Μικρότητες

Μικρές ψηφίδες από το μωσαϊκό της επικαιρότητας των ημερών

Ο Λαζόπουλος βρήκε τελικά το δρόμο του μες στην έρημο με τις καμήλες, που δεν ήξεραν προς τα πού να πάνε, τι σημαίνει δεξιά κι αριστερά, κι αποφάνθηκε πως τελικά ο Σύριζα ήταν αριστερή οφθαλμαπάτη κι όχι πολιτική όαση. Ευτυχώς όμως δε σώθηκαν τα "αριστερά κόμματα" κι οι λογής-λογής αντικατοπτρισμοί (Λαφαζανική Ενότητα, Πλεύση Ζωής, κτλ), για να συνεχίσει την ερημική του περιπλάνηση. Οι νομάδες φεύγουν μωρέ, η άμμος μένει.

Η ΕφΣυν αποφάνθηκε πρωτοσέλιδα πως ο Φίλης μίλησε στην καρδιά της Αριστεράς, στη διάρκεια της παραλαβή-παράδοση του υπουργείου Παιδείας. Τόσο πολύ που μέχρι κι ο Καμπουράκης να τον γλεντάει και να τον σατιρίζει για την πολιτική του συνέπεια: άσε μας ρε Φίλη...
Αύριο η πολυφωνική ΕφΣυν, που δε διστάζει να "κριτικάρει" τη ΔΦΑ, έχει -αν δεν κάνω λάθος- Ζίζεκ (που στήριζε τον Τραμπ), Τσίπρα (που συνεχάρη τον Τραμπ πριν καν αναλάβει καθήκοντα) και Βαρουφάκη -που είναι αριστερός τύπου Γκαλμπρέιθ, οπότε μάλλον στήριζε κριτικά Χίλαρι.
Η αριστερά στα καλύτερά της...

Η δημοτική αρχή της Καισαριανής κήρυξε ανεπιθύμητο τον Ομπάμα και τους ιμπεριαλιστικούς του πολέμους (ανεπιθύμητο στην πρωτεύουσα και γενικότερα, όχι μόνο στα όρια του δήμου και των ηρωικών ανατολικών συνοικιών) και ο παρακυβερνητικός εσμός με το επιτελείο του έσπευσαν να βγάλουν το Σταμέλο γραφικό, δογματικό, κολλημένο, κοκ. Υπεύθυνη, παραγωγική στάση προφανώς είναι το "καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα" -που τελικά δε μάθαμε ποτέ πώς μεταφράζεται στα αγγλικά.

Όσοι αναρωτιούνται τι εστί παρακράτος ή παρακυβερνητικός εσμός-μηχανισμός, μπορούν να το καταλάβουν καλύτερα με ένα παράδειγμα, πχ το χτύπημα με χειροβομβίδα στη γαλλική πρεσβεία, που κλόνισε συθέμελα το σύστημα, λίγο πριν την επίσκεψη Ομπάμα και τον αποκλεισμό του κέντρου μιας πολιορκημένης πρωτεύουσας.

Όσοι πάλι αναρωτιούνται τι εστί επικοινωνιακός εσμός κι επιτελείο, μπορούν να προβληματιστούν (αν μη τι άλλο) με όσα λέει ο Δαβαράκης στη συνέντευξή του -κι από όσο ξέρω δε διαψεύστηκαν ποτέ. Ότι δηλ πληρωνόταν από το γραφείο του Παππά για να γράφει στο portal.gr ως το καλοκαίρι του 15', που τάχθηκε υπέρ του "ναι" στο δημοψήφισμα και σταμάτησαν να μπαίνουν χρήματα στο λογαριασμό του.

