Griep!

Griep, griep en nog eens griep in het land... Gelukkig (nog) niet in huis, wel volop op het werk aanwezig natuurlijk. Dat betekent voor ons niet dubbel, maar 3 dubbel zo hard werken! (en dat is niet omdat de collega's ziek zijn of zo, wij zijn zelf allemaal behoorlijk immuun na al die jaren tussen de virussen en bacteriën.)

Geen tijd om te bloggen...

koekjes

T.a.m.irat en M.i.tu hadden bij de slager (at all places...) een set kaartjes gekregen omdat ze zo flink gewacht hadden. Ze waren beide enthousiast. Grote piet-perluit probeerde te lezen wat er op stond, dit gesprek volgde in de auto:

"mama, er staat happie britttai"

"niet helemaal, het is Engels, er staat happy birthday"

"ah, ja, dat betekent gelukkige verjaardag, da's van dat liedje!" (M.i.tu begon heel begrijpend te knikken) "en... zoals de birthday koekjes"
Ik was wat verwonderd, maar toch wel geïnteresseerd "Van de koekjes? Mmmh... Welke koekjes bedoel je precies?"
"Wel, de birthday koekjes, de petit birthday koekjes!"

Frans en Engels, het kan op elkaar lijken...

busje

Een groot gezin heeft een grote wagen nodig. Mensen bekijken ons nogal eens als we iedereen aan het "uitladen" zijn. 2 kinderen met een prachtig chocoladevel en een tweeling... Wij rijden dus met een "busje" zoals onze kinderen zeggen. Een O.pel V.ivaro met 9 zitplaatsen. Het is een zalige auto: hij rijdt goed, je hebt een goed zicht op de weg, er is plaats voor de kinderen en nog een aantal vriendjes die mee komen spelen na school, en er is nog lekker veel ruimte in de koffer. Helaas wel niet zo goed voor het milieu...

Nu het vriest is er wel 1 groot minpunt: onze schuifdeur vriest dicht! Zeker nu het tot -9°C gaat 's morgens. Daar sta je dan, vlak voor je naar school moet vertrekken (al op het laatste nippertje natuurlijk, zo zijn we wel...) De schuifdeur is onmogelijk te openen. Enkel de 2 deuren vooraan gaan open! Iedereen wordt dan maar langs voor ingeladen, over de zetels heen getild en in zijn/haar stoeltje gezet. Er zijn 3 zitplaatsen vooraan, plaats om makkelijk naar achter te raken is er niet. Een beetje acrobatie is nodig. Pffff.... Gelukkig hielp grote broer, die natuurlijk zelf tussen de zetels door naar achter kon kruipen. In anderhalf jaar tijd zijn mijn armspieren al behoorlijk verstevigd nu ik regelmatig 2 prutsen tegelijk optil, dat kwam van pas!

Deze morgen lukte het beter, dankzij de goede laag vaseline die we aan de binnenzijde van de deur aanbrachten gisterenavond. Ik moest nog goed trekken, maar de deur ging toch open. Wie had ooit gedacht dat vaseline nog echt nuttig zou zijn?

Ik ben er weer

Ik krijg weer zin om te bloggen, het kriebelt weer... Ik heb het gevoel weer wat meer tijd te hebben voor alles en iedereen, maar vooral voor mezelf. Ik ben niet elke dag meer moe en zit goed in mijn vel! Ik ben alweer aan het naaien en heb 's avonds energie om iets anders te doen dan in de zetel hangen en in slaap vallen. Helaas was bloggen tot nu toe nog niet gelukt. Nu we een nieuwe laptop hebben en ik overal in huis kan zitten bloggen, wordt het echt tijd!

