Κοινές αξίες

Κοινές αξίες με Ομπάμα, κοινές αξίες με την Κούβα του Κάστρο...
Μήπως τότε τα προς τρίτων ίσα, και μεταξύ τους ίσα; Όχι ακριβώς. Γιατί ο ένας είναι... "αμφιλεγόμενη προσωπικότητα", ενώ τον Ομπάμα τον έγλειφαν πατόκορφα μια βδομάδα πριν έρθει και μία μετά. Κι η Κούβα μπορεί να έχει τη μεγαλύτερη ιατρική σχολή στον κόσμο, θεραπεύοντας ακόμα και την πάθηση ενός από τους δολοφόνους του Γκεβάρα, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με το περιβόητο Obamacare και το πεντάευρο εισιτήριο για τα νοσοκομεία που κατάργησε η ΔΦΑ.

Κοινές αξίες... Το βασικό κοινό που μοιράζονται όλες οι αστικές κυβερνήσεις είναι ότι πασχίζουν να μειώσουν στα όρια της εξαθλίωσης την ανταλλακτική αξία του εμπορεύματος "εργατική δύναμη", διασφαλίζοντας έτσι τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Οι ίδιες έχουν μικρή ανταλλακτική αξία, για να ξεπουληθούν (αν υποτεθεί δηλ πως δεν ήταν πάντα από την άλλη ταξική μεριά) και να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία ευκολότερα. Κι έχουν συγκεκριμένη αξία χρήσης, με ημερομηνία λήξης, για να πεταχτούν ύστερα σα στυμμένες λεμονόκουπες στο σκουπιδοτενεκέ (χρονοντούλαπο) της ιστορίας.

Τι κοινές αξίες μπορεί να μοιράζεται ο Τσίπρας με τον Κάστρο όμως;
Ας δούμε μερικά σημεία που θα μπορούσε να προσθέσει στον επικήδειο λόγο του.

-Εσείς κρατάτε 57 χρόνια τώρα μια επανάσταση. Εμείς κρατήσαμε 17 ώρες μια διαπραγμάτευση και τα προσχήματα. Δεν είναι μεγάλη η απόσταση. Μια ένοπλη εξέγερση, ένας έρπης κι ένα πούρο Αβάνας δρόμος.

-Εσείς είχατε την κρίση των πυραύλων με τους Σοβιετικούς. Εμείς στείλαμε το Λαφαζάνη στους Ρώσους για δανεικά, αλλά γύρισε άπραγος. Κι έχουμε και το Φεστιβάλ Σπούτνικ.

-Υποδεχτήκαμε με θριαμβευτικά πρωτοσέλιδα (Αυγή) την εκλογή Ομπάμα και με κόκκινο χαλί τον ίδιο, στο τελευταίο του ταξίδι, όπου σημειώσαμε τις κοινές μας αξίες και μας έκανε διάλεξη περί δημοκρατίας. Στο ενδιάμεσο τον υποδεχτήκατε και εσείς με κόκκινες σημαίες στην Αβάνα, όπου ο Φιντέλ αρνήθηκε να παραστεί κι ο Ραούλ να τον αγκαλιάσει.

-ΕΕ και ΝΑΤΟ είναι το ίδιο συνδικάτο. Κι εμείς στηρίζουμε τα συνδικάτα. Είμαστε υπέρ της ευρωπαϊκής ιδέας και της ΕΕ που σας επέβαλε σκληρό εμπάργκο. Αλλά εμείς θέλουμε να την αλλάξουμε. Σύριζα-Podemos-Venceremos.

-Στηρίζουμε εκείνα τα συνδικάτα που έχουν γραφειοκρατικές ηγεσίες και την Πρωτομαγιά μαζεύονται καμιά χιλιάρα άτομα, όλοι μαζί. Μόλις τρία μηδενικά λιγότερα από το ένα εκατομμύριο κόσμου στην Αβάνα.

-Ψηφίζουμε λευκό (αντί να καταδικάσουμε) σε εναντίον σας ψηφίσματα και αφήνουμε βρόμικα υπονοούμενα για την υποχρεωτική παρουσία του λαού σας σε διάφορες εκδηλώσεις, όπως εδώ σήμερα, με τους εκατομμύρια Κουβανούς και τους οπλισμένους στρατιώτες που τους απειλούν.

-Εσείς κάνετε επανάσταση τη δεκαετία του 50', κι εμείς δικάζουμε ένα μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας με ένα νόμο (περί διατάραξης κοινωνικής ειρήνης...) από την ίδια δεκαετία και το νομικό οπλοστάσιο της μετεμφυλιακής περιόδου.

-Εσείς έχετε ιστορικό σημείο αναφοράς την 26η Ιούλη και το κίνημά της. Εμείς έχουμε την περυσινή 5η Ιούλη (το σημαντικότερο λαϊκό αγώνα της μεταπολίτευσης, όπως το βαφτίσαμε) με το περήφανο ΟΧΙ και το ξεπούλημά του.

-Κάνουμε συμβιβασμούς, όπως κι εσείς, γιατί ο δρόμος προς το σοσιαλισμό είναι δύσκολος. Και σας χρησιμοποιούμε ως παράδειγμα, όταν μας τελειώνουν τα επιχειρήματα για το Μπρεστ Λιτόφσκ και την μπροσούρα του Λένιν για τον αριστερισμό.

Έχουμε κι εμείς τον τουρισμό ως βαριά βιομηχανία.
Εσείς παράγετε ζάχαρη κι εμείς (Πάνο) Ζάχαρη* και πολλά παχιά λόγια (τα λίγα μέλι και τα καθόλου ζάχαρη).

-Θέλουμε απομείωση του δημόσιου χρέους, για την οποία πιέζει κι ο Ομπάμα, στα χνάρια των θέσεων του Φιντέλ για το ρόλο του χρέους στη μεταφορά υπεραξίας προς τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

-Έχουμε ομοφοβικά στελέχη στην κυβέρνησή μας. Αλλά προερχόμαστε και στηριζόμαστε σε ένα αριστεροχώρι που πιστεύει ακράδαντα πως στην Κούβα καταπιέζονται οι ομοφυλόφιλοι.

-Και μην ξεχνάτε. "Τιμούμε" κι "επισκεπτόμαστε" (αντλώντας πολιτική υπεραξία μάλλον παρά διδάγματα) είτε νεκρούς που δεν μπορούν να μιλήσουν, να σηκωθούν και να μας κυνηγήσουν, όπως στο Σκοπευτήριο, είτε ζωντανούς, που έχουν μισό αιώνα τώρα το πιστόλι στον κρόταφο και δε μιλάνε (εναντίον μας) γιατί ψάχνουν εναγώνια μια χαραμάδα στο τείχος του εμπάργκο -που κι εμείς συμβάλαμε να υπάρχει.

Του (Πάνου) Ζάχαρη

*Θα έλεγα -και σας λέω δηλαδή- να έρθετε στη σημερινή παρουσίαση του άλμπουμ του Πάνου Ζάχαρη στο Art Polis Cafe. Αλλά να ξέρετε πως είναι μικρό το γήπεδο. Θα γεμίσει ασφυκτικά και δεν έχει πια τόσο καλό καιρό, για να μείνει κανείς απέξω. Οπότε ελάτε καλύτερα από νωρίς, για να πιάσετε θέση ή μια γωνιά να σταθείτε.

