1793

Του Βίκτωρος Ουγκώ. Κυκλοφορεί και από τη σύγχρονη εποχή, το είχε βιβλιοπρόταση ο τελευταίος κυριακάτικος ριζοσπάστης.
Ένα απόσπασμα:
"Κάποτε ένας άντρας γκρεμίστηκε μέσα στην εθνοσυνέλευση. Έπεσε πάνω σχεδόν στον Μασιέ, επίσκοπο του Μποβαί και είπε: "Κοίτα να δεις! Να λοιπόν που οι δεσποτάδες χρειάζονται καμιά φορά"!

Η γαλλία του 1793 είναι χρόνια μπροστά σε αυτό το θέμα από την ελλάδα του 2008. Και δεν προβλέπεται στα κοντά να αλλάξει αυτός ο συσχετισμός.
Τι γίνεται άραγε με αυτό το ρυάκι το μετώπου;
Πιστεύει κανείς ότι μπορούν να αλλάξουν πολλά πράγματα όσο μένει στο απυρόβλητο αυτό το αφιόνι και το ιερατείο του; Ότι ο νέου τύπου άνθρωπος, στη νέα κοινωνία θα προβάλει χωρίς να απαλλαγεί από αυτό; Ότι στόχος των κομμουνιστών είναι απλώς η ανεξιθρησκία στο όνομα της ελευθερίας των πεποιθήσεων (που είναι στόχος. Αλλά σταματάμε εκεί;).
Ότι είναι στην ημερήσια διάταξη και προβάλλεται ως θέμα αιχμής ο διαχωρισμός κράτους εκκλησίας (που σημειωτέον είναι ζήτημα αστικού εκσυγχρονισμού, ούτε καν επαναστατικής εξουσίας);
Ότι αυτό συζητούσαν πχ η γγ με τον τζερόνυμο στην τελευταία τους συνάντηση;
Ότι δε φοβόμαστε το πολιτικό κόστος; Κι ότι αναβάλλουμε αυτό το μέτωπο;
Ότι είναι μέτωπο που δεν πρέπει να ανοίξει άμεσα; Ότι δεν επείγει;
Ότι οι παπάδες θα μας βοηθήσουν στην επανάσταση, όπως το κάναν μερικοί στην αντίσταση;

Αν στα παραπάνω η απάντηση θεωρείται αυτονόητη, οι πράξεις δυστυχώς δεν είναι. Και δείχνουν άλλα...
Ως πότε;