Το βασικό δεν είναι η αξιοπιστία της συγκεκριμένης μαρτυρίας -και των πολιτικών σκοπιμοτήτων της- αλλά η ουσία του πράγματος. Όταν έχει διαρρεύσει ακόμα κι η ταρίφα του 500άρικου για την επαγγελματική ενασχόληση των "συριζοτρόλ" (με προοπτικές ανέλιξης για περισσότερα χρήματα), μπορεί να υποθέσει κανείς το μέγεθος του παγόβουνου, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Εν τω μεταξύ, έληξε άδοξα η μεγάλη κόντρα για το ΕΣΡ, με συναινετική λύση (τον εκλεκτό της ΝΔ), χωρίς να ανοίξει μύτη και -προπαντός- να κλείσει κανάλι. Κι έτσι τώρα βρισκόμαστε σε αναζήτηση του νέου πεδίου σφοδρής αντιπαράθεσης, που θα αναδείξει τις αγεφύρωτες διαφορές των δύο πόλων του νέου δικομματισμού. Αν δε βρεθεί κάτι, θα παίξουν το ίδιο έργο σε επανάληψη (άλλωστε τα έχει αυτά η τηλεόραση).

Σε άλλα νέα, το ΠΓ του ΚΚΕ απάντησε στην ανοιχτή επιστολή του ΑΚΕΛ κι έδωσε στη δημοσιότητα την απάντησή του, καλύπτοντας -κατά τη δική μου κρίση τουλάχιστον- την ουσία του ζητήματος. Κι αυτό που μένει τελικά ως απορία, είναι σε τι αποσκοπούν -πέρα από τις εντυπώσεις- οι διαδικτυακοί αναλυτές που αντιστρέφουν κατάφωρα την πραγματικότητα, λέγοντας ότι το ΚΚΕ άνοιξε μέτωπο με το ΑΚΕΛ -και όχι αντίστροφα. Κι από πότε άραγε ενδιαφέρονται για τους καινούριους "φίλους" και Κύπριους "συμμάχους" που επιδοκιμάζουν τη θέση του κόμματος, αλλά αγνοούν τους πραγματικούς φίλους του ΑΚΕΛ στην Ελλάδα -πχ αυτούς με τους οποίους συνεργάζεται στο ΚΕΑ;
Κι είναι άραγε μόνο δική μου εντύπωση πως υπάρχει ανοιχτή επικοινωνία μεταξύ παλιών και νέων true -όπως επικράτησε να λέμε τους θεματοφύλακες του "πραγματικού, επαναστατικού ΚΚΕ";

Στο υφυπουργείο Αθλητισμού, η αλλαγή φρουράς κι η ανάδειξη του Βασιλειάδη -που ειδικεύεται σε θέματα διαφθοράς- έδωσε αποτελέσματα από την πρώτη κιόλας μέρα, με δυο μαφιόζικα χτυπήματα εις βάρος μελών της νέας κι ήδη απερχόμενης ΚΕΔ: ο προπηλακισμός του Τσαχειλίδη, ξημερώματα, μπροστά στην οικογένειά του. Και η πυρπόληση του εξοχικού του Μπίκα -που ήταν κι ο επικεφαλής της Επιτροπής Διαιτησίας.

Ο εκβιασμός πέρασε, η ΚΕΔ παραιτήθηκε, η ΟΥΕΦΑ αγρόν ηγόραζε, η κυβέρνηση αναβάλλει ξανά τα πρωταθλήματα και θέλει ξένο αρχιδιαιτητή, η ΝΔ αντιδρά για την ταπεινωτική εποπτεία (κάτι σαν ποδοσφαιρικό μνημόνιο) για να τονίσει την τραγική ειρωνεία του πράγματος, η απειλή (για ποιον;) του GRexit επιστρέφει, κι η ανανέωση περιλαμβάνει φρέσκα υλικά τύπου Γκαγκάτση (που ορίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία και τη σύμφωνη γνώμη των "τεσσάρων μεγάλων"). Κι η ζωή συνεχίζεται

Και όποιος γνωρίζει ποιος φταίει για όλα αυτά, ας μου εξηγήσει μετά.
Μα ο Κανένας, ποιος άλλος, Πολύφημε; Μια απάντηση που ταιριάζει γάντι σε ένα πρωτάθλημα που δε βλέπεται, όπου ο μονόφθαλμος (Ολυμπιακός) βασιλεύει στους τυφλούς και οι αρχές κάνουν πως δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα.

