Alleen boeren houden van regen

Ik ben waarschijnlijk een boer want ieder jaar rond eind augustus begin ik sterk naar regen te verlangen. Aan het einde van de zomer begin je genoeg te krijgen van de maanden van zon, warmte en droogte. Vrijwel ieder jaar word ik op mijn wenken bediend en gaat het eind augustus ook echt regenen. Maar dit jaar geeft het weerbericht al dagen regen aan maar valt er nog geen druppel.

Als ik dinsdagmorgen - vanaf het dakterras - richting het binnenland kijk zie ik donkere regenwolken uit de richting van de Jálon-Vallei komen. Ik besluit er heen te rijden want er is een bosbrand geweest op de Muntanyeta in Llíber - zie ook Wonen in Spanje - en wil kijken of mijn favoriete stekje bij de oevers van de Río Jalón-Gorgos niet heeft geleden onder de bosbrand. Van verre zie ik de geblakerde bergwand, maar vuur en rook zijn gelukkig niet meer te bekennen. Zo te zien valt het aan deze kant gelukkig nog mee.

Bij het stukje waar normaal veel vogels zitten is het nu doodstil, er is geen vogeltje te zien. Het beetje water wat nog in de rivier staat is bedekt met een dikke laag kroos en zelfs insecten zijn niet te vinden, maar het is gelukkig intact gebleven. Als ik langs het pad verder rij naar het dorp Llíber kom ik langs een brandweerwagen met een paar manschappen zittend langs de berm van het weggetje, zij controleren of het vuur niet opnieuw oplaait. Bij Llíber begint de lucht steeds donkerder te worden maar druppels vallen er nog niet. Ik besluit om via Gata de Gorgos naar de Marjal te rijden, want daar zitten in ieder geval vogels.

Ook in de Marjal hangen donkere luchten boven de rijstvelden, maar ook hier nog geen druppel regen te bekennen. De rijst is haast rijp om geoogst te worden en dieselgemalen pompen het water weg, daarbij vallen de akkers droog zodat de zware combines het land op kunnen. In de droogvallende rijstvelden blijven veel karpers en rivierkreeften achter. 

Reigers en Ibissen, hebben een makkelijk maaltje, de vogels zijn constant op de rijstvelden aan het foerageren. De Witwangstern (Chlidonias hybrida) patrouilleert boven de akkers en duikt steil naar beneden als hij een vis of een rivierkreeft op de half drooggevallen akkers ziet.

Ondanks dat de jongen van de Witwangstern al zelfstandig kunnen foerageren, krijgen ze toch nog regelmatig door de oudervogels een rivierkreeft of een visje toegespeeld. De jonge vogels hebben ook meer vet op te botten dan de ouders, die werkelijk constant in de lucht zijn. De Witwangstern broedt in meren, moerassen en langs rivieren in Zuid- en Midden-Europa, tot diep in Azië en zelfs in Australië. Binnenkort vertrekken de Europese Witwangsterns weer naar Afrika. 

Ondertussen zijn er wel dreigende luchten maar valt er nog geen druppel regen in de Marjal de Pego-Oliva en daar was ik nu juist voor op pad gegaan. 

Gelukkig zie ik een Sprinkhaan die een spelletje met me wil spelen. Ieder keer als ik hem wil fotograferen gaat hij aan de andere kant van de stengel zitten. Het is een exemplaar wat ik nog niet eerder ben tegengekomen met zijn rood, wit en blauwe achterpoten. 

Ik besluit om maar op huis aan te gaan want het weer in de Marjal begint zelfs op te klaren. Regen zal er wel niet meer vallen vandaag.

Woensdag schijnt het zonnetje weer volop boven de plek in Moraira waar ik woon, weggaan heeft geen zin er valt toch geen regen vandaag. 

’s Middags zie ik op het nieuws dat er hagelstenen zo groot als pingpongballen zijn gevallen in de provincie Alicante, ruiten van auto’s en huizen zijn verbrijzeld. Later in de middag komen er berichten van stortbuien met wateroverlast in onder andere Alcoy, Dénia en Jávea. Bij ons valt er nog steeds niets tot 23:00 uur, het moment dat ik deze blog wil posten. Dan begint het te kletteren en te onweren, de elektriciteit valt prompt uit. Honderden zo niet duizenden liters water stromen langs het huis en door de tuin. Het gaat te snel, de naar vocht snakkende aarde kan het niet opnemen. Om 24:00 uur trekt het onweer weg, de regen stopt, de elektriciteit doet het weer. De volgende morgen schijnt als vanouds de zon, want alleen boeren houden van regen en die wonen hier niet. Hoewel? 

