Ik had Saar al een poosje niet gesproken alleen zo nu en dan geappt. Zo gaat dat soms. Maar van de week kwam ze op een avond even langs. Ze had een nieuwtje. Aan haar opgetogen stem kon ik horen dat het iets leuks moest zijn dus ik was een en al oor.
"Kijk", zei ze:
"Huh", zei ik niet heel enthousiast, "ga je verhuizen?" Ik zag haar al naar Verweggistan vertrekken. "Ja zeker", zei Saar, "maar maak je geen zorgen, we blijven heel dichtbij alleen nu gaan we de andere kant op wonen". In mijn hoofd ging ik het rijtje huizen langs wat in de buurt te koop stond maar kon geen geschikte bedenken. "Welke dan? Toch niet die...." "Jawel", zei Saar "maar we gaan eerst verbouwen." "Nou dat mag ook wel, wat een project", zuchtte ik. "En", ging Saar onverdroten voort. "We hebben het oude huis al verkocht". "O ja !? En waar ga je in de tussentijd wonen?"
"Ik heb een stacaravan gekocht via Marktplaats, hij is wel een tikkie gedateerd. Binnenkort wordt hij hiernaar toe gebracht. En dan kan ook de verbouwing van het huis beginnen". Toen ik de foto zag, viel ik bijna weer van mijn stoel. "Een tikkie gedateerd?!" Wist ik uit te brengen. "Dat is er eentje uit de jaren zeventig. Heb je foto's van de binnenkant?"
"Ze zijn niet zo helder want ik heb door het raam gefotografeerd".
"Nou", zei ik, "Ik hoop dat je van bruin en rozen houdt". En toen ging ik los met; en willen je meiden wel en is het wel warm genoeg en tocht het niet enorm en hoe lang ga je er wonen, waar ga je al je spullen laten en ga zo maar door. Saar wuifde al mijn zorgen en bezwaren met een lach weg. "Komt allemaal goed", zei ze. Ja vast!
Het is echt een schat en ik houd van haar positieve kijk op het leven maar soms houd ik toch mijn hart vast. Wordt vervolgd. En oh ja, ze was de foto van haar nieuwe huis vergeten mee te nemen. Mmm, of was dat opzet?
Groetjes Sandra