Ένα χρόνο πριν

- Ναι, έχω γατάκι, πού το καταλάβατε; (κάντε κλικ εδώ)

Υδραυλικά

Παρά τα όσα λέγονται για την αντιπάθεια που έχουν οι γάτες στο νερό, ο Λάρι, όπως και πολλές γάτες, αν όχι οι περισσότερες, έχει ένα έντονο ενδιαφέρον για καθετί υδραυλικό. Είναι να μην ακούσει βρύση ή καζανάκι, ενώ άπειρες φορές τον έχω πιάσει να σκαλίζει νεροχύτες και νιπτήρες (αναγκάστηκα επίσης να λάβω αυτοσχέδια μέτρα για να μην αφαιρεί τη σχάρα από την αποχέτευση του μπάνιου).

Πολύ συχνά όταν λούζομαι ή κάνω κάνα ντουζάκι έρχεται και παρακολουθεί την παράξενη τελετουργία, με τις σαπουνάδες και όλα τα σχετικά. Πρόσφατα του είπα «Είδες, Λάρι μου, τι τραβάμε και εμείς για ένα μπάνιο; Πού εσύ που κάνεις όλη τη δουλειά με ένα γλύψιμο;» Το ξανασκέφτηκα βέβαια λίγο μετά, ίσως καλύτερα με τις σαπουνάδες.

Υ.Γ. Παρά τα νερά που του έχω και τη συχνότητα με την οποία τα αλλάζω, αποκλείεται να μην πιει από τη βρύση.

Η διαφορά μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας

.

Πριν να αποκτήσω τον Λάρι, υπήρχαν φορές που κοιτούσα την άδεια καρέκλα δίπλα από την εργονομική καρέκλα του γραφείου μου και σκεφτόμουν πώς θα ήταν αν εκεί ήταν ξαπλωμένο ένα γατάκι.

.

Η πραγματικότητα αποδείχθηκε κάπως διαφορετική. Τώρα, συχνά κάθομαι και εργάζομαι στην καρέκλα δίπλα από την εργονομική καρέκλα του γραφείου μου, στην οποία την αράζει και ρίχνει ξεγυρισμένους ύπνους ο Λάρι.

.

Τι τραβάμε και εμείς οι ιδιοκτήται πετ…
.

.
.

.

Επίσης, ο υπολογιστής, εκτός από ποντίκι, απέκτησε και περιφερειακό γάτα:

.

.

Γατοκλίκ:

Είναι ο Λάρι, είναι ο Λάρι σας λέω!

.
.

Ο άλλος Λάρι

Περπατούσα στην Πανεπιστημίου, κοντά στην Πλατεία Συντάγματος, όταν τον είδα. Ήταν ο Λάρι, περίπου. Ένα γατάκι με τα ίδια χρώματα, στην ίδια υπολόγισα ηλικία, αλλά πιο μικροκαμωμένο, αδύνατο και κακοπαθημένο. Το έχασα όταν χώθηκε στα παρτέρια της Βαλαωρίτου, περνώντας ανάμεσα από τους περαστικούς.

.

Το περιστατικό συνέβη λίγο πιο πέρα από εκεί που βρήκα τον Λάρι, ένα οικοδομικό τετράγωνο πιο κει. Σκέφτηκα αμέσως ότι μπορεί να ήταν αδέλφια. Το περιστατικό με άφησε με ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μια είδα πόσο διαφορετικό είναι ένα γατάκι που έχει ένα σπίτι και περιποίηση από ένα γατάκι που επιβιώνει στους σκληρούς, για ζώα και ανθρώπους, δρόμους της Αθήνας. Ο χρόνος που ο Λάρι έμεινε στους δρόμους του άφησε ένα μικρό πρόβλημα στην τραχεία που μερικές φορές τον κάνει να αναπνέει βαριά και με θόρυβο, κάτι για το οποίο η γιατρός μου είπε ότι δεν γίνεται τίποτα, αλλά ευτυχώς δεν είναι κάτι σοβαρό.

.

Από την άλλη λυπήθηκα λίγο, καθώς υποψιάστηκα ότι αυτό που έμοιαζε να ψάχνει ο Λάρι στην αρχή, όταν τον πήρα στο σπίτι, ίσως να ήταν η οικογένειά του, τα αδέλφια του. Λυπήθηκα επίσης που άφησα πίσω αυτό το αδελφάκι του Λάρι, παρά το ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να αναλάβω και δεύτερο γατάκι, χωρίς να υπολογίζουμε ότι η «σύλληψη» και μεταφορά του Λάρι ήταν κάτι που κατάφερα μόνο και μόνο διότι ο Λάρι με εμπιστεύτηκε μετά τη «διάσωσή του» και μου επέτρεψε να το κάνω.

.

Υπάρχουν πολλοί «Λάριδες» εκεί έξω που περιμένουν να τους προσφέρετε μια χλιδάτη, πολυτελή ζωή κοντά σας. Μη διστάσετε, το αξίζουν.