Vrijdag 30 augustus 03:00 uur. Het begint te onweren en te regenen en dat doet het rond 12:00 uur nog steeds. Het is een prima regentje die recht naar beneden valt, weg droogte en gevaar voor bosbrand. Hulde aan Onze Lieve Heer!  

Koudegolfje

Uitlopers

van de recente koudegolf in Europa hebben ook Spanje in hun greep gekregen. Zelfs aan de Costa-Blanca was er de afgelopen nacht in het binnenland lichte nachtvorst. Volgens de weerdienst werd er bij de stad Huesca min negen graden gemeten. In Madrid daalde het kwik tot min vier graden Celsius.

De onlangs

nog prachtig groen gekleurde Pyreneeën zijn op de hoger gelegen hellingen al weer wit besneeuwd en de Alpenmarmot (Marmota marmota) is ook weer aan zijn winterslaap begonnen.

Vandaag

Zondag 2 december was het met -4,4ºC het koudst in de plaats Navacerrada gelegen in de Comunidad de Madrid en het warmst met 16,9ºC in Adra, provincie Almería. In Alicante-stad was het vandaag 16ºC. Het weer voor de komende dagen in Alicante vind je hier 

Eindelijk regen in Moraira

Afgelopen zondag

is er eindelijk een fikse regenbui gevallen in ons dorp, wat op een punt in de Middellandse zee ligt. De laatste serieuze regenbui boven ons huis dateert van maart het was dus hard nodig. Probleem alleen is dat door de aanhoudende droogte de grond kei en keihard is geworden en het regenwater er niet gelijk in doordringt. Grote stromen water die de berg afdenderen zijn het gevolg. Soms storten er – vanwege de plotselinge watermassa’s – muren in of ontstaat er andere schade.

Die regenbuien

zijn vaak plaatselijk. Ik kijk dan ook altijd even op het blog van Nederlanders in de buurt of het daar ook geregend heeft. Op het blog van ‘Wonen in Spanje’ kun je zien dat het in Jálon – niet ver van Moraira – ook heeft geregend. En op het blog van ‘La vida en Barbarroja’ zie je dat het in het zuiden van de provincie Alicante droog is gebleven. 

Aan het eind

van de middag ben ik nog even naar het strandje van Benitachell gereden. Er was haast niemand op het strand maar voor sommige mensen was het blijkbaar nog niet nat genoeg.

Fijn hoor

een dagje zonder zon!

Het Droge en Dorre Spanje

Zoek op Google naar “het échte Spanje” en je krijgt circa 4.770.000 resultaten. 

Gek, ik wist niet dat er een echt en een onecht Spanje bestond. Maar het gaat nog verder er is schijnbaar ook een echt Andalusië, Baskenland of Valencia. Als iemand een camping, hotelletje of B&B begonnen is in een streek waar weinig toeristen komen dan adverteren ze al snel met “het échte Spanje”. Alsof de rest van Spanje niet echt zou zijn, waarschijnlijk bedoelen ze het authentieke Spanje, omdat er in hun streek nog weinig veranderd is. Ze komen door het adverteren met de kreet “het échte Spanje” automatisch in de knoop, want als de advertentiecampagne succesvol is en er veel toeristen op afkomen is het gelijk – volgens hun eigen beleving - “het échte Spanje” niet meer. 

Allemaal onzin natuurlijk er is maar één Spanje – mooi of lelijk - en dat is echt Spanje, een land van contrasten.

Deze keer wat foto’s van het droge en dorre Spanje. 

Comarca Campo de Belchite, Provincia de Zaragoza

Comarca Alto Guadalentín, Provincia de Murcia

Comarca Campo de Belchite, Provincia de Zaragoza

Comarca Tierra de Badajoz, Provincia de Badajoz

Comarca Campo de Belchite, Provincia de Zaragoza

Comarca Oriental, Provincia de Murcia

Comarca Maestrazgo, Provincia de Teruel

Comarca Vinalopó Medio, Provincia de Alicante

Spanje heeft 121 van de 200 habitats voor flora & fauna die de Europese Unie erkent. 

De provincies van Spanje, die onderdeel zijn van de Spaanse autonome regio's, zijn onderverdeeld in comarca's. De bevoegdheden van een comarca verschillen per regio; in sommige regio's (zoals Catalonië) hebben de comarca's veel bevoegdheden, terwijl ze elders - zoals in Galicië - geen enkele bevoegdheid hebben.

