Sintra. Portugalia

Dziś kolejny dzień z naszej podróży do Portugalii! Jeśli macie ochotę przeczytać o Lizbonie, to zapraszam Was tu: klik!

Po drugiej nocy spędzonej w stolicy ruszyliśmy w dalszą drogę - plan na ten dzień był następujący: wypożyczyć auto, pojechać do Quinta da Regaleira, które miało u nas priorytet, następnie do Pałacu Pena, a gdy czas pozwoli zobaczyć jeszcze zamek Maurów. Wszystko to mieści się w Sintrze, mieście leżącym niedaleko Lizbony. 

Jeździliśmy już po kilku różnych od siebie krajach i przyznam, że chyba Portugalczycy najmniej mi się podobają jako kierowcy. Ruch w okolicach stolicy był spory, pasy dość wąskie, a kierowcy nie widzieli sensu w zachowaniu, choćby minimalnego, bezpiecznego odstępu między pojazdami. I jest to u nich najwidoczniej norma, bo przy drogach często widać znaki przypominające o wymaganych odstępach. Jadąc po autostradzie, z maksymalna prędkością 120 km/h, kierowcy zajeżdżają sobie drogę, wciskają się w niewielką przestrzeń między jednym, a drugim autem, lawirują, wyprzedzają w ostatnich momentach. Byliśmy świadkami sytuacji, gdy trzy auta jechały jeden za drugim, z odstępem niemogącym przekraczać dwóch metrów. Dwóch metrów! Na autostradzie! Przecież gdyby ten pierwszy zahamował, Ci z tyłu nie mieliby szans zareagować. I takiej sytuacji też, niestety, byliśmy świadkiem. Miało to miejsce na moście Vasco da Gama (17 km most przez rzekę Tag). Ruch był naprawdę spory, zachowanie "jak zwykle" i nagle, kilka bądź kilkanaście aut przed nami coś się wydarzyło - wszyscy zaczęli gwałtownie hamować. Trzy auta "wpadły na siebie". Na szczęście nikomu nic się nie stało, ale przerażenie kobiety znajdującej się w środkowym aucie (było naprawdę nieźle zgniecione) dało do myślenia. Nam na pewno, ale coś czuję, że Portugalczycy nadal trzymają się ogonów sąsiada... Na autostradzie było lepiej, bo ruch był naprawdę niewielki.
Tak jak pisałam stoją tam znaki z informacją o bezpiecznej odległości, a dla ułatwienia maluje się żółte strzałki na jezdni, dzięki którym ocenić można czy jedziemy bezpiecznie, czy jednak nie.

W końcu udało nam się bezpiecznie dojechać do Sintry! Było w miarę wcześnie, nie było jeszcze południa. Kolejka do kas była niewielka, więc naprawdę szybko dostaliśmy się do środka. Pogoda w Sintrze była zupełnie inna niż w Lizbonie - Quinta da Regaleira, jak i Pałac Pena, leży na wzgórzach, wśród drzew. Towarzyszyła nam więc wilgoć, chmury i orzeźwiający wietrzyk. Wiedzieliśmy, że tak będzie, więc mieliśmy ze sobą coś cieplejszego.
Jeszcze na zewnątrz, za murami, mogliśmy dostrzec, że to będzie piękne i niezwykłe miejsce! Pełne magii i tajemnic! Stare, omszałe mury, zdobienia, gęsto rosnąca roślinność... jest tam coś, co wywołuje dreszczyk! Wszak pierwszy właściciel, Carvalho Monteiro, był człowiekiem zafascynowanym alchemią, mistycyzmem, różokrzyżowacami i masonerią. I właśnie tym inspirował się wynajęty przez niego architekt, gdy projektował posiadłość. Dość słów - zdjęcia lepiej Wam to zobrazują :)

(Każde zdjęcie możecie powiększyć) 

W tle możecie ujrzeć pałac - udało nam się zobaczyć wyłącznie parter, bo piętra były w remoncie. Ale to co w ogrodzie jest równie fascynujące... może nawet bardziej :)

 

 

Ogrody to wijące się ścieżki na różnych poziomach. Co chwilę spotykamy coś osobliwego! Kapliczki, świątynie, fontanny i małe wodospady, tajne przejścia czy ciemne jaskinie...