We hebben hier ondertussen 4 heerlijke kinderen rondlopen in huis (alhoewel lopen... B.riek zet maximaal 3 stappen na elkaar ;-)) Het zijn 4 schatten, echt broers en zusjes, en toch, allemaal zo anders. Zowel uiterlijk, maar voor ons nog meer opvallend innerlijk zijn het 4 individu's. Onze 2 jongens zijn gek op elkaar. Als onze grote jongen met zijn kleine broertje over de speelplaats loopt, dan zie je echt: dat zijn 2 broers! En toch, een buitenstaander zal toch even moeten nadenken over de link tussen beiden: een kerel met een chocoladevel en een zwart kroezelkopje draagt een blond blank jongetje dat zich lekker tegen de grote jongen aan nestelt en brabbelend wijst naar alles om zich heen...
Tussen mijn 4 pagadders zitten, met hen spelen, naar hen kijken, geeft mij het grootste genot en een gelukzalig gevoel! Ik ben de grootste gelukzak ter wereld!

Hoe ze zijn, wat ze doen, hoe ze ineen zitten, zal wel duidelijker worden als ik meer schrijf. Langzaam aan zullen jullie weer kunnen over de schouder meekijken in ons gezin.

Tot gauw!

Stralende glimlach!

Al 2,5 maand oud! Wat gaat de tijd snel... Iedereen lijkt wel te rennen rondom mij en een week is zo voorbij! Ik geniet met volle teugen van mijn 2 kleine pagaddertjes die veel te snel groot worden. Ik kan er uren naar kijken!

Sinds vorige week trakteren A.yko en B.riek ons volop op geluidjes en fantastische glimlachjes. Van die glimlachjes kunnen jullie even mee genieten!

Als eerste: onze fantastische kerel. B.riekje is een klein knorpotje die al goed weet hoe zijn mama te "bespelen". Hij ligt regelmatig te mopperen in zijn bedje, tot mama hem oppakt en hij me een stralende glimlach schenkt. Er was dus niks bijzonder aan de hand, hij wou gewoon uit zijn bedje... Hij is iets zuiniger met zijn glimlachjes en gebrabbel dan zijn zusje, maar dat is dan ook een echte babbelkont. Hij geniet als grote broer of zus naast hem zitten en hem trakteren op liedjes!

Als tweede: onze vrolijke meid. A.yko is een grote brabbelaar en schenkt iedereen die tegen haar praat een mooie glimlach. Bij mama natuurlijk wel het meest en het langst! Ze heeft nog erg veel last van haar buikje, maar als de pijn even weg is, zit ze heerlijk te vertellen. Ze blijft ook een halve kg zwaarder dan haar broertje en slaapt sinds enkele nachten al zo'n 6à7u na elkaar (broertje deed dit ook afgelopen nacht, duimen dus voor alle volgende nachten! Dat zou echt luxe zijn)

