Waterhoen (Gallinula chloropus)

Het Waterhoen
is een algemene broedvogel met een opvallend rode snavel met gele punt. Waterhoentjes komen in het grootste deel van Europa voor, maar mijden gebieden boven de Poolcirkel. Het is een typische watervogel die zich thuis voelt tussen de oeverbegroeiing, waarin ze bij gevaar onmiddellijk in wegvluchten. Ze zwemmen schoksgewijs, waarbij het hoofd op en neer gaat. Grote afstanden vliegen ze zelden.

Tijdens het zwemmen 
of lopen is zijn staart omhoog gericht. Het waterhoen broedt in alle vochtige biotopen, als meren, plassen, rivieren, vijvers en sloten, ook in steden en dorpen. Met hun typische moerasvogelpoten kunnen ze over drijvende watervegetatie lopen zonder al te diep weg te zakken.

Zijn voedsel 
bestaat zowel uit plantendelen als verschillende insecten en weekdieren. Maar zoals op bijgaande foto te zien is, versmaden ze ook een aangespoelde vis niet. Het waterhoen zoekt zijn voedsel voornamelijk langs de oevers van het water en loopt daarbij ook over het land, maar verlaat zelden de beschutting van de oeverplanten. In tegenstelling tot de meerkoet duikt het waterhoen, tijdens het zwemmen, maar weinig.

De jongen

zien er in eerste instantie heel anders uit dan hun ouders, ze hebben een rood kopje, wit dons op en om de kop en zwarte pootjes. Het rood en het dons verdwijnen al na 2 weken, de jongen zijn dan eerst bruin aan de bovenkant en bruinwit aan de onderzijde, dan worden ze grijsbruin. Ondertussen beginnen ook de pootjes al te verkleuren.

Pas na een half jaar

zijn ze uiterlijk niet meer van de ouders te onderscheiden. De jongen blijven vrij lang bij de ouders, vaak zo lang dat ze helpen bij het voeren van een volgend nest jongen.

Herrie met de buren

Het Waterhoen is een echte etterbak als het gaat om samenleven, ze zijn erg onverdraagzaam. Om de haverklap is het hommeles met de buren, er hoeft maar iets te gebeuren of ze vliegen elkaar in de haren. En dan gaat het er niet zachtzinnig aan toe. Maar al te vaak resulteert een dergelijke schermutseling in zichtbare verwondingen. 

De ene Blauwe reiger is de andere niet

Normaal staat de Blauwe reiger (Ardea cinerea) 

urenlang langs de waterkant te wachten totdat hij iets kan verschalken en daarbij is hij niet kieskeurig. Onder anderen vissen, amfibieën, jonge eendjes, rallen, mollen en konijnen - die hij eerst verdrinkt door ze onder water te houden, passeren zijn keelgat.

In het Franse "Parc Naturel Regional de la Brenne" 

zag ik echter een reiger die actief op jacht was. Hij kwam aangevlogen, stortte zich in het ondiepe water, greep een vis en vloog weer weg. Dit gedrag had ik nog nooit eerder gezien en ik stond dan ook verbaasd te kijken, eh…in dit geval te fotograferen. Één ding was zeker, effectief is het wel.