Przyjemnie było odkrywać to wszystko, klucząc między drzewami, wspinając się po schodach, zaglądając do wnętrza napotkanych budynków - nigdy nie było wiadomo co znajdziemy w środku albo co zobaczymy po wyjściu z tunelu. 

Idziemy, idziemy i nagle... wieża jak z baśni! Biegnę! Będę Roszpunką!

Quinta da Regaleira chyba najbardziej znana jest ze Studni Inicjacji, gdzie podobno odprawiano masońskie rytuały. Z zewnątrz wygląda jak usypane głazy, a gdy przejdziemy przez wąskie przejście widzimy coś takiego:

Schodzimy na dół po niewielkich kamiennych schodach...

Nie wracamy już do góry, tylko wychodzimy przez ciemny, wilgotny tunel. W ogrodach jest jeszcze jedna studnia, mniejsza i zdecydowanie mniej popularna, chociaż również bardzo klimatyczna. 

Spacer po posiadłości trochę nam zajął, więc zdecydowaliśmy, że zobaczymy jeszcze tylko Pałac Pena i ruszamy na południe. Okazało się, że chociaż Pałac Pena jest niedaleko, to droga samochodem zajmie nam ponad pół godziny!

Pod Quinta da Regaleira nie było w zasadzie miejsc parkingowych, więc pojechaliśmy dalej i zatrzymaliśmy się na zatoczce przy drodze. Niestety nie zwróciliśmy uwagi, że droga ta jest jednokierunkowa, więc nie mogliśmy już zawrócić - trzeba było zrobić kilkunastometrową pętlę po wzgórzach! 

Gdy już prawie byliśmy na miejscu naszym oczom ukazał się ogromny sznurek samochodów. Nie było wątpliwości - wszyscy jechali do Pena :) Wspinaliśmy się żółwim tempem wąską drogą pod górę. Od czasu do czasu pojawiały się równoległe miejsca parkingowe. Wszystkie oczywiście zajęte. Ale mieliśmy farta, bo gdzieś w połowie drogi, ktoś właśnie zwalniał jedno, więc nie zastanawiając się ile jeszcze brakuje nam do celu, zostawiliśmy auto i spacerkiem minęliśmy cały korek. Po drodze zaglądaliśmy przez płot do ogrodów:

Naprawdę nie wiem co nas podkusiło, żeby tym razem zostawić swetry i bluzy w samochodzie. Okej, zrobiło się cieplej, ale to było tam - ileś metrów niżej! :) Dotarliśmy do kas, gdzie kolejka po bilety była odzwierciedleniem kolejki na parking i zaczęliśmy sobie marznąć. Przyszła dość gęsta mgła, a wiatr przybrał na sile. Wszyscy ubrani w długie spodnie i rękawy, a my jak na plażę! W towarzystwie gęsiej skórki i dzwoniących zębów, doczekaliśmy się i po zakupie wejściówek usłyszeliśmy, że tam w środku jest jeszcze jedna (godzinna) kolejka do pałacu. Mieliśmy więc wybór - iść i czekać, iść i obejrzeć tylko tereny wokół budowli, albo zawrócić do auta i stanąć ponownie w gigantycznym korku na jednokierunkowej drodze. Mieliśmy już bilety, więc wybraliśmy opcję numer dwa. Dobra, dodać muszę jeszcze, że byliśmy już bardzo głodni. Odpuściliśmy stanie w następnej kolejce do bufetu i kupiliśmy sobie przekąski w automacie.

Pałacu nie było widać przez długi czas. Mgła przybrała na sile i dopiero z bliskiej odległości mogliśmy w ogóle dojrzeć jego kształt. Jak widać, póki co wszystko szło po naszej myśli! :)

Gdy dotarliśmy do zapowiadanej kolejki, widoki jakie pojawiły się przed naszymi oczami, trochę złagodziły rozczarowanie. Czegoś tak baśniowego w architekturze jeszcze nie widziałam!

