması sayesinde, UIS 18 bekleme modundayken yalnızca 1W elektrik harcıyor. Bu inanılmaz bir oran, zira neredeyse %80 oranında bir enerji tasarrufu yaptığınız anlamına geliyor.

Yenilikçi teknolojiler sadece inverter sistemi ile sınırlı değil: Akıllı soğuk hava üfleme özelliği, ortam sıcaklığını yavaş ve doğal bir şekilde istenen dereceye getiriyor. Follow Me özelliği, kumandanın bulunduğu bölgeye göre ısıtma ve soğutma yapabilmesin sağlıyor. İyonizer ve bio-filtre özellikleri sayesinde de, sadece serin değil, temiz bir havaya sahip olabiliyorsunuz. Elektrik kesintilerini de dert etmeyin: UIS 18, enerji geldiğinde otomatik yeniden başlama özelliği sayesinde size iş düşmeden her şeyi otomatik olarak hallediyor. Farklı BTU seçenekleri mevcut olduğu için, size en uygun olan modeli Uğur Soğutma yetkili servisleri aracılığı ile tespit etmenizi tavsiye ederim. Daha sonra, https://satis.ugur.com.tr adresinden uygun fiyatlar ve 12 taksit avantajıyla siparişinizi hemen verebilirsiniz.

Bir boomads advertorial içeriğidir.

Bu Yazıyı Okumayan Kalmasın!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sat, 07 May 2016 09:12:00 +0000

Yaşı başı almış, 30'una girmiş biri olarak artık hayata daha sert bakan biri oldum. Eskiye nazaran daha az umut eder oldum. İnsanların ciğerlerinin gerçekten de beş para etmediğini anlamanın verdiği huzursuzluk mu yoksa siktiri boktan dünyanın sikik düzenini değiştiremeyeceğimi bilmem mi beni bu kadar nefret dolu, bu kadar gergin yaptı bilemiyorum.

Şu boktan hayatta sadece ailem, köpeklerim ve bazı dostlarım haricinde herkese karşı duvarlarımı ördüm, gizem dolu hatun olduğumu sananların aksine bu bir koruma kalkanı.

Geçen hafta içinde ailemin yanına gittim, bir kaç gün de olsa nefes almaya ihtiyacım vardı. İstanbul'un görünen o güzel tarafını, tabiri caizse kaymağını yiyenlerin aksine, ben bu şehirden başlı başına nefret ediyorum, bunu da dip not olarak ekleyelim.

Dönüş yolunda, ailemin verdiği huzurun aksine bazı insanların nasıl da orosbu çocuğu olduğunu hatırladım. Uçak servisine bindiğim de içim huzurla doluydu, samimiyim derken.

Arka koltuğa oturan bir adi, önce annesiyle sonra pek de edepli(!) arkadaşıyla şu şekilde konuşmaya başladı:

Şerefsiz: Ş, Annesi: A, Kankası: K

Konu tamamen, bu şerefsiz evladı ve bu şerefsizin talip olduğu kız hakkında.

Ş: Yok anne, beğenmedim. N*** abla neyin kafasını yaşıyorsa, kız için bana 54-55 kilo demişti, sanırım 70'e kadar yolu var. Bilirsin ben kiloya takığım, yok anne olmadı.

A: uehuhehuehuhabeyhehuhe

Ş: Tamam anacım, boşver bakalım ne olacak. Görüşürüz.

Şimdi bu muhabbete bakınca, masumane gibi görünse de alt yazıyı okumak çok zor olmasa gerek.

Gelelim ikinci rounda.

Ş: Oooo kanka nağber yaa! Hı ben de şimdi İstanbul'a uçacam.

K: ueuheuhuehuehuhe

Ş: Yoooogh hacı yaa, boşa gelmişim buraya. Kız değil, kızlık nereye bu hatun nereye. Resmen fil evladı. N*** abla bana hangi resimleri gösterdi bilmem ama resmen tam zıttı. Hani Murat'ın baldızı var ya Merve, he işte o bile model sayılır. Tamam yüzü harika sayılır da yooogh abi ya resmen. Baldırlar resmen kalas gibi, hani fil bile. Ne bileyim oooolum 70-75 falan sanırım. Hayır bana hastalık var falan dedi ama.

K: ueuheuhuehuehuhe

Ş: Yahu benimle beraber olmak için zayıflarım falan da demiyo, yani banane yüksek mimar olmasından.

K: uehuheuhuehuhe

Ş: Tamam, ruhu çok güzel, zeki falan da abi ruhlar aleminde mi yaşıyoruz?

K: ueuheuhuehuehuhe

Ş: Bilemicem.10 üzerinden 5 bile etmez hani. Boşa gelmişim, resmen ayı.

Konuşmanın gerisini yazamam, en son olarak arkamı dönüp cinsel tercihlerini de anlatmasın diye uyardım. Otobüsteki herkes kınadı herifi de ne yazar!

Şimdi ne demeli! Bu orosbu çocuğuna piç kurusuna ne demeli! İnsanları görselliği ile yargılayan, kendi ciğersizliğine ne demeli! Hayır kendisi sanki bana Keanu Reeves yani, lan bok bile olamaz. Servisten inip de koşarak sandviç yemesi. Midemi bulandırdı.

İnsanoğlunun bu kadar değersiz olması.Belki de görüştüğü kız bu şerefsizi adam sandı ama elimde olsa arardım gerçek yüzünü anlatırdım. O gün o adam 45 dakika boyunca kankası ile kızcağızı aşağılarken, bütün kalbimle beddua ettim. Beddua kötüdür belki ama bazılarının yola gelmesi için kınadığını yaşaması gerekir: Dilerim evlendiği kadın mankenden daha manken olur ama her saniye ayak üstü bunu gelişigüzel aldatır!Amin!

Diyeceksiniz ki neden bu kadar nefret dolusun, yoksa senin de mi yaran var?

Hayır. İnanın yok. Kendimle barışalı çok sene oldu, ergenlik geride kaldı. Ama bazı şeyleri anlamak için illa ki yaşamak gerekmez, hissetmek de yeterlidir. Yeri gelince, dinden kitaptan mertlikten Türk erkeğinden şundan bundan övünen ama aslında bok olan bir nesil. Ben bu neslin neresindeyim acaba?

Ne yazık ki gelişimini tamamlamayan, annesi tarafından böyle oğlum, paşam diye yetiştirilen bu insancıklar, her yerde! Her zaman karşımıza çıkabilir, bunları görmezden gelmeyelim artık, lütfen!

Bkz: Bu yazıyı okumayan kalmasın.

Diyecek lafım kalmadı, şeytanından bulsun götverenler!

Olmayanı Olduran Kadınlar : Annelerimiz!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sun, 06 Mar 2016 14:39:00 +0000

8 Mart Dünya Kadınlar Günü'ne dair yazacağım çok şey yok aslında. Kadının pek adı olmadığından belki. Her sene sanki kadına pek değer verilirmiş gibi kutlanan, her yerde bayram havası yaratılmak istenen günlerden birisi Dünya Kadınlar Günü.

Belki dünyanın her köşesinde kadın hak ettiği değeri bulduğundan, kutlamalar yapılması, kadına olan saygının gösterilmesi olağan bir şey. 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü olarak bilinen bu gün zaman içinde nasıl da kadınlar gününe dönüştü, bilmiyorum ama bunda bile art niyet aramıyorsam ne olayım!

Erkek egomanyasının her daim üstün olduğu, kadının 2.sınıf muamele gördüğü ülkemde, 'kadınlar bir çiçektir' sloganıyla yapılan her şeye karşıyım aslında. Her sene aynı nağmeler okunurken, sayısız kadının tacize, tecavüze, dayağa, küfre, ölüme kurban gitmesi de ayrı bir ironi. 100 gram çükü var diye erkeğin kendine her şeyi hak, kadına ise günah saydığı bir dünyada kutlamalar yapılsa kaç yazar. Bu arada eğer dert et parçasıysa biz de daha alası kocaman memeler var, kaç gram eder acaba!

Hakkını arayan kadına feminist denirken, eşitlikten bi haber olan zihniyetin 'kadın dediğin mutfakta aşçı, sokakta hanım, yatakta fahişe olacak' mantığını sahiplenmesi de pek şaşırtıcı değil aslında. Kadına 'insan' gözüyle bakılmadığı, ya evde hizmet edecek ya da yatakta rahat ettirecek bir 'canlı' olarak bakılması da şaşırtıcı değil.

Televizyon programlarında uzatılan her mikrofona 'kadınlar bir çiçektir' cevabı ile cümleye başlayan erkeklerin hayatlarındaki kadınları fiziksel ya da ruhsal açıdan yıprattıklarını bilmek için alim olmaya gerek yok aslında.

Şimdi, bu yazıyı okuyan her hangi birisi olarak, beni 'erkek düşmanı, kesin yalnız birisi, evde kalmış, bunu alan olmamış' gibi etiketlerle istediğiniz kadar süsleyebilirsiniz. Size tek bir soru soracağım:

Babasını seven ancak babasından yediği dayaktan dolayı felç geçirmiş annesi olan bir kız çocuğuna siz ne deseniz kar eder?

Cevabını verecek yürekte olan varsa beri gelsin.

Life is Life!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sun, 06 Mar 2016 14:18:00 +0000

Aradan asır geçmiş bir sik yol kat edememiş gibi hissediyorum. Türkiye gibi saçma sapan dönemlerde kendimi bloga vermek yerine yemeğe vermeseydim, belki de şu an Türkiye'nin bir numaralı blog yazarlarından birisi olurdum, gaz bedava!

Aslında uzun saatler bilgisayar başında 'ulan yazayım da iki kelime kendime geleyim' diye çok kalmışlığım hatta bunu dile getiren yazılar yazdığım var ama hepsi taslaklara kaydedilip sonrasında da silinmeye mahkum oldu. Belki de anlık değişen modumdan ötürü, yazdıklarım bir süre sonra saçma geldi. Bilemiyorum.

2010'dan bu yana bende değişen o kadar çok şey oldu ki. Geriye dönük yazılarıma baktığımda, değişmeyen tek şeyin 'sevgi' olduğunu fark etmek de aslında üzmedi değil. Hayatımda her şey kendi aleminde ayrı telden çalarken yıllardır aynı adamın aynı sabırla ve sevgiyle beni çekmesi şaşırtmıyor da değil hanisi.

Blog yazmayı özlemedim de değil, kendimi iş hayatının içinde öyle yormuşum ki, tembellik yapmanın artık sıradanlaştığı bir dönemdeyim. Allah'tan pek de monoton olmayan, her dakika skandalın, entrikanın, milletin arkasından kuyu kazmanın bolca olduğu bir işim var. Mesleğime dair gurur duyduğum şeyler olmasa, ev hanımlığına terfi etmek için bir saniye durmam. Gerçi o zamanda afakanlar basar, sıkıntıdan geberirim de belki kendimi çoluk çocuğa veririm bilemiyorum,

Aklımda 1 milyon tilki varken, kendimi buraya, kendi sayfama yabancı hissetmek de neyin nesi?
2010'da olsak sıçar söver, döver geçerdim ama şimdi 6 sene yaş almışken bu ağırkanlılık da neyin nesi?