-Αντί επιλόγου, μερικά πρωτοσέλιδα από την εποχή ακόμα που η κουβανική επανάσταση δεν είχε κηρύξει επίσημα το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της και τα αστικά μέσα αμφιταλαντεύονταν ή είχαν πιο φιλική διάθεση απέναντί της.
Ευχαριστώ θερμά το σφο που μου τα έστειλε (δεν αναφέρω το όνομά του δημόσια, γιατί δεν ξέρω αν θα το επιθυμούσε).

Γ.Σ του ΟΗΕ, με τον Κάτρο να μένει στο Χάρλεμ, να
αποθεώνεται από τον αφροαμερικάνικο πληθυσμό
και να συναντά το Νικήτα

Αναλυτικό ρεπορτάζ από τις μέσα σελίδες

Και μια γελοιογραφία του Μποστ με το Φιντέλ

Κάτι τρέχει με το ΣΥΡΙΖΑ

Η -πάντα καλά ενημερωμένη στο κυβερνητικό ρεπορτάζ- Ρένα Δουρου-τι λέει σοφά πως το κυβερνών κόμμα (που ομολογώ πως δεν έχω καταλάβει γιατί πρέπει να γράφεται με ωμέγα) τείνει να γίνει -ή μάλλον έχει ήδη εξελιχθεί σε- μονοτασικό. Είμαστε όλοι προεδρικοί! Κι η πάλη των τάσεων παραμένει εθιμοτυπικά ως παραδοσιακό στοιχείο των (πάλαι ποτέ) οπορτουνιστικών κομμάτων, που ανήκει στο σκληρό πυρήνα με τις βασικές αρχές τους*, σε αντίθεση με την πάλη των τάξεων, που την έχουν καταργήσει προ πολλού στα λόγια και στην πράξη.

*Είναι λίγο παράδοξο βέβαια να μιλάς για αρχές σε ένα κόμμα με (πχ συνεδριακές) διαδικασίες χωρίς αρχή και τέλος, με κύριο μέλημα (τέλος) την προσκόλληση και παραμονή στο βάθρο της εξουσίας (δηλ της αρχής). Όπου η βασική αρχή είναι ο φραξιονισμός χωρίς αρχές. Και στο πρόσφατο συνέδριο υπήρχε μια πρόταση να παραμείνουν μεν οι φράξιες, αλλά να συγκροτούνται σε προγραμματική βάση και να διαλύονται αμέσως μετά το εκάστοτε συνέδριο.
Φραξιόνισε ρε, τι σου ζητάνε; Αλλά με (προγραμματικές) αρχές.

Μια μεγάλη κινηματική αλήθεια λέει πως δεν είμαστε αδύναμοι, επειδή είμαστε διαιρεμένοι, αλλά αντίστροφα: είμαστε διαιρεμένοι, με διασπασμένες, κατακερματισμένες δυνάμεις, επειδή είμαστε αδύναμοι. Που σημαίνει πως μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση και μια ισχυρή, αξιόπιστη πολιτική δύναμη, ικανή να την εκφράσει και να την προωθήσει, θα λειτουργήσει συσπειρωτικά για όσους στρατεύονται ειλικρινά στην επαναστατική προοπτική, ανεξάρτητα απ' το χώρο στον οποίο κινούνται οργανωτικά. Υπάρχει βέβαια και μια αντίστροφη ανάγνωση πως όταν γίνουμε δυνατοί κι έτοιμοι να διεκδικήσουμε την εξουσία, θα μας προσεγγίσουν διάφορα αριβίστικα στοιχεία, που συντάσσονται πάντα με τους νικητές, για να διασφαλίσουν το τομάρι τους. Και με τα οποία προφανώς κανένα είδος ενότητας δεν είναι (όχι εφικτό αλλά) επιθυμητό.

Ίσως ο Συριζαίος που διαβάζει το κείμενο να σκεφτεί πως αυτό ακριβώς έκανε ο Σύριζα με την προοπτική της αριστερής κυβέρνησης, που ανέδειξε ως προοπτική στο λαό. Μόνο που σήμερα δεν μπορεί να γίνεται λόγος για κάποιο όραμα (που αποδείχτηκε όμως οφθαλμ-αυτ-απάτη) αλλά για το μέλι της εξουσίας που όλα τα αστικά κόμματα κολλάνε πάνω του και δε θέλουν να το αποχωριστούν. Αυτό είναι που κρατάει ενωμένο τον ψοφοδεή κυβερνητικό λόχο, που μπορεί να κάνει και κυρίως να ψηφίσει τα πάντα, γα να κρατήσει τη μαρμίτα με το μέλι και την κουτάλα της εξουσίας. Και έτσι δε χρειάζεται πια η συγκολλητική δράση της πάλαι ποτέ ΚΟΕ (βλέπε και το αφιέρωμα του Λαϊκού Στρώματος στον Αριστερισμό, που δεν πρόκειται να γράψει ποτέ το τρίτο μέρος, έγραψε όμως ένα κείμενο για το ΝΒΑ και σήμερα πετάει στα σύννεφα με την επίδειξη δύναμης των σπιρουνιών μες στο Γκόλντεν Στέιτ).

Αλλά αν τους ενώνει η κουτάλα της Αλλαγής, που θα έλεγε κι ο παλιός καλός Χάρρυ Κλυνν (που δεν είναι οφθαλμαπάτη σαν το παλιό καλό ΠαΣοΚ ή τον παλιό καλό Σύριζα) τι είναι αυτό που τους ανακατεύει και τους κάνει από δυο χωριά αριστεροχωριάτες; Τι ακριβώς εκφράζουν οι αντιθέσεις που βγαίνουν στην επιφάνεια; και τι είναι αυτό που ταράζει τα στάσιμα ενωτικά νερά του συριζαϊκού βούρκου, κάτω από την επιφάνεια και την αφωνία των αντιπολιτευτικών φωνών;

Μπορεί οι Συριζαίοι να έχουν πολυφωνία (βασικά διγλωσσία) ακόμα και ως προς τον ίδιο τους τον εαυτό, όπως στο παράδειγμα του Ψαρρά, πασόκος κι αριστεριστής, δύο σε ένα -που για κάποιος δεν είναι αντίφαση, απλώς διαφορά φάσης. Ή να χαιρετίζουν τις μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στη δική τους πολιτική και να τις καταστέλλουν για να καταγγείλουν αργότερα την καταστολή. Αλλά αυτά σε ατομικό επίπεδο και για επικοινωνιακή κατανάλωση.

Σε καθαρά πολιτικό επίπεδο, δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική διαφωνία. Κι όποιος τολμάει να ψελλίσει κάποια δευτερεύουσα, παρεκκλίνοντας και αμφισβητώντας τις αποφάσεις του ηγέτη, βλέπει το πολιτικό του μέλλον να υποθηκεύεται και τον τρώει η μαρμάγκα της πολυφωνίας. Και να φανταστείς πως οι διαφορές που υπάρχουν είναι πχ για τη στάση απέναντι στο βιασμό (θα είμαστε μπρούμυτα ή ανάσκελα, λυπημένοι ή χαρούμενοι, εύκολοι ή δύσκολοι;) κι όχι το γεγονός αυτό καθαυτό.

Υπάρχει κάποια ενδοαστική σύγκρουση με αντιτιθέμενα συμφέροντα και μερίδες (τεμάχια ή σάντουιτς) του κεφαλαίου, που ανακυκλώνονται σε αυτά τα συντροφικά μαχαιρώματα; Ή πρόκειται απλώς για δολιχοδρομίες και προσωπικές αναρριχήσεις (παρασιτικών κισσών) σε ένα House of Cards αλά Σύριζα, με ροζ οίκους, χτυπήματα κάτω από τη ζώνη και μπόλικο παρασκήνιο;

Έχουμε και λέμε (και μετράμε):
Η απομάκρυνση του Καπάκου (διευθυντής ενημέρωσης) από την ΕΡΤ με δικαστικό κλητήρα (!). Τα παρεπόμενα της απόλυσης και τα παράπονα κάποιων στελεχών (που δεν ήταν Καπάκοι, παρόλα αυτά μίλησαν). Κι οι φημολογούμενες απολύσεις γραμματειακού προσωπικού, επειδή διανεμήθηκε στους υπαλλήλους το αποχαιρετιστήριο μήνυμα του Καπάκου! Χούντα των συν-Ταγματαρχών.