Αντί επιλόγου ένα τιτίβισμα του Γιάννη Α-Γιάννη (που αν έχετε τουίτα, έπρεπε να τον ακολουθείτε ήδη. Μην ασχολείστε μόνο με τους "ατσάλινους").

Κοιμάστε εντός ΕΕ ξυπνάτε με Brexit. Κοιμάστε με πραξικόπημα,ξυπνάτε με χούντα Ερντογάν. Κοιμάστε με Χίλαρι, ξυπνάτε με Τραμπ. Γιατί κοιμάστε;

Υστερόγραφα
1: το First we take Manhattan, then we take Berlin, είναι επηρεασμένο από τη θεωρία των σταδίων;
2. Όχι άλλο κάρβουνο και χριστουγεννιάτικα στολίδια. Τουλάχιστον όχι μες στο Νοέμβρη κι όχι πριν το Πολυτεχνείο.

Δεν ξεχνώ

Η φράση αυτή που έχει συνδεθεί με τον Αττίλα και το Κυπριακό, θα είναι μπούσουλας για αυτή την ανάρτηση, καθώς κάποιοι φαίνεται πως κάποιοι (νομίζουν πως) απευθύνονται σε αμνήμονες.

Εγκαταλείπει όντως το ΚΚΕ κάποια παλιά του θέση; Μα δεν ήταν πάγιος στόχος πάλης του, τις τελευταίες πολλές δεκαετίες, το ενιαίο ανεξάρτητο κυπριακό κράτος; Σε ποιο βαθμό ταυτίζεται ή διαφοροποιείται αυτό το τελευταίο από τη θέση για "διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία";

Το ΚΚΕ συνέδεε πάντα τον όρο "διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία" με την προοπτική του ενιαίου, ανεξάρτητου κράτους.
Κατά τη δική μου κρίση κι αντίληψη, αυτό που "εγκαταλείπεται" είναι μια διατύπωση ή μια ειδική μορφή έκφρασης της γενικής αρχής, που δεν άλλαξε ποτέ. Μπορούμε συνεπώς να συζητήσουμε για αυτή τη συγκεκριμένη αλλαγή, αν μας βρίσκεις σύμφωνους κι αν υπηρετεί τη γενική μας θέση. Όταν γίνεται λόγος όμως για εγκατάλειψη αυτής της τελευταίας, είναι εκ του πονηρού, για τη δημιουργία εντυπώσεων και την ενεργοποίηση εξαρτημένων (ούτε καν ενδιάμεσων) αντανακλαστικών, που έχουν εθιστεί να αντιδρούν σε αντίστοιχα ερεθίσματα (φωνές για τροτσκισμό, προδοσία, κτλ).

Ας μιλήσουμε λοιπόν συγκεκριμένα για τον όρο δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία. Η ανακοίνωση της ΚΕ -που αν έχω καταλάβει καλά, θα συζητηθεί στα παρακάτω όργανα, για να εμπλουτιστεί και να φτάσει στην τελική της μορφή- λέει πως το τουρκικό κράτος δούλεψε συστηματικά για να περάσει αυτή τη θέση και να περιληφθεί ως συμβιβασμός στα υλικά των συνομιλιών, επιδιώκοντας τη διχοτόμηση. Αλλά αυτός ο έσχατος συμβιβασμός μετατράπηκε ακολούθως σε θεμέλιο και θέση αρχής για την επίλυση του Κυπριακού.