Algueña, Corazón del Marmol

Niemand zal kunnen zeggen dat het geen leuke gemeente is. Het heeft gezellige straatjes, een mooie kerk, er komt heerlijke wijn vandaan, het is er vrijwel altijd prima weer, en het ligt in het hart van de Alicantijnse marmerstreek.

En dat marmer is nu juist het probleem. Want O, o, wat is er huis gehouden in de omliggende bergen. Ik kan er zo snel geen Nederlands woord voor bedenken maar ik ken een Duits woord wat precies de lading dekt, rücksichtslos (zonder over de consequenties of gevolgen na te denken).

De laatste jaren zijn er door de crisis in de bouw tientallen mensen uit de marmerindustrie ontslagen. Er is Europees geld heengegaan – ze schijnen in Brussel over enorme voorraden te beschikken - en dit zou dus het moment moeten zijn om het anders aan te pakken, en in ieder geval iets aan natuurherstel te gaan doen. Ik ben echter bang dat, dat pas gebeurt als er modderstromen naar beneden komen en er mensen en huizen bedolven worden. 

Twee Bomen

Op het Playa de Torres  van Villajoyosa – een buurgemeente van Benidorm – staan 2 bomen op het strand, het zijn nog bomen uit de tijd dat er nauwelijks toerisme was. Ze zijn gesnoeid door stormen en overspoeld door het zoute water, waar ze ook met hun wortels in staan. Tientallen mensen hebben hun badpak er in te drogen gehangen, tientallen mensen ook hebben in hun schaduw gezeten. Kinderen zijn erin geklommen, hebben takken afgebroken en in de stammen gekerfd. En toch staan ze er nog, gehavend maar o zo mooi.

Juli in November

Het was ruim boven de 20º Celsius toen ik deze middag in november langs het beeld van Julio José Iglesias de la Cueva - de bestverkopende Spaanse artiest - in het park “De la Aigüera” in Benidorm liep. Het beeld staat in een plantsoen gelegen aan de plek waar zijn carrière begon. In 1968 won hij hier het Benidorm Song Festival met zijn zelf geschreven liedje "La Vida Sigue Igual", en kreeg daardoor een contract bij het onafhankelijke label, Discos Columbia.

Met meer dan 300 miljoen verkochte albums en ruim 2600 gouden en platina platen is Julio Iglesias één van de meest populaire artiesten ter wereld. Een bijzonder succesvol zanger van wie elke 30 seconden ergens ter wereld wel een liedje op de radio wordt gedraaid. Ze zijn er in Benidorm dan ook nog steeds trots op dat het hier allemaal begon en het stadsbestuur heeft niet nagelaten om deze, nog in leven zijnde, artiest reeds in Juli 1995 met een standbeeld te eren.

In het park vinden nog steeds muziekvoorstellingen plaats, er spelen kinderen en het is in gebruik als wandelpad om snel van het ene naar het andere gedeelte van Benidorm te gaan.

En natuurlijk is het ook in gebruik bij de oudjes, waar Benidorm zo bekend om is. Keurige oudjes trouwens, beslist niet van het kaliber “Benidorm Bastards” die Nederland onveilig maken.  

Bosbrand

De eerste bosbrand van deze zomer in de provincie Alicante heeft helaas al weer plaats gevonden.

Vorig weekend verbrandde 15 hectare pijnboombos in het recreatiegebied Font de Vivens, tussen Jijona (stad van ijsjes en marsepein), en Ibi (stad van het speelgoed). Dit is dank zij de natte winter gelukkig later dan gebruikelijk maar het trieste resultaat is er niet minder om.

Het is niet te hopen dat het er deze zomer weer net zo aan toe gaat als de laatste jaren het geval was in Zuid-Europa. Enorme bosbranden die honderden hectaren in de as leggen en mensenlevens en eigendommen kosten.

Om van de schade aan de natuur nog maar te zwijgen. Vele diersoorten worden ieder jaar het slachtoffer. Het kost jaren voordat dit zich heeft hersteld, als het dat al doet want door het ontbreken van begroeiing en wortels die de aarde vasthouden, is erosie het gevolg. Vruchtbare aarde stroomt bij de winterse slagregens en het smelten van de sneeuw van de rotsen, en op steen zonder aarde kan geen plant of boom nog groeien.

Ondanks het grote risico van bosbranden in vooral de zuidelijke landen, mede door de hoge temperaturen en droogte vaak in combinatie met harde wind. Schijnen de meeste mensen er zich niet al te druk over te maken. 