Το ζήτημα με την Αυγή -από την οποία προέρχεται ο Καπάκος- και τις αρχηγικές δημοσκοπήσεις της Public Issue που δημοσιεύει (η τελευταία μάλιστα έδειχνε το Σύριζα 11 μονάδες πίσω από τη ΝΔ και το ΚΚΕ δυνητικά να φτάνει μέχρι το 13%), Θεωρητικά δεν είναι κομματικό όργανο για να παρέμβει κάποιος άνωθεν στην ύλη και την τακτική δημοσίευσης, πρακτικά όμως υπάρχει δυσαρέσκεια και ανοιχτό μέτωπο για τον έλεγχο της εφημερίδας, γιατί κάνει "πόλεμο" στην κυβέρνηση (δηλ ποιος; Και γιατί;)

Τα έγραφε πολύ καλά ήδη πριν το Συνέδριο και μάλιστα στο Αλ-Τσαντίρι, ως προειδοποίηση στο αντίπαλο στρατόπεδο (όποιο κι αν είναι αυτό) η Ακριβοπούλου, που είναι παλιά Πασόκα στο κουρμπέτι και λέει πως η "γάτα Ιμαλαΐων" βρίσκεται στην Ομόνοια.
Στα παραπάνω προσθέστε τη φήμη για καθυστέρηση μερικών μηνιάτικων στην Αυγή και για παραίτηση της διοίκησής της (για το τελευταίο βγήκε ανακοίνωση που το διαψεύδει).

Στον ίδιο λογαριασμό μπαίνει ο παραγκωνισμός του Σκουρλέτη, που έγινε από το πουθενά Αντιπολίτευση και ο 54ος στην κίνηση των 53. Κι η πρόταση Τσίπρα για το Γραφείο, που δεν πέρασε στο σύνολό της (έμειναν εκτός Γεροβασίλη και Μπαλτάς). Και πόσα άλλα που δεν έχουν βγει ακόμα στη φόρα ή δεν τα έχουμε καταλάβει πλήρως (πχ ένα πρωτοσέλιδο χτύπημα της Αυγής για την έρευνα ενός εισαγγελέα, που ομολογώ πως δεν το έχω καταλάβει αρκετά καλά για να το αναλύσω).

Στα κρίσιμα όμως είναι όλοι ενωμένοι, γύρω από το νέκταρ της εξουσίας. Κι έτσι η Αυγή, που "χτυπάει" ανελέητα την κυβέρνηση, βλέπει "στήριξη Ομπάμα" στην προγραμματισμένη επίσκεψή του και καταπίνει αμάσητη την πρόκληση να έρθει σχεδόν πάνω στην επέτειο του Πολυτεχνείου, με το γνωστή στήριξη που παρείχαν στη χούντα οι ΗΠΑ.

ΠΡΙΝ το τέλος

επιλογές από τον κυριακάτικο τύπο

Μπορεί αυτό που κέρδισε τις εντυπώσεις του ευρύτερου αναγνωστικού κοινού μες στο διήμερο να ήταν η συνέντευξη του δημοκράτη αρσένη στην αυγή για το θεριό, που αν δεν το κοιτάξεις κατάματα θα σε καταπιεί (το κοίταξε παλιά ο γεράσιμος και ξέρει)...

...κι η αυγή να κυκλοφορούσε με ένα συγκλονιστικά ευρηματικό τίτλο στο πρωτοσέλιδο, που αναδείκνυε τη ρίζα και τα πραγματικά αίτια της κρίσης που διανύουμε...

ψάξε βρες τώρα ποιος είναι ο ηλίθιος και ποιος δίνει κουτόχορτο στους αναγνώστες του να το φάνε αμάσητο

...αλλά η κε του μπλοκ έχει πιο περιθωριακά γούστα, βάση και των βιωμάτων της, που καθορίζουν τα πολιτικά της φετίχ.

Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες που έχω επιστρέψει στη βάση μου, το πριν, η ανεξάρτητη εφημερίδα της ανεξάρτητης αριστεράς, που εσχάτως θυμήθηκε την εξαρτημένη ελλάδα, δεν είχε γράψει τίποτα αρνητικό ή επιθετικό εναντίον του κουκουέ μες σε τόσο διάστημα κι είχα αρχίσει να ανησυχώ. Τελικά βγήκαν όλα μαζεμένα στο προχτεσινό φύλλο κι έτσι ξαναβρήκαμε κάποιες σταθερές που κινούν τον κόσμο και το μικρόκοσμο του εξωκοινοβουλίου: για τη σιωπή, που μοιάζει με αγάπη μεγάλη κι ας είναι αντεστραμμένη, με τη διαλεκτική μορφή του αγνού κι άδολου ετεροκαθορισμού.

Αλλά ας ξεκινήσουμε με κάτι διαφορετικό, γενικού ενδιαφέροντος. Στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας μπορεί να διαβάσει κανείς τρεις αναλύσεις για το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών της προηγούμενης κυριακής.

Μία του διευθυντή της, γιώργου δελαστίκ, στη σελίδα τρία, με τίτλο οι ιταλοί μαχαίρωσαν το ευρώ, (που φέρνει συνειρμικά στο νου τους κατσιμιχαίους), στην οποία κάνει λόγο για θρίαμβο των αντιγερμανικών, αντιευρώ κι αντιεε δυνάμεων, και για αποτέλεσμα που γέννησε ελπίδες σε όλους τους λαούς της ευρώπης!

Μία του κλασικού των διεθνών αναλύσεων πι-πι, με τον μετριοπαθή τίτλο εκλογικό τσουνάμι εναντίον λιτότητας κι ευρώ, όπου θριαμβολογεί για την πολιτική ήττα του ιταλού πρώσου μόντι και του πάλαι ποτέ αριστερού μπερσάνι, αλλά και για το 55% των πολιτών (sic), που υπερψήφισε κόμματα που κατέβηκαν στις εκλογές με συνθήματα κατά της γερμανικής ευρώπης και του ευρώ, συμπεριλαμβάνοντας σε αυτά και το κόμμα του μπερλουσκόνι!

Φυσικά, μας λέει ο πι-πι, ένας αριστερός άνθρωπος δεν έχει κανένα λόγο να χαίρεται για την επιστροφή ενός πολιτικού ζόμπι, φορτωμένου με τόσο αντικομμουνισμό, σεξισμό και ταξική μισαλλοδοξία εναντίον των συνδικάτων (άνθρωπε αγάπα, τη φωτιά σταμάτα, όχι άλλη ταξική μισαλλοδοξία). Ωστόσο (…) ο μπερλουσκόνι δεν ανέκαμψε μόνο ή κυρίως λόγω των επικοινωνιακών του επιδόσεων και της επιρροής του στα μίντια, όπως επιμένει η δημοσιογραφία του αφρού. Κατάφερε να βγει από τη ζώνη του πολιτικού λυκόφωτος γιατί εμφανίστηκε σαν αντι-μόντι και αντι-μέρκελ, αντι-λιτότητα και αντι-ευρώ, όπως επιμένει ο αφρός της εν ελλάδι αριστερής δημοσιογραφίας.

