Laguna de la Zaida, Aragón

Ze noemen het de lagune met de twee persoonlijkheden en ze is gelegen op het diepste punt van het grondgebied van het Aragonese dorpje Used in de regio Campo de Daroca. In sommige jaren wuift hier het koren in andere jaren golft er het water. Dan stroomt bijna 90% van het overtollige regenwater uit de Sierra de Santa Cruz – één van de pieken van dit gebergte is de 1291 meter hoge Monte de Zaida - naar de lagune gecontroleerd via "La Parada", een hydraulische constructie uit de 16^de eeuw.

Het landgoed waarop de lagune ligt heet eveneens "La Parada". De eenden zwemmen in de Laguna de la Zaida en het graan wordt geoogst op finca "La Parada". De plek is in de beide gevallen dezelfde vandaar de verwijzing naar de twee persoonlijkheden. 

De lagune ligt noordoostelijk van de Lagune de Gallocanta, in de jaren dat de Lagune de la Zaida droog staat stroomt het overtollige regenwater naar deze lagune. De wateren worden gereguleerd door een dam die gebouwd is in de dertiende eeuw. Het onder water zetten van finca "La Parada" is al vele jaren een traditie en er op gericht om een evenwicht te vinden tussen voedselproductie en natuurbehoud. En dat lijkt te lukken want de finca floreert en heeft de hoogste productiviteit van de omgeving.

Als de Laguna de la Zaida op 

haar hoogste niveau staat, beslaat zij circa 170 hectaren en heeft ze een diepte van ongeveer 1 meter. Vanwege de extreme variaties in milieuomstandigheden zijn de oevers niet begroeid en kunnen zich geen waterplanten ontwikkelen. In tegenstelling tot de Laguna de Gallocanta heeft de Laguna de Zaida zoet water en heeft mede daardoor een grote aantrekkingskracht op watervogels. Het is dan ook een geweldige schuilplaats voor vogels, in de zomer zie je de Grauwe en Blauwe kiekendief over de korenvelden vliegen en als de lagune met water is gevuld neemt de Bruine kiekendief het van hen over. 

Dit hele gebied is trouwens rijk aan vogels, bij de lagunes zie je – afhankelijk van het seizoen – onder andere de Witwangstern, Geoorde fuut, Meerkoet, Kluut, Steltkluut, Ooievaar, Zwarte ooievaar, Blauwe reiger, Wilde eend, Bergeend, Krooneend, Pijlstaarteend en Wintertaling. Op de akkers foerageren in de winter duizenden Kraanvogels,  er vliegen Vale gieren en vele soorten zangvogels. 

Voor mij is dit één van de beste vogelgebieden van Spanje, maar als je er vogels gaat kijken moet je, je er wel goed op kleden want in de zomer kan het hier heel warm zijn en in de winter is het er soms kouder dan in Nederland of België.

Storm in de Ebro Delta

Ik was onlangs, sinds lange tijd, weer eens in het Parc natural del Delta de l'Ebre in de provincie Tarragona. Ik ga dan altijd even kijken bij de mossel en oesterkwekerijen, waar ze ook andere zeevruchten (mariscos) telen.

De omgeving van deze schelpdierkwekerijen trekt veel vogels aan en het is een leuk gezicht om de vissers tussen de palen van de kwekerijen te zien laveren. Die palen moeten vanwege verrotting regelmatig worden vervangen en de oogst moet worden overgevaren naar het haventje, er is dus altijd bedrijvigheid.

Maar niet lang nadat ik was aangekomen, stak er een storm op die vrijwel onafgebroken, twee dagen aanhield. Toen ik die nacht in mijn camper lag had ik het gevoel dat ik in een vliegtuig zat die steeds een luchtzak invloog en dan 1000 meter naar beneden viel, zo stond hij te schudden. Ik hoorde het geluid van het zand dat door de wind mijn arme campertje aan het zandstralen was. Toen ik ging kijken of de lak er al af was kon ik, door de storm, de deur niet meer houden en klapte hij dubbel. Ook was ik bang dat de camper door de harde wind zou omslaan en bedacht welke gevolgen dat zou hebben voor mijn fotospullen in combinatie met de drankvoorraad.

Ik was niet de enige die last had van de storm. Een mosselkweker heeft de grootste moeite om de oogst naar het haventje te brengen en ik om mijn camera stil te houden.

Na twee dagen hield ik het voor gezien en ben doorgereden naar de Campo de Daroca, daar begon het te sneeuwen en was het steenkoud. Ondertussen hoorde ik op Radio Nederland Wereldomroep dat het heel aardig weer was in Spanje. Heel aardig weer?

Meer foto's van de Ebro-Delta? Klik hier

Meer foto's van de Campo de Daroca? Klik hier

Kraanvogel - Common Crane

Het begon afgelopen maandagmorgen te sneeuwen in de Campo de Daroca (Aragón). Op dit moment verzamelen zich hier duizenden kraanvogels (Grus grus), om vanaf deze locatie verder naar hun broedgebieden in het hoge noorden te trekken. 