Pałac nie chciał nam się pokazać w całej okazałości, więc postanowiłam skupić się na jego detalach. I one naprawdę dobrze pokazują jego piękno i klimat... Ja byłam oczarowana:

 

Doczytaliśmy, że wejście na dziedzińce nie wymaga stania w kolejce, wiec licząc na to, ze może za jakiś czas tłum zmaleje, poszliśmy pospacerować i obejrzeć (ha ha) widoki.

 

 

Pałac pena wygląda jak spełnienie marzeń każdego, zakochanego w baśniach, dziecka! Moim zdaniem Portugalczycy, jako jedni z nielicznych w Europie, dali upust swojej wyobraźni, puścili wodze fantazji i nie bali się przesady. Wszystkie smutne, przytłaczające, majestatyczne i budzące respekt budowle, zamki i kościoły europejskich miast, mogą się schować :)

 

Kolejka jednak nie zmalała, wręcz przeciwnie, a że mieliśmy jeszcze trochę czasu to po prostu cierpliwie poczekaliśmy. Wnętrze było bogate, jak to w Pałacu, ale oboje uznaliśmy, że nic nie przebije jego zewnętrznego piękna.

 

Bardzo podobają mi się te zacieki, pęknięte kafelki, omszałe kamienie...

Zmarznięci, głodni, ale naprawdę zachwyceni tym co mieliśmy okazję tego dnia podziwiać, wróciliśmy do auta i skierowaliśmy się na południe. Ruch wrócił do normy, więc wydostaliśmy się w miarę sprawnie. Gdybym miała odwiedzać to miejsce jeszcze raz, to z pewnością byłyby to godzinny poranne, ale nie mieliśmy dwóch dni na poranne zwiedzanie pałacu i Quinta da Regaleira, w którym zapewne w godzinach popołudniowych działy się podobne cyrki. 

Jestem zachwycona Portugalską architekturą. Nie tylko tą miejską, ale i pałacową! Obfitość wzorów i kształtów, nasycenie i dobór kolorów oraz niestandardowe rozwiązania bardzo przypadły mi do gustu. Widać w nich umiłowanie piękna, dbałość o detale i naprawdę bujną wyobraźnię autorów. Takie coś to ja szanuję :)

Następny post będzie już o ciepłym piasku, złotych klifach i zimnej wodzie. Ale głównie o sporcie!

Pozdrawiam Was ciepło,

Marzena

Lizbona. Portugalia

Nowa fotoksiążka zamówiona, a to oznacza, że prace na zdjęciami z Portugalii się zakończyły i mam w końcu odpowiedni materiał na posta :)

Portugalia w naszych głowach pojawiała się już od dłuższego czasu i chociaż nie było z nią tak jak ze Szkocją (konkretne i dobrze sprecyzowane marzenie), to kusiła nas bardziej od bliższej Hiszpanii czy Włoch. Z bardzo ważnego powodu. Nie mieliśmy zbyt dużej wiedzy co dokładnie się w tym kraju znajduje, ale wiedzieliśmy co na pewno się w nim robi! I to przeważyło gdy wiosną zaczęliśmy planować letni urlop. Już dawno odkryłam, że najlepszą formą relaksu jest dla mnie aktywność. Od spacerów, po wędrówki, wspinaczki, pływanie... Dlatego myśl o nauce surfowania zdecydowanie wygrała z myślą o plażowaniu! Chcieliśmy spróbować tego już jakiś czas, a gdzie znajdziemy lepsze warunki niż właśnie w Portugalii? Dodatkowo, po wstępnym rozeznaniu, okazało się, że kraj ten oferuje klimatyczne miasta i zjawiskowe widoki, więc nic nie zmusiłoby nas do zmiany zdania. Tak się składa, że któryś już raz wybieramy między jednym państwem a Włochami i jakoś te drugie nie ma u nas siły przebicia. Jestem przekonana, że mi się spodobają, że są naprawdę warte uwagi, ale chyba myśl o ich popularności (tłumy!) lekko mnie zniechęca. Może lepiej wybrać się tam zimą?

Długo nie mogliśmy zdecydować, który region Portugalii wybrać. Czytaliśmy i słyszeliśmy wiele sprzecznych opinii, dodatkowo chcieliśmy mieć jak najlepsze warunki do pływania z deską, dobrą szkołę, przyzwoity nocleg, szansę na słońce i ciepłą wodę (ha ha ha!). 

