Aan de overkant ligt Afrika

In de zomer

als het al vroeg licht is, kun je er tegen de tijd dat ik mijn ogen open heb nauwelijks tegen inkijken. De Middellandse Zee staat dan te schitteren in het felle zonlicht en de horizon is alleen te zien als je met je rug naar de zee gaat staan en kijkt naar de weerkaatsing van zijn beeld in het glas van de terrasdeur. Maandenlang ziet de zee er dan dagelijks vrijwel hetzelfde uit, trillend van de warmte, fel en hard verlicht.

Maar in de winter

als er bewolking boven de horizon hangt dan veranderen de kleuren en het licht van dag tot dag en van minuut tot minuut.

Lichtstralen

vallen over het water in lichte banen. Het ene moment is de zee hel verlicht, het andere moment angstaanjagend donker. 

Middellandse Zee, 

aan de overkant ligt Afrika.

Cruiseschip

Werd er van de week een cruiseschip, dat met motorpech op de Oostzee dreef, naar een haven in Zweden gesleept. Op de Middellandse zee, voor de kust van de Costa-Blanca, komen ze zonder sleepboot voorbij. 

Regen

Als ik naar buiten kijk ligt de middellandse zee er donker en somber bij, het regent vandaag aan de Costa-Blanca. Om 11:00 uur bedraagt de buitentemperatuur 11º graden Celsius en de luchtvochtigheid is 87%. Gelukkig staat er nauwelijks wind, ook hier zijn het de donkere dagen voor kerstmis.

Aalscholver

De Aalscholver (Phalacrocorax carbo), komt langs vrijwel alle kusten en rivieren van Europa voor. Het is een beschermde vogelsoort krachtens de Europese Vogelrichtlijn, de Bern-conventie, het AEWA-verdrag en de Nederlandse Flora- en faunawet.

De Aalscholver die ook wel scholver, scholverd of schollevaar wordt genoemd, is een 80 tot 100 centimeter grote vogel, met een spanwijde van 130 tot 160 centimeter en een gewicht van 2 tot 2,5 kilo.

Op verschillende plaatsen langs de kust en in het binnenland zijn kolonies te vinden in boomtoppen langs meren, reservoirs en afgravingen. Door de witte uitwerpselen van de aalscholvers sterft de vegetatie in de broedgebieden na verloop van tijd af, evenals de bomen waarin de nesten worden gemaakt. In de kolonie hangt een sterke vis en guanolucht.

Het legsel van de aalscholver bestaat uit 3 of 4 eieren. Ze worden 30 tot 31 dagen bebroed, na circa 50 dagen vliegen de jongen uit. Het volwassen verenkleed krijgen ze als ze twee jaar of ouder zijn, pas dan gaan ze voor het eerst op zoek naar een partner.

Zijn voedsel bestaat uit verschillende soorten vis, zowel in zoet als in zoet water. In meren en rivieren geven ze de voorkeur aan paling, maar ze zullen eigenlijk alles vangen wat beschikbaar en groot genoeg is.

De aalscholver wordt door beroepsvissers wel beschouwd als een van de oorzaken van de achteruitgang van de palingstand, maar ieder wetenschappelijk bewijs daarvoor ontbreekt. Hoe dan ook, de 'waterraaf' is verre van populair bij vissers.

De Aalscholver zit vaak met uitgespreide vleugels, over de reden hiervan zijn de ornithologen het niet eens. De één zegt dat de Aalscholver, in tegenstelling tot andere zwemmende en duikende vogels, geen beschermende en waterafstotende vetlaag op de veren heeft en dus na iedere zwemtocht moet drogen om weer te kunnen vliegen.

De ander zegt dat deze houding te maken heeft met het verteren van het voedsel.

Als Aalscholvers vliegen vormen ze een V-formatie. In heel koude winters zien we aan de Middellandse zee veel Aalscholvers uit Noordwest Europa, met name uit Nederland, België en Denemarken.

 In Afrika en Azië worden afgerichte aalscholvers gebruikt om voor de mens vis te vangen. Een ring rond de hals voorkomt dat ze de prooi zelf inslikken. 

Middellandse Zee, never a dull moment

De Middellandse Zee voor onze deur heeft vele gezichten.

’s Morgens vroeg, als de zon opkomt, is hij meestal kalm.

Als de zon klimt en het is een bewolkte dag, zie je soms lichtbundels op de zee.

Als het stormt en het water beukt tegen de rotsen en stroomt de grotten in, kun je vaak niet slapen van de herrie.

En na een warme dag kan er in korte tijd zeedamp ontstaan.

De Middellandse Zee is ongeveer 3.850 km lang en heeft een gemiddelde breedte van 600 km. De gemiddelde diepte bedraagt iets van 1.430 meter. De totale oppervlakte van de zee is ongeveer 2 miljoen km². Maar qua zeeën is het een klein broertje: de Atlantische Oceaan is meer dan 40 keer groter en gemiddeld drie keer dieper, de Stille Oceaan zelfs 80 keer groter.