En de mama? Ik voel mij vrij goed. De nachten zijn zwaar, maar ik ben gelukkig een erg goede slaper. Ik geef borstvoeding en moet echt mijn best doen om niet in slaap te vallen, want dan word ik soms pas een uur later wakker terwijl, zeker B.riek, slechts een kwartiertje eet. Afgelopen nacht ging het erg goed en lieten ze mij eens wat langer slapen, duimen maar dat dit zo blijft. (nu ja, ik geef hen nog wel wat respijt hoor!) Ik geef hen zoveel mogelijk tegelijk borstvoeding, anders ben ik de ganse dag bezig met enkel voeden. Dit lukt lang niet altijd, vooral aangezien B.riek gemiddeld minder tijd (zo'n 3u) tussen 2 voedingen laat dan A.yko (zij laat meestal 4u tussen, maar soms ook slechts 2u)
Tijd voor mezelf zit er voorlopig nog niet in. Ik ben al blij als ik tijd vind om eens op mijn gemak te douchen! Gelukkig komt de kraamhulp nog een half dagje per week, zodat ik eens zonder de 2 baby's naar school kan om de oudste te brengen of te halen (Zeker op woensdag, als het maar een half dagje school is, vind ik het erg voor onze kleinste prutsen om ze op een voormiddag 2x mee te "sleuren" in de auto. Als ze net goed liggen te slapen moeten ze alweer warm ingeduffeld worden om weg te gaan!) Bovendien kan ik dan al eens snel wat boodschappen doen. Ik zou ontzettend graag weer achter mijn naaimachine gaan zitten, er is vanalles dat ik wil maken. Ik zou ook graag wat vaker bloggen en blogs van anderen lezen. Maar als ik een 2-tal keer per week mijn mail heb gelezen, mag ik al blij zijn (en ik spreek dan echt enkel over lezen, antwoorden duurt nog iets langer...)
Buiten het zorgen voor de 2 kleinste, vul ik mijn tijd met zorgen voor de 2 oudste: lekker samen spelen, verhaaltjes lezen, grote broer helpen met zelf lezen (iets dat hij echt niet graag doet, maar in principe elke dag moet doen om het goed te leren), ze uiteen halen tijdens geruzie... Het huishouden draait op een laag pitje, maar dankzij de poetsvrouw en de kraamhulp blijft mijn huis nog in redelijke staat. Grote beer doet ook ontzettend veel! Hij kookt regelmatig, of doet de voorbereidingen van de maaltijd en hij stopt bijna elke avond de 2 oudsten in hun bed (het lijkt wel alsof de kleintjes mij dan telkens opeisen en plots erg veel honger hebben) Ik probeer verder voldoende te rusten en ook overdag doe ik regelmatig een hazeslaapje.

We doen gewoon nog even verder zoals we bezig zijn! Er komt een periode dat de 2 kleintjes iets minder zorg nodig hebben en dan vind ik wel weer tijd voor mezelf. Ik ga proberen om ruim 4 maand borstvoeding te geven en dit gaat nu gewoon even voor!
Want wat zijn het grote schatten als ze mij met een stralende glimlach aankijken...

2 kleine schatten!

Schaamrood op mijn wangen... ja ik leef nog! maar ik vind gewoon geen tijd om te bloggen, laat staan om andere blogs te volgen...

Alles gaat goed hier! Het is ontzettend druk, maar dat had ik niet anders verwacht. De 2 kleine schatten doen het super en komen heerlijk bij! A.yko woog vorige donderdag 3,7kg en B.riek al 3,3kg. Borstvoeding blijkt dus voldoende voedzaam voor allebei en ik hoop hen dit nog even te kunnen geven. Ik zie wel hoe lang dit nog lukt. 's Nachts lukt het ook allemaal vrij goed, ik geef de laatste voeding rond 23u, daarna maken ze mij wakker rond 2-3u en opnieuw rond 6u. Overdag is er geen uur op vast te pinnen. Tja, borstvoeding is voeding op vraag en ik voel mij daar goed bij! Soms eten ze samen, soms apart. Als ze apart eten ben ik wel veel langer bezig, maar dan krijgen ze even "privé" aandacht en daar hebben ze ook recht op.

Het zijn duidelijk 2 aparte individuen.
B.riek is een rustig kereltje dat alles heel bedachtzaam opneemt met zijn grote, heldere oogjes. Hij zou het liefst de ganse dag in zijn wipper liggen/zitten om alles te bestuderen. Hij wordt daar natuurlijk erg moe van en vaak zelfs oververmoeid zodat hij daarna niet kan slapen. De enige manier is dan met hem rondlopen, op de arm of in de draagdoek en na de volgende voeding ligt hij dan ook onmiddellijk in slaap.
A.yko is een actieve meid die niet graag stil ligt. Ze lacht erg veel (al is dat nog reflexmatig, vermoed ik) en brabbelt sinds enkele dagen, heerlijk om naar te luisteren! Het is een stevige meid die al erg goed haar hoofdje recht kan houden. Ze heeft veel last van buikkrampjes en kan dan echt afzien: huilen, brullen en ook heel zielig gesnik. Dit begint een uurtje na het eten en duurt dan tot de volgende voeding. Ze geeft ook erg veel terug na het eten, maar lijkt daar geen last van te hebben. Gisteren gingen we naar de osteopaat, hopelijk helpt het! Vandaag heeft ze toch nog geen last gehad en dat is al een overwinning voor haar en mij.