Juist in die uitermate brandgevoelige pijnboombossen –een pijnboom kan exploderen tijdens een brand waardoor het vuur alle kanten opspringt–, worden stenen barbecues geplaatst en is het ieder weekend een drukte van belang met fikkie stokende stadsmensen. Het zijn deze recreatiegebieden waar vaak de brand ontstaat.

De lokale overheid schijnt dit gevaar ook in te zien, want die zijn op het lumineuze idee gekomen om als het te droog en te brandgevaarlijk is, de barbecues met een plastic lintje te verzegelen, geen mens die er zich iets van aantrekt.

 

Andere oorzaken van deze fatale branden zijn onder anderen: weggegooide peuken –ondanks dat het weggooien uit de auto van sigarettenpeuken nu strafbaar is gesteld, het afbranden van bermen en verbranden van tuinafval, weggegooid glas, kortsluiting in elektriciteitskabels, broei in afvalbergen en hooiopslag, moedwillig aansteken, blikseminslag, verkeersongevallen, enzovoorts.

Als je eens die enorme vernietigende kracht van zo’n bosbrand hebt gezien, weet je pas hoe snel het gaat en hoe voorzichtig je moet zijn, de meeste mensen realiseren zich dat echter niet. En eerlijk gezegd, voordat ik deze foto’s maakte, ik ook niet.

 

3 Gratiën

Spanje 40 jaar geleden

Het is alweer 40 jaar geleden dat ik voor het eerst in Spanje kwam.

Het Spanje van 40 jaar geleden was heel anders dan het huidige, het belangrijkste vervoermiddel wat ze in de dorpen en op het platteland hadden was de ezel of het muildier. Gek trouwens als je in Spanje het platteland zegt het is haast nergens plat, Spanje is één van bergachtigste landen van europa.

Op de hellingen en op de velden werd dan ook dankbaar gebruik gemaakt van de ezel. Maar niet alleen door de boer, ook de bakker, wijnhandelaar, olieman, het leger en vele anderen gebruikten deze kleine, weinig eisende krachtpatser.

Er reden toen nauwelijks auto’s, de grote steden daargelaten, de wegen en dorpen lagen bezaaid met uitwerpselen en de vogels maakten daar dankbaar gebruik van, net zoals de vliegen.

Alleen de hoofdstraat in het dorp was meestal geasfalteerd, de zijstraten niet. Dat was ook beter voor de hoefdieren, het voorkwam uitglijden. In wat nu een grote plaats is, Torrevieja (ca. 100.000 inw.) in Alicante, was het tot 25 jaar geleden niet anders.

De ezel stond thuis, een grote deur gaf toegang tot de woning en de ezel of het muildier ging door de kamer en de keuken naar de buitenplaats. Daar stonden ze onder een gedeeltelijke overkapping. Deze werd ook gebruikt door de vogels, die op hun beurt weer werden gebruikt door de bewoners voor de paella.

Tot voor enkele jaren reed nog een oud boertje met zijn ezeltje van Benissa naar zijn landje in Benimarco. Voor de rest zie je ze nauwelijks meer aan de Costa-Blanca. In de armere meer geïsoleerde gebieden zoals Zamora, Ciudad Real, Extremadura en langs de Portugese grens zie je ze nog wel. Een tehuis voor gepensioneerde ezels ben ik in Spanje nog nergens tegengekomen terwijl het land veel aan dit dier heeft te danken.

Het voordeel van gedomesticeerde ezels ten opzichte van paarden is dat zij kleiner zijn, beter bestand zijn tegen extreme omstandigheden en makkelijker te hanteren en te voeden zijn.

De reputatie van ezels dat zij eigenzinnige dieren zijn, heeft vooral te maken met hun intelligentie en voorzichtigheid. Ze zijn moeilijk te porren als men ze bijvoorbeeld met gevaar voor hun leven iets wil laten doen. Is eenmaal hun vertrouwen gewonnen, dan zijn ze dankbaar en prettig gezelschap.

Een kruising tussen ezelhengst en paardenmerrie wordt muildier genoemd, die tussen ezelin en paardenhengst heet een muilezel. Alle mannelijke nakomelingen tussen deze kruisingen zijn onvruchtbaar.

Afgelopen oktober is in Hollywood een ezel overleden en hoewel u het dier waarschijnlijk niet persoonlijk kende, gaat het zonder twijfel om één van de bekendste ezels ter wereld. Napoleon werkte 25 jaar in de filmindustrie en stond op de set met ondermeer Richard Gere.

De ezel raakte zwaargewond toen hij werd aangereden door een auto. Het dier overleefde de aanrijding niet, de chauffeur van de auto was ongedeerd. De ezel stierf op 27-jarige leeftijd