Voetbalclub “de Onbevlekte” verlaat voortijdig het veld

Afgelopen zondag in de namiddag, ik zit op een bankje voor de gemeentelijke begraafplaats van Teulada en overdenk dat er al heel wat mensen die ik heb gekend, hier achter de muur liggen. Ik laat ze in gedachten de revue passeren met hun aardig en eigenaardigheden, hun deugden en ondeugden als ik hoefgetrappel hoor en een meisje op een paard zie komen aanrijden. Ik moet gelijk denken aan de prachtige witte andalusische hengst met zijn lange golvende manen die ik ooit kocht van een bekende supermarkteigenaar uit Moraira en die op het kerkhof tegenover mij zijn laatste rustplaats heeft gevonden. Verongelukt in Oostenrijk met zijn veel jongere vriendin die het ongeluk – zwaargewond - ternauwernood overleefde. Toen kon je nog door Moraira en over het strand galopperen, nu is dat onmogelijk geworden met al die toeristen en het daardoor overvolle strand. Embrujado heette het paard, de behekste. Ik zit nog een tijdje te overpeinzen als er achter mijn rug een hels kabaal los breekt. Pal aan de overkant van de begraafplaats ligt het sportveld van Teulada, voor mij een beetje vreemde combinatie maar hier niet abnormaal. 

Je zult maar CF Inmaculada (onbevlekte) heten en het dan aan de stok krijgen met de tegenpartij. Toch gebeurde dat afgelopen zondag op het veld van de tegenstander Teulada-Moraira. 

Na het geschreeuw, geduw en getrek besluit de ruim 75 jarige club uit Jávea de benen te nemen. De schaarse toeschouwers in verbijstering achterlatend. Op het nabijgelegen kerkhof keert de rust weer. 

Respect

In veel

van die traditionele Spaanse dorpjes zie je de vrouwen aan het einde van de middag op weg gaan naar het kerkhof. Soms is het ver van de dorpskern en een hele wandeling, soms is het in de hitte een hele klim en soms is het langs een moeilijk pad. In Spanje hebben ze respect voor de doden en herdenken ze de overledenen nog vrijwel dagelijks.

Maar soms

is het één en ander moeilijk met elkaar te rijmen. Zo ligt de toegang naar het kerkhof waar de vrouwen van de bovenste foto heen gaan, vol met stukken fineer van de meubelfabriek naast het kerkhof. Je kunt je voorstellen dat er eens een stukje hout wegwaait maar hier liggen zoveel stukken fineer dat het niet anders kan dan dat er alleen maar bijkomt en er nooit een stukje is opgeruimd. Weinig respectvol dus. 

Superplekkies

Langs de Middellandse Zeekust van Spanje ben ik ze nooit tegengekomen. Langs de kust van Asturië en Galicië zie je het regelmatig, begraafplaatsen direct aan zee. Niet weggestopt achter een hoge muur, ver van stad of dorp. Nee, op de mooiste plekjes en met een magnifiek uitzicht.

Zoals hier, met de zee rondom en gelegen achter de vuurtoren op het schiereiland van Luarca. Hoe moet dat er 's nachts vanuit zee wel niet uitzien, als in het donker de lichtbundels van de vuurtoren over de zerken glijdt.

Of hier, met het strand, de bootjes en de meeuwen aan de voet van het kerkhof. In de zomer de drukte op het strand en in de winter de zee die tegen de muur beukt.

Langs een kreek die zich - afhankelijk van het tij – met water vult of ontlast.

Zonder oneerbiedig te willen zijn kan ik niet anders zeggen dan dat het superplekkies zijn.

Amor eterno - Eeuwige liefde

Eeuwige liefde, “Amor eterno” in het Portugees en Spaans. Soms zie je op een grafsteen ontroerende teksten staan. De eeuwigheid duurt op het Iberisch schiereiland ook langer dan in Nederland, waar de graven soms al na 10 jaar geruimd worden.

Bofkonten

Boven dit kerkhof kwam net de zon op toen ik kwam aanrijden, het ochtendlicht speelt door het raam. Maar de bofkonten die in deze tombe liggen worden niet alleen verwend door de ochtendzon maar krijgen, doordat er twee ramen in zitten, ook nog eens het licht van de ondergaande zon in hun laatste rustplaats.

Hoewel, zo naast een maïsveld is ook niet verkeerd.

Mooist gelegen kerkhof van Spanje

Volgens de groene Michelin-gids is dit kerkhof - gelegen op een kaap in de golf van Biskaje bij de plaats Luarca in Asturië - het mooist gelegen van Spanje. En inderdaad als je dan toch ergens het moede hoofd ter ruste moet leggen, is dit zeker geen verkeerd plekje met zijn gegarandeerd vrijblijvend zeezicht. Alleen zal het niet eenvoudig zijn om nog een plaatsje te bemachtigen want het is nagenoeg vol. Al is er afgelopen mei besloten om de begraafplaats uit te breiden met 32 nieuwe graven. Onder de beroemde soortgenoten die hier begraven liggen, vinden we onder anderen Severo Ochoa, Nobelprijswinnaar in de geneeskunde en fysiologie in 1959. Een klein hoekje van het kerkhof is gereserveerd voor ongeïdentificeerde drenkelingen geborgen uit de zee waar het aan grenst.

Bij het kerkhof ligt de Ermita de la Virgen de la Blanca, deze werd gerestaureerd in 1961 en heeft een zeventiende-eeuwse barok altaarstuk.