Superplekkies

Langs de Middellandse Zeekust van Spanje ben ik ze nooit tegengekomen. Langs de kust van Asturië en Galicië zie je het regelmatig, begraafplaatsen direct aan zee. Niet weggestopt achter een hoge muur, ver van stad of dorp. Nee, op de mooiste plekjes en met een magnifiek uitzicht.

Zoals hier, met de zee rondom en gelegen achter de vuurtoren op het schiereiland van Luarca. Hoe moet dat er 's nachts vanuit zee wel niet uitzien, als in het donker de lichtbundels van de vuurtoren over de zerken glijdt.

Of hier, met het strand, de bootjes en de meeuwen aan de voet van het kerkhof. In de zomer de drukte op het strand en in de winter de zee die tegen de muur beukt.

Langs een kreek die zich - afhankelijk van het tij – met water vult of ontlast.

Zonder oneerbiedig te willen zijn kan ik niet anders zeggen dan dat het superplekkies zijn.

Een Zondag langs de Costa Verde

Het lijkt wel of de zondagen overal hetzelfde zijn, stil en een beetje saai.

Ook in het plaatsje Llanes aan de Costa Verde heerst de zondagsrust. De schepen liggen aangemeerd en de visafslag is gesloten. Zelfs de meeuwen lijken afwezig, je hoort ze in ieder geval niet.

Pas tegen de middag komt er een beetje beweging, als de mensen over het havenhoofd wandelen en hun spruiten aan vrienden en bekenden laten zien. Het lijkt wel of de zondagen overal hetzelfde zijn.

Monument voor de Emigranten

Op een kleine rotonde gelegen aan het strand van Navia in Asturië, staat een monument voor de Spanjaarden die - vanaf de 16^de eeuw - huis, haard en familie verlieten om te emigreren naar noord, zuid en midden Amerika. Ze vertrokken voornamelijk vanuit de Spaanse provincies Asturië en Galicië en de meesten zouden hun land daarna nooit meer terug zien. Het hoogtepunt van de emigratie lag tussen 1880 en 1930 toen tienduizenden tegelijk wegtrokken uit Spanje.

Steden die gesticht zijn in Noord-Amerika door de Spanjaarden zijn onder andere: Sante Fe, Albuquerque, El Paso, San Diego, San Francisco, Santa Barbara, San Jose, Monterey en Los Angeles.

Soms keerden de Spaanse emigranten wel terug naar hun geboorteland Spanje. Als deze Spaanse emigranten rijk waren geworden in Latijns-Amerika, werden ze "Indiano" genoemd. In het dorp waar ik woon heeft iemand de bijnaam “Zapato”, wat schoen betekend. De man kreeg die bijnaam omdat hij een oom had die in Noord-Amerika woonde. Tijdens een bezoek van deze oom aan zijn oude woonplaats in Spanje, bleek deze zulke mooie schoenen aan zijn voeten te hebben dat met onmiddellijke ingang zijn hele familie de bijnaam “Zapato” kreeg.  

Zijn die honden al weg?