Belki de artık pasta börek blogu açıp hanım hanımcık olmalıyım. Gerçi o zamanda içimdeki Üsturupsuz kadın ortaya çıkıp ulu orta söver.

Bilemiyorum.

Yatak Odasında Yaşanan En Harika Dakikalar

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sun, 03 May 2015 15:12:00 +0000

Bir umutsuzluktur aldı başını gidiyor, pek can sıkıcı.

Ne zaman eve gitsem, aslında ev-sizliğim aklıma gelir. Nereye ait olduğumu bilememek, yaş 30'a gelip de bunu hala bulamamak pek can sıkıcı. Yurt dışında yaşadığım dönemlerde yabancı olduğum o ülkeye, Türkiye'ye döndüğümde de yabancı olduğumu bilmem, tam bir şoktu aslında. Gel zaman git zaman bu durumu tiye alarak yaşadım, evime gelince özlediğim kendi evim, oraya gidince özlediğim ana baba evi. Hani evlenene kadar ana baba evi gerçek evdir ya, ben oradan ayrılıp kendime ev kurmaya çalışalı çok oldu.

Belki de yoruldum artık, sürekli gurbette yaşamaktan, gurbet kelimesini bile duymaktan.
Eve gidince bana ait bir odanın aslında bana ait olmaması, yatağımın artık iyelik ekinden ayrılması da pek farklı. Yani gel zaman git zaman, adiyet duygumun havada kalması beni yordu belki de ben bundan bıktım, yoruldum!

***

Yolculuk sırasında dinlediğim şarkıların etkisinden midir nedir, pek durgunum. Eskilerle pek alakam olmasa da insan sorguluyor işte, acaba diyor!

Facebook'ta dolaşırken ortak arkadaşımızın sayfasında, üniversiteden bir arkadaşın(!) paylaştığı fotoğraflara denk geldim, yazar burada feysbuku kuran malum kişiye küfreder. Tam o esnada çalan şarkının da büyük bir etkisiyle dalıp gidiverdim eskilere. Bu arada şarkıyı merak edenlere: tıklayınız!

Okulun en kaşarının evlenmiş olması koymuyor da hani dikiş tutturamayan, havada bulsa hamile bırakacak it evladının bile evlenmiş olması fena koyuyor.

Düzeltiyorum:

Aslına bakarsanız, mevzuyu yine evliliğe getirmeyeceğim. Sıkıntım başka bir şey.

Siz de şöyle bir geçmişe baktığınızda yaptıklarınız ya da yapmadıklarınıza bakıp kendinizi başkalarıyla ve onların haketmedikleri hayatlarıyla kıyaslamıyor musunuz? Eğer cevabınız, hayır, kıyaslamıyorum ise, helal diyorum. Ama ben istemsizce kendimi bu çıkmazın içinde buluyorum. Yıllardır şu an bulunduğum konuma gelebilmek için, tırnaklarımla kazıya kazıya geldim; tabiri caizse, ezilmemek için çok direndim. Başardığım anlar da oldu başaramadığım anlar da elbet. Yani, öyle hayat bana altın tepside sunulmadı, belki size de sunulmadı. Ancak, çevreme bakınca bir çok kişinin doğduğundan beri şanslı piçlerden oluştuğunu gördüm, sustum, kızılcık şurubu içtim dedim, kan kussam da. Peki ya sizin, sizin çevrenizde böyle piçler yok mu hiç?

Ama yaş ilerledikçe artık kaldıramaz oldum, belki ailemin yanımda olmaması, belki de saçma sapan nedenler beni daha da zora soktu, sokmaz olasıca.

Ne diyordum?

İşte, okulun en piçinin de evlenmesi....Cidden zoruma gitti. Evliliğin sadece bir imza olduğunun da farkındayım, belki de o imzayı atacağım gün istemiyorum diye kendimi de yırtacağım ama hayatımda herşeyin bu kadar zor ve zorlayıcı olması beni yoruyor!

***

Üniversite yıllarımda, herşeyin daha farklı olacağını düşünüyordum. Şimdi geçmişe bakınca, kariyer anlamında yol almışken, bazı şeyleri pas geçtiğimi fark ediyorum. Hani öyle şarkılardaki gibi çocuk da yaparım kariyer de olmuyor. Olması için sırtını dayayabileceğin bir ailenin olması gerekiyor, bu açık ve net!

Gerçi mutsuz muyum şu an ki yaşantımdan? Cevabım da çok net: Hayır!
Ancak üç kuruş etmeyecek kişilerin toz pembe hayatlarını gözüme sokmasından nefret ettim. Gözüme soktuklarının kendilerine beddua olarak döndüğünü bilseler acaba ne hissederlerdi? Saçmalık.

Tıpkı bu yazıya koyduğum başlık gibi. Saçmalık.

Kısa Mesajda Bile 160 Karakter Var, Bazılarında 1 Tanesi Bile Yok!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Fri, 24 Apr 2015 18:54:00 +0000

Bizim millet olarak bir gösteriş merakımız var ki çocukluğa insek çözülecek dert değil!

Belki de çocukluktan başlayan, nesiller boyu devam eden, nesilden nesle devam eden bir merak. Hani erkek evladı olduğunu millete onaylatmak ya da "bakın la valla erkek evladımız var" diye ispat etmek isteyen ebeveynler gibi, tutun pipimizden yatak odamıza kadar her şeyi göstermeye meraklıyız. Mesela, yeni evlenen çiftlerin evini ziyaret eden herkes, şöyle mırın kırın ede ede bütün odaları gezerken, söz konusu yatak odası olunca detaya iner, her haltı iyice inceler.

Ya da daha öncesinde, bazı yörelerde, bitmeyen tükenmeyen, bitmek istese de izin verilmeyen adetler vardır: çeyiz serme, çeyiz gösterme. Artık ne derseniz. Gelinin çeyizini görmeye gelen, herkes, özellikle pek sevgili (!) teyzeler, her şeye beğenmeyen gözlerle bakarken, söz konusu yatağın örtüsü, gelinin bohçası, damadın donu olunca pek afilli itina gösterir. Dedim ya bizim pek bir gösteriş merakımız var, gösterirken elletmeyen cinsinden...

Aldığımız dondan, arabaya kadar her şeyi göstermek istemiyormuşçasına göstermemiz de ayrı bir durum. Haberim yokmuş gibi panpa muhabbeti içinde resmen bir sidik yarışmasındayız. Oysa pipisi büyük olan daha uzağa işer bunu bilmemek elde değil.

Tuhaf insanlarız vesselam.

* * *

Öz eleştiri yapmak gerekirse, hayatım boyunca madden hiç bir şeye gram değer vermedim, ha tabi bazı başarılarımı insanların gözüne götüne uygun her yere göstere göstere soktum, o ayrı. - hakkettiler. Ama hani maddesel hiç bir şeye önem vermedim. Her ne kadar .mac ayrı bir olay olsa da Iphone tutkum olmadı, olana da şaştım. Geçenlerde arkadaşlarla buluştuk da masadaki tek Iphonesuz yaratık bendim. Ya da bazı hatunlar gibi çantam olsun Louis Voitton demedim. - yazar burada yaşına, konumuna aldırmadan, resmi kıyafetine rağmen, işe, alışverişe, her yere sırt çantasıyla gittiğini açıklar.

Olamadım.

Belki de egomun gösterişin yanında solda sıfır olmasından. Egoist değilim ama Superegom olağanüstü.

İnsanların bitmek bilmeyen meraklarından, bu meraklarını, aldıklarını, sattıklarını göze soka soka göstermelerinden gerçekten gına geldi. Aslına bakarsanız bunun bir tür şizofreni olduğuna inanıyorum; bittabi bu konuda konuşacak konumda değilim ama insanların kendi yarattıkları dünyadan başka her şeyi siktir edip merkez noktası "ben" muhabbetiyle hareket etmesi cidden fena.

Vygotsky'e göre, herkes çevresel etkilerden dolayı, kirlenirmiş. Anasını satiiim, çevreyi bok eden kim acaba? Birbirinin aynı olmaya çalışan bizler değil mi?

Şimdi bu kadar konuşup da nereye varacağımı merak edenlere cevabım: hiç bir yere. Benim de cevabını kendime veremediğim sorular ya da konuştukça kendimi kaybedeceğim durumlar var, o yüzden bu kadar lagırtı yeter.

Gidip biiii kahve içeyim.

Biz Kırk Kişiyiz Birbirimizi Biliriz!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Wed, 22 Apr 2015 18:03:00 +0000

Eskiye nazaran, Facebook'ta daha az zaman geçirir oldum, yalan değil, kendimi bütün o aptal oyunlardan ve saçma sapan videolardan arındırdım. Zaten o oyunlara bir kere bulaştın mı sittin sene siksen ayrılamıyorsun. En fenası da oyuna tam ısınmışken bir anda karşına 746274 parça çivi iste, 7372 kere tıklan gibi hede'ler çıkınca göt gibi kalmaktı. Kaç kere kendime feyk hesap açıp, sonra o feyklerle arkadaş olup, o feykleri belli bir seviyeye getirip kendime istediğim ürünleri gönderdim, sayısını unuttum. Çoğu zamanda o feyk hesapların adreslerini, şifrelerini ve dahasını unutup yeniden feyk hesaplar açtığımı saymıyorum bile! Hayır, gmaili bu kadar çok kullandığım için bana "Yılın En Gerzek Kullanıcısı" ödülünü verseler, şaşmam! Şimdi bu konuya nasıl geldim, bilmiyorum ama asıl mevzuya döneyim! - yazar burada nereye varacağını hatırlar!

Zamanımı boşa harcamayacak kadar çok önemsemeye başladım. Belki de büyük şehrin derdi büyük olur hesabı, daha da kıymet verir oldum bazı şeylere. Bu yazıyı yazmamın amacı neden bloguma eskisi kadar girmediğimi bir şekilde beni seven sevmeyen kişilere durumu izah edip üzerime düşeni yapmak.

Bir kaç yorum aldım, hatta yayınladım da: en son Kociş isimli yazımda aldığım bir yorum fena güldürdü beni, hatun nasıl okuduysa ya da neresiyle okuduysa bir türlü anlayamamış. Ben kelimelerden, aşkı basite alan insanlardan nefret ettiğimi anlatmaya çalışırken hatun benim özel hayatıma saldırmış. Saldırsın, canı sağ olsun ama hala insanların anlaYAMADIĞI şey şudur:

Şu hayatta en nefret ettiğim şey, birisine muhtaç olmaktır! Bu annem babam bile olsa gücüme gider, beni düşündürür yorar! Kaldı ki sanal alemde bile oyun için bile olsa birine muhtaç olup, hayatımı birinin yönetmesine tahammül edemem. Demem şudur ki:

Uzun süredir durum:nişanlı olmam hiç de derdim değil. Hayatta bundan daha önemli işlerim var, şükürler olsun. İnsanların ne dediğine aldırmamak karakterimin bir parçası olduğundan mıdır nedir, her sene yaş atmam ya da benden küçüklerin bile doğurması zoruma gitmiyor. Mahalle baskısını liseye geçtiğim sene bir kenarda bırakmıştım, şükürler olsun!