Ευτυχώς η τρίτη ανάλυση του κουτσουμπού από το εεκ στη στήλη διαλόγου της σελίδας 8, κρατάει ψηλά τη σημαία του αριστερισμού που γνωρίσαμε, τόσο ως περιεχόμενο, όσο και ως φρασεολογία, κάνοντας λόγο για νεκραναστημένο μπούγκα-μπούγκα μπερλουσκόνι, χωρίς ναι μεν αλλά. Ενώ χαρακτηρίζει τον μπέπε γκρίλο δημαγωγό κωμικό, σε αντίθεση με το 'καυστικό' κεντροαριστερομπαχαλάκιας του δελαστίκ και τον πι-πι, που τον παρουσιάζει ως ένα είδος πανούση της ιταλίας, που ζητάει έξοδο από το ευρώ, τερματισμό της λιτότητας κι άμεση δημοκρατία. Ενώ σπεύδει να προσθέσει (ο πι-πι) πως όσοι μιλούν επιπόλαια για καραγκιόζηδες πολιτικούς και αποχαυνωμένους ψηφοφόρους, κοιτάζουν το δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι.

Εξακολουθώντας παρόλα αυτά να παρακολουθώ το υψωμένο στη νοημοσύνη μας δάχτυλο του σεληνιασμένου πι-πι, θα έλεγα πως ακόμα κι αν δεχτούμε τοις μετρητοίς αυτόν τον παραλληλισμό που κάνει, δε συνεπάγεται και πολλές δάφνες προοδευτικότητας για τον ιταλό πανούση, αν σκεφτούμε τις πρόσφατες δηλώσεις του έλληνα ομόλογού του, για μια καλύτερη αστική δημοκρατία. Η οποία φαίνεται να συγκινεί πάρα πολλούς εσχάτως...

Αφήνοντας κατά μέρος τα διεθνή του πριν, το ρεπορτάζ του χατζηστεφάνου για την πλατφόρμα «κύμα των (αγανακτισμένων) πολιτών» με τίτλο «εμπρός για της ισπανίας τα πολυτεχνεία», και τα λοιπά ορεκτικά, περνάμε στο κυρίως πιάτο. Εν αρχή με το σύντομο ρεπορτάζ για την εκδήλωση της νΚα και της λέσχης αναιρέσεις για τα εβδομηντάχρονα της επον, όπου εκτός από την απολύτως λογική παρουσία του μπιτσάκη, που μετέφερε την εμπειρία του από τη δράση της οργάνωσης, μίλησε και ο άγγελος χάγιος για την ίδρυση και την ανάπτυξη της κνε ως το 89'! Στο οποίο πρέπει προφανώς να καταλήγει κάθε σοβαρή συζήτηση του χώρου που σέβεται τον εαυτό της και θέλει να πιάσει το νήμα και την ουσία των πραγμάτων.

Περνάμε στη σελίδα 8 και στη στήλη από σπόντα, που γράφει σε κάποιο σημείο ότι μια ορισμένη γραμμή άμυνας ή κι επίθεσης για την περίπτωση της ελλάδας θα ήταν η εκλογική άνοδος του σύριζα προς τη διακυβέρνηση, αλλά μόνο υπό σοβαρές προϋποθέσεις (μη βιαστείς λοιπόν να γελάσεις δογματικά σφε αναγνώστη, καθώς γίνονται δεκτές μόνο σοβαρές προϋποθέσεις). Και μακάρι πάντως να μη γίνει αφορμή κι αφετηρία για δραματικά πισωγυρίσματα.

Είθε να δώσει ο θεός, που έλεγε ειρωνικά κι ο βλαδίμηρος στην εποχή του σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Το καλύτερο όμως έρχεται παρακάτω.

Το κκε είναι μια άλλη ξεχωριστή περίπτωση παθογένειας της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς, που ακόμη εκμεταλλεύεται, πότε το σεβασμό και πότε την επιμελημένη (θα έλεγε κανείς πειθαρχημένη) άγνοια ή και τον αρχέγονο (τώρα πια) φόβο του αριστερού οπαδού. Πράγματι θα ήταν καλοδεχούμενη μια αφύπνιση στο μαυσωλείο του περισσού, αφού κι εκεί χειμάζονται αξιόλογες δυνάμεις.

Ώστε το κκε είναι περίπτωση παθογένειας, ενώ ο σύριζα σφύζει από υγεία. Κι η επιρροή του οφείλεται στην άγνοια και το φόβο, ενώ η στήριξη του σύριζα είναι κατάθεση ελπίδας και συσσωρευμένης γνώσης. Παρόλα αυτά η κριτική γίνεται από συντροφική σκοπιά και μακάρι να αλλάξει κάτι σε αυτό το πολιτικό μαυσωλείο..

Τι διαβάζουμε και δεν ανατριχιάζουμε.

Στην ακριβώς διπλανή σελίδα και στα σχόλια της στήλης πρινηδόν, διαβάζουμε την είδηση της απόλυσης τεσσάρων ακόμα δημοσιογράφων του ριζοσπάστη, όπου βγάζει μάτια η χρήση σωστών ελληνικών: όλοι τους δεν ήταν μέλη του κκε

Εάν σταματούσε εκεί το σχόλιο δε θα υπήρχε ζήτημα. Το πριν ωστόσο επιλέγει να αναπαραγάγει σημεία από την τοποθέτηση του κυριάκου ζηλάκου (εκ των 4 απολυθέντων) όπως τη βρήκε στο μανιαδακικής έμπνευσης ιστολόγιο του νευροσπάστη. Προσθέτοντας μάλιστα την ανακριβή λεπτομέρεια ότι η τοποθέτηση έγινε λίγο πριν απολυθεί (αφήνοντας να διαφαίνεται και μια σχέση αιτίου-αιτιατού μεταξύ των δύο), ενώ το κείμενο έχει ημερομηνία 18 δεκέμβρη, δηλ δυόμισι μήνες πριν.

Κι όλα αυτά χωρίς να μπαίνουμε καν στην κουβέντα για το αν και κατά πόσο τηρούνται οι συλλογικές συμβάσεις των δημοσιογράφων στο πριν και με πόσα αμείβονται όσοι κατέχουν θέσεις πλήρους απασχόλησης στην εφημερίδα. Γιατί τότε θα έπρεπε να θυμηθούμε και την παροιμία για το σπίτι του κρεμασμένου.

Όλα αυτά όμως δεν είναι παρά μια προθέρμανση για τη δισέλιδη κριτική του μαυροειδή στις θέσεις για το συνέδριο του κκε που φιλοξενείται στη στήλη εικονοκλάστες σελ 6-7. Η προαναγγελία της ανάλυσης στο πρωτοσέλιδο έχει τίτλο «έντονος διάλογος στο κκε» και κάνει λόγο για ενδιαφέρουσα συζήτηση εν όψει συνεδρίου και καταφανή αδυναμία των θέσεων να επικοινωνήσουν με τις διεργασίες στην κομματική βάση. Το ίδιο λέει κι ο μαυροειδής στην εισαγωγή του για τον προσυνεδριακό διάλογο, που είναι πρώτη φορά τόσο έντονος, κι αν τον περιδιαβεί κανείς θα διαπιστώσει πως είναι αναντίστοιχος της ομοφωνίας που επικρατεί (;) στα ηγετικά κλιμάκια του κόμματος.

