Dolina Prądnika (częściowo)

bo po części zeszłyśmy żółtym szlakiem, by dojść do Bramy Krakowskiej w Ojcowie i wrócić tą samą trasą do samochodu. Wycieczka miała na celu dotlenienie się oraz spacer z psami.

Pogoda jak to w jesieni, raczej szaro, buro i ponuro. Wynagradzały ją widoki na wapienne skały:

W szybkim tempie dotarłyśmy do Bramy Krakowskiej w Ojcowie:

Krótki odpoczynek:

Przejrzenie się w wodzie źródełka miłości, gdzie można pod wodą zobaczyć wymurowane serce: 

I powrót.

Dolina Bolechowicka

Dolina Bolechowicka jest jedną z siedmiu dolin wchodzących w skład Dolinek Krakowskich. 

Znajduje się w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Dolina nie jest długa, ma 1,5 km. Jest więc jedną z najkrótszych dolinek, ale pomimo tego warto wybrać się do niej na spacer. 

Tak więc umęczone świątecznym siedzeniem przy stole, brakiem ruchu z powodu nieciekawej aury, wybrałyśmy się z córką, przed nowym rokiem, na spacer do tej dolinki. Dziewczynki zmożone chorobą zostały w domu. Pogoda zbytnio nie nadawała się na wycieczkę. Kiedy wyruszyłyśmy samochodem raźnie popadywał deszcz, który potem się nieco uspokoił, by pod koniec wycieczki znów lać z impetem.

Wejście do dolinki stanowi tzw. Brama Bolechowicka zbudowana z wapiennych, widocznych z daleka skał o wysokości ok. 25 m. Tuż przed bramą oraz zaraz za nią, widoczne są niewielkie łąki rozciągnięte na łagodnych zboczach .

Później dolina zwęża się tworząc zalesiony parów. Dnem doliny płynie niewielki potok Bolechówka, w skałach przed Bramą Bolechowicką znajduje się duże krasowe źródło będące pomnikiem przyrody.

Kilkaset metrów od Bramy Bolechowickiej idąc w głąb doliny, napotykamy dwustopniowy wodospad:

Wapienne podłoże sprzyja  powstawaniu jaskiń, których jest dziesięć w Dolinie Bolechowickiej.

Od 1968 r. w Dolinie Bolechowickej jest rezerwat przyrody Wąwóz Bolechowicki. 

Dolina Racławki

ciągnie się 9 km od Racławic do miejscowości Dubie i stanowi rezerwat przyrody o powierzchni 473,92 ha, który położony jest na terenie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie oraz na obszarze Natura 2000 Dolinki Jurajskie. 

My w celach rekreacyjnych przeszłyśmy od strony Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie około 4 km wzdłuż potoku Racławka. Potok wije się bardzo malowniczo, a nad nim wznoszą się gdzieniegdzie wapienne skałki, wzgórza pokryte zielenią drzew, krzewów i poszycia leśnego. Licznie rośnie buczyna i graby, których liście w jesieni będą grały ferrią barw.

Znajdują się tu wąwozy: Stradlina, Żarski oraz Zbrza, których nie pooglądałyśmy, co oznacza, że trzeba jeszcze wrócić w to miejsce.

Biegną dolinką trzy ścieżki dydaktyczne: niebieska, czerwona i żółta oraz Szlak Racławki między miejscowościami Rudawa i Dubie, a także szlak Dolinek Jurajskich.

Nam spodobała się wczesnowiosenna delikatna zieleń rozświetlana słońcem, tajemniczość lasu i płynącego potoku, co nadawało temu miejscu tajemniczości i niezwykłości. Dolinka przyciąga urodą i zachęca do powrotu, żeby eksplorować ją bardziej wnikliwie.

Dolina Kobylańska

to jedna z dolinek krakowskich. Piszę o niej dopiero teraz, z obowiązku  kronikarskiego, gdyż razem z rodziną córki odwiedziliśmy tę dolinkę w okresie świąt wielkanocnych.

Jest tam i miejsce parkingowe, gdzie można postawić samochód, i malownicze widoczki oraz skały treningowe dla wspinaczy.  Wtedy na początku kwietnia urzekła nas jeszcze nieśmiała zieleń wiosenna.

Sama dolinka ma około 4 km długości i znakomicie można tam spacerować z dziećmi i psami.

Wylot doliny ograniczony jest bramą skalną o szerokości około 30 m, znajdującą się pomiędzy Ponad Gnój Turnią i drugą, bezimienną turniczką. Wyżej, pomiędzy Żabim Koniem i Małą Płytą jest druga brama skalna, zwana Bramą Kobylańską.

Prowadzą stąd w ścianach wschodniego zbocza wąwozu schody do znajdującej się w grocie skalnej kapliczki Matki Boskiej. Wmurowana po lewej stronie tablica głosi: „Rok pamiętny objawienia Matki Boskiej 1914. Tu jest moja wola stwierdzają wierni”. Spod kapliczki  się ładny widok na dolinę.

Wyżej ścieżka przekracza potok prowadząc obok samotnej skalnej iglicy wystającej z ziemi. Jest to Płetwa. Górna część doliny porośnięta jest lasem mieszanym. W nim również znajdują się wysokie skały wapienne.

Dnem Doliny Kobylańskiej płynie potok Kobylanka, w niektórych miejscach zanikający. Zasilany jest wieloma źródłami i wywierzyskami, jednym z nich jest Źródło św. Antoniego znajdujące się tuż obok ścieżki w dolnej części doliny. 

Przepływ wód w dolinie w większości odbywa się podziemnymi szczelinami i pustkami krasowymi.

Kto uważnie oglądał zdjęcia, zobaczy że Ifunia jeszcze była z nami.

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Dolina_Kobyla%C5%84ska