Bazen evliliği bir kaçış gibi gören, nikahlı olunca daha 'namuslu' olunacağına inanan insanların aslında ne kadar aciz olduğunu, tabiri caizse sırf elalem ne der derdiyle yaşayan yasal orosbularına acıyorum.

Hele de öncesini unutup da bir anda ideal eş (!), ideal gelin (!) ve ideal anne (!) gibi davranan hatunları gördükçe halime binlerce kez şükrettim, en kıyağından aferin çektim.

Neticede dün boktun, bugün koktun dediğim insanları tanımak bu kadar da zor olmasa gerek!

Koç'iş!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Tue, 21 Apr 2015 17:46:00 +0000

~~9gag'den alınmıştır.~~

İnsanlar yüzünden erkek-kadın ilişkilerinden nefret eder oldum. Sağolsunlar!

Bugün kaç zamandır uyuduğum tek gün olmasına rağmen, sabah 9 civarlarında uyandım. Uyanır uyanmaz, ne yapsam karmaşasından sonra, Ikea'ya gitmeye karar verdim. İstanbul'da yaşıyorsanız ve evinizi seviyorsanız, yok lan bu muhabbete girecek değilim, kahvaltısı güzel, ucuz diye, bir de alışveriş yapayım diye kendimi atıverdim Ikea yollarına...

Ikea'ya varır varmaz, bok var arkadaş dedirten sahnelerle karşılaştım. Her yer anne baba, çoluk çocuk torun tombalak, karı kız sevgili, fingirdek...Uzun upuzun kuyruklardan sonra kendime bir masa buldum. Şu dünyada tek başına kahvaltı yapmanın hata olduğunu bilemeden, ne haddime bir masaya oturdum.

Arkadaş, gelen giden herkes önce tepsime, sonra masaya sonra da bana bakıyordu. Ah aciz bu ne! dercesine mal mal bakıyordu. Ben pek aldırmadan, güzelce kahvaltımı yaptım. Yaparken de milleti kesmeye başladım. Maşallah millet, sığırını beslemek için gelmiş sanki, Allah ne verdiyse doldurmuş tepsisine. Afiyet olsun gözümüz yok da hani n'oluyoz!

Kahvaltı, beleş kahve derken...mağaza bölümüne ineyim dedim, bin pişman oldum. Bedava dağıtıyorlarmış da benim haberim olmamış sanki, herkes arabaları doldurmuş, almış da almış. Yeni evlenen ya da evlenmeye aday çiftlerin mıç mıç halleri, beni kendimden soğutacak şekilde, arabama attığım bir kaç minderle alışverişe devam ettim.

Tam böyle biraz kendime gelmek için en sota yere arabayı çekmiş otururken, bir çiftin konuşmasına kulak misafiri oldum. - yazar burada yalan söylüyor, aleni dinlemiştir. Kadın, bütün seksapelitesini Ikea mağazasına boşaltırcasına ağzından düşürmediği "kocişine" anlatıyordu. Mevzu bahis olan şey, salonlarına nasıl da yakışacak olan aynaydı. Hayır arkadaş, beni kesseniz ben bir ayna için bu kadar dil de dökmem. Gerçi işin içine girince belki de hatunun aynayı alacak parası uehaueha he la! Kocişi de karısını kendisine çekerek benim karım lan bu istediğimde alırım dercesine aynayı alacak kadar zengin bir erkek olduğunu, tabi balım- ne bal! diyerek anlatıyordu.

Tiksindim!

Zaten kadın ya da erkek herhangi bir cinsiyetin, bu kadar mıç mıç aşk yaşaması ya da yaşadıkları aşkı böyle ulu orta ortaya dökmesi oldum olası midemi bulandırır. Zaten kocasını ulu orta, olmadık yerlerde mıncıklayan hatunların da sadece nikahlı orosbu olduğunu düşünmekteyim, alınmaca darılmaca yok! Ne diyordum, işte bu mıç mıç aşklardan sonra, en nefret ettiğim şeyin, böyle çiçekli böcekli kısaltmalar olduğunu söyleyebilirim.

Kociş, boncuk, minnoş, aşkitom, aşkitonutellam, aşkilottam...Bokum, böceğim.

Bir tanıdığım var mesela. Hatun 40'lı yaşlarında, sonradan kendisini sekse adamış bir hatun gibi davranıyor. Önce bir zahmet dişlerini fırçalasa da 63272 metreden ağız kokusu gelmese keşke! diyorum her seferinde, o ayrı. Bu tanıdık hatun abla, kendisine pek akıllı telefon almış, pardon kocişi almış, kocişi çay demlemiş, kocişi hede hüde, hay senin kocişini derler...Kocişi de görseniz...

Adama yazık. Hatuna nasıl yetiyorsa dedirtecek bir surat ifadesi var, her gördüğümde gülesim geliyor ya o ayrı.Belki kociş kelimesinin ayrı bir afrodizyak etkisi falan vardır da ben bilemedim!

P.S: Laf aramızda az önce google'da kociş diye arattım, karşıma abidik gubidik 832842 blog çıktı ve her birisi de kocişinden bahsediyor, ueja ne diyeyim, kedi sizin kocişinizi!

Kendimle Gurur Duyma Sebebim!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Tue, 21 Apr 2015 17:22:00 +0000

Kendimle gurur duyduğum bir çok şey var aslında, iyi bir evladım mesela, çok vefalı bir dostum, kadir kıymet bilen bir insanım, çalışkan bir öğrenciyim, harika bir iş kadınıyım, mükemmel bir kardeşim, yardımsever bir bireyim ve çok sadık bir kadınım. Yok, gerçekten abartmıyorum. Gaza gelip de kendimi falan da övmüyorum, bazen mütevazı olamadığım bazı konular var, kimse kusura bakmasın.

Kendimle gurur duyduğum başka bir mevzu da Türkçe'yi iyi kullanmam, kalemime güvenmem. Belki de mesleki açıdan elimden geleni ardıma bırakmamak adına, en iyisini yapmaya çalıştığımdan...

Şimdi bu muhabbet nereye gidecek derseniz, bir sonuç isterseniz...

Geçenlerde yazdığım bu yazıya kıymet veren Roket Osman kardeşimizin bana yaptığı bir jest. Kendisini pek tanımadığımı itiraf ediyorum ama sağolsun almış yazımı, Öğrenci Mutfağı'nın 6.sayısına yerleştirmiş, hem de en baş köşesine. Tamam en baş köşesine diyerek abartmış olabilirim :x Buraya tıklayıp siz de okuyabilirsiniz belki. Hatta okuyun la!

Ve bilemiyorum, cidden kendime gurur duydum, pek gurur duydum. Yaşım 30'a yaklaştıkça, ardıma baktıkça, her ne kadar bir çok şey de pişmanlık duysam da, kendime olan saygımın, güvenimin artması... Şükürler olsun.

Tekrardan beni mutlu ederek üzerimdeki gün yorgunluğunu atan Roket'e sağol varol yaşaaa! diyorum. Hadi o zaman kahve içelim.

P. S: Çevirdiğim kitaplar bile bana bu kadar haz vermemişti, şu an duyduğum huzur pek tarifsiz!

Kadına Şiddete Hayır!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sat, 11 Apr 2015 19:15:00 +0000

Ne yapacağını bilememek bu olsa gerek.

Alt katta yaşayan tek çocuklu aileye karşı ne yapacağımı bilmiyorum.

Çocuklu aile diyorum ama aklınıza düzgün bir aile gelmesin, başlı başına sorun.

Çocuk dersen...Tam ergenlik çağında adı gibi, Efe'lenen biri. Dışarıda kediden bile korkup da hani eve gidince efelenen tiplerden.

Ergenlikten öte bir sorun. Sanırım tedavi edilmesi gereken bir rahatsızlığı olduğunu düşünüyorum, gerçekten. Özellikle annesine karşı ettiği küfürler ya da duvara fırlattığı şey'lerin çıkardığı sese bakınca, evet gerçekten sorunlu!

Baba dersen...Evet, sperm babası, iskele babası, hede babası, bok babası. Adamı daha görmedim ama maşallah sesini, düzeltiyorum, küfürlerini 7/24 duydum. Duymaz olaydım! Hayatımda duymadığım, duysam da anlamayacağım tarzdan küfürler. Önce eşine, sonra da çocuğuna hiç çekinmeden, pervasızca saydırdığı küfürler. Orosbu çocuğu!

Anne dersen...Evlenmek için evlenen, mahalle baskısıyla seçme şansı olmayan, en azından dışarıdan görünen,dışarıdan anlaşılan, bir kadın. Yaşı kaç bilmiyorum ama 40 bile olsa, 50 yaşında görünen bir abla. Hayatını bütün gün camda geçirmeyi planlamışçasına, sadece ye, iç mode:on şeklinde gezen bir kadın. Kınamıyorum, kızmıyorum ama...Balkondan pencerelerine bakınca, en son yaptığı temizliğin M.Ö 600'lü yıllara ait olduğunu düşünüyorum.

Bilmiyorum, kınamıyorum, üzülüyorum.

Ve artık dayanamıyorum! DA-YA-NA-MI-YO-RUM!

Saat 21.35 olmuş, yine başladılar. Bu sefer, babanın sesi daha da yoğun geliyor, belli ki yine dayağa başladı, çünkü yine çocuk bas bas bağırıyor. Anne acaba nerede, ne durumda bilemiyorum bile!

Ve o kadar komik ki...Şu koca apartmanda bu sesi duyan tek kişi benim.
Komik di mi?

Evet, gerçekten bu ailenin her gün, her saniye gürültü yapmasını, kavga etmesini, dayak seslerini, küfür seslerini duyan tek kişi benim! Acaba millet sağır mı oldu? Gerçi bu sorum da ne kadar yersiz!
Bana dokunmayan yılan hesabı millet susmuyor, aldırmıyor.

Ama ben dayanamıyorum, cidden!

---

Annemle babam kavga etmeye başladıklarında ben 8 yaşındaydım. Sanırım 8.
Kavga sebebi, malum. Annem haklı. Belki ifade etme şekli yanlış. Anlıyorum ama annemi. Büyüdükçe daha iyi anlıyorum. Can acısıyla saldırıyordu babam, can deyince manevi acı. Yuvasını korumaya çalışan, yapma etme yazıktır, iki evladımız var dediğini hep hatırlarım.

Babam. Kavak yelleri esiyordu başında sanırım. Babalığın sadece spermle alakası olduğunu düşünüyordu o zamanlar, şu an içinde pek bir şey diyemem ama.