Een gevaarlijke tocht van duizenden kilometers die ze deze morgen pas aanvangen nadat ze eerst gefoerageerd hebben en het sneeuwen wat minder is geworden.

Voordat ze de Pyreneeën oversteken zullen ze bij de “Embalse de la Sotonera” in de provincie Huesca nog een laatste stop in Spanje maken. Daarna gaat het over Frankrijk (Lac Du Der Chantecoq) en Duitsland (o.a. Niedersachsen) naar het noorden. Soms pakken ze op hun trekroute een puntje van Nederland mee.

Het is een indrukwekkend gezicht om die grote vogels, met veel getrompetter en met tientallen tegelijk, de lucht in te zien gaan.

Vliegend over meren en akkers, bossen, dorpen en steden. Velen zullen het einde van de reis niet halen. Te pletter gevlogen tegen hoogspanningsmasten of windmolens of aangevallen door roofdieren.

Naar beneden gehaald door mannen met groene petjes en blaffende honden, vergiftigd door boze boeren of gewoon door voedselschaarste en uitputting.

Wout’s fotobloG wenst jullie een goede reis en veel nageslacht in 2.011. Hopelijk zien we elkaar de volgende winter weer ergens langs de route.

Vale Gier - Eurasian Griffon Vulture, in Benissa

Er schijnt onlangs een Vale Gier op het dak van een garage in Benissa te hebben gezeten. Dat was blijkbaar zo’n bijzondere gebeurtenis dat het halve dorp was uitgelopen, inclusief de pers, politie en brandweer. Door vlees neer te leggen is het dier gevangen. De filmpjes hierover zijn te zien op YouTube

Foto: Wout's fotobloG, Vale Gier in de Campo de Daroca, Aragón

Vreemd eigenlijk want op ongeveer 50 kilometer van Benissa, in de Sierra de Mariola bij Alcoy, zit een kolonie van circa 100 Vale Gieren, waarschijnlijk was de vogel afkomstig uit deze Gierenkolonie.

Kraanvogel - Common Crane, dat was genieten!



Dat was genieten twee weken geleden. Het was weliswaar Siberisch koud maar de duizenden Kraanvogels (Grus grus) die rondvlogen en rondliepen bij de Laguna de Gallocanta maakten alles goed. Van officiële zijde kwam de mededeling dat er ongeveer 11.000 Kraanvogels rondom de lagune zaten. Aan het eind van de winter als de vogels uit Afrika en Extremadura erbij komen, om gezamenlijk weer naar het hoge noorden te trekken, kan dit aantal oplopen tot boven de 50.000 stuks.

(wordt vervolgd)

Koud weekje

Volgens het weerbericht zou het alleen maar gaan regenen, maar in  Aragón – waar ik Kraanvogels wilde fotograferen - kwam ik in een poolwinter terecht. Temperaturen ver beneden het vriespunt, veel sneeuw en een ijzige stormwind.

Op de kleine lokale wegen zie je geen strooiwagen - kwam 2 dagen later - op een gegeven moment was de weg, weg. Het vroor zo hard dat ik me zorgen ging maken over de kwaliteit van het antivries in mijn auto. Want aan de kust vriest het bij zeer hoge uitzondering een graadje, dus controleer je het ook niet.

En de Kraanvogels? Die waren er met duizenden. Die beestjes moeten wel een uitstekende kwaliteit antivries door hun aderen hebben stromen want ze vliegen niet alleen door die, in en in, koude poollucht maar gaan ’s nachts ook nog met hun poten in het ijskoude water van het meer staan om bij het eerste morgenlicht weer te vertrekken.     

Heb ik weer

Je staat 

met je busje op die eindeloze vlakte van de "Campo de Daroca" in Aragón en omdat er vrijwel geen mens woont, ben je er vrijwel zeker van dat niemand je bij het fotograferen zal kunnen storen.

Tot er uit het niets 

een ezeltje komt aangesloft waarvan zijn baas in geen velden of wegen is te bekennen.

Het diertje 

blijkt verre van inkennig en lopen er normaal altijd mensen door het beeld als je aan het fotograferen bent, nu dus een overigens buitengewoon sympathiek ezeltje.

Zoals alle dieren 

gaat de grootste interesse uit naar het voedsel wat ik in mijn keukentje heb, dat bleek nog een stokbrood en een stuk meloen te zijn en daar had de ezel wel (ezels)oren naar.

Nadat het stokbrood 

was opgegeten en de dichtstbijzijnde bakker op 45 kilometer afstand in Molina de Aragón bleek te zitten, was ik heel blij met de extra pakjes toast die ik had meegenomen. Het ezelinnetje, want dat was het, had daar geen boodschap aan. Die begon te grazen in een perceel met zonnebloemen, en ze vroeg niet eens of ik ook wat wilde.