Με δυο φράσεις πέντε τριγόνια για το σφο μαυροειδή:

α. αναπαράγει τον κλασικό διαχωρισμό ηγεσίας-βάσης. β. κολακεύει τη δεύτερη για την πλούσια κι ενδιαφέρουσα συζήτηση που έχει ανοίξει γ. κριτικάρει την πρώτη που δε στέκεται στο επίπεδο αυτής της κουβέντας κι αδυνατεί να δώσει πειστικές απαντήσεις στα ζητήματα που προκύπτουν. δ. βάζει κι ένα ερωτηματικό σε παρένθεση, υπονοώντας έντεχνα ότι η φαινομενικά ομόφωνη κομματική ηγεσία μπορεί να σπαράσσεται από εσωτερικές διαφωνίες και ε. συνδέει όλα τα παραπάνω με τις διεργασίες της βάσης και το διάλογο, που πρώτη φορά είναι τόσο έντονος. Καθόλου άσχημα.

Θα μπορούσε εύκολα να ανταποδώσει κανείς με ένα σχόλιο για τη σιγή νεκροταφείου που επικρατεί πχ στις γραμμές της ανταρσύα εν όψει της πανελλαδικής της συνδιάσκεψης, που πάει από αναβολή σε αναβολή, σε πλήρη αναντιστοιχία με την πανσπερμία αλληλοσυγκρουόμενων απόψεων στην ηγετική της ομάδα και σε ιδιωτικές συζητήσεις. Αλλά ο προσυνεδριακός διάλογος δεν απασχολεί ιδιαίτερα το μαυροειδή κι η αναφορά του σε αυτόν του χρησιμεύει απλώς ως πρόλογος για να πει στη συνέχεια τα δικά του -οπότε δεν χρειάζεται να επεκταθούμε σε αυτό.

Ο μαυροειδής λοιπόν προχωρά σε μια επιλεκτική ιστορική αναδρομή, από το 10ο συνέδριο του 78' και τη "δημοκρατία του λαού", στις ευρωεκλογές του 84' και το λατρεμένο 89'. Κι από την ανάκαμψη του κκε, βοηθούντος και του εκφυλισμού του συν της δαμανάκη και του κωνσταντόπουλου (ο οποίος τώρα που έχει διαφορετική ηγεσία είναι προφανώς αναβαπτισμένος, γι' αυτό κι ανέκοψε την ανοδική πορεία του κκε, κατά το σκεπτικό του αρθρογράφου), στο 15ο συνέδριο και τη λαϊκή συμμαχία του 19ου.

Πότε είχε δίκιο το κκε; αναρωτιέται ο μαυροειδής και συνεχίζει μόνος του. Πάντα απαντάει το πγ, τρελαίνοντας όλο τον κόσμο.

Το πιο ωραίο στην τρελίτσα που πουλάει ο αρθρογράφος είναι ότι γι’ αυτόν το κουκουέ είχε πάντα άδικο. Το δίκιο είναι με τη μεριά τη δική του και του ρεύματος. Που ήταν μες στις γραμμές του κόμματος μέχρι το 89' και σε αριστερίστικες θέσεις στη συνέχεια, μέχρι να ανακαλύψει τη γοητεία του μεταβατικού προγράμματος και της εργατικής κυβέρνησης. Το ρεύμα έχει πάντα δίκιο.

Το κουκουέ όμως έχει εξ ορισμού άδικο, γιατί κινείται στο δίπολο σεχταρισμού-οπορτουνισμού, όπως θα έλεγε κι ο σφος μπιτσάκης, που δανείστηκε το σχήμα από το βιβλίο του ευρωκομμουνιστή ελεφάντη για το κκε στο μεσοπόλεμο.

Ο μαυροειδής χρησιμοποιεί μερικά τραβηγμένα παραδείγματα (ζουράρις, μπουτάρης και μια δήλωση της αλέκας από το 96') για να αποδείξει όχι απαραίτητα την ανεπάρκεια ή την ορθότητα του ααδμ και της τακτικής συμμαχιών του κκε, αλλά συνολικά το διαχρονικό έλλειμμα επαναστατικής συμβολής και πολιτικής του κκε. Όλα αυτά από το ύψος κάποιου που πιστεύει πως απευθύνεται σε άτομα που πέραν των άλλων αγνοούν πχ το φλερτ του χώρου του με τον εθνο-πατριώτη καζάκη και τη στήριξη στο δήμαρχο σφακίων με τον επιεικώς αμφίβολο πολιτικό προσανατολισμό.

Στη συνέχεια ακολουθεί μια μάλλον φλύαρη ανάλυση όπου μεταξύ άλλων ξεχωρίζουν:

-η διαστρέβλωση των θέσεων για το συνέδριο που αντιλαμβάνονται την παρούσα κρίση ως μια τυπική κυκλική καπιταλιστική κρίση που σύντομα θα δώσει τη θέση της σε ένα επίσης τυπικό κύκλο ανάπτυξης. Πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Πράγματι πολύ μακριά από την πραγματικότητα όσα μας λέει ο αρθρογράφος. Γιατί όποιος παρακολουθεί στοιχειωδώς τι λέει το κουκουέ αντί για τα έτοιμα βολικά στερεότυπα που έχει στο μυαλό του, γνωρίζει πολύ καλά πως το κόμμα διακηρύσσει σε όλους τους τόνους πως η ανάπτυξη που θα 'ρθει θα είναι αναιμική. Και για να μην πάμε πιο μακριά, παραπέμπω στην τελευταία συνέντευξη της αλέκας στην καθημερινή της κυριακής.

-Η απόρριψη μιας αστικής ή αριστερής κυβέρνησης μέσα στο σύστημα, η οποία ωστόσο μπαίνει από την πίσω πόρτα στην ανάλυση του μαυροειδή για μια αντικαπιταλιστική ή εργατική κυβέρνηση, ως ένα ακόμη όπλο και πιθανό υβριδικό προϊόν της πάλης του κινήματος, που θα στηρίζεται στα εργατικά συμβούλια ενάντια σε μια αδύναμη αστική τάξη.

Σε πλήρη αντίθεση με το κκε, που παρά την ορθή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση δεν ταυτίζεται με την εξουσία αναχωρεί απ’ τη διεκδίκηση πολιτικών στόχων ανατροπής στο σήμερα (που προφανώς περιλαμβάνουν κι αυτήν την κυβέρνηση).

-Η σημείωση για το ιστορικό, θεωρητικό βάρος στη διαδρομή του ελληνικού και παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, που παρά τις όποιες περίτεχνες φράσεις των συνεδριακών κειμένων, μετέτρεπε την επαγγελία της ταξικής πάλης σε ταξική συνεργασία. Ευτυχώς πάντως στο ίδιο κείμενο ο μαυροειδής δίνει το απαύγασμα της σύγχρονης επαναστατικής πολιτικής με πολύ πιο περίτεχνες φράσεις που το αναδεικνύουν και θα κέρδιζαν επάξια μια θέση στα κοάν του αντώνη από το lenin reloaded. Ας δούμε ένα παράδειγμα.

Ο κίνδυνος αυτός (της ταύτισης της τακτικής με τη στρατηγική) είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτός, αν η αντικαπιταλιστική κατεύθυνση τίθεται διακηρυκτικά κι όχι μέσα και παράλληλα με την προβολή ενός προγράμματος στόχων, οι οποίοι, αν και στο σύνολό τους δε θα χωρούν στα όρια του καπιταλισμού, θα γίνονται αντιληπτοί ως αναγκαίοι κι επιτακτικοί και θα προσεγγίζονται ως σχετικά ώριμοι κι εφικτοί μέσα από το ρεαλισμό του αγώνα. Το κκε αρνείται αυτούς τους στόχους επειδή δήθεν καλλιεργούν αυταπάτες.

Ζήτω ο ρεαλισμός του αγώνα κι ο μαυροειδής..

Ποιο είναι λοιπόν το ηθικό δίδαγμα από όλα αυτά;

Νομίζω πως το συνοψίζει πολύ καλά το κλείσιμο και το τελικό συμπέρασμα από το κείμενο του πι-πι: άλλη μια φορά, τα κομμουνιστικά σύμβολα από μόνα τους δεν προσφέρουν καμία εγγύηση ριζοσπαστισμού όταν παραμένουν ακίνδυνα «εικονίσματα» και δε νοηματοδοτούν μια πραγματικά επαναστατική γραμμή μαζών.

Είναι φανερό πως η φράση του πι-πι έχει προεκτάσεις και για τα δικά μας χωράφια, με ευθεία υπονοούμενα για το κόμμα που παραμένει ακίνδυνο εικόνισμα, χωρίς να εφαρμόζει μια επαναστατική γραμμή μαζών. Διαβάζοντάς το κανείς σχηματίζει την εντύπωση πως ο πι-πι ανήκει σε κάποιον πολιτικό χώρο που υπερβαίνει διαλεκτικά όλες αυτές τις αδυναμίες, που τόσο εύστοχα και διορατικά επισημαίνει. Μέχρι που ανακαλύπτει ότι ο χώρος του πι-πι εφαρμόζει μια γραμμή μαζών χωρίς τις μάζες.

Το μαζικό εξάλλου είναι μια πολύ σχετική έννοια, όπως απέδειξε πρώτος ο αϊνστάιν. Συναρτάται ευθέως με την ενέργεια που σπαταλά ο εν λόγω χώρος για να αντιπαρατεθεί με το κόμμα κι όχι με το ρεύμα του «αριστερού» κυβερνητισμού, που θα είχε κάποια αξία. Και με την ταχύτητα φωτός με την οποία διασπώνται, συμμαχούν και ανασυντίθονται οι οργανώσεις του χώρου, ακολουθώντας την τακτική ευελιξία της αμοιβάδας.

Στο ίδιο φύλλο του πριν μαθαίνουμε ακόμα για την κυκλοφορία του νέου τεύχους της ουτοπίας, υπ’ αριθμόν 101, με το αφιέρωμα στη σοβιετική ψυχολογία, για το οποίο η κε του μπλοκ επιφυλάσσεται να πει ίσως κάποια περισσότερα πράγματα στο άμεσο μέλλον. Αλλά για να μην είμαστε εντελώς μονόπλευροι ας κλείσουμε αυτήν την επισκόπηση του τύπου με τη δυναμική εισαγωγή ενός προ δεκαημέρου κειμένου του ριζοσπάστη για το σύριζα, που ξεκινάει ως εξής: Το «πηλοφόρι» πιάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, για να «σοβατίσει» το αστικό κράτος και το πολιτικό σύστημα, συγκροτώντας ειδική Επιτροπή που θα διαμορφώσει προτάσεις για αλλαγές.

Το προλεκάλτ στα καλύτερά του

Υγ: υπ’ όψιν πως το πριν φιλοξενεί συνέντευξη του ηλία νικολακόπουλου, που είναι μέλος αυτής της ειδικής επιτροπής και μιλάει για τις τάσεις μαξιμαλισμού που επικρατούν στις γραμμές της!

Τη συνέντευξη φυσικά την παίρνει ο φέρελπις νέος σπαρίλας..

Κουλτούρα κι απολύσεις

Σύντομη εισαγωγή για τους μη γνωρίζοντες κι όσους διαβάζουν μόνο ρίζο.
Ο παλαιστίδης είναι βιβλιοϋπάλληλος που δουλεύει στον εκδοτικό της άγρας. Όταν διεκδίκησε τα εργασιακά του δικαιώματα (για τα οποία είχε δικαιωθεί κι από την επιθεώρηση εργασίας) η εργοδοσία προχώρησε σε εκδικητική απόλυση. Το σωματείο βιβλίου-χάρτου κινητοποιήθηκε άμεσα και πέτυχε πρόσφατα την επαναπρόσληψή του. Στο ενδιάμεσο κυκλοφόρησαν τρία κείμενα με υπογραφές διανοούμενων σχετικά με το θέμα, εκ των οποίων το ένα –των 49- έπαιρνε το μέρος του εκδότη πετσόπουλου, άλλο τασσόταν καθαρά στο πλευρό του παλαιστίδη κι ένα τρίτο –των 18- σε αυτό του χωροαστυφύλακα.

Το πρώτο κείμενο υπογράφουν κι άτομα που δηλώνουν αριστεροί ή τέλος πάντων με αριστερά ένσημα. Το δεύτερο κείμενο το υπογράφουν 26 αριστεροί πανεπιστημιακοί κι ένας λιοδάκης. Το τρίτο κείμενο το υπέγραψαν κι άτομα που δηλώνουν κομμουνιστές, όπως ο χρύσης, ο μπιτσάκης κι ο αρχηγός των πάντων σάββας. Ανάμεσα σε άλλα μας λένε ότι η άγρα δεν είναι μια οποιαδήποτε καπιταλιστική επιχείρηση(!). Αλλά; Διακρίνεται για την ποιότητα των εκδόσεών της και τα τριάντα χρόνια της ύπαρξής της δεν έχει προβεί σε απολύσεις (κάτι σαν πρότερος έντιμος βίος).
Γι’ αυτό ζητάν να γίνει διάλογος και να σταματήσει η θορυβώδης κι άδικη προσπάθεια απαξίωσης της άγρας.

Την περασμένη τετάρτη έγινε μια εκδήλωση του σωματείου με τίτλο ταξική πάλη και διανόηση, όπου και παραβρέθηκε ένα τσούρμο ομιλίτες να παρέμβει για ένα θέμα που θα το πιάσουμε στο επόμενο ποστ.

Πρώτα διαβάστηκε η εισήγηση του δεσποινιάδη, μεταφραστή κι εκδότη απ’ τη μαμά πατρίδα (θεσσαλονίκη) ο οποίος δε μπόρεσε να έρθει και μας την έστειλε γραπτά. Μεταξύ άλλων σημείωσε πολύ εύστοχα ότι στο κείμενο των 18 που διανοήθηκαν (η φράση να χρεωθεί στην κε του μπλοκ) ο εκδότης έχει όνομα και βαρύγδουπη ιδιότητα ενώ ο παλαιστίδης δεν αναφέρεται με το όνομά του, είναι απλώς ένας απολυμένος κι έτσι αναπαράγεται και γίνεται υποσυνείδητα αποδεκτό μέσα μας το απρόσωπο στους χώρους δουλειάς.
Ο ρόλος του διανοούμενου απέναντι στην αδικία θα έπρεπε να είναι αντίστοιχος με αυτόν του ζολά στην υπόθεση ντρέιφους. Σήμερα όμως επικρατεί η συνωμοσία της σιωπής κι όπως πάνε τα πράγματα δεν είναι πολύ μακριά ο καιρός που θα παρακαλάμε να μην παρεμβαίνουν καθόλου οι σύγχρονοι διανοούμενοι.

