's Morgens winter - 's Middags zomer

Toen ik 's zaterdagmorgen om half zeven Benitachell passeerde en op de thermometer in de auto keek dacht ik even dat hij kapot was, -3 graden Celsius gaf de display aan.

Nu ligt Benitachell op 142 meter hoogte maar toen ik even later langs Jávea kwam was het nog maar 1 graad warmer en Jávea ligt slechts 12 meter boven de zeespiegel en ook nog aan zee.

In de Marjal de Pego-Oliva aangekomen was de temperatuur nog steeds 2 graden onder nul, was het gras bevroren en hing er een dichte nevel over het gebied wat echter snel minder werd toen de zon opkwam.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zo’n vroege vogel ben en ik stond er dan ook van te kijken dat het ’s morgens vroeg nog zo koud is terwijl we overdag gemakkelijk de 18 graden aantikken en alles al volop bloeit.

Nu is Februari van oudsher de koudste maand aan de Costa.-Blanca – precies 6 maanden na de warmste, Augustus. Maar die vlieger gaat al een aantal jaren niet meer op, want Juli is tegenwoordig vaak warmer dan Augustus en Februari is niet meer zo koud.

In ieder geval is de nevel ideaal om te fotograferen, heerlijk zacht licht. En ik was dan ook helemaal niet blij dat om een uur of tien de zon weer zijn positie innam.

Ik bekijk namelijk iedere dag het weerbericht om te zien of er misschien bewolking aankomt zodat ik er op uit kan met mijn fototoestel, maar vrijwel altijd zie ik tot mijn spijt dat gele rondje. Maar gelukkig schijnt er deze week bewolking te komen, heerlijk!

In de Marjal kwam ik nog een zangvogeltje tegen wat ik nog niet eerder heb waargenomen, de Zwartkoprietzanger (Acrocephalus melanopogon). Het beestje schijnt volgens de boeken prachtig te kunnen zingen en is in Nederland en België niet te zien. Gelukkig maar, want daar hebben ze al bewolking en je kunt tenslotte niet alles hebben.

Parque Natural de la Marjal de Pego-Oliva

Natuurpark Marjal de Pego-Oliva is een natuurreservaat gelegen in respectievelijk de gemeenten Pego en Oliva en de provincies Alicante en Valencia, aan de oostkust van Spanje. Van deze oorspronkelijke binnenzee zijn nog maar enkele moerasachtige gedeelten overgebleven.

Het gebied is aangewezen als "wetland" in het kader van het RAMSAR-verdrag. In het Ramsar Verdrag uit 1971, een van de oudste internationale natuurverdragen, staan Wetlands als volgt omschreven: 'Waterrijke gebieden, moerassen, vennen, veen- of plasgebieden, natuurlijk of kunstmatig, blijvend of tijdelijk, met stilstaand of stromend water, zoet, brak of zout, met inbegrip van zeewater, waarvan de diepte bij eb niet meer is dan zes meter'.

Het reservaat beslaat 1248 hectare en bestaat uit moeras en omliggende rijstvelden. Juist deze combinatie resulteert in een leefgebied voor een aantal internationaal bedreigde moerasvogels.

Soorten als Witwangstern, Zwarte stern, Purperreiger, Ralreiger, Woudaap, Koereiger, Kleine zilverreiger, IJsvogel, Zwartkoprietzanger en Bruine kiekendief broeden in het gebied. Daarnaast broedt hier de Marmereend en de Vorkstaartplevier incidenteel. De combinatie met omliggende sinaasappelboomgaarden leidt tot aanwezigheid van o.a. Hop, Moorse nachtegaal, Roodkopklauwier en de Dwergarend.

Voordat Disneyland definitief naar Parijs ging, was de Marjal de Pego-Oliva in de race als vestigingsplaats. Gelukkig is dat niet door gegaan maar desondanks heeft het gebied veel te lijden gehad van o.a. een burgemeester, die door zijn wanbeleid zelfs in de gevangenis belandde, een programma dat met steun van de EU het water uit dit wetland bemaalt en nu zijn ze ook nog op de onzalige gedachte gekomen om er hoogspanningsmasten neer te zetten.

Bij een eerste bezoek denk je dan ook, is dit nu alles. Alleen door er vaker te komen ontdek je de pareltjes aan flora en fauna die nog zijn overgebleven.

 

Kijk hier naar de vogels van de Marjal de Pego-Oliva.