Costa Rosa

Sommigen denken dat de Costa-Blanca haar naam te danken heeft aan de amandelbloesem, die momenteel weer volop bloeit.

Anderen aan de witte huisjes.

En weer anderen aan de rotskust van lichte steen.

De witte huisjes zijn nog maar van de laatste eeuw en er zijn ook witte huisjes in andere gebieden langs de Middellandse-Zeekust. De amandelbloesem is voor 90% roze en bloeit ook in andere provincies langs de kust, maar wellicht gebruikten ze in de oudheid amandelbomen die uitsluitend witte bloesem gaf.

                          

De meest plausibele verklaring is voor mij toch de rotskust van lichte steen, waar de zon op weerkaatst. Dat is precies wat er gebeurt aan de Costa-Blanca, de zon schijnt er vrijwel de gehele dag recht op, waardoor het vanuit zee een witte kust lijkt. Die kust was er ook ruim voor de amandelbloesem en de witte huisjes.  

                           

Hoe het ook zij, het is ieder jaar weer een feest als de amandelbomen bloeien, al is het dit jaar veel later dan andere jaren.

Audouins meeuw - Audouin's Gull

Het gaat stukken beter met deze, tot voor kort, uiterst zeldzame meeuw. Al is zijn status nog steeds kwetsbaar.

Rond 1965 waren er slechts circa 1000 paren over maar tegen het einde van de 20e eeuw telden de afzonderlijke kolonies ieder al enkele duizenden paren. De wereldpopulatie is vrijwel geheel beperkt tot de Middellandse zee. Enkele belangrijke broedkolonies bevinden zich op rotsige eilanden voor de Spaanse oostkust en in de Ebro-delta.

Van oorsprong is de Audouins meeuw (Ichthyaetus audouinii) een gespecialiseerde meeuw die vis oppikt van het wateroppervlak. Hij doet dit met zijn snavel zonder dat een ander lichaamsdeel het water raakt.

Zijn verspreidingsgebied is echter toegenomen en ze trekken ook verder het binnenland in waar zij foerageren in de rijstvelden op vis en rivierkreeftjes. Blijkbaar heeft de Audouins meeuw zich aangepast aan de veranderde omstandigheden.

Juveniele Audouins meeuw

Veel vogels trekken in de winter naar de Atlantische kusten van Marokko tot Senegal, andere zijn standvogels. Sommige zijn te vinden langs de westkust van Portugal en Spanje.

Ineens was hij daar

Vanuit mijn huis kan ik een stuk van de zee zien. Eigenlijk alleen ’s morgens en ’s avonds of tijdens bewolkte dagen kun je er redelijk foto’s van maken.

Overdag is het een explosie van licht omdat de zon er recht boven staat en je tegen het felle licht in moet fotograferen, daar komt nog het geschitter van het water bij. Je krijgt dan al snel uitgebeten en overbelichte foto’s. Voordat de zon opkomt nemen de lucht en de zee allerlei kleuren aan, zoals ook op die morgen in februari dat ineens de Nederlandse driekleur daar was. Of was het de Luxemburgse of de Prinsenvlag?

Middellandse Zee nog niet uitgeraasd

Na de storm van gisteren is het water van de Middellandse zee voor de kust van de Costa-Blanca nog steeds in beweging.

Normaal is dit gedeelte tussen de Peñón de Ifach van Calpe en de Cap d'Or van Moraira een rustig stuk water.

Niet voor niets is de toeristische leuze van Moraira “Donde el mar descansa” ,waar de zee uitrust.

Maar nu dus even niet. Meer foto's van de Marina-Alta

Slangenarend kiest voor veilige trekroute

Op 4 plaatsen 

in het centrale deel van de Middellandse Zee (het Ligurische Arenzano in het noordwesten van Italië; Kaap Circeo ten zuiden van Rome; Marettimo, één van de Egadische eilanden van West-Sicilië en Malta) werd de migratie van de Slangenarend (Circaetus gallicus) gevolgd. In Arenzano werden 476 individuen geteld, 368 volwassen exemplaren, 6 immaturevogels en 102 juvenielen.

Op de drie andere plaatsen 

werd nauwelijks trek vastgesteld, met uitzondering van Marettimo waar 8 exemplaren genoteerd werden. Bovendien werden boven de Apennijnen 289 in noordwestelijke richting trekkende Slangenarenden opgemerkt. Dit wijst erop dat de soort de afstand van de oversteek naar Afrika over zee tot een minimum beperkt en verkiest via de Straat van Gibraltar te vliegen waarbij gretig gebruik gemaakt wordt van lange zweefvluchten.