Annemi hatırlıyorum. Hep gözümde o boktan sahneler. Babama yine veryansın ederken...Babam perdeyi tutuşturmuştu, annem masanın üstündeki sürahiyi alıp koşmuş, söndürmüştü. Babam, sigarasını kanepede söndürmüştü, sonra küllüğü annemin kafasına fırlatmış, şükür ki ıskalamıştı. Ama sonra olanlar olmuştu...Anneme kalkan eli hatırlıyorum, dudağının patladığını...Haykırışlarını. Salon camının tuz buz olduğunu ve annemin koşarak odamıza geldiğini...Bizden ne umuyorsa artık, ah annem! Babamın beni görmesiyle utanmadan la havle çekip gitmesini...Sonra anneme pansuman yaptığımı...Şu an bile ağlatıyor bunları anlatmak, hatırlamak.

Kimse duymuyordu. Duymamıştı. Alt katta oturan dedem, bir alt katında oturan amcam ve diğer kattaki diğer amcam. Duymamıştı. Polisin kapımıza geldiğini, bizi bile karakola götürdüklerini...İşlerine gelmediğinden duymamıştı...Ama ben duyuyorum. Alt kattaki kavgayı, küfürleri, tokat seslerini...Duyuyorum. Herkes gibi kulak tıkamıyorum.

Tıkamıyorum da ne yapabilirim!

183 Aile, kadın, çocuk ve yaşlıya destek hattı...Aradım. Hattaki bey, bana yardımcı olamayacağını, aile içine giremeyeceklerini, karışamadıklarını söyledi. ŞOK! O zaman bu hattın, 736295 kez yayınlanan reklamın anlamı ne! Gerekirse 155'i arayın, ama aileden birisi bir şey yok derse bir şey yapamayız dedi!

Böyle dangozluk olur mu? Sesleri sağır sultan duydu, aileden birisi anne ya da baba sorun yok dese bile sorun olmadığına nasıl inanırlar?

Avrupa ülkeleriyle kıyaslanmayı, kıyaslama yapmayı hiç sevmem, yaptırmam da ama... Ama hak ediyoruz arkadaş, cidden hak ediyoruz! Diğer ülkelerde gık çıksa, polis kapıya dayanır, sonra çocuğu alır gider. Koca ülke büyükleri bunu bilemiyor mu? Hayır, bilemiyorlarsa bir zahmet dandik kanallardan birini açıp dandik 7372 kalite bir film izlesin de öğrensin!

Sonra çıkıp da bıdı bıdı etmek...Yok kadına şiddete hayır, yok efendim işte kızlarımız ölmesin naralarını atmak cidden kolay. Peynirle laf gemisi yürüse...Zaten Türk milleti olarak bir konuşup üç düşünsek şu an yaşadıklarımızı yaşamayacağız belki de. Ama biz düşünenlerimizi de ya vururuz ya da içeri atarız ya da vatan haini ilan edip gömeriz. Konuşmak daha kolay neticede, düşünmek için beyin gerek!

Birini 40 Yıl Sırtında Taşırsın 1 Kere İndirirsin, Senden Kötüsü Yoktur!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sat, 29 Nov 2014 14:58:00 +0000

Şu dünya üzerinde patronuyla çatışmayan var mıdır?
Hele ki söz konusu eski patron ise durumları siz düşünün.

Sivil hayata geçtikten sonra aslında hayata karşı ne kadar dayanıklı olduğumu, hayatta kalmak için nasıl da mücadele edebileceğimi daha iyi anladığımı söylesem yalan olmaz aslında. Survivor'a katılsam Turabi'ye tur bindirecek kadar kuvvetli olduğumu anladım. Allah kimseyi iş yerinde stresle sınamasın.

Stressiz iş mi var derseniz, bittabi yok ahali ama mevcut işime bakınca ulan yaşıyormuşum diyorum. Öncesinde yaşadığım stres, belki de acemilik dönemimdi. Sivil hayata uyum sağlamayı bir kenara bıraktım emir komutasız ilk senelerimin bu kadar zor olması...düşünüyorum da dayanılmazdı.
Zaten haftanın 6 günü çalışıyordum, bir de üstüne sabah başlayan mesainin aralıksız gecenin berbat saatlerinde bitmesi. Vay be! İnsan olan dayanamaz, ciddi söylüyorum. Çalışma şartları o kadar ağırdı ki kendimi bir işçiden kat be kat daha işçi hissediyordum.

Tekstilde çalışmanın zor olduğunu söyleyen bir çok insana, bir tekstil işçisinden daha zor şartlarda çalıştığımı anlatınca önce bana gülüyor, sonra beni ciddi ciddi dinleyince hak veriyorlardı. Kötü yıllar zor geçermiş hesabı, ben İstanbul'daki kocaman 4 senemin nasıl geçtiğini, köleler gibi çalıştığım için pek de anlamadım.

Bu sene ilk kez nefes aldığımı hissettim.

Cidden hafta sonu evde olmanın, akşamları eve erken gelmenin ve yazın doyasıya tatilin olacağını düşünme duygusu bile inanılmaz. Birisi bana bundan 4 sene evvel eve erken gitmenin ne kadar kıymetli olduğunu anlatsa he anan derdim ama iş değişikliğinden sonra, insana verilen en büyük nimetin eve erken gelmek ve götü yaymak olduğunu anladım.

İş yerindeki stres, yeni adıyla mobbing çokça yaşadığım bir durumdu. Gerek kişisel gerekse profesyonel açıdan ha bire - anlamsızca ve kaltakça - eleştirilmek, o kadar fenaydı ki şimdi bakınca neden hayır demedim diye düşünüyorum. Ama o vakitler iş konusunda bocaladığımı hatırlıyorum. İn

Velhasıl kelam, bu sene her şey daha iyi daha güzel ama ama işte.
Hani demişler ya, ama'dan öncesinin pek de kıymeti yok diye. Eski patronun yaşattığı sıkıntılar hala sürmekte, mesela alacaklı olmak. Son zamanlarda ödenmeyen maaşlar, yemek paraları. Biriktikçe birikti, aylar geçti, ödenmesi gerekilen son gün de geçti.

Artık bugün en kibar halimle eski patronu aradım, tabi ki açmadı. Açmasını da beklemiyordum, itiraf edeyim. Whatsapp'ten en kibar, en hanım halimle yazdım. Tabi ki poker face!

Tık yok.

Birini sırtında 40 yıl taşırsın, bir kere of dersin senden kötüsü yoktur ya, o hesap.
Şimdi gidip adamın gırtlağına yapışıp ağız dolusu küfretmek var da o zaman haklıyken haksız olmak da var. Babam her daim devlete sırtını daya derdi boşuna demediğini şu süreç zarfında daha iyi anladım. Babam da mantıklı şeyler söylermiş, bağırsam çağırsam ortalığı karıştırsam neye yarar?

Mahkemeye versem, versem ne olacak? Aylar yıllar sürecek ve sonucunda ellerim bomboş şeklinde sik gibi kalmak var. Bilemedim.

Zaten bu düzeni, ezene ağa paşayı anlamadım, anlayamadım.
Hakkımın azına eyvallah dediğim yettiği için belki de artık sabrım kalmadı. Bir kere de kazık yemeden hakkıyla iş yapmak istiyorum ama...

Ama işte. Şimdi ne yapsam ne yapmalıyım ya da?

Bana bu zamana kadar manevi açıdan baskı yapmasına dayandım, dayanabildiğim kadar da mevzu hakkımı daha da yemeye tahammülüm kalmadı. Mayıs'tan bu yana inisiyatif dedim, vefa dedim ama cidden kuruş değeri olmayana bu ne değer? Artık insanların milleti sikmesine tahammülüm kalmadı, yaptıklarına da alayına da...

Yazacak çizecek çok şey var ama önce Mr.Kodaman'dan cevap gelmesi gerek. Şimdi ana avrat saydırmanın pek de lüzumu yok ama ola ki hakkımı vermedi, işte o zaman ne yapmak gerek?
Artık Türkiye'de sağlık, eğitim, adalet, her sistemin çöktüğünü, parası olanın alayına gittiğini fark etmek...Yazıklar olsun yazık edenin canı çıksın.

Neyse, sakin Üsturupsuz sakin.
Hadi dinleyelim, mücadele veren herkese gelsin.

Gloria Gaynor

Sevişmeye Mecali Kalmayanlar

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sun, 23 Nov 2014 14:09:00 +0000

Yaklaşık 23 gündür hastayım.

Önce soğuk algınlığı, derken bronşit, derken zatürre oldum. Bu üçlemeyi siksen bir araya getiremezken ben bir çırpıda hiç gocunmadan, hiç zorlanmadan yaptım, başardım. Yemediğim iğne, içmediğim ilaç, hap kalmadı. Fitil gibi 1000 mg'lık antibiyotikleri diğer haplarla 3'lü 4'lü attım da hala kendime gelemedim.

Nazardandır nazardan...

Anneme sorsam fena nazar değiyormuş bana. Ula neyime değecek diye kendimi küçümseyecek oldum da o koca haplardan daha tatsız laf yedim annemden. Efenim ne söyleyeyim, nazar etme, soğukta donla gez senin de olsun. Ha buradan donla açıkta gezdiğimi sanmayın hacular, sadece bir benzetme. Her neyse.

Nazar da olsa olmasa da gitsin artık hastalık benden. Gözü olanın gözü çıksın diyeceğim, az gelecek. Gözü kalanın gözü götüme beş parmağı da bokuma.

Valla bıktım bıktım, millet her akşam alemlerde gez toz kop modunda, ben bir akşam dışarı çıkmadan ev-iş mode:on şeklinde maşallah her hastalık bende. Şöyle en usturuplusundan bir masaja mı gitsem, her gün otlarla dolu jakuzilerde mi dursam da rahatlasam. Öksür öksür kus kus balgam çıkara çıkara canım çıktı. Millet götünü göbeğini açarken hiç mi korkmuyor amk!

Artık neye isyan edeceğimi şaşırdım. Ota boka sarsam ne olacak, baştan aşağı sövsem ne olacak, her yanı boka batmış durumda. Hayatın amına da koysam alayına en afillisinden küfür de etsem az kalacak.

Geçenlerde bizim beyle oturduk yemek yiyoruz, gelen gidene, arabalara falan bakıyoruz. Aynı ayna aynı şeyi düşünüyoruz ya artık, bir anda baktık birbirimize yine. Bunlar bu parayı nerden kazanıyor dedik, ulan daha milletin hiç mi derdi yok amk? Tamam gözümüz yok, maşallah Allah çok daha versin de bu haksızlık değil mi lan! Ben daha götümü doğrultamazken, millet altında araba, üstüne göt kadar etek, kıçı donsuz geziyor ve gram hastalık yok. Maşallah maşallah!

Ay yok valla bizden geçmiş hacı. Eskidenmiş öyle akşamları gezmeler, gezip tozmalar. Bittabi yaş 30'a gelince, artık İstanbul'un bok hızına yetişemez oldum. Zaten en büyük hayalim şöyle sakin bir...

Yok lan yok yalan söylüyorum, hız da İstanbul işte. Gören de görmeyen de hayran-mış.Ha siktir.

Online Alışveriş Yapanlar İçin Benden Bir Kıyak

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sat, 15 Nov 2014 08:32:00 +0000

Bu bir reklam yazısı değil, beğeni yazısıdır.