Ένας πιθανός αντίλογος είναι πως θέση αυτή ήταν η βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, μετά τον Αττίλα, που είχαν τη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης, και εξέφραζε μια συμβιβαστική λύση που διαμορφώθηκε σε ένα πιο ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον, από το σημερινό. Παρόλα αυτά, το ΑΚΕΛ ανέφερε πάντα την ομοσπονδιακή λύση ως "οδυνηρό συμβιβασμό". Και δε γνωρίζω κάποιον που να το αμφισβητεί σοβαρά -μέχρι πρότινος τουλάχιστον. Το κρίσιμο ζήτημα λοιπόν, δεν είναι το δίπολο "όλα ή τίποτα" κι αν θα γίνουν συμβιβασμοί, αλλά κατά πόσο είναι συμφέροντες ή όχι.

Η ΚΕ λοιπόν εκτιμά πως στην παρούσα φάση, καλλιεργείται ένα πλαστό κλίμα ευφορίας για άμεση, δίκαιη λύση και ο όρος "δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία" αξιοποιείται σε αυτήν την κατεύθυνση, της προώθησης των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών για ουσιαστική νομιμοποίηση της διχοτόμησης, με δύο συνιστώντα κράτη που θα έχουν δικό τους σύνταγμα, κρατικό μηχανισμό, βουλή, σημαία και εθνικό ύμνο! Και επ' αυτού, δεν μπορώ να πω ότι έχω διαβάσει κάποιον σοβαρό, πειστικό αντίλογο.

Μήπως η πρόταση του ΚΚΕ τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλισμό; Κάθε άλλο. Είναι πρόταση η οποία πατάει στη συγκεκριμένη ανάλυση της κατάστασης και της συγκυρίας -για αυτό και μετατράπηκε - εξελίχθηκε άλλωστε.

Ο αντίλογος είναι πως παραγνωρίζονται οι ειδικές συνθήκες κι οι εθνικές αντιθέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων του νησιού, που δεν μπορούν να εξαλειφθούν παρά μόνο σε κάποια φάση ανάπτυξης του ώριμου σοσιαλισμού, στα πρόθυρα του κομμουνισμού.
Τότε όμως δε θα υπάρχει πιθανότατα καν ανάγκη για συγκρότηση κράτους (ή μισοκράτους, όπως το έλεγε ο Ένγκελς), Οπότε με βάση αυτό το σκεπτικό, ο στόχος για "ενιαία ανεξάρτητη Κύπρο" αφορά εκ των πραγμάτων το απώτερο κομμουνιστικό μέλλον και δε συμβάδιζε με τη διεκδίκηση του στόχου της δικοινοτικής-διζωνικής ομοσπονδίας. Κατά συνέπεια, όσοι συμμερίζονται το παραπάνω σκεπτικό διαφωνούσαν καιρό τώρα με το ΚΚΕ, αλλά είχαν αργήσει να το καταλάβουν.

Δε θέλω να στενοχωρήσω κανέναν φαντασιόπληκτο, που οραματίζεται "εδώ και τώρα" μια άμεση, δίκαιη λύση, αλλά νομίζω πως αυτό θα απαιτούσε αυτομάτως "λίγο σοσιαλισμό" ή τουλάχιστον ένα πιο ευμενές διεθνές περιβάλλον, με ευνοϊκούς συσχετισμούς -πιθανότατα πιο ευνοϊκούς από ό,τι τις δεκαετίες του 60' και του 70'. Που και αυτό ακόμα στηριζόταν στο αντίπαλο, σοσιαλιστικό δέος -δηλ στο σοσιαλισμό και την επανάσταση.
Ακόμα κι αν κάποιος φαντασιώνεται πως πιάνει τον ταύρο της συγκυρίας από τα κέρατα και βρίσκει άμεσες, υλοποιήσιμες λύσεις, υποθέτω πως δεν αναφέρεται στο δοσμένο, σύγχρονο πλαίσιο. Εκτός και αν τελικά ταυτίζεται με τις ιμπεριαλιστικές "λύσεις" τύπου Ανάν και αυτές προωθεί (συνειδητά ή ασυνείδητα).

