Geelgors (Emberiza citrinella)

Foto boven: Geelgors (Emberiza citrinella)

De Geelgors (Emberiza citrinella) wordt ook wel de gouden gors genoemd, naarmate de zomer vordert wordt het mannetje egaler geel. 

Foto boven: Grauwe gors (Miliaria calandra)

Ik heb me altijd afgevraagd waarom ze de Grauwe gors de Grauwe gors noemen maar als je de Grauwe gors met de Geelgors vergelijkt dan is het inderdaad een wat grauw vogeltje, maar daarom niet minder mooi.

De Geelgors (Emberiza citrinella) is een zangvogel die vaak in groepjes is te zien, ’s Zomers zingt het mannetje zijn eenvoudige metalig klinkende zang. Het is een stand- en zwerfvogel die iets groter is dan de mus. Een Geelgors kan 16 tot 17 centimeter groot worden. De Geelgors leeft hoofdzakelijk van zaden maar in de broedtijd ook van wormen en insecten. Bij verstoring vliegen ze naar de dichtstbijzijnde heg of hoge boom. Het nest van de Geelgors is een vrij omvangrijk bouwwerk meestal aan de voet van een heg of dicht bij de wortels van een struik.

In de winter lijkt het mannetje meer op het vrouwtje en is het verenkleed wat bruiner. In de vlucht is de Geelgors van andere geelbruine vogels te onderscheiden door de relatief lange staart met witte staartzijden.

De Geelgors komt voor in heide begroeid met ver uit elkaar staande bomen, in bosranden, wegbermen en in heggen en houtwallen. Door het verdwijnen van heggen en houtwallen is de geelgors in de twintigste eeuw sterk achteruitgegaan.

Grauwe gors (Miliaria calandra)

Nooit, maar dan ook nooit zal de Grauwe gors met zijn zang een talentenjacht winnen. Hij doet weliswaar zijn uiterste best en gaat er helemaal voor, maar het klinkt nergens naar. Tenminste voor mij dan, op de site van Aviflevoland kun je zijn zang horen, misschien vinden jullie het wel mooi.

  

Zelf vind hij het in ieder geval wel geweldig want hij gaat goed in het zicht zitten zingen, terwijl andere vogels die wel prachtig zingen - zoals de Nachtegaal – zich verbergen in het bladerdak.

Maar dat duidelijk in het zicht zitten zingen heeft ook een andere reden. De Grauwe gors is een polygame soort en paart met meerdere vrouwtjes, ze zetten hun zang voort om hun territorium tegen indringende mannetjes te verdedigen en dat lukt natuurlijk nooit met een prachtige welkomstlied.

In Spanje is het een vrij algemene broedvogel, in Nederland echter is de Grauwe gors zeldzaam geworden. In 1997 waren er ongeveer 130 broedparen, dit aantal is waarschijnlijk jaarlijks met ca. 5% afgenomen. Tegenwoordig broedt de Grauwe gors op een enkele uitzondering na in Nederland alleen nog in Limburg en Zeeuws-Vlaanderen.  In Vlaanderen waren er in 2005 rond de 150 broedparen. De Grauwe gors staat daardoor als ernstig bedreigd op de Nederlandse rode lijst en als bedreigd op de Vlaamse rode lijst. Beide seksen hebben hetzelfde verenkleed, maar de mannetjes zijn ongeveer 20% groter dan de vrouwtjes.