İnternetten alışveriş yapanlar için harika bir site buldum. Daha doğrusu, bir arkadaşım bana bu siteyi önerdi. Siteyi kuran kişilerle ya da dahasıyla uzaktan yakından pek de alakam yok, bunu en başta belirtirmem gerekiyor sanırım. Bazı şahıslar, bazı zat-i muhteremler benim Bumerang üyeliğime fena kafayı takmış durumda olduğu için belirtmek istedim.

Bahsettiğim site: Avantajix.

Linke tıkladığınızda siz de göreceksiniz ki pek iddialı sloganları var,

"Alışveriş yapınca para veren site"
"Avantajix'ten tıklayıp alışveriş yapın: Size para ödeyelim"

Öncelikle üye olmanız gerekmektedir. Sonrasında, bu site üzerinden hangi siteye ulaşmalısınız.

Örneğin, ben n11.com ve markafoni.com'da sıkça alışveriş yapan biriyim. Avantajix üzerinden bu sitelere giriş yaptığımda yapmış olduğum alışverişin belli bir yüzdesini geri iade olarak alıyorum. Bildiğim kadarıyla n11.com için %1,5, markafoni.com için ise %11 gibi bir geri ödeme, iade söz konusu.

Ve sayısız siteye bu site üzerinden ulaşmanız mümkün. Bu sitelerden en popüler olanları;

gittigidiyor, boyner, hepsiburada, teknosa,avansas

Bazılarının iade ücretleri %15'e kadar çıkabiliyor.

Denedim, oluyor mu olmuyor mu diye, oluyor.
İadeler çatır çatır geliyor.

Bu da size hafta sonu için benden bir kıyak olsun hacılar.

Öpenzi

İndirimden Alışveriş Yapan Kaç Kişi Kaldık?

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sun, 09 Nov 2014 19:25:00 +0000

Okumadan önce tıklayınız.

Hunger Games'in Yeni Oyuncuları

Son bir kaç senedir giderek artan moda ikoncanlarına giderek yenilerinin eklenmesi beni şaşırtmıyor aslında. Ben gençken, vakti zamanında moda deyince akla gelen bir kaç isim vardı, Eda Taşpınar, Derin Mermerci, Süreyya Yalçın bu isimlerden bir kaçıydı. Bu zat-ı muhteremler, ünlü ve sosyetik ailelerin çocukları. Doğdukları gün hayat onlara altın tepside bütün imkanlarıyla sunulduğu için, bu hatunların modayı takip etmeleri, bir çok defileye, ismini bile bilmediğim markaların lansmanlarına gitmesi gayet normaldi.

Derken, koşullar nasıl değiştiyse, evde, okulda, işte, hastanede, cenazede ve bir çok yerde bu hatunlara benzer sıfatlar çoğalmaya başladı. Moda ikonları bir anda Esra&Ceyda Kardeşlerle farklı boyutlara taşındı, modayı da takip ederim, oramı da buramı da açarım kavramına döndü.

Sonrasında, eski mankenler, iş adamlarıyla ya da sporcularla evlenip bir anda moda gurusu olmaya başladı. Yaptıkları modern-çağdaş-zamazingo sporlarla videolar çektiler, kendilerine kendi adlarıyla markalar yaratıp butikler açıp, anlamsız çizimleri eski parayla milyarlara sattılar.

İnsanoğlu işte, özene özene her şeye, herkese giderek modernleşeyim derken yozlaşmaya başladı.

Her eski manken, bir anda moda üstüne "inanılmaz" deneyimlerini paylaşan kitaplar yazdı, basın toplantılarında anılarını ve dahasını anlattı.

Bunları da sessizce sakince izledi halkım.

İzledikçe, okudukça feyz aldı ve bunları uygulamaya başladı.
Anasının evinde diz izi yapmış eşofmanı giyen yurdum insanı, televizyonda, gazetelerde gördüğü kalbur üstü topluma ayak uydurmak için akın akın butiklere, sosyete pazarlarına gitmeye başladı. Zıt renkleri, olmadık kıyafetleri, ölsem giymem dediği kumaş parçalarını moda diye üstüne geçirmeye başladı. Özene özene, sokaklarda, barlarda, pastanelerde gerine gerine moda diye gezdikçe gezdi.

Son zamanlarda fenomen olan program Bu Tarz Benim de bu moda gurusu(!) yurdum evlatlarının nasıl da bir anda moda ikonu olduğunun kanıtıdır.

Bir kaç gündür evde olduğum için ve geceleri uyku bana uğramadığı için, tekrarı milyon kez yayınlanan bu programı önce sıkıntıdan sonra meraktan izlemeye başladım. Merağım yanlış anlaşılmasın, modayla pek alakam olduğundan değil, bu insanlarla nasıl da aynı şehirde yaşadığımla alakalıydı.

Konuştukları dil, giydikleri kıyafet beni anlatan, bana yakın olmamakla birlikte, etrafımda bu tip insanların bulunmaması beni pek şaşırttı. Acaba bu insanlar hangi sokakta yürüyüp hangi marketten alışveriş yapar? Acaba anneleriyle hiç erişte kesmişler midir?

Anası babası yurt dışında yüksek eğitim-öğretim görmüş, sabah kahvesini Milano'da bir kafede, akşamına da Paris'e uçan insanlar mıydı acaba bu ablalar kardeşler? Pazara gidip 2 kg elma tart abi demişler midir acaba?

Bir kaç gün üst üste bu programı izledikten sonra, kendi kıyafetlerime baktım. İndirimden 9aldığım kıyafetlerime baktım. Ve pek de gurur duydum!

Giydiklerini giymeyeceğim hiç bir zaman, kullandıkları terimler bana hep yabancı kalacak mesela. Giymek için giymeyeceğim belki de. Bana yakışan moda olacak, modayı sırf moda diye takip etmeyeceğim. Bunları ben yapmayacağım da, 94'lü bir kardeş çıkıp da yok kumaşı böyle, yok saçı yok makyajı diye konuşunca da pek şaşıracağım.

Zaten 90'dan sonrasının bir anda açılıp saçılmasına hatta dahasına hala alışamam yetmez gibi, full makyaj bol boya ile dolaşmalarını da sanırım hep küçümseyeceğim.

"Bu Tarz Benim" yarışmasından bahsettim diye, bu tür yarışmalara karşı olduğumu falan filan anlamayın, hatta bazı bazı seviyorum ama yurdum kızının bir anda "Ayol beni hadi eğlendir, moralim bozuk bugün" denildiğinde göbek atmasını anlamıyorum, sevmiyorum. Gerçi yurdum insanı, kocasını karısını da televizyondan buluyor ve dahasını da yapıyor ama moda ikonu olduğunu iddia eden insanların bir anda göbek atması ve dahası, cidden komik.

Cidden merak ediyorum acaba bu ablalar kardeşler evlerinde eski tişörtlerini çamaşır suyu lekeli eşofmanlarıyla kombin edip giyiyorlar mı yoksa evlerinde bile proporsiyonlarına dikkat mi ediyorlar?

Keep Calm And Fuck The Bitches

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Fri, 07 Nov 2014 18:30:00 +0000

Geçenlerde sohbet ediyorum bir grup arkadaşla, arkadaş dediğime bakmayın en yaşlısı 22 yaşında.
Şahsım 29'una girecek bir bünye olarak, orta yaş modundayım.

Sohbet ediyoruz, daldan dala işte muhabbet. Önce siyaset, sonra dersler, sonra futbol, derken konu anlamsızca dizilere geldi. Benden izleyebilecekleri yabancı dizi önermemi istediler, çok dizi izleyen birisi olarak dünyada en sinir olduğum eylemlerden birisidir dizi önermem, bu da dip not olsun.

Konu yabancı dizilerden, ah ah eskilere gitti. Kara Şimşek izlemesini önerdim, yenilerde pek iş yok, hepsi birbirinin aynısı diye çıkıştım, karşımdaki arkadaş böööle kala kaldı, meğersem kendisi bu diziyi hiç duymamış; sonra gaza geldim saymaya başladım; Hayalet Avcıları, Bizim Ev, Cosby Ailesi, A Takımı, Lassie dedim bana bön bön baktı. Sadece Dallas dizisini "Aaa evet evet hatırlıyorum" diye kırıttı ablam.

Bir an acaba uzaydan mı geldim diye düşündüm, yoksa ben ablama C++, .net kodlarını mı anlatıyorum. Şaka yapıyor sandım, üsteledim ama böyle "Ne yani bilemez miyim aa ne bu ya?" diye çemkirince gerçek olduğunu anladım. Cidden anladım ve şok oldum. Sonrasında ise, "Ay ben daha 19 yaşındayım, normal değil mi yaheah". Orda bir yaş kompleksi yaptım ve cahallığını yüzüne vurmadan sordum, peki ya Bizimkiler? Yazlıkçılar, Kaygısızlar...Tık yok.

Hiç birini bilmiyordu, sonra genele yöneldim, sordum, grupta 15 kişi varsa, yarısına yakın bunların hiç biri bu dizileri bilmiyordu.

N'oluyoz lan! Bu nasıl bir yozlaşma!

Bir anda içimdeki lafıgediğinekoyarım canavarı çıktı, ben de 50'lerde,60'larda yaşamadım hatta yukarıdaki diziler çekildiğinde ben doğmamıştım ama her birisini biliyordum. Buna genel kültür deniliyor biliyor musun? diye çıkışacaktım ama sustum.

Önceden daha bir laf cambazı, daha bir ağzına sıçardım, ama cidden olgunlaştım(!).

Olay bilmek, bilmemek değil de abi bu gençler nereye gidiyor!
Zamanında, ben de ergenken pek ergenken, annem, teyzem, komşu teyze bile ah gençler deyince pek gocunurdum, ne var'dı la! Ama şimdi bakınca, pek anlıyorum. Giderek yozlaşan bir gençlik var.

Siyaseti instagram için yapan,
Eyleme instagram için yapan,
Yabancı müziği ortam yapmak için dinleyen,
Makyajı ortam yapmak, kendini pazarlamak için yapan,
Sporu kız düşürmek için yapan,
ve büyümeyi sırf aileden kaçmak için isteyen...

Bunu her gün daha iyi anlıyorum, 13-17 yaş grubundaki bütün kızlar basketçi sevgili, çekimlere katılıp manken olma derdinde, erkekler ise malum hormonlarının peşinde. Belki de eskiden yeniye değişmeyen tek gerçek, erkeklerin hormonları. Gelişime açık olmayan tek şey.

Gençler ne yazık ki okumaktan bi'haber, ama nerede bir marka, nerede bir ortam hepsi a-ki-yooo!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Geleceğe dair hayallerini sorduğumda listenin ilk 3'ü:

- Pahalı bir araba
- Ortama müsait bir iş
- Zengin bir koca / güzel bir karı

Ötesi yok.

Gören de her birinin anasını Louis Vuitton çanta alırken doğurmuş sanacak. Alayı marka derdinde, zenginlik ve kısa yoldan köşeyi dönme derdinde.

Şimd sorabilirsiniz, ne alaka dizilerden nereye geldin diye, neticede nere kültür nere hayat!