Je ziet, het gaat hier goed! Elke dag is anders en toch weer niet. Ik zou graag wat vaker kunnen bloggen/mailen/internetten, maar dat lukt nog niet (alhoewel, gisteren lukte het en vandaag blijkbaar ook weer, zou er een nieuwe fase aangebroken zijn?) Ach, dit is even een drukke periode in mijn leven en er komt wel een moment dat ik weer wat meer tijd heb voor mezelf. Vermoedelijk zal ik dan de fase waarin mijn schatten zo klein zijn heel hard missen... (mijn zwangerschapsperiode mis ik eigenlijk niet)

Kleine piet-perluit (zij heet m.i.t.u, voor de grote nieuwsgierigen) is momenteel wat agressief (bijten, schoppen, slaan), zowel op school als thuis. Enkel bij de onthaalmoeder is ze echt zichzelf. We hebben dan ook besloten dat ze geen ganse dagen meer naar school gaat, maar terug halve dagen. Zo kan ze weer wat tot rust komen. Je plekje als jongste afstaan is namelijk niet zo evident!
Ze is ontzettende lief voor A.yko en B.riek! Ze geeft hen hun tuutje en ze zou ze continu kusjes geven. Als ze huilen, komt ze het mij steeds vertellen (ook al sta ik naast haar...) en 'vertaalt' hun gehuil. "mama, B.riek/A.yko doet hap-hap hoor, hij heeft honger!" of "oei, oei, doet je buikje pijn? Dat is niet fijn"

Grote piet-perluit (hij heet t.a.m.i.r.a.t) is de lieve grote broer zoals we hem kennen. Heel zacht en zorgzaam voor zijn broer en zusjes, hij staat altijd klaar om een liedje te zingen (al is zijn zangtalent niet erg goed...) als ze huilen. Hij zou hen beschermen tegen de ganse wereld, als het nodig is!

(zo nu kennen jullie de namen van die 2 grote schatten, vanaf morgen heten ze hier weer grote en kleine piet-perluit hoor)

Bevallingsverhaal en foto's! Eindelijk...

Dit schreef ik afgelopen maandag, ondertussen is het al woensdag..."Bijna 4 weken geleden ben ik bevallen... Volgende nacht is het alweer 4 weken geleden dat alles begon. Het wordt dus dringend tijd voor mijn bevallingsverhaal, niet?"
...en toch moest het verhaal nog even wachten.
Tja, het is hier nu eenmaal erg druk. Ik denk altijd: nu heb ik even tijd, een minuut of 10, maar dan hebben de 2 allerkleinste weer honger of heb ik onze 2 grotere schatten een verhaaltje beloofd of "moet" ik gewoon even met hen spelen omdat dat gewoon moet, vind ik. Of... het is 14u en ik ben nog steeds niet aan wassen toegekomen zodat ik me eerst zelf even ga opfrissen ipv bloggen.
Ik hoop dat jullie het begrijpen, want ook jullie heb ik even genegeerd. Het kon gewoon niet anders. Ik heb het gevoel dat de energie stilletjes terug aan het komen is, dus hopelijk ben ik in de toekomst weer meer actief aanwezig!