Πώς σχολιάζουμε όμως τις σχέσεις του ΚΚΕ με το ΑΚΕΛ και τους νέους "φίλους" του στην Κύπρο;
Οι σχέσεις με το ΑΚΕΛ είναι ένα σύνθετο, λεπτό ζήτημα, όχι μόνο εξαιτίας των γνωστών ιστορικών δεσμών ούτε γιατί δεν είναι φανερός ο χαρακτήρας κι ο ρόλος του, αλλά λόγω της δράσης της δικής μας ξεχωριστής κομματικής οργάνωσης που δρα στο νησί και κάποιων συνεπών δυνάμεων που είναι εγκλωβισμένες (;) στις γραμμές του ΑΚΕΛ.

Το ΚΚΕ κάνει πολύ προσεκτικές κριτικές διαπιστώσεις πχ για την πείρα της διακυβέρνησης του ΑΚΕΛ, χωρίς πολιτικές εκπτώσεις, αλλά χωρίς να οξύνει τα πνεύματα. Η χτεσινή απάντηση του ΑΚΕΛ κινείται σε τελείως διαφορετικό μήκος κύματος, αναπαράγοντας ουσιαστικά ακόμα και τον άθλιο διαχωρισμό μεταξύ ηγεσίας-βάσης: (Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ διαπράττει σοβαρό λάθος...)

Όπως και να έχει, είναι αρκετά αποκαλυπτική η στάση όσων υιοθετούν την κριτική του ΑΚΕΛ, πάνω στο ζήλο τους να χρησιμοποιήσουν οτιδήποτε εναντίον του ΚΚΕ. Κι έτσι είναι πρόθυμοι να δώσουν δίκιο στους πάντες και σε οποιονδήποτε βρεθεί απέναντί του για ένα ζήτημα: απ' τους παρακρατικούς "αγανακτισμένους" της 20ής Οκτώβρη, μέχρι το κυπριακό ΠΑΣΟΚ. Όλοι με το ΑΚΕΛ (todo aquel).



Και δε μιλάμε γενικά για τις θέσεις και την πολιτική του, αλλά για τη συγκεκριμένη στάση του στο Κυπριακό, όταν ακόμα και το 04' πχ είχε συρθεί στην καταψήφιση του σχεδίου Ανάν κάτω από την πίεση μεγάλου μέρους της βάσης του.

Αν κάποιοι πιάνονται από αυτό, για να δείξουν πως το ΚΚΕ απομονώνεται από τους παραδοσιακούς του συμμάχους, υποθέτω πως απευθύνονται στο ευρύ ροζ-πασοκικό κοινό, που τείνει ευήκοα ώτα σε τέτοιες αναλύσεις, γιατί δε θα βρουν πολλούς κομμουνιστές που να έχουν χωνέψει τις παλινωδίες του ΑΚΕΛ. Κι αν ζούσαν έναν αιώνα πριν, θα ήταν πιθανότατα σε αυτούς που θα καταλόγιζαν τις ίδιες κατηγορίες στους μπολσεβίκους, που συνεργάζονταν με μια σειρά αμελητέες γκρούπες στα πλαίσια της Κομιντέρν. Αυτό προφανώς δεν καθιστά εμάς μπολσεβίκους. Αλλά τους ρίχνει οπωσδήποτε στο επίπεδο της κίτρινης ξεπουλημένης δεύτερης διεθνούς.

Όσο για τα χαριτωμένα σχόλια περί ταύτισης του ΚΚΕ με τους ακροδεξιούς της Κύπρου και τους επαίνους που του επιδαψιλεύουν, το έργο είναι παμπάλαιο και χιλιοπαιγμένο, ήδη από το 2004. με το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν. Αν κάποιοι τότε ήταν ή δήλωναν ΚΚΕ, αλλά τώρα χρησιμοποιούν την ίδια φαιά προπαγάνδα, αυτό δε δείχνει τίποτα άλλο παρά το δικό τους πολιτικό ξεπεσμό και την οριστική τους χρεοκοπία.