Bilmiyorum, çok fena dalasım var yeni nesile. Özellikle 98-2000 tayfasını böyle fena halde sallayıp kendine gel diyesim var da la havle.

Dipnot: Bu aralar pek fuck fuck fuck bitches.

Parklarda Hayvanları Gezdirmek Yasak AMA Sevişmek Serbest!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Fri, 07 Nov 2014 10:43:00 +0000

İnsanoğlunun hayvanlardan korkmasını anlıyorum da, hayvanlardan nefret etmesini anlayamıyorum!

İnsan dediğimiz şey aklı baliğ olan, yaratılmış en yüce varlıkken, insancık da ego ve arzulara yenilen en aciz varlıktır. Kendinden ötesini düşünmeyen, kendinden ezik gördüğünde daha da ezmeye çalışan kişidir insancık!

Hayvanlardan korkan insanları gerçekten anlıyorum, - ya da insan-amcıkları- ama hayvanlara karşı nefret besleyen, onların varlığını reddedenden ya da onların yaşam alanını daraltandan bir bok anlamıyorum.

Tabi artık ötesini hiiiiç düşünmek, dillendirmek istemiyorum! O zaman dinimi reddedebilirim!

Yaşadığım semt, mahalle, İstanbul'un en güzide mahallelerinden birisi. Betonlaşmaya karşı olan, Cumhuriyetçi, Atatürkçü bir semt. Belediye olarak da oldukça kaliteli işlere imza atan bir belediye, şanslıyız bu konuda. Ya da şanslıydık. Ne yazık ki son zamanlarda anlamsızca uyarı levhalarıyla dolup taştı sokaklar, minnacık parklar.

Sokaklardakini anlıyorum, anlayış gösterebilirim, nerde çokluk orda bokluk da, parktakileri anlamam. Anlayamam. Bokluğu yapan kişi insanken, hayvandan hırs çıkarmayı hiç anlayamam.

Geçenlerde işe giderken, sabahın 7.30'undan bahsediyorum, apartmanlar arasındaki göt kadar park-çığa belediye görevlilerinin uyarı levhası astığını gördüm. Hayırdır inşallah diyerek, bekledim. levhayı okumak için. Levhada beynime kan sıçratan bir uyarı yazıyordu:

"BU PARK ALANINDA HAYVAN GEZDİRMEK, HAYVANLARIN ÇİMLERDE KOŞTURMAK, HAYVANLAR İLE BU PARKA GİRMEK YASAKTIR."

Ağzımı bile açmadan söylene söylene, sesimi duysunlar diye yüksek sesle, yürüdüm geçtim gittim, fotoğrafını çekip twitterdan ilgili belediyeye twit attım, bittabi sikleyen olmadı.

Gün içinde kendime yediremedim, ne demek gezdirmek yasaktır, ula park sadece insan için midir, bunun kanunda bir yasası, tüzükte bir maddesi mi var diye araştırdım. Böyle bir halt da yokmuş. Öğrendim.

Önce belediyenin sonra büyükşehirin beyaz masasına başvurdum, alaycı ses tonları hariç, bir halt duyamadım. Hatta bir belediye çalışanı (!), yukardan inme bir görevli bana böyle basit şeylerle zamanımı harcamamamı, mantıklı şeyler için onları aramamı, rahatsız etmememi tembihledi.

Bununla alakalı mail attım, tivit attım, yazdım, çizdim sonuç sıfır.

Madem öyle, bu levha inmeyecek, ben de siklemeyeceğim dedim ve beni ziyarete gelen oğlumu, köpüşümü orada gezdirdim, sokak köpeklerini oraya götürdüm, mahallenin hayvanseverlerini, köpek sahiplerini örgütledim oraya götürdüm.

Birkaç kez belediye çalışanlarıyla, temizlik görevlileriyle takıştım hatta, ama umrumda da değil, gözlerine baka baka oğluşumla gezdim. Oh!

Derken, pazartesi günü işe giderken, yine aynı saatte, sabahın en kör saatinde 7.30'da, bir çiftin parkta oturduğunu gördüm. Önce oturduklarını fark ettim, derken, oturmadıklarını başka haltlar yaptığını fark ettim.

Yazacaklarımı kimse üzerine alınmasın, kesinlikle genelleme yapmam, bilen bilir.

Orosbu çocuğunun biri banka oturmuş böyle yayılarak tek eli şeyinde, başı kapalı oldukça mutaassıp ablamız yapışmış çocuğun dudaklarını öptükçe öpüyor. Önce ne yapıyor be bunlar dedim, sonra şok oldum. Şok olma sebebim, sekse karşı, aşka sevgiye aykırı - ki bu aşk değildir -, sevişmeye karşı olduğum ya da şekilci olduğum için değil; sadece mahalle arasında, insanların çamaşır astıkları balkonlara karşı böyle bu saatte götlük yapmalarıydı.

Parkın bir ucunda yapılan online sekse baktım, bir de diğer uçta minik bir ağacın altında uyuyan sokak köpeği, mahallemizde yıllardır yaşayan Arap'a baktım. Sonra da, parkın ortasındaki direkte asıl duran levhaya baktım.

"BU PARK ALANINDA HAYVAN GEZDİRMEK, HAYVANLARIN ÇİMLERDE KOŞTURMAK, HAYVANLAR İLE BU PARKA GİRMEK YASAKTIR."

O levha götünüze girsin dedim ve daha yüksek sesle, bağıra çağıra yürüdüm.

Karşıdan sallana sallana bir temizlikçi görevlisi geliyordu, gittim, sakin sakin ;

- O parka astığınız levha, hayvanlar için ya, peki parkta sevişmek serbest mi? Buna dair neden bir levha asmıyorsunuz? Polisi çağıracağım şimdi ve buna göz yuman seni şikayet edeceğim dedim.

Adam, sevişmek kelimesiyle ne kadar sırıttıysa, polis lafını duyunca, n'oluyor bacım bakışı attı.

Burnumdan soluyarak 155'i aradım ama 155 de pek aldırmadı. Beni azarlayan başka bir memurla da orada tanıştım, merhaba insaniyet!

Salı günü aynı saatte aynı yerden geçerken, levhanın üzerinde graffiti sanatının icra edildiğini gördüm. Öyle mutlu, öyle mutlu oldum ki, hastaneye gittiğimi bile umursamadım.

İnsanlık ölmemiş mi?

Anarşik hareketlere olan yakınlığımdan mı yoksa içime soğuk serpilmesinden midir bilmem ama pek mutluyum. Halka açık alanlarda sevişmeye izin veren, dini siyasete alet eden, başörtüsü altında her boku yiyen zihniyete karşı, gördükleri her yere graffiti yapan zihniyetin alnından öperim.

Why So Serious!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Thu, 06 Nov 2014 19:45:00 +0000

Ne zamandır yazmıyorum lagaluga'larıyla kafa şişirmeyeceğim.

Eskiden yoğunluğa rağmen yazardım, bazen de harbi nefes alamaz, eve bile uğrayamaz,yazmak istesem de yazamazdım. Ama artık yazmak istemiyorum. Yazacak pek de bir halt yok hayatımda sanırım. Git gel iş hayatı, zar zor İstanbul şartları, koşuşturma içinde devam eden, ama level atlamayan ilişki durumu.

He, bazı meraklı üstünevazifeolmayanlar anlamsızca ilişkimi soruyor, söyleyeyim de içiniz soğusun, medeni durumu aynı: nişanlı. Düğüne daha çok var, 484796 fırın ekmek ve bir milyar dolardan sonra şanıma yakışan bir düğünle, değil tercihim nikah, evleneceğim işte. Taam mı hacılar, raadladınız mı?

Dip not: raad yazmamın sebebi, Türkçe'yi bilmemem ya da dahası değil, raad olmam.

İnsan işte, illa ki kasacak, saldıracak, olmadık şeylere atlayacak. Abi dünyada zilyon tane sıkıntı var, gelip bana mı bulaşıyorsunuz? Hı, oldu bulaşın.

Ne diyordum? İşte hayatım, pek öyle merak edilesi devam etmiyor. Hala beni düşünen, seven cancinlar olduğu için, rahatlıkla söyleyebilirim, herşey yolunda. İş güç mal mülk karı kız herşey tamam.

Sorunlarım var işte, herkeste olduğu gibi. Bendekiler sağlıkla alakalı da olsa, yuvarlanıyoruz işte.
Başka...Düşünürsek...

Hala pek atarlı, çok giderliyim.

Ne diyordum? Bundan gayri yazar mıyım yazmaz mıyım bilmem. Zaten hali hazırda elimde bir kitap var, çevirisini yaptığım, o kitaba odaklansam az diyorum da bazı bazı ona da hevesim yok hacı. İlkini bir hevesle çevirdim, şimdi hevesim de kalmadı hiç birşeye.

Gerginim belki de.

Ay şimdi burdan da hala evlenemedin de ondandır bu gerginlik diye yorumlar gelirse şaşırmam!
- da dedim fark ettiyseniz, anlamsızca ben hariç herkesin üzerine vazife oldu benim geleceğim, hayatım. Zaten hep öyle olmamış mıdır pek sevgili Üsturupsuzlar.

Ne zaman ailemin yanına gitsem, sordukları ilk soru ee düğün ne zaman? Ananın öldüğü zaman diyesim geliyor da olmuyor. Aldırmıyorum artık da benden gayri herkesin aldırmasına dayanamıyorum. Anasını satttığımın dünyası, gocunacak derdi sen neden bana veriyorsun Ya Rabbim? Milletin gocunacak yarası, ağlayacak derdi sıkıntısı yok heralde, millete sarıyor.

Of neyse, ben gidip bir kahve yapayım kendime.

Sonra yazarım diyorum ama bilmiyorum.
Sizin de pek umrunuzda olur mu, onu da bilmiyorum.

Thanks for your great support; 9GAG

Girne Amerikan Üniversitesi ile Kıbrıs’ı Kazan, Kıbrıs ve İngiltere’de oku!

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Mon, 14 Jul 2014 18:43:00 +0000

Girne Amerikan Üniversitesi, "Kıbrıs’ı Kazan, Kıbrıs ve İngiltere’de Oku" sloganı ile bütünleşen ve yurtdışı kampüsleriyle de öğrencilerine üç farklı kıtada eğitim fırsatı sunan öncü bir üniversite.

Eğitimde mobiliteye verdiği önem ve uluslararasılaşma sürecinin bir göstergesi olarak Girne Amerikan Üniversitesi; İngiltere, ABD ve Hong Kong’dan sonra küresel kampüslerine bir yenisini ekleyerek Türkiye’de İstanbul yerleşkesini hizmete açmıştır. Bu süreçte Girne Amerikan Üniversitesi, öğrencilerine 3 farklı kıtada eğitim imkânı sunmakta ve "Üç Kıta Tek Üniversite" sloganı ile de bir dünya üniversitesi olma noktasında bir hareketlilik içerisinde olduğunu kanıtlamaktadır.