.

Και μην ξεχάσετε το μπαζάρ του Stray.gr στις 5 Δεκεμβρίου.

.

My precious

Πριν από λίγες μέρες κατάφερε να μου «κλέψει» ένα μπαλάκι που είχα φτιάξει από αλουμινόχαρτο. Πήδηξε στο τραπέζι, το πήρε στο στόμα του και εξαφανίστηκε. Προχθές που τον έψαχνα, τον εντόπισα μαζί με το γυαλιστερό του αλουμινόχαρτο και ένα τερατάκι που του έχω πάρει σε μια από τις γωνίες του σπιτιού, πίσω από μια κουρτίνα. Ίσως να μην του άρεσε που βρήκα την κρυψώνα του. Εχθές εντόπισα τυχαία το αλουμινόχαρτό του στη διαμετρικά αντίθετη γωνία του σπιτιού, κρυμμένο πίσω από ένα καλόγερο για τα ρούχα και μια κουρτίνα. Έκανα διακριτικά πως δεν το είδα. Ίσως να είναι απλώς η ιδέα μου, αλλά σκέφτηκα μήπως θεωρεί το γυαλιστερό του αλουμινόχαρτο σαν κάποιο είδος προσωπικού μυστικού θησαυρού που πρέπει να διαφυλάσσει, ακόμη και από εμένα που όλο παιχνίδια και δωράκια του κουβαλάω (εκτός του ότι του παρέχω τροφή εξαιρετικής ποιότητας, νερό, μαζεύω τα κακά του από την πολυτελή τουαλέτα του κ.λπ. κ.λπ.). Υποθέτω όμως ότι όλοι έχουν ανάγκη τα μικρά μυστικά τους.

.

Τελικά, παίζει με τα πιο απλά πράγματα. Τα αγαπημένα του παιχνίδια είναι δύο μπαλάκια. Με το ένα παίζει ποδόσφαιρο, μερικές φορές και μαζί μου (αγόρι γαρ, πώς θα μπορούσε να μην του άρεσε η μπάλα), και το άλλο το έχει για να το μασουλάει και το έχει γεμίσει με τόσους κρατήρες ώστε να μοιάζει πλέον με αστεροειδή. Ψηλή θέση στη λίστα κατέχουν επίσης μια πράσινη γόμα που αναγκάστηκα τελικά να του παραχωρήσω, αφού τίποτα δεν μπορούσε να τον κρατήσει μακριά της, μερικά καλαμάκια (για ποτά) που μασουλάει, και μια πυραμίδα με ειδικές επιφάνειες για να ξύνει τα νύχια του, από την κορυφή της οποίας κρέμεται ένα χνουδωτό ποντίκι η αρχική μορφή του οποίου είναι πλέον αδύνατον να αναγνωριστεί - το μόνο ίσως κάπως σύνθετο παιχνίδι που του αρέσει.

.

Δυστυχώς, το τερατάκι που δονείται και κινείται όταν του τραβάς την ουρά και ιδίως εκείνο το θαυμάσιο ποντικάκι, που το τραβάς προς τα πίσω και τρέχει κάνοντας και περίεργες στροφές, περιστασιακά μόνο του κινούν του ενδιαφέρον. Δεν αποκλείεται μάλιστα το δεύτερο εγώ να το έχω παίξει περισσότερο από ό,τι εκείνος. Του αρέσει επίσης το ρέστλιν και ιδιαίτερα η πάλη επί κρεβάτου τα ξημερώματα, μασκοφόρου γατοεκδικητή εναντίον Περαστικού που κοιμάται. Νόμιζα ότι ήταν κορίτσι όταν τον πήρα, την τύχη μου. Η παρηγοριά μου είναι ότι είναι ακόμη μικρός. Μετά, πάντως, αρχίζει τα καλοπιάσματα, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να του θυμώσω και έτσι, ωραία και με καμιά τζαγκρουνιά, ξεκινάει η μέρα μου.

.

Έκτακτη είδηση

Εχθές, περνώντας από την Πανεπιστημίου, μπροστά από το βιβλιοπωλείο του Ελευθερουδάκη, ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη της Αθήνας, άκουσα ένα επίμονο νιαούρισμα. Σταμάτησα προσπαθώντας να εντοπίσω την πηγή, αλλά ήταν δύσκολο. Τελικά, όσο απίθανο και αν μου φαινόταν αρχικά, κατέληξα ότι το νιαούρισμα προερχόταν από το εσωτερικό ενός από εκείνα τα παλιά κουτιά του ΟΤΕ (ΚΑΦΑΟ). Ευτυχώς το κουτί δεν ήταν κλειδωμένο, μάλλον επειδή δεν βρισκόταν πλέον σε χρήση, οπότε το άνοιξα και διαπίστωσα ότι μέσα υπήρχε μπλεγμένο στα καλώδια ένα θαυμάσιο γατάκι, το οποίο μάλλον θα τρόμαξε από κάποια αιτία και θα τρύπωσε μέσα από ένα διάκενο στη βάση του κουτιού..