Αυτά ως ένα γενικό πλαίσιο, χωρίς την παραμικρή ψευδαίσθηση ότι εξαντλούμε ένα τόσο σύνθετο ζήτημα.

Ο φάκελος της Κύπρου

Σε στιγμές οίστρου και με μια τοσηδανά υπερβολή, η Ρένα Δουρου-τι είχε πει πως αν εξαρτιόταν από αυτήν η τύχη της Κύπρου, θα έλεγε: χάρισμά σας, πάρτε και την υπόλοιπη. Δεν είναι πως δεν πέρασε καλά στα κίντικά της νιάτα, σε μια αποστολή στη μαρτυρική μεγαλόνησο, όπου μαρτύρησε η ίδια με κάτι απλοϊκές εδονίτικες ερωτήσεις για το σύντροφο με το μουστάκι, αλλά κατάφερε μόλα ταύτα, να συσφίξει -με κάθε πιθανό τρόπο και έννοια- τις συντροφικές σχέσεις με τη βάση της ΕΔΟΝ. Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό κι έχει ονοματεπώνυμο ή μάλλον αρκτικόλεξο: ΑΚΕΛ.
Μα Ανορθωτικό Κόμμα; Αλήθεια τώρα; (Και να φανταστείς πως η Ανόρθωση δεν είναι καν αριστερή ομάδα).

Κι επίσης δεν ξέρει -πάντα μεταξύ χαβαλέ κι αστείου, όπου λέγονται τα πιο σοβαρά πράγματα- αν με κάποιο αντιδιαλεκτικό τρόπο μεταφερόταν στο χρόνο κι έπρεπε να υποστηρίξει με τα σημερινά της μυαλά την προσωρινή γραμμή-θέση για Ένωση. Ή αν η χρονομηχανή της σταματούσε στο 99' σε ένα αμφιθέατρο και τη ρωτούσε κάποιος για το Μιλόσεβιτς και τη Σρεμπρένιτσα.

Εγώ πάλι κουβαλάω ως ένοχο μυστικό της νιότης μου ότι συμπαθούσα τους Κύπριους για κάποιους διαστροφικούς λόγους, που είναι οι εξής τρεις: Final Four, Πανσπουδαστική και χαλούμι. Ο πρώτος τίτλος είναι σκόπιμα παραπλανητικός, για να μπει ένας συνδετικός κρίκος.

Τα κανακέματα πολλοί αγάπησαν, τον Κανάκη ουδείς. Αλλά κάποια σκετσάκια του ΑΜΑΝ είναι διαχρονικά και θαυμάσια (από πολύ κοντά, που θα έλεγε ο Μανόλο). Όπως αυτό με τις Αθηναϊκές πινακίδες και το χουλιγκάνο που ακολουθεί τον (κακώς εννοούμενο) δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.
-Μα αυτά τα λένε οι κομμουνιστές.
-Όλος ο κόσμος τα λέει, πατέρα...
-Δηλαδή;
-Ο Μπάμπης ο Σουγιάς, ο Κώστας ο Γκοτζίλας, ο Πέτρος ο Μπαλτάς, ο Πεταλούδας (προσοχή, όχι Πελεκούδας) ο Νίκος...