Kazandıkları ÖSYM bursları ile GAÜ’ye yerleşen öğrenciler, Girne Amerikan Üniversitesi’nin yurtdışı yerleşkelerinde aynı burslarla ve ek ücret ödemeden programlarıyla uyumlu dersler yada ELA’da (English Language Academy) İngilizce dil eğitimi alıyor; geri döndüklerinde ise yurtdışında aldıkları dersleri GAÜ programlarındaki ders yükümlülükleri yerine saydırarak eğitimlerine devam edebiliyorlar.

Eğitimde 30 Yıl...

Geçtiğimiz günlerde görkemli bir törenle 30. Onur Yılı’nı kutlayan Girne Amerikan Üniversitesi için bu sene oldukça özel bir yıl. GAÜ, 2014-2015 Akademik Yılında tam 2260 yeni öğrencisine 7 yıl boyunca kesintisiz ÖSYM Bursu verecek.

GAÜ sosyal ağlarda da çok aktif; bu sene tercih dönemi boyunca facebook.com/girneamerican üzerinden tüm kampüsler ve öğrenci hayatı ile ilgili herşeyi paylaşıyorlar ve tüm sorulara resmi sayfa üzerinden cevap veriyorlar. Twitter takipcilerini de unutmamışlar @girneamerican üzerinden en güncel paylaşımları takip edebilirsiniz.

GAÜ, şu anda küresel dünyanın yükselen meslekleri Denizcilik, Havacılık, Sahne Sanatları, Hukuk, İleri Mühendislik Disiplinleri, Güzel Sanatlar, Mimarlık, İç Mimarlık, Uluslararası İşletme, Uluslararası İlişkiler, Psikoloji, Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik, Türkçe Hukuk, Çin Dili ve Edebiyatı, Gastronomi ve Mutfak Sanatları, Sınıf Öğretmenliği, Sağlık Yönetimi, Ergoterapi, Enerji Sistemleri Mühendisliği, Ebelik, İnşaat Mühendisliği ve Sivil Havacılık Ulaştırma İşletmeciliği, Pilotaj gibi programları barındıran; 9 Fakülte, 6 Yüksekokul, 2 Enstitü ve 2 Meslek Yüksekokulu’nda olmak üzere , 69 Lisans 21 Önlisans 48 Yükseklisans ve 17 Doktora programı sunmakta.

GAÜ’den saygın dünya üniversiteleri ile akademik işbirliği ve değişim programları fırsatı!

Girne Amerikan Üniversitesi, kampüsleri ve 200’ü aşkın dünya üniversitesiyle sürdürdüğü öğrenci değişim programları kapsamında, öğrencilerine yaşam boyu hatırlayacakları deneyimlerin kapılarını açmakta.

Uluslararası Denklik ve Tanınma

Girne Amerikan Üniversitesi sağladığı eğitimin kalitesini sürekli olarak geliştirmek için akreditasyonlarını ve üyeliklerini yenilemektedir. GAÜ yerel olarak Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Yükseköğretim Planlama, Denetleme, Akreditasyon ve Koordınasyon Kurulu YÖDAK ve Türkiye Yüksek Öğretim Kurulu (YÖK) tarafından tanınmaktadır. Ayrıca dünyanın bir çok saygın denklik kurullarından akredite olan GAÜ’nün bir çok uluslararası üyeliği de bulunmaktadır.

Girne Amerikan Üniversitesi Eduniversal’ın En İyi Üniversiteler sıralamasında yer almaktadır. Avrupa Birliği Yükseköğretim Sistemi içerisinde üniversite eğitimini denetleyen uluslararası eğitim kuruluşu Eduniversal, 153 ülkeden 12 bin yükseklisans programının incelenmesi ve 100 bin öğrenci ile yaptığı “En İyi Yükseklisans Eğitimi Veren Üniversiteler” araştırmasının sonuç raporuna göre GAÜ "En İyi Yükseklisans Eğitimi Veren İlk 100 Üniversite" arasında gösterilmektedir.

GAÜ, YÖK onaylı programlarıyla geleceğin pilotlarını yetiştiriyor

4 yıllık Pilotaj eğitimi alan öğrenciler, GAÜ İstanbul Yerleşkesi Uluslararası Havacılık Akademisi’nde similatör ve uçuş derslerini tamamlayarak Pilot olma hakkını kazanıyorlar. GAÜ’nün, uluslararası standartlarda verdiği eğitimle yetiştirdiği öğrenciler, önümüzdeki 20 yılın en gözde mesleklerinden biri olan havacılık sektöründe kolaylıkla iş bulabilecekler.

Kıbrıs, dünyanın en güzel adalarından biri!

Kıbrıs Dünya’nın en güzel adalarındandır ve iklimi sayesinde bir tatil ülkesinde eğitim alma şansınız var, üniversite kampüsü plajlara çok yakın mesafede bulunmakta ve kampüse çok renkli bir yaşam hakim. GAÜ, adanın en turistik sahil kenti olan Girne’de kendisine özel plaj ve uygulamalı 5 yıldızlı oteli ile öğrencilerine eşi benzeri olmayan bir eğitim fırsatı sunmaktadır.

Peki kampüste hayat mı nasıl? Tanıtım filmleri için youtube.com/girneamerican ve vimeo.com/girneamerican

Bir boomads advertorial içeriğidir.

Hürriyet artık ''Sosyal Hürriyet''

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Wed, 04 Jun 2014 10:32:00 +0000

Bugün sizlerle Hürriyet Sosyal hayatıma neler kattı onu paylaşmak istiyorum.
Hürriyet yıllardır evimizde olan haberleri, hayatı takip ettiğimiz gazetemiz.
İnternet üzerinden de takip ettiğimiz harika bir siteleri var.
Ancak hayat hızla akıyor.
1 saniye de dünyayı değiştirecek pek çok olay yaşanıyor.
Bazıları çok ilgimi çekse de bazılarını okumak istemeyebiliyorum.
Çocuklar için çıkmış yeni bir ürünü okumak keyif verirken bilgisayar oyunları pek de ilgimi çekmiyor.
İşte Hürriyet Sosyal bu durumda devreye giriyor.
Zaten yıllardır Bumerang üyesiyim. Hürriyet Sosyal üyeliğimde zaten oluşmuş oldu.
Ben okumak istediğim kategori ve kişileri işaretledim.
Artık “daha çok ilgili olduğum konular” “bana özel” sayfamda beni bekliyor.
Şu noktayı belirtmekte fayda var. www.hurriyet.com.tr ye girdiğimde tüm haberleri okuyabiliyorum. Buradan sayfanın üst kısmındaki “bana özel ve bildirimler” menülerini tıklayınca “seçtiğim kategori ve kişilere” ait yazıları görüyorum.
Bu bana zaman kazandırıyor. 2 çocuk bir anne olarak hayatı takip etmek - yenilikleri kaçırmamak önemli.

Genel olarak bakarsak:

Hürriyet Sosyal’de üyelik gerektiriyor ki 1 dk sürüyor.
Ben internet, sosyal medya, aile, sağlıklı beslenme, çocuk sağlığı, bebek sağlığı gibi 13 kategoriyi seçtim. Sürekli okuduğum bazı yazarları da listeme ekledim.
Bu ayarları yapınca Hurriyet.com.tr bana ait bana özel olmuş oluyor.
Böylece bir gazete ve haber sitesi aynı ilgi alanına sahip pek çok kişiyi bir araya getirmiş oluyor.
Ana sayfada belki göremeyeceğim çok önemli bir bebek sağlığı haberini artık kaçırmayacağım.
Takip ettiğim yazarlara daha kolay ulaşıp onlarla fikirlerimi/sorularımı paylaşma imkanım olacak.
“Öne Çıkart” butonu önemli bir detay. Başkalarının da görmesi gerektiğine inandığım bir haberi tavsiye edebileceğim.
Bana seçme / istediğimi okuma hakkı verdiğinden kullanıcı dostu bir uygulama olduğuna inanıyorum. Hashtag gibi sosyal ağlardaki pek çok özellik Sosyal Hürriyette bizleri bekliyor.

İçerik: www.sorananne.com

Bir boomads advertorial içeriğidir.

KİŞİSEL BİLGİLERİNİZİ KORUMA ALTINA ALIN

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Fri, 21 Mar 2014 10:17:00 +0000

LINE’da kullanıcı bilgi ve görüşmeleri 3G, 4G ve Wi-Fi dahil tüm ağlarda şifreleniyor!

Whatsapp’ın Facebook’a satılmasıyla birlikte kişisel bilgilerinin güvenliğinden endişe eden birçok kullanıcı alternatif uygulamalara yönelmeye başladı. Bu uygulamalar arasında öne çıkanlardan birisi de LINE. Uygulamada kullanıcı bilgi ve görüşmeleri 3G, 4G ve Wi-Fi dahil tüm ağlarda şifreleniyor. LINE’ın iç denetim yönetimi alanında üç uluslararası sertifikaya (SOC2, SOC3 ve SysTrust) sahip olan ilk mobil mesajlaşma uygulaması olması da güvenlik standartlarına verdikleri önemin bir kanıtı niteliğinde.

Telefon Numaranızı Gizli Tutun

LINE’da kendinize özel bir ID belirleyerek telefon numaranızı kimselere vermeden iletişim kurabilirsiniz. Sizi LINE ID’nizi kullanarak ekleyen kişiler telefon numaranızı göremezler. LINE ID’nizi belirlemek için Diğer/Daha Fazlası > Ayarlar > Profil menüsünü kullanabilirsiniz.

Telefon numaranıza sahip kişilerin LINE arkadaşları listesine otomatik olarak eklenmek istemiyorsanız “Başkalarının Eklemesine İzin Ver” seçeneğini kapatabilirsiniz. Böylece sizi sadece LINE ID’nizi paylaştığınız kişiler ekleyebilir.

Tanımadığınız Kişilerin Sizi Rahatsız Etmesine Engel Olun

Anlık mesajlaşma uygulamaları kullananların korkulu rüyalarından birisi de yanlışlıkla alakasız bir mesajlaşma grubuna eklenmektir. LINE’da tanımadığınız kişilerin bulunduğu bir grup sohbetine davet edildiğinizde grupta bulunan kişiler telefon numaranızı göremiyor.

Tanımadığınız bir kişi size mesaj attığında LINE otomatik olarak “Ekle”, “Engelle” ve “Şikâyet et” seçeneklerini sunuyor. Eğer size mesaj gönderen kişiyi tanımıyorsanız kolayca engelleyebiliyorsunuz.

Telefonunuz Yanınızda Olmasa Da Mesajlarınızı Koruyun

Yazışmalarınızı meraklı gözlerden korumak için LINE’a şifre koyabiliyorsunuz. Diğer/Daha fazlası > Ayarlar > Gizlilik ayarlarından “Şifre Kilidi”ni kullanarak LINE’ın her açılışta şifre sormasını sağlayabiliyorsunuz.

Ayrıca “Sohbet Odası Ayarları”ndan tüm sohbet geçmişinizi ve sohbetler içerisinde paylaştığınız tüm dosyaları tamamen silebiliyorsunuz.

