Posts tonen met het label Calpe. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Calpe. Alle posts tonen

donderdag 12 december 2013

Aalscholver met en zonder kuif

Ben van de week even bij de haven van Calpe wezen kijken en zag daar een Kuifaalscholver  (Phalacrocorax aristotelis).


De kenmerken van de Kuifaalscholver zijn dat hij ongeveer 75 centimeter groot wordt en daarmee iets kleiner is dan de (gewone) Aalscholver (Phalacrocorax carbo). Verder lijken de twee soorten veel op elkaar, maar de kuifaalscholver heeft een dunnere snavel, een groenachtige glans en een voornamelijk bij adulte vogels zichtbare kuif. De kleur is groenzwart, met een gele snavelbasis. De vogel die in de haven van Calpe zwom was echter nog een vrij jonge vogel, die nog niet de groenzwarte kleur had en ook nog geen kuif. De Kuifaalscholver komt voor op de rotskusten van Noorwegen tot Noord-Afrika. In Nederland en België is de kuifaalscholver zeldzaam. Kuifaalscholvers zie je zelden of nooit in het binnenland.


Iets verder in de haven zat ook een vrijwel even oude (gewone) Aalscholver. Aan de kop is het verschil tussen de twee duidelijk te zien maar als je ze onafhankelijk van elkaar ziet merk je niet zo snel het verschil op. De volwassen vogel is vrijwel geheel zwart, maar met een opvallende witte wang (die witte wang ontbreekt bij de Kuifaalscholver) en een gele plek op de plaats van de aanhechting van de bek.

Er zijn op de wereld dertig soorten aalscholvers, dit zijn er dus maar twee van.

woensdag 23 januari 2013

Je kunt er op wachten


De lucht is mooi blauw en het zonnetje schijnt maar er staat een harde gure wind en het is maar een graad of negen.


Je kunt er op wachten, waarom moeten die amandelbomen toch midden in de winter gaan bloeien? De wind geselt de takken van de boom en verfromfraaid de pas uitgekomen bloesem.



De storm huilt door de takken maar de bloesem is nog vers en valt nog niet als een wit en roze sneeuwdeken op de aarde er onder. 


Het lijkt een idyllisch plaatje maar het gaat steeds harder waaien. Links zie je de 328 meter hoge Peñon de Ifach, daar ligt de haven van Calpe, ik besluit er heen te rijden.


In de haven is geen activiteit, de vissersschepen zijn binnengebleven. Je hoort het getik van het tuig tegen de aluminium masten. Een scheepje staat te dansen tegen de kade.  


Buiten het havenhoofd gaat het harder te keer. 

Als ik thuis kom ligt de Bougainville van de muur en zijn er verschillende takken van de bomen gewaaid. Morgen hebben we weer wat te doen, ik begon me al zorgen te maken.

woensdag 22 augustus 2012

Koperen Ploert

Het moet me van het hart,
ik begin schoon genoeg te krijgen van de zon die hier al maanden onafgebroken schijnt. Die de ene na de andere hittegolf veroorzaakt, de grond doet verdrogen en het water laat verdampen. Ik weet dat de toeristen en de man van het strandtentje er blij mee zijn maar ik heb het even helemaal gehad met die oranje bol.


Om te kunnen
fotograferen moet je vroeg uit de veren want na tien uur is het licht al zo fel dat er nog nauwelijks een redelijk resultaat is te behalen. Na zes uur in de middag mag je nog even op herhaling maar dan is de temperatuur tot grote hoogte gestegen en zijn de schaduwen erg lang. Wat dat betreft zit je in Nederland en België beter met die heerlijke depressies.  


Gistermorgen
ben ik al vroeg naar Calpe gereden - het was nog donker – ik stond nog maar nauwelijks op de berg of daar was ie weer. Weer een snikhete dag tegemoet, weer 10 ijslolly’s naar binnen werken om een beetje koel te blijven. 



Toen de zon
net opkwam was er nog nauwelijks kleur te bekennen in de omgeving maar in no-time werd de wereld oranje.


De Peñon de Ifach
- het symbool van de Costa-Blanca – stak donker af tegen de snel rijzende zon. Tegen de tijd dat ik de berg weer af was werd het licht al feller en verdween de oranje gloed. De lucht begon al weer te trillen van de warmte.

Ruilen?
Nou, dat nou ook weer niet!

maandag 11 oktober 2010

Las Salinas de Calpe

Zoutwinning
Tussen de appartementen en langs een drukke weg, ligt de oude zoutmijn van Calpe. Nog niet zo heel lang geleden werd hier zout gewonnen, wat o.a. zijn weg vond naar Noordwest-Europa.

Natuurgebied
Dat de Salinas van Calpe er nog steeds liggen mag een wonder heten want de bebouwing en infrastructuur zijn steeds dichter bij het zoutmeer gekomen, langs de ene kant appartementen en langs de andere kant villa’s en chalets. Het is aangemerkt als natuurgebied maar het onderhoud en de bescherming gaan niet van harte. Zo wordt het water, middels een verbinding met de zee, vaak onvoldoende ververst. Al vaak zijn er stemmen opgegaan om het te dempen en ook vol te plempen met allerhande constructies, maar door de huidige crisis in de bouw is daar momenteel gelukkig geen interesse voor.

Randbebouwing
Ondanks de dichte randbebouwing, het lawaai van het verkeer, de loslopende honden en katten, de straatlantaarns en de autolampen komen er nog steeds flamingo’s naar het zoutmeer. Als je s`morgens niet al te laat bent, foerageren ze meestal dicht bij de weg en kun je ze makkelijk fotograferen.

Flamingosoort
In de loop van de ochtend trekken ze naar een hoek van de salina waar het rustiger is en waar vrijwel geen mensen komen. De flamingosoort die je hier aantreft is de Gewone of Europese flamingo (Phoenicopterus roseus) welke voorkomt in het Middellandse Zeegebied, West-Azië en Afrika. Flamingo's hebben een lengte van 140 tot 175 centimeter, inclusief kop en de nek. Zoals bij veel andere dieren, zijn de mannetjes groter dan de vrouwtjes. De ogen zijn klein en hebben een lichtgele kleur.


Opgetrokken poot
Flamingo's staan vaak met één opgetrokken poot in het water. De reden waarom flamingo's vaak op één poot staan zou thermoregulatie zijn. Met één poot in het water koelen ze hun lichaam af, maar met twee poten in het water zouden ze te veel lichaamswarmte verliezen en met twee opgetrokken poten vallen ze, volgens mij, om.

Naast de flamingo’s zitten er ook verschillende soorten meeuwen op de salinas waaronder de zeldzame Audouins meeuw (Ichthyaetus audouinii).

Soms zie je er de Strandplevier (Charadrius alexandrinus)
En ik heb zelfs Steltkluten (Himantopus himantopus) gezien die er jongen groot brachten.
Wonder der natuur
Iedere keer als ik langs de salinas van Calpe kom, en ik zie die vogels midden tussen de bebouwing en drukte, vind ik het een wonder der natuur dat die dieren zich hier handhaven en er zelfs nog jongen groot brengen.

zondag 14 maart 2010

Grote schepen, Stoere mannen, Kleine vangsten

De Peñon de Ifach wordt beschouwd als het symbool van de Costa Blanca. Het is tegenwoordig een natuurreservaat en een beschermd broedgebied voor diverse soorten zeevogels. Er gaat een pad naar de top, vanwaar je prachtig uitzicht hebt op de omgeving.
Aan de voet van deze 332 meter uit zee oprijzende Peñon de Ifach - in de volksmond de rots van Calpe  - ligt de haven van Calpe, in het Valenciaans Calp.
Calpe heeft vissersschepen van verschillende afmetingen. Ze vertrekken vroeg in de ochtend en komen rond 17:00 uur terug met een vangst van Merluza (soort Kabeljauw), Dorada (Zeebaars), Schelvis, Zalm, Sardientjes en andere Mediterraanse vissoorten.
Deze worden aan boord gesorteerd, in met ijs gekoelde plastic kratten gedaan en afgeleverd bij de visafslag (Lonja) voor de veiling.
De schepen zijn uitgerust met sonarapparatuur en hebben een beperkt aantal visdagen vanwege E.U. regels ter bescherming van de visstand.
De Spaanse overheid en de gemeenten aan de kust, geven subsidies aan de vissers voor het deel uitmaken van het traditioneel Mediterraans leven.
Calpe is gegroeid vanuit een traditioneel vissersdorp en Calpe haven maakt nog steeds actief deel uit van het lokale leven.
Door een verdrag van Spanje met Senegal, mogen Senegalese vissers op de schepen werken. Spanje op zijn beurt mag volgens dit verdrag voor de Senegalese kust vissen.
Er komt vangst aan wal maar als je de hoeveelheden ziet dan ziet de toekomst er niet rooskleurig uit. Steeds minder en steeds kleinere vis en schelpdieren.
Als je de vangst ziet begrijp je niet dat ze voor dat beetje vis, zulke grote schepen nodig hebben.
Een tegelplateau in de haven van Calpe met de patroonheilige van de vissers “ La Virgin del Carmen”.

woensdag 27 januari 2010

Middellandse Zee nog niet uitgeraasd

Na de storm van gisteren is het water van de Middellandse zee voor de kust van de Costa-Blanca nog steeds in beweging.
Normaal is dit gedeelte tussen de Peñón de Ifach van Calpe en de Cap d'Or van Moraira een rustig stuk water.
Niet voor niets is de toeristische leuze van Moraira “Donde el mar descansa” ,waar de zee uitrust.
Maar nu dus even niet. Meer foto's van de Marina-Alta
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...