Hoe het allemaal begon, zo'n 4 weken geleden? Met plotse enorme maagpijn om 0u30 op 27 juli 2010. Ik dacht dat de pijn lager zou zitten, maar initieel was dat dus niet het geval. Ik was net ingedommeld, rechtop zittend, want dat was de enige houding die nog een beetje lukte met die maag die altijd protesteerde, maar plots was er echt enorme pijn. Die hield een 15 minuten aan en daarna kwam de eerste wee. Ik was eerst niet echt ongerust, want ik had wel vaker een pijnlijke contractie. Ik probeerde dus maar weer wat te slapen. Al gauw ontdekte ik dat die pijnlijke contracties regelmatig kwamen en toen ik het een beetje begon te checken op de klok, bleken ze te komen om de 7 minuten, bovendien werden ze heviger. "Is dit het nu? Is het echt begonnen?", vroeg ik me af. Nog even afwachten, leek mij de beste optie. rond 1u30 maakte ik grote beer wakker. Hij raakt normaal niet goed uit zijn bed, maar nu sprong hij er uit... Om 1u45 zaten we echt in de auto, op weg naar het ziekenhuis (tja, ik moest snel naar het ziekenhuis komen, volgens de gynaecoloog: weeën om de 10 minuten waren al een reden om te vertrekken, verzekerde ze mij op de controle enkele dagen ervoor) Ik zat mezelf steeds af te vragen of ik niet veel te vroeg vertrokken was, want wat als het nu stil zou vallen en "vals alarm" was? Op het verloskwartier begon ik mij dan ook meteen te verontschuldigen (tussen 2 weeën in...): het leek mij gewoon zo stom om daar te zijn zonder reden.
Bij controle bleek ik "al" 2cm opening te hebben en om 2u50 braken spontaan de vruchtvliezen die rond ons kleine ventje zaten. "Zie je, alle reden dus om hier te zijn!", zei de verloskundige. De weeën werden ondertussen heviger en iets frequenter, ze deden ook meer en meer pijn. Ik had vooral pijn aan mijn rug, ontzettende pijn. Ik kreeg meer en meer opening, maar de weeën kwamen nog steeds niet erg snel (om de 5 minuten) zodat, na overleg met de gynaecoloog besloten werd om weeënversterker via infuus toe te dienen. De weeën werden heviger, frequenter en vooral nog pijnlijker thv mijn rug. Ik ben in bad gegaan en besloot om een epidurale te vragen (wat een luxe hier in België: je vraagt het en een klein half uurtje later heb je je epidurale, zonder dat er al te veel vragen rond worden gesteld. In Nederland doen ze hier iets moeilijker over, heb ik hier en daar al gelezen) Rond 7u30 kreeg ik die epidurale. Wat een pijnverlichting! De plaatsing zelf viel ook erg goed mee, ik had het erger verwacht. Alleen reageerde mijn bloeddruk nogal door enorm te zakken, de anesthesist is nog een tijdje in de buurt gebleven en ik kreeg wat extra medicatie toegediend. Nu kon ik wat rusten... Ik kreeg ondertussen meer en meer opening en om 11u had ik 9cm. De neonato werd verwittigd (ik was nog maar 35 weken en 2 dagen ver, we wisten dus met zekerheid dat onze schatten daar nog even gingen terecht komen) en de gynaecoloog kwam nog even langs: ik zou bevallen tijdens haar middagpauze, daar was ze gerust in... Om 12u30 had ik 10cm opening, nu zou ik ze bijna zien en vast kunnen nemen, dacht ik... Niet dus! B.riek bleek goed ingedaald, maar niet goed gedraaid te zitten, hij zat dwars. Een eenling kunnen ze dan door druk op je buik wat proberen draaien, maar bij een tweeling lukt dat niet aangezien ze niet weten op wie ze dan zitten te duwen. "Wachten", was de boodschap en op mijn zij liggen. Een uurtje later was hij nog niet gedraaid, dus probeerden ze hem vaginaal te draaien. Het lukte voor even, maar hij draaide terug tot