Een dubbel gevoel

Het was een rommelige, drukke tijd de afgelopen weken. 

Rodney en zijn vriendin Lysanne kregen de sleutel van hun appartement dus er moest geschilderd worden en behangen. Spullen werden uitgezocht en weggedaan...

Nieuwe spullen werden gekocht...

... en hier in de huiskamer gestald. Ja mam, het moet even hoor. Het is maar voor heel kort.

En toen was het zover. Toen hij daar zo stond met nog wat spulletjes die mee moesten waaronder zijn tandenborstel kreeg ik het toch even te kwaad. Ja ik weet het.... hij woont hier nu vlakbij en ik zal hem best vaak zien en ik vind het eigenlijk ook wel weer hartstikke leuk voor ze, maar toch. Het voelt als een soort afscheid. Het afscheid van een hele periode waarin we hem hebben zien opgroeien van klein kereltje tot de 1.93 m van nu. Het echte zorgen van een moeder voor haar kind is nu toch anders. Niet voorbij, maar anders.

Ach, ik ben nu eenmaal een sentimentele tuttebol. Had je me moeten zien wanneer ze op schoolreis gingen vroeger.

Gelukkig heb ik er nog 2 thuis wonen. ;-)

Om mezelf weer wat op te peppen, heb ik de huiskamer maar wat fleuriger gemaakt. De blauwe druifjes van de vorige keer waren uitgebloeid en dit keer heb ik gekozen voor witte crocussen.

Daarbij heb ik onder een stolpje wat mos gelegd met daarop twee kleine vogeltjes.

En toen ik toch bezig was met die eitjes, heb ik gelijk ook maar een eitjeskrans opgehangen...

... en een paar schaaltjes gemaakt met leuke eitjes. Het duurt tenslotte niet zo lang meer en dan is het Pasen!

Hé gezellig, Pasen! Dan komen Rodney en Lysanne hier natuurlijk gezellig voor de Paasbrunch.

:0))

Met een lach en een traan

Het is zover...

Ons eerste kind gaat uitvliegen. En ik vind het best moeilijk! Natuurlijk mag ik nog helemaal niet mopperen... hij is tenslotte al 25 dus hebben we heel lang van hem mogen genieten. Daarnaast blijft hij ook nog eens in ons dorp wonen dus kan ik hem nog vaak genoeg zien.

Maar toch... het zal best wennen zijn.

Wel weer fijn dat hij een hele lieve vriendin heeft gevonden die zich bij ons gelukkig ook helemaal thuis voelt. En het is voor mij natuurlijk ook best wel heel leuk om eens een meisje over de vloer te hebben na al die jaren met alleen maar mannen om me heen. ;-)

Eind februari krijgen ze de sleutel van hun eerste appartementje en wanneer ik ze zo samen bezig zie met plannen maken en spulletjes uitzoeken voor hun huisje, komt de herinnering aan de tijd dat ik zover was weer helemaal terug. 

Ze hebben helemaal dezelfde smaak als ik en ik denk dat wanneer ik straks bij ze op bezoek ga ik het gevoel zal hebben dat ik bij mezelf binnen stap. Dezelfde bank, dezelfde stoel, dezelfde soort kastjes en ook heel veel wit. Hoe leuk is dat? Het snuffelen tussen woonspulletjes was altijd al een soort hobby van me, maar nu is het nog eens extra leuk omdat ik gelijk kijk of er iets bij staat dat zo leuk zou staan bij Rodney en Lysanne.

Binnenkort maar snel beginnen aan een quilt voor Rodney, want dat was het plan... voor elke zoon een quilt. Die van Rick is allang klaar! Dat is deze weten jullie nog?

 Sew Spooky (klikkerdeklik)

Voor zoon Ryan ben ik bezig met de Lincoln's Watch die er ongeveer zo uit zal komen te zien:

Alleen voor Rodney ben ik nog niet eens begonnen. Hij weet inmiddels wel welke kleuren hij graag heeft... wit en blauw. En liever geen quilt met van die plaatjes zoals die van Rick. 

Binnenkort de boeken er maar eens op naslaan. Misschien een Jacob's Ladder? Dat lijkt me wel mooi.

Eerst nog maar eens verder met de Winterwonderland. Blok 2 is inmiddels ook klaar:

Fijne dag!!