Wiedzieliśmy, że nie będziemy tym razem zjeżdżać całego kraju z góry na dół, nie taki tym razem był cel. Miało być luźno i bez pośpiechu. Więc w grę wchodziło "ćwierć" kraju, należało tylko wybrać, które ćwierć nas interesuje. I jakoś tak bardziej przemawiał do nas region na południe od Lizbony, głównie dzika Costa Vicentina (zachodnia część Algarve), która oferowała idealne fale i plaże oraz mniejszy natłok turystów - Ci głównie wylegują się na południowych plażach :) Zachodnio-południowe wybrzeże jest zdominowane przez surferów, co akurat nam bardzo pasowało.

Ale zanim pojechaliśmy na południe, zostaliśmy na dwie noce w stolicy, bo tam akurat lądował nasz samolot. Mogliśmy od razu kierować się na południe, do Faro, ale raz, że połączenia nie były tak dobre jak w przypadku Lizbony, a dwa, że po po prostu chcieliśmy w ciągu tych dziesięciu dni zwiedzić i poczuć klimat Portugalskiego miasta. I od tego właśnie zacznę.

Podzielę relację na trzy, cztery osobne posty, w pierwszym kumulując wszystkie dni z Lizbony, w drugim pokażę Wam piękną Sintrę, a następnie południe kraju. I to i tak będą bardzo długie posty, więc duża kawa jest wskazana!

Lizbonę zwiedzaliśmy dwa razy - na początku i na końcu naszych wakacji. Mieliśmy lot powrotny wieczorem, więc postanowiliśmy raz jeszcze zanurzyć się w ukochanym mieście... tak, w ukochanym! Coś jest w tym mieście, że budzi sprzeczne uczucia i mam wrażenie, że albo się go nie lubi albo ubóstwia. Cóż, my zachwyciliśmy się nim od pierwszego spojrzenia - gdy tylko wysiedliśmy z metra, na nic nieznaczącej uliczce, wiedzieliśmy, że to jest "nasze" miasto. 

Przylecieliśmy wieczorem, więc tego dnia wybraliśmy się tylko na kolację i prawdziwe zwiedzanie rozpoczęliśmy o poranku. Wstaliśmy wcześnie, więc miasto było jeszcze trochę senne. Turyści jeszcze nie zjedli śniadania, więc przez krótką chwilę mieliśmy uliczki dla siebie. Chociaż później, w naszych ulubionych miejscach, wcale nie było tłoczno...

Wyjątkowo nie mieliśmy żadnego planu! Nie planowaliśmy trasy, punktów do zobaczenia, muzeów, zabytków. Nic! Zgodnie z radą, którą wyczytałam gdzieś na blogu podróżniczym, po prostu daliśmy się ponieść naszym nogom i wczuć w klimat tego miasta, nigdzie się nie spiesząc, błądząc, zaglądając w każdą uliczkę. Skierowaliśmy się tylko w stronę starego miasta i potem szliśmy gdzie tylko mieliśmy ochotę.

Zaczęliśmy spacer od Praça do Comércio, gdzie zjedliśmy śniadanie z widokiem na rzekę Tag.

Każde zdjęcie możecie (no dobra, musicie!) powiększyć.

Widok na najstarszą część miasta - Alfamę. Chwilę później już szliśmy między ciasno ustawionymi domami, rozkoszując się starością, kolorami i klimatem!

 

 

Tak samo mocno jak róż na sobie, uwielbiam niebieski na Mateuszu :)

Było przyjemnie ciepło. Dzięki bliskości oceanu, na niebie była lekka warstwa chmur, a nawet gdy się rozeszły około południa, to rześki wiatr pomagał znieść wysoką temperaturę. 

To urocze stoisko oferowało wiśniową nalewkę w czekoladowych kieliszkach. Nie mogliśmy odmówić tej przemiłej pani!

Całe stare miasto to ciasne, wąskie uliczki, piękne pastelowe kolory, pranie za oknami, bruk i oczywiście azulejos, czyli piękne ceramiczne płytki.