Στο τέλος μας ενημέρωσε και για μια καραμπινάτη περίπτωση λογοκρισίας από την εφημερίδα αυγή που του είχε ζητήσει στο παρελθόν συνεργασία για τα ενθέματα (κυριακάτικο ένθετο) αλλά δε βρήκε χώρο για να δημοσιεύσει ένα κείμενό του χιλίων λέξεων σχετικά με την υπόθεση. Βρήκε όμως αρκετό χώρο για να φιλοξενήσει και δεύτερη φορά τις ανακοινώσεις των σύνολο 67 (49+18) που διανοήθηκαν. Τα (μικρο)αστικά μέσα επέδειξαν (όχι οποιαδήποτε) καπιταλιστική αλληλεγγύη στον εργοδότη της άγρας και δεν επέτρεψαν να σπιλωθεί η φήμη του.
Ευτυχώς που υπάρχει και το διαδίκτυο.

Μετά διαβάστηκε η σύντομη εισήγηση του –επίσης απόντα- πανεπιστημιακού σαρηγιάννη που έπιασε το θέμα γενικά προσπαθώντας να ορίσει τη διανόηση, αλλά και την τέχνη –από τη σκοπιά του σοσιαλιστικού ρεαλισμού- με παραδείγματα όπως ο ρίτσος, ο βάρναλης, ο αυγέρης, ο μίκης θεοδωράκης… μέχρι το 60! (γέλια στο αμφιθέατρο).
Είπε επίσης ότι η πνευματική προσφορά πολλών διανοούμενων είναι κατά πολύ κατώτερη της συνδικαλιστικής (χωρίς να τις χωρίζει με σινικά τείχη). Με άλλα λόγια δεν αρκεί να είναι κανείς κόκκινος για να είναι κόκκινος διανοούμενος. Πρέπει να είναι και διανοούμενος.

Το πιο σημαντικό όμως ήταν αυτό που είπε για την ταξική συνείδηση. Σε αντίθεση με τον εργάτη που μπορεί λόγω αλλοτρίωσης κι άλλων παραγόντων να έχει φενακισμένη ή λανθάνουσα ταξική συνείδηση, η ταξική συνείδηση της διανόησης διαμορφώνεται απολύτως συνειδητά, χωρίς τα ελαφρυντικά που επικαλούμαστε για την εργατική τάξη.
Με το βαμβάκι…

Ακολούθησαν οι παρόντες. Πρώτα η εισήγηση του μηνακάκη που πέρα απ’ τις άλλες ιδιότητές του είναι εργαζόμενος στον χώρο του βιβλίου. Κι ο οποίος μας διάβασε την καλύτερη απαράδεκτη εισήγηση που έχει τύχει να ακούσω.
Κι αυτό γιατί μας είπε ενδιαφέροντα πράγματα. Για τους ευνοούμενους του μίδα του τζακ λόντον όπου οι ράγες του σιδηρόδρομου χωρίζουν στα δύο το σαν φρανσίσκο κι ο βασικός ήρωας είναι ένας πανεπιστημιακός που τα βράδια μεταμορφώνεται σε εργάτη και περνάει στην φτωχή πλευρά της πόλης. Για τη σύγχρονη εργατική τάξη με το ανεβασμένο επίπεδο που πρέπει να περάσεις τις ράγες, να γίνει η ίδια οργανικός διανοούμενος, τάξη για τον εαυτό της. Για το κίνημα που πρέπει να κοιτάξει πιο ψηλά, να ανέβει στο επίπεδο της διανόησης και να ξεφύγει από τον χυδαίο εμπειρισμό. Για ένα κομμάτι της διανόησης που συχνά είναι μαρξίζουσα και διορατική αλλά μένει πολιτικά ανώδυνη (χωρίς όμως να γενικεύουμε τσουβαλιάζοντας). Για τον ιδιαίτερο ρόλο της διανόησης που δεν πρέπει να υποτιμάται. Και για την ανάγκη να συναντηθεί με το κίνημα, όχι εξωτερικά, αλλά στην πράξη.

Μέχρι εδώ καλά (και μαρξιστικά). Όλα αυτά όμως ήταν ο πρόλογος για να φτάσουμε στο συμπέρασμα πως δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε αβασάνιστα τους 49 που διανοήθηκαν, πόσο μάλλον τους 18. Είναι, λέει, φτωχή η προσέγγιση που βλέπει απλώς τους εστέτ φίλους ενός εργοδότη. Πρέπει να σκαλίσουμε πιο βαθιά, να ερμηνεύσουμε τη στάση τους. Να τους δούμε ως θύματα του συστήματος, όχι ως παραγωγούς αλλά ως παράγωγά του, γιατί η κυρίαρχη κάθε φορά ιδεολογία είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης. Όχι λόγω του αριστερού τους παρελθόντος, αλλά για λόγους που έχουν να κάνουν με το παρόν και το μέλλον του κινήματος.
Είναι φοβερό πόσο γενικά έπιασε το ζήτημα για να αποφύγει την ουσία στο ειδικό και τη στάση συγκεκριμένων διανοούμενων στο θέμα της απόλυσης.

Ακούγοντας όμως την επόμενη εισηγήτρια –κοσμοπούλου από τον χώρο των γιατρών- άρχισα να μπαίνω στο νόημα γιατί χρειαζόταν μια τόσο γενική –και μακροσκελής- εισήγηση.
Ξεκίνησε με ένα στίχο του χρονά -από τους 49 που διανοήθηκαν- για την πόρνη από το πέραμα –καλύτερα τέτοια παρά κυρία της βασιλίσσης σοφίας- που τον νιώθει πλέον για δικό της. Η τέχνη αυτονομείται από τον καλλιτέχνη, ακολουθεί άλλη πορεία και την ιδιοποιούμαστε ανεξάρτητα.
Μετά παρέφρασε ένα στίχο του εμπειρίκου για τους 18 και την αριστοκρατική συναίσθηση της ομοιότητάς τους με τον εκδότη. Θεωρώντας τους όμως κομμάτι του κινήματος, ανθρώπους πολύ πιο έξυπνους και μορφωμένους από την ίδια, τους ανακάλεσε στην τάξη (την οποία πρόδωσαν).

Το τελευταίο είναι δικό μου γι’ αυτό και το έβαλα σε παρένθεση. Την οποία αρνούμαι να βάλω στο σκηνικό με τους 67 όπως μας ζητάει ο μηνακάκης και κάποιοι ακόμα. Η παρένθεση παραλείπει τα ευκόλως εννοούμενα. Και το αυτονόητο σε αυτή την περίπτωση ήταν η αλληλεγγύη στον απολυμένο. Όχι να κρύβουμε τα λάθη κάτω απ’ το χαλάκι σαν μια κακή παρένθεση που έκλεισε(;).

Ενδιάμεσα η κοσμοπούλου μας είπε ότι έβλεπε μια ροπή προς εξουσιασμό(!) στην υπογραφή με την ιδιότητα του διανοούμενου, λες και είναι κάτι έξω κι αφ’ υψηλού από την εργατική τάξη. Κι ο κόσμος στο αμφιθέατρο που μίλησε στη συνέχεια το έπιασε ακριβώς από εκεί που το άφησε και το προχώρησε ακόμη πιο πέρα.

Ο πρώτος άρχισε να λέει για τους διανοούμενους του πόλου (το π με κάπα) και άσε να μη μιλήσει καλύτερα, γιατί αν αρχίσει θα πει πολύ χειρότερα πράγματα γι’ αυτούς τους διανοούμενους του πόλου κι είναι πολύ νευριασμένος με αυτούς τους πόλου.
Γενικώς μια τοποθέτηση του πόλου.