halverwege: niet meer dwars, maar ook nog niet zoals het hoort. Nog even wachten... De druk van de persweeën werd harder, ik was dus echt blij met die epidurale! Daarna "mocht" ik even op ellebogen en knieën gaan zitten: alles om die kleine vent te draaien! Uiteindelijk om 15u30 mocht ik beginnen persen. B.riek bleek vlot voorbij de smalste opening te gaan, maar daarna bleef hij vast zitten. Iedereen mij maar aanmoedigen, maar hij zat gewoon vast. Gelukkig bleven de 2 kleine schatten het wel super doen in mijn buik, hun hartslag bleef tip top in orde! Er werd nog een gynaecologe bij gehaald voor advies, want de "zuignap" mocht nog niet worden gebruikt omdat hij nog te klein was, de forceps (tang) leek de enige optie. Uiteindelijk was hij daar! Ons kleine mannetje! Hij had een erg korte navelstreng en werd dus naar 2 kanten getrokken tijdens de geboorte: ik wou hem er uit, maar de placenta hield dat gewoon tegen. De kleine duts! Ik mocht hem heel even zien, daarna werd hij meegenomen door de pediater. Ik kreeg heel snel het bericht dat hij het erg goed deed! Ondertussen kreeg ik alweer weeën. Ik wou even pauze en werd boos op de gynaecoloog: ik wou en kon even niet meer. Een gynaecologe en een vroedvrouw stelden zich klaar om mij wat te helpen en op mijn buik te duwen, ik vond het maar niks! (op dat moment natuurlijk, achteraf ben ik blij dat ze me zo goed geholpen hebben, want ik was gewoon op) Mijn gynaecologe wou de vruchtvliezen breken, de andere wou even wachten, maar op dat moment braken ze alweer spontaan. Onze meid kwam er aan! Dankzij wat hulp werd A.yko een kwartier na haar tweelingbroertje geboren! Ik kreeg B.riek op mijn buik en A.yko werd meegenomen door de pediater. Zij deed het niet zo goed: ze had koorts en had het even moeilijk met ademen (dit zien ze blijkbaar vaker bij het 2de kindje tijdens een tweeling-bevalling. Het trok gelukkig allemaal spontaan weg en een 12u later werd ze helemaal gezond verklaard, ze had gewoon nog even rust nodig) Zij mocht slechts heel even bij mij liggen en werd toen snel naar de neonato over gebracht. B.riek bleef nog even dicht bij me. De airco was uitgezet tijdens de bevalling zodat het warm genoeg zou zijn voor mijn 2 kleine schatten, ondertussen zat iedereen wel te puffen van de hitte, maar zo mocht hij toch even, stevig ingewikkeld in een dekentje en met een mutsje op, dicht bij me liggen.
Toen pas ontdekte ik hoeveel volk er aanwezig was tijdens mijn bevalling: 2 gynaecologen, een assistente gynaecologie, een stagiair gynaecologie, 2 vroedvrouwen en een pediater (allemaal vrouwen) en mijn eigenste grote vent. Het was daar een drukte, iedereen was even lief en ze hebben mij echt allemaal aangemoedigd en gesteund.

Ik deed nog een aantal bloeddrukvallen (terwijl ik al lag) en moest echt bekomen (de dagen nadien bleef het nog van hetzelfde hoor: op mijn gemak rechtop gaan staan en dan nog een bloeddruk die regelmatig de dieperik in dook, met gelukkig slechts eenmalig een "bezoekje" aan de badkamervloer) Ik was veel bloed verloren en echt kapot. B.riek en A.yko lagen ondertussen zelf te bekomen op de neonato afdeling, elk in een eigen couveuse, maar naast elkaar. Na een uurtje werd ik met mijn bed naar ze toe gereden en kon ik ze even goed bekijken en aaien. Wat een schatten!

Enkele foto's van 1-08-2010:

Onze "grote" meid A.yko, dicht bij haar papa:
Onze "kleine" vent, Briek, dicht bij zijn papa:

Samen op mama's schoot:

Een foto van afgelopen zaterdag, lekker samen thuis in de wieg!