 

 

 

Przed każdymi drzwiami stały kwiaty i ozdoby. Mijane sklepiki czy kawiarenki były malutkie, klimatyczne i oczywiście oferowały coś wyjątkowo smacznego... Pastéis de nata!

Nogi poniosły nas w kierunku zamku świętego Jerzego. W jego okolicach faktycznie zaczęło być tłoczno, chociaż uliczki niczym nie różniły się od tych, które zwiedzaliśmy samotnie na początku. 

Zdecydowaliśmy się wejść do zamku i bardzo się z tego powodu cieszę. To był pierwszy zamek/pałac, który widzieliśmy w Portugalii (a widzieliśmy ich w sumie cztery, każdy inny!) i ogromnie nam się podobał! Ta niemalże pustynna roślinność, prażące słońce i minimalizm zamku, przywodził mi na myśl stare miasto położone jeszcze niżej na mapie, gdzieś na północy Afryki (w sumie z Portugalii już naprawdę niedaleko do Maroka)

 

 

I chociaż dla kogoś z boku może wydawać się to błahe, to nasze wspomnienie z tego miejsca jest wyjątkowo przyjemne między innymi dlatego, że po spacerze po murach i dziedzińcach skierowaliśmy się do ogrodów wokół zamku, i siedząc na kamiennej ławeczce, z której obserwowaliśmy panoramę miasta i ludzi kluczących po uliczkach, wypiliśmy tam nieziemsko pyszną i orzeźwiającą Sangrię. Wielorazowe kubki i papierowe słomki - da się!

A gdy już jestem przy panoramie... w Lizbonie jest kilka punktów, tak zwanych Miradouro, z których podziwiać można sławne Lizbońskie dachy.

To powolne i nieplanowane zwiedzanie pozwoliło nam na absolutnie bezstresowe chłonięcie miasta. Nigdzie się nie spieszyliśmy, żadne godziny otwarcia nas nie interesowały. I tak na przykład spędziliśmy przynajmniej kwadrans, siedząc na murku i słuchając genialnej muzyki ulicznych grajków. Tak, ten Pan strzela pistoletami na wodę :). Kilka kroków dalej inny artysta grał na gitarze...

Weszliśmy chyba tylko do jednego budynku, ale to głównie to co z zewnątrz podobało nam się najbardziej. Spójrzcie tylko na te uliczki!

 

Te nieodnowione ulice, fasady, pozorny chaos i szaleństwo kolorów tworzą moim zdaniem bardzo oryginalny styl, nadają miastu autentyczności. Kilka miesięcy wcześniej byliśmy w sławnym Edynburgu i chyba fakt, że Lizbona dostała swój osobny post, a szkocka stolica nie pojawiła się nawet na jednym zdjęciu na blogu, o czymś świadczy? Edynburg był ładny, był ok, ale był jak dla mnie zbyt wygładzony. Wszystko było porządne i uporządkowane. Odczułam, że jest mocno nastawiony pod turystów, o czym świadczyła absurdalna liczba takich samych sklepów, z (drogimi) pamiątkami na całej głównej ulicy. Sklep na sklepie, nie żartuję. Dopiero po odejściu od Royal Mile mogliśmy znaleźć uroczą herbaciarnię lub pub. Nie, nie przepadam za idealnymi miejscami, wolę te żyjące własnym życiem!

To nasze błądzenie wyprowadzało nas czasem w naprawdę dziwne miejsce. Nagle pojawiła się brama, a za nią... zajezdnia tramwajowa :) Ukryta między budynkami.

Gdzieś popołudniu wydarzył się mały dramat - poszliśmy na lody i byłam taka zadowolona z faktu, że mam CZARNE! kokosowe lody, aż tu nagle...

Tak, to jest moja nowa, dopiero co uszyta, bluzka z cudownego tencelu. Założona raz i niestety ostatni, bo lody te nie mają zamiaru zniknąć... prałam w 60 stopniach, plama nadal jest widoczna. Pomóżcie!