Bir arkadaşınız LINE’dan size mesaj yazdığında bildirimin ekranda mesaj okunacak şekilde belirip belirmemesi ile ilgili ayarlarınızı da istediğiniz gibi düzenleyebiliyorsunuz. Bildirim ayarlarında yer alan “Önizleme göster” seçeneğini kapattığınızda, yeni bir mesaj geldiğinde ekranda gelen mesaj yerine “Bir mesajınız var!” yazısı görünüyor.

Paylaşımlarınızı Gizleyin

LINE’ı rakiplerinden ayıran bir diğer özelliği de ileti, fotoğraf, video, bağlantı gibi paylaşımların yapılabildiği, sosyal medya yapısına sahip Timeline ve Home özellikleri. LINE’daki Timeline ve Home hareketlerinizi yalnızca arkadaşlarınız görebiliyor. Ancak burada da iletilerinizin kimler tarafından görüntülenebileceğini belirleyebiliyorsunuz.

Timeline’ınızda paylaşmak istediğiniz iletinizi hazırlarken alt menünün en sağında bulunan “Kişiler” sembolüne tıklayarak iletinizin gizlilik ayarlarını yapabilirsiniz.

Nerede, Ne Zaman İsterseniz Güvenle Konuşun, Mesajlaşın!

LINE'ı tüm akıllı telefonlarda (iPhone, Android, Windows Phone, Blackberry, Nokia), tabletlerde ve hatta bilgisayarınızda bile kullanabilirsiniz.

Kullandığınız cihaza uygun LINE indirmek için: http://line.me/tr/download
Bir boomads advertorial içeriğidir.
-->

O Ağacın Altından Sevgilerle

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Sun, 26 Jan 2014 17:00:00 +0000

Pek gurur duydum, pek mutlu oldum.

Bugün aldım kartımı, pazar pazar üstelik.

Hasdal'dan mektubum geldi mektubuma karşı.

Güzel el yazısıyla güzel dileklerini yazan Sayın Komutanım, Jandarma Kurmay Albay Hüseyin ÖZYURT'a sonsuz teşekkür ederim. Dilerim tez zamanda yapılan haksızlık, yapılan adilik sona erer!

Hürriyetine, ailesine kavuşur!

Siz de bir iki kelam yazmak, destek vermek isterseniz; burayı tıklayın.

Onların başı dik, şerefleri bol yıldızlı!

Yarım Yamalak Yazdım, Sonrasında Devam Ederim

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Fri, 24 Jan 2014 19:07:00 +0000

Bu yazı bir iç çekiştir aslında.

Yıllardır anasından babasından ayrı okuyanlar bilir, tek yaşamak öyle de hayal edildiği kadar muhteşem bir eylem değildir; en azından gibi, kalabalık aile seven, üç beş günlük yaşamı ailesiyle geçirmeyi sevenler için. Tamam, yalan değil; ilk vakitler böyle özgürlük ayağına her şey pek farklı gibi görünse de 3-5 hafta içinde aslında tek kalmanın öyle romantik komedi tadında olmadığı ortaya çıkıyor. Bu tat damakta öyle bir tat bırakıyor ki amına koyayım her geçen gün içinden ekşimiş yumurta kokusu çıkıyor.

Ailemin yanından ayrılıp üniversiteye gittiğimde tam 17 yaşındaydım. Daha adam akıllı Ankara'dan Kırıkkale mesafesine bile gidemezken kilometrelerce yolu bir anda tepivermiştim. İlk vakitler anadan ayrılmak pek koymasa da zamanla ortam ayağı götüne kaçınca daha bir zor, daha bir kaçınılmaz oldu da bitti.

Bugün metroyla gelirken eve oturdum,milleti kestim. Kimisinin anası kimisinin babası kimisinin kardeşi yanındaydı. Peki ya ben? Piç kurusu gibi, kimsesiz öksüz yetim gibi 17 senedir şehirden şehire, ülkeden ülkeye elimde bir troller ordan buraya savruldum ya da savrulduğumu hissettim.

Önceleri, iş hayatına girmenin verdiği mutluluk ya da işte üniversiteliyiz yeaah! çok asiyiz ayağı, hep bir paravandı aslında içimdeki kimsesizliğe. Düzeni oturunca, her şey yoluna girer dedim de girmedi. 3 seneyi aşkın zamandır kurulu düzenime misafir gibi 3-5 günlüğüne bana zoraki gelen anne babama mı yansam yoksa neye?

Hayattaki en siktiri boktan şey aşksızlık değil, kimsesizlik.

Daha da yazamayacağım pof...

Gittim, gezdim, yedim, içtim, sıçtım, sevdiğime geri geldim.

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Fri, 17 Jan 2014 19:58:00 +0000

Yuh amk!

Ne kadar zaman oldu yazmayalı. Her seferinde ayrı bir bahaneyle taslak oluşturdum, sonra taslakları da sildim. Sonra kapatmaya meyillendim blogumu. Sonra la emek verdin, sevgi verdin, sevdin, herkes seni sevdi, sevmeyen de sövdü dedim. Bıraktım. Ara ara, gizli gizli baktım; yazanları okudum, yazmaya meyillendim, yazmadım.

Nerelerdeydin lan? / Çok oldu özlettin kendini! / Neredesin Üsturupsuzuuuum! /

Seni özledik kardeş! / Ses et meraklandım!

diyen dahası ben taaa uzaklardayken, beni unutmayan, cidden unutmayan;

Doğum günümüüüü kutlayan herkese çok teşekkür ederim, çok sağolun! Her birinize ayrı ayrı teşekkür ederim!

Nerelerdeydim?

İş güç koşturmaca ağzıma dolandı, gitmiyor ama cidden pek yoğunum. Ülkeyi kurtaramıyorum belki ama fenalarda çok yoğundum, gerçi hala yoğunum ama daha sakinledim, rahatladım. Aklıma ilk gelen burası olmadığından mütevellit, kendime kalmak istedim az biraz.

Sokakların gürültüsünden, beynimin gürültüsünden kurtulmak için belki de kendimle kalayım dedim.

Yurt dışına gittim birazcık, bir dönem. Birkaç aycık. Yurda dönmeyi 48581656 gözle bekledim, çok şükür döndüm; dönmemle beraber yurt dışına kaçmayı, iş hayatının verdiği siktiri boktan darlığı ve dahasını arkamda bırakmayı istedim, olmadı.

Çok yoruldum be dostlar!

Cidden pek yoruldum, bir hengame içinde burdan şuraya ordan oraya ordan olmadı bir daha buraya savrulmaktan çok yoruldum.

Ailemi özledim belki de, belki nedir amk felaket özledim!

Ayrıca, özelden düğün ne oldu hacı diye soran hemcinslerime de sorayım, düğün henüz olmadı, bir süre daha ben bu kadar çok çalışırsam olmayacak diye düşünüyorum.

Of yazma yetimi kaybetmişim.

Cümleleri ellerim yazıyor ama saçmalıyorum gibi. Bilmiyorum.

Bu arada ne oldu?

Sigarayı bıraktım, gerçi bu aralar fena içesim var amk, diyet yaptım en ağırından! Gerçi bugün özlediğim, deli gibi özlediğim Arby's 'e saldırdım! Curly Fries'ın dibine vurdum tek başıma sessizce Taksim'in göbeğinde.

Diyetin sebebi de yurt dışının anlamsız yemekleri.Kebabın ağzını öpeyim, ağzıma löp löp löööööööööp atayım! Bol soğanıyla mis mis mis!

Başka ne yaptım?

Saçlarımı uzattım, en seksi afişlerdeki hatunlar kadar götüme kadar.

Başka ne yaptım?

Az sevişip çok kitap okudum. Okumak için çok kitap okudum, kitapları üst üste yığdım; üstüne gittim her gün yenilerini aldım. Saygılarımla.

Başka başka başka...

Ojelerimin sayısını, gömleklerimin modellerini farklılaştırdım.

Anlayacağınız sıradanı daha sıradan kılmaya çalıştım. Yurt dışında kendimi Victoria's cennetine soktum, evime bir ton krem stokladım. Bok gibi para bulunca kozmetiğe girişmeye karar verdim. Kadın milletinin cebindeki son kuruşa kadar kozmetiğe tutkun olduğunu her gün ayrı ayrı anladım. Gerçi erkek milleti de az değil, metroseksüelitenin bokunu çıkaranları da tanıdım, bildim.

Doğum günü demiştim, yaşı dayadım 30'a! Her gün bu sendromla uyanmaya başladım.

Mesela bugün Şişli'den dönerken bir bebekle bakıştık, bebek bakarken bana ne düşünüyordu?( ya da düşünüyor muydu? bilemiyorum) ama ben o an içimdeki anne duygusunu birkez daha rafa kaldırdım, sessizce evladım olmayacak kavramına alışmaya çalıştırdım kendimi.

Bunalıma girdim çıktım anlık.

Derken derken...

Olan bu kadar.

Gittim, gezdim, yedim, içtim, sıçtım, sevdiğime geri geldim.

Okuyan okumayan herkese selamlar.

Dilerim yeni yıl bana yazma yetimi geri verir!

Dinlerseniz, tıklayın tıklayın tıklayın!

Bunu Blogumda Paylaşabilirim. Hürriyet Benim.

noreply@blogger.com (Üsturupsuz Yazar) — Fri, 22 Nov 2013 18:37:00 +0000

Hürriyet; gündeme dair cesur bir projeyle karşımızda. TBWA\ISTANBUL'un hazırladığı proje kısa zamanda oldukça ses getirdi. Din, dil, ırk, cinsiyet ayırt etmeden bireysel özgürlükleri konu alan projenin amacı Türkiye'nin dört bir yanından insanların hürriyetlerini dile getirmeleri ve seslerini duyurmaları...

Bu proje katılımcıların kendi hürriyetlerini anlatmaları için tasarlandı, katılımcılar videolarını oluştururken ilham versin diye de bir film hazırlandı.

Hürriyet, herkesi kendi hürriyet cümlelerini yazmaya ve hürriyet şarkılarını yaratmaya davet etti. Kullanıcılar içinde kendi fotoğraflarının da olduğu hürriyet filmleri yaratabiliyor ve bu filmleri sosyal medyada dilediğince paylaşabiliyor. Ayrıca seçtikleri mesaj ve fotoğraflarından oluşan bannerı hurriyet.com.tr sayfalarında yayınlanıyor. Kısaca proje tamamıyle interaktif bir proje olarak kurgulandı. www.hurriyetbenim.com üzerinden ilham verici videoyu seyredebilir, kendi video ve bannerınızı yaratabilirsiniz.

"Hürriyet Benim" filmi, daha TV’ye çıkmadan viral olarak sosyal medyada gösterildi ve çok kısa sürede yayılarak; sosyal medyada konuşulmaya ve paylaşılmaya başlandı. Kullanıcıların katkılarıyla yapılan klipleri Twitter'dan #hürriyetbenim hashtag'iyle takip edebilirsiniz.

Ben de kendi videomu oluşturdum ve benim için hürriyetin ne demek olduğunu anlattım. İzlemek için;

Bir boomads advertorial içeriğidir.