Ναι, αλλά πόσοι θυμούνται ότι η αφορμή για όλα αυτά ήταν το Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα στο κλειστό της Πυλαίας -που μύριζε ακόμα καινουργίλα και είχε φιλοξενήσει και το F4 του ελληνικού Κυπέλλου, για να μαλακώσουν λίγο τα στεφάνια. Το τελευταίο πριν τη διάσπαση του ευρωπαϊκού μπάσκετ -που έγινε πειραματόζωο της ποδοσφαιρικής G14 κι ακόμα να συνέλθει από το χτύπημα- και το πρώτο (από τα πέντε) που κατέκτησε ο Ομπράντοβιτς με τον ΠΑΟ. Η παρουσία του οποίου -και των οπαδών που τον ακολούθησαν- ήταν αυτό που προκάλεσε τα επεισόδια και έδωσε αφορμή για το -κλασικό πια- σκετσάκι.

Εγώ από την πλευρά μου δηλώνω αθώος κι έχω και άλλοθι, αλλά το έφερα βαρέως. Όχι γιατί δεν ήμουν εκεί, για να τα σπάσω, αλλά γιατί το σχολείο μας επέλεξε εκείνη ακριβώς τη βδομάδα, για να πάμε επταήμερη (πέντε+δύο bonus) στην Κύπρο. Όπου τα περάσαμε πολλά ωραία, κολλήσαμε μες σε λίγες μέρες την ένρινη κυπριακή προφορά -όπου όταν συναντάς λέξη με "πτ" είναι σα να φτύνεις μαζί και ένα κομμάτι της ψυχής σου- κι ανακαλύψαμε το χαλούμι (ο τρίτος λόγος) και πόσο μαγικό μπορεί να γίνει. Όλα αυτά μαζί με μια μπουτίκ της Φεράρι (γιατί ήμασταν μικροί και μας συγκινούσε ακόμα), σε μια περίεργη βόλτα κατά μήκος της πράσινης γραμμής, αφού είχαμε χαθεί στην πραγματικότητα κι αρνούμασταν να το παραδεχτούμε.

Ο δεύτερος λόγος, που παρακάμψαμε, έχει να κάνει με τα ηρωικά ΜΜΕ στο ΑΠΘ, όπου η Πανσπουδαστική συγκροτήθηκε προτού υπάρξει εκεί ΚΝΕ, κι αυτό το οφείλουμε σε δύο Κύπριους της Προοδευτικής, που την κράτησαν.
Από τους οποίους, ο ένας ήταν στέλεχος και στο τάβλι μετρούσε κάθε ζαριά με έναν μοναδικό κυπριακό τρόπο, χτυπώντας το πούλι του σε κάθε βήμα, όχι απαλά, αλλά όπως θα χτυπούσε μερακλίδικα τη μάνα στο πλακωτό. Κι άμα είχε φέρει ασόδυο, πάει κι έρχεται, μικρό το κακό. Φαντάσου όμως να τον βλέπεις να παίζει τις εξάρες ή κάποια ζαριά που δεν του βγαίνει, και να γυρίζει το πούλι του πίσω, για να παίξει κάτι άλλο.

Η άλλη ήταν μια ΕΔΟΝίτισσα, που κατά βάθος ήταν ΚΚΕ (τότε) κι ο μη αστικός μύθος λέει πως είχε πάρει μια -εντελώς προσωπική- ψήφο από την εγγονή του Γρίβα! Είχε όμως καταγωγή από την Αμμόχωστο και έβλεπε τόσο συναισθηματικά το ζήτημα, που ψήφισε "ναι" στο δημοψήφισμα Ανάν, γιατί ήθελε να δει την πατρίδα των δικών της. Κι αυτή ήταν η πιο χαρακτηριστική επαφή που είχα με την ιδιαιτερότητα του Κυπριακού και των Κυπρίων, που το ιεραρχούν στην πρώτη θέση, και καλά κάνουν, αλλά το θέμα είναι πώς. Γιατί αυτοί κατέληξαν με αήττητο σκεπτικό, υπέρ της ένταξης στην ΕΕ, γιατί σου λέει κοτζάμ διεθνής οργανισμός αποκλείεται να δεχτεί τη διχοτόμηση ενός κράτους-μέλους του, χωρίς να κάνει κάτι για αυτό.
Κούνