Fair trade hazelnoot bananen muffins

Of ik wou meedoen aan de fairtrade challenge 'have a break share a cake'? Daar moest ik geen twee keer over nadenken...tuurlijk dat ik graag meewerk aan zo'n lekker en mooi initiatief tot ik besefte dat ik zonder keuken en zonder oven niet ver ging geraken. Een eigen cake bakken zit er op dit moment nog niet echt in dus moesten we op zoek naar een alternatief om te kunnen deelnemen. En dan kwam Madam Bakster in beeld, een nieuwe healty coffeeshop in Gent waar ik al lang eens wou langsgaan en die blijkbaar een verdeelpunt was van fairtrade cake. En ziedaar de match :-) 

Ik mocht zelf het geheim van madam bakster haar heerlijke hazelnoot bananenmuffins sharen met jullie. Want ook al is de challenge morgen al gedaan...niets houdt jullie tegen om het recept van deze overheerlijke muffins op te slaan en boven te halen op een volgend feestje :-)

Ingrediënten

- 2 fairtrade bananen

- 4 eetlepels fairtrade hazelnootpasta

- 200 gr speltmeel

- 55 gr kokosbloesemsuiker

- 150 gr hazelnootmelk

- 80 gr zonnebloemolie

- een handvol geroosterde, grof gehakte hazelnoten

- 70 gr fairtrade chocoladedruppels

Bereidingswijze

- Warm de oven voor op 175 graden

- Pureer 2 rijpe bananen, samen met 4 eetlepels hazelnootpasta

- Meng in een mengkom 200 gr speltmeel met 1 theelepel wijnsteenbakpoeder en 55 gr kokosbloesemsuiker.

 - Klop in een aparte kom 150 gram hazelnootmelk op met 80 gram zonnebloemolie. Voeg hieraan de rijpe bananen met de hazelnootpasta toe en meng goed.

- Maak een kuiltje in het meelmengsel en klop deel per deel alle natte ingrediënten door  de droge ingrediënten.

- Voeg een handvol geroosterde, grof gehakte hazlenoten en 70 gr chocoladedruppels toe aan het beslag.

- Verdeel het deel over 10 muffinsvormen en bak 25 minuten af in de voorverwarmde oven.

Smakelijk!!

10 miles adventure

Als je een heel jaar lang aan iedereen zit te verkondigen dat je traint voor de 10 miles van Antwerpen, zit je natuurlijk wel met een groot probleem als je ineens je kat zou sturen. Nochtans was die kat wel welkom geweest aangezien dit weekend afgeladen vol zat, we een babysitprobleem hadden en ik eigenlijk amper getraind had. Maar belofte maakt schuld dus werd een gat in de agenda gegraven (met dank aan mijn mama die taxi kon spelen voor de chiromeisjes), hadden we het geluk dat er ineens een babysit uit de lucht kwam vallen (dikke, dikke merci Lobke ) en vond ik dat ik maar wat extra op mijn tanden moest bijten omdat ik zelf niet slimmer was geweest om meer te trainen. In compagnie van papa van vijf (die mijn persoonlijke fotograaf was :-D) stonden we dan ook om 16 uur aan de startlijn om 1u en 50 minuten later over de eindmeet te lopen. En het was top buiten twee kleine details die ik misschien volgend jaar beter wil aanpakken.

1. Vergeet uw startnummer niet. Echt waar, hoe loemp kan je zijn. Gelukkig was papa van vijf zo sympathiek om mij zijn nr te geven en naast mij te blijven lopen zodat we met één nummer over de meet konden lopen. Voordeel: Aangezien ik de volle 16 kilometer Filip heette was ik de letterlijke running joke van de 10 miles (zeg nu zelf een vrouw die Filip heet, dat is toch om van over de grond te rollen van het lachen:-)) en ik kreeg ik net meer aanmoediging dan anderen :-):-)

2. Ga na 16 kilometer lopen de uitdaging niet aan of je sneller bent dan het openbaar vervoer. Onze auto stond in Zwijndrecht en bij het aankomen namen we de tram tot linkeroever en deden daar een dik half uur over omv de file. Toen we zagen hoeveel volk er na de 10 miles aan het aanschuiven was om de tram te nemen dachten we dat we sneller te voet gingen zijn...NOT...5 kilometer stappen nadat je net 16 kilometer hebt gelopen is zo hard geen goed idee en duurt langer dan een half uur!

Maar voor de rest...I'll be there again in 2017!

En nog eens dikke merci aan Decathlon voor de prima loopkledij en loopschoenen!

Run baby run

Tot 3 jaar geleden kon ik, zonder zeveren, geen halve kilometer lopen zonder te stoppen. Ik denk zelf niet dat ik ooit meer dan 500 meter gelopen had tout court. Lopen dat was voor de anderen, voor de sportieve mensen, voor al die rare mensen die plezier hadden in sporten. Ik zag het als een 'moeten', een straf van moeder natuur om je lijn te behouden. Neen, mij kregen ze niet aan het lopen.
Tot ik er, uitgedaagd door omstaanders en omstandigheden, op een dag toch aan begon. Vol goede moed met een start to run podcast in mijn oren en loopschoenen aan mijn voeten. En raar maar waar.. het werkte..er kwam zelfs schot in de zaak kwam en na een paar weken kon ik 5 km lopen. Met hoogtepunten van 10 tot zelfs 16 km. Tick the box dacht ik dus...en ik vond dat ik een welverdiende pauze had verdiend. Want ik had toch maar mooi 16 km gelopen. Tot ik onlangs wou herbeginnen...en na 5 km moest opgeven...OMG! Vond ik zo unfair! Ik vond dat als je eenmaal 16 kilometer had gelopen je als beloning voor die inspanningen op zijn minst een eeuwige free ticket voor de 10 km had verdiend. Maar niets is minder waar. En dus ben ik er onlangs terug aan begonnen. Omdat het toch zo'n geweldige kick is om over de eindmeet van die 10 miles te lopen. En voor de mensen van de buurt. Je mag altijd komen supporteren tijdens mijn trainingen ;-).