Ο επόμενος έκανε λόγο για πνευματική παρακμή και κατάπτωση κι ότι η λύση δεν είναι στο κοινοβουλιο και τους μαζικούς χώρους(!) –απίστευτη σύνδεση- αλλά στις μικρές εστίες αντίστασης και την αυτομόρφωση.
Κάτι που βρήκε απόλυτα σύμφωνους και τους επόμενους, εις εκ των οποίων δήλωνε καλλιτέχνης κι ήταν σκασμένος με την αναξιοκρατία και μη νομίσετε πως βγήκε να μας πει τον καημό του τον προσωπικό, αλλά μιας και το ‘φερε η κουβέντα, ε! ας το πει κι αυτό, που δεν του εκδώσαν κάτι που έγραψε ή κάτι παρόμοιο.
Μέχρι που ήρθε ο διανοούμενος της υπόθεσης να το πιάσει συνολικά και να μας το κάνει λιανά πού ακριβώς είχαμε έρθει.

Υπάρχουν τρεις μεγάλες παρανοήσεις, μας είπε κι άρχισε να τις αναλύει.
Ας έρθει κάποιος να μου πει ότι δεν απαιτούνται γνώσεις για να χτίσεις ένα ντουβάρι (-Στον ένγκελς πες τα! ακούστηκε μια φωνή μέσα απ' το πλήθος). Αυτά περί ειδικής γνώσης είναι παραμύθια των ιερατείων που μυστικοποιούν τη γνώση για να διαιωνίζουν την εξουσία τους.
Το σίγουρο πάντως είναι ότι χωρίς γνώσεις παραμένεις ντουβάρι αθεράπευτο και γράφεις στη σημαία σου το σύνθημα: οι μπάτσοι πουλάνε την επιστήμη.

Η δεύτερη παρανόηση είναι ότι η θεωρία είναι δουλειά των διανοούμενων κι όχι των εργατών (μέχρι εδώ μαζί του). Γι' αυτό χρειάζεται ένας ειδικός ιμάντας να συνδέσει θεωρία και πράξη, ένας συλλογικός διανοούμενος, το κόμμα του λένιν που φέρνει απ' έξω στις μάζες τη θεωρία για το σοσιαλισμό, λες και θα πέσει στους εργάτες με αλεξίπτωτο.
Κι αφού φτιάξαμε μια θαυμάσια καρικατούρα του απ' έξω του λένιν το κατατροπώσαμε για τα καλά! Γιατί όπως ψέλλισε λίγο μετά ο κουτσουμπός του εεκ, το περιβόητο απ' έξω για τη θεωρία δε σημαίνει έξω από την εργατική τάξη, αλλά έξω από τις υποδουλωτικές σχέσεις παραγωγής στο εργοστάσιο. Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι το κεφάλαιο το έγραψαν στον ελεύθερό τους χρόνο εργάτες που δούλευαν στην επιχείρηση του ένγκελς.

Η τρίτη παρανόηση έχει να κάνει με την αντίθεση πνευματικής-χειρωνακτικής εργασίας. Ο μόνος διαχωρισμός που μπορούμε να δεχτούμε στην εργασία είναι μεταξύ διευθυντών και διευθυνόμενων. Η γνωστή ανιαρή κασέτα των αναρχικών περί ιεραρχίας κι αυτοδιεύθυνσης που αρνείται να δει πέρα από τη μύτη της.

Και στο καπάκι το γνωστό γάνιασμα για το μικρό κεφάλαιο που μπερδεύει την αριστερά και τους διανοούμενούς της. Αλλά και το παράδειγμα του νέγκρι που όσο ήταν δίπλα στο κίνημα αυτά που έλεγε είχαν μια επαναστατική αξία χρήσης, αλλά σήμερα χρεοκόπησε κινηματικά και θεωρητικά (σ.σ: και γράφει βιβλία τύπου goodbye Mr Socialism. Ενώ όταν έγραφε για το τέλος του ιμπεριαλισμού στην αυτοκρατορία του, δεν υπήρχε πρόβλημα).

Τι είχε να πει για όλα αυτά ένας μαρξιστής της εμβέλειας του κουτσουμπού;
Λίγα και με ύφος βρεγμένης γάτας, γιατί είναι ένας από τους 18 και βασικά απολογούνταν στους συντρόφους του, χωρίς όμως να κάνει αυτοκριτική. Για την ταμπακέρα είπε μόνο ότι οι ανακοινώσεις για τους 18 ήταν περισσότερες κι από αυτές για τον παλαιστίδη, για τον οποίο το εεκ τοποθετήθηκε από την πρώτη στιγμή. Και το μόνο καινούριο που προέκυψε είναι ότι το κείμενο το συνέταξε ο ίδιος ο μπιτσάκης κι οι υπόλοιποι απλά συνυπέγραψαν.

Το μόνο σημείο που ανέβασε τόνο στη φωνή του ήταν για να μας πει ότι τέχνη δεν είναι ο σταλινικός ρεαλισμός (δικός μου νεολογισμός) του οστρόφσκι με το πώς δενότανε το ατσάλι αλλά τα ποιήματα της αχμάτοβα. Κι ότι το εεκ δεν υιοθετεί τη γνωστή(;) θέση του κκε της μη απεργίας στους κόκκινους εργοδότες (!) και στήριξε τις κινητοποιήσεις του σωματείου.
Κι αφού ξεσπάθωσε αντισταλινικά κόντρα στον κοινό εχθρό πήγε ξανά στη γωνία μαζί με το αυγό του. Είναι τροτσκιστής και τα λέει τσεκουράτα!

Δεν χρειάζονταν άλλες αποδείξεις ως άνδρες αθηναίοι.
Έφυγα απ' το γκίνη γεμάτος καινούριες γνώσεις για να δω τη ρεάλ να αποκλείεται στους 16 του τσου λου. Ο μαρξισμός κι η πολιτική δουλειά είχαν αποκλειστεί από τα προκριματικά.

Αυτό είναι λοιπόν το στίγμα του βιβλίου χάρτου; Αυτό είναι το καμάρι των πρωτοβάθμιων; [Ο σπαρίλας λέει πως το πραγματικό καμάρι είναι στην κοζάνη]. Αυτή είναι η πολιτική συνείδηση που αναπτύσσουν τα ενεργά μέλη του;
Δε λέω. Κι ενεργό είναι κι αγωνιστικό κι οι απολύσεις πάρθηκαν πίσω... αλλά βασικά μετά από αυτό δε θέλω πια να γίνω βιβλιοϋπάλληλος. Πάμε για άλλες πολιτείες -όχι τόσο- αναρχικές...

Αλλά η πραγματική τραγωδία είναι πως, ενώ η αναρχική σκέψη μες στην απλοϊκότητά της ξεχωρισε τα απλά κι ειδικά, η μαρξίζουσα και διαλεκτική χάθηκε μες στις αντιφάσεις κι εκτέθηκε.
Όπως είπε κι ένας αυτόνομος (που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει ανεξάρτητος) καθόμασταν και τρωγόμασταν σε μια παρέα ποιος ανήκει στην εργατική τάξη και ποιος όχι. Αλλά τουλάχιστον τα αφεντικά ξέραμε ποια είναι, δε μπερδευόμασταν.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι οι 18 απέτυχαν να συλλάβουν αυτό που μπόρεσε να καταλάβει η απλοϊκή σκέψη του δυο πόδια κακό, τέσσερα πόδια καλό. Και το χειρότερο είναι ότι οι συλλογικότητές τους ουσιαστικά τους καλύπτουν κι ανοίγουν ομπρέλα γιατί ψιχαλίζει.

Χάρη στο συλλογικό αγώνα η απόλυση του παλαιστίδη πάρθηκε πίσω. Αλλά η στάση των διανοούμενων του πόλου δεν ξεγράφει. Και δεν πρόκειται καν για μεμονωμένο περιστατικό.

Η συνέχεια στο επόμενο...