No nic, trzeba było iść się przebrać, zwłaszcza, że w planach była kolacja rocznicowa :) To uliczka, przy której znajdował się nasz hotelik. Mieszkaliśmy w uroczej kamienicy, z fasadą pokrytą azulejos, z klimatyczną klatką schodową i naprawdę przyjemnym wnętrzem. Panowała tu cisza i spokój, a jednocześnie mieliśmy całkiem blisko do zabytkowego centrum.

Naprawdę dużo udało nam się zobaczyć tego jednego dnia! A przecież pokazałam Wam tylko mały ułamek tego co widzieliśmy.

Mieliśmy jeszcze okazję przejechać się dwa przystanki uroczym tramwajem (akurat skończyła się trasa:)). Zobaczyć inną dzielnicę Lizbony, przejść się wybrzeżem, kupić pamiątki.

I oczywiście usiąść w końcu w przyjemnym miejscu i zacząć świętować! Portugalia wszak znana jest z wina!

 

Lizbona jest naszym faworytem wśród miast, które mieliśmy okazję zwiedzać. Jest po prostu cudowna! Ostatniego dnia wakacji wyruszyliśmy wcześnie rano by móc jeszcze zobaczyć co nieco przed lotem powrotnym.

Skierowaliśmy się najpierw do Pałacu Fronteira. Po dniu spędzonym w Sintrze (o czym niebawem!) wiedziałam już, że Portugalczycy mają jedną z lepszych fantazji, jeśli chodzi o architekturę. Widzieliśmy, tak jak wspomniałam, cztery różne pałace/zamki i każdy był po prostu widowiskowy, baśniowy! Takich klimatów jeszcze nie miałam okazji oglądać. Magia! Magia kolorów, kształtów i wzorów. Jakby pozwolić dziecku puścić wodze wyobraźni, dać kolorowe farby i pozwolić przesadzić. Co prawda do budynku nie weszliśmy, bo można go zwiedzać tylko w określonych godzinach, ale ogrody dostarczyły nam tak wiele atrakcji, że nie ma powodu do narzekań:) Tylko spójrzcie na to:

Te kolory nie są przesadzone. Nasycenie tego kobaltu było niesamowite!

 

 

Wszędzie kwiaty, urocze ławeczki, fontanny, błyszczące kafelki...

Mieliśmy jeszcze sporo czasu, więc skierowaliśmy się do popularnego Belem, na zachód od centrum Lizbony, które mnie akurat bardzo rozczarowało. Było zupełnie inne, a i pogoda była mniej znośna, więc przegrzałam się i straciłam ochotę na długie spacery. Chyba nic specjalnie nie zrobiło tam na mnie wrażenia. Była gigantyczna kolejka do Klasztoru Hieronimitów, a ten chociaż ładny, nie umywa się moim zdaniem do budowli w Sintrze.

Chodzenie po Belem nie miało już tego uroku - było bardziej nowoczesne, z szerokimi ulicami, nowszymi budynkami. Wybraliśmy się na krótki spacer wybetonowanym deptakiem, przy którym mieści się sławny Pomnik Odkrywców czy wieża Torre de Belém. Ten pierwszy był po prostu zwykłym pomnikiem, a do wieży nawet nie dotarliśmy. Przygrzani słońcem skierowaliśmy się w stronę knajpek, w poszukiwaniu ciastek i świeżego soku pomarańczowego. Ominęliśmy gigantyczną kolejkę do sławnej cukierni z Pastéis de Belem i weszliśmy do w miarę pustej, ale pełnej smakowitych wypieków, kawiarenki. Oto nasza propozycja na idealny obiad:)

Pomarańczowy świeżo wyciskany sok z Portugalii smakuje zupełnie inaczej niż nawet najświeższy w Polsce! Zapewne to zasługa tamtejszych owoców. 

Niedługo potem pojechaliśmy na lotnisko. Jak jeździ się po Portugalskich drogach opowiem Wam w następnym poście, bo właśnie drugiego dnia wypożyczyliśmy auto i ruszyliśmy do Sintry, a następnie na południe kraju.

Ta mniej ciekawa końcówka wcale nie zepsuła mi opinii i wrażenia z tego miasta. Oficjalnie Lizbona rządzi! Byliście tam? Jakie są Wasze wrażenia? Powtarzam się, ale my jesteśmy po prostu zachwyceni!!!

Do napisania,

Marzena