.

Αρχικά το χάιδεψα, έτσι όπως δεν μπορούσε να κουνηθεί, για να το καθησυχάσω, και μετά, παραμερίζοντας παλιά καλώδια και εξαρτήματα, κατάφερα να το βγάλω έξω. Δεν είχα ξαναδεί αδέσποτη γάτα σε αυτό το σημείο και περίμενα να δω αν έχει κάποια οικογένεια, αλλά αυτό απλώς έτρεχε στα παρτέρια νιαουρίζοντας απελπισμένα και μετά γυρνούσε σε μένα. Δεν με φοβόταν καθόλου και με άφησε να το χαϊδέψω, ακόμη και να το σηκώσω. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί κατά τη διάρκεια της «διάσωσης» είχε εξαφανιστεί και είχαμε μείνει μόνοι, οι δυο μας και τα περίεργα ή ανέξοδα συμπονετικά βλέμματα των περαστικών. Ένα πρεζόνι που μου ζήτησε ψιλά με συμβούλεψε «πάρτε το κύριε, θα το εμβολιάσετε και θα είναι καλή παρέα»..

.

Ακολουθώντας τη συμβουλή του πρεζονίου και της καρδιάς μου, το πήρα αγκαλιά ελπίζοντας να βρω κάποια χαρτοσακούλα πιο κάτω για να το μεταφέρω ευκολότερα. Δεν ήταν το πιο εύκολο πράγμα, το γατάκι ήταν ζωηρό και μια-δύο φορές αναγκάστηκα να το αφήσω, αλλά ευτυχώς δεν απομακρυνόταν ποτέ πολύ ούτε έκανε κάποια προσπάθεια να τρέξει μακριά μου. Νομίζω ότι κοντά μου ένοιωθε κάποια ασφάλεια. Στην Κοραή, αγόρασα δύο σάντουιτς που περιείχαν κάποια υλικά που θεώρησα ότι μπορεί να χρησίμευαν σαν ένα πρώτο γεύμα για το βασανάκι και, έτσι, εξασφάλισα και την πολυπόθητη χαρτοσακούλα, η οποία όμως ελάχιστα άντεξε στις περιποιήσεις της δεσποινίδας (ναι, είναι κορίτσι). Μετά από πολύ κόπο και ιδρώτα, αλλά και αφού με σταμάτησαν και διάφορες, εμ, ωραίες υπάρξεις, κατάφερα να φτάσω με το γατάκι στο σπίτι, όπου του προσέφερα αμέσως νερό και κάτι να τσιμπήσει από τα σάντουιτς, ενώ εγώ πετάχτηκα σε ένα μινιμάρκετ, από αυτά που λειτουργούν όλο το 24ωρο, για να αγοράσω γατοτροφή και άμμο.

.

Για να μη σας κουράζω, το γατάκι βολεύτηκε, ψεκάστηκε και χαπακώθηκε για παράσιτα από μια καλή μου φίλη, και από αύριο που θα μπορέσω να κάνω ψώνια θα βολευτεί ακόμη περισσότερο. Μάλιστα κυρίες και κύριοι, γατώθηκα κανονικά. Καλά να πάθω αφού ήθελα βόλτες.

..

Και να μην ξεχάσω, το όνομα αυτής Λώρα, από την είδηση για την κοπέλα που κάνει το γύρο του κόσμου και που μου έδειξε η φίλη μου και που αμέσως συνδύασα με το ξωτικό στη διπλανή στήλη (περί Λώρας, εδώ), κάτι που υποθέτω ότι σημαίνει ότι η φίλη μου έγινε κάτι σαν νονά. Βέβαια, για τη Λώρα τη θαλασσολύκαινα πρώτα είχα πληροφορηθεί από έναν φίλο ναυτικό.

.

Ακολουθεί η Λώρα σε διάφορες πόζες, σε κάποιες παίζει με ένα τσαλακωμένο χαρτί, να δω τι θα κάνει αύριο με τα παιχνίδια που θα της πάρω. Πώς να της αντισταθώ; Ήταν μάταιο. Αυτή τη στιγμή, που γράφω το ποστ, ρίχνει κάτι ξεγυρισμένους ύπνους δίπλα μου. Το καλοκαίρι, εξάλλου, φαίνεται ότι είναι καιρός για γατώματα (η Μπλανς είναι ακόμη διαθέσιμη για όποιον ενδιαφέρεται να της προσφέρει μόνιμο σπίτι). Και στα δικά σας.

.

Ενημέρωση 26/8: είμαι σχεδόν βέβαιος πλέον ότι είναι αγοράκι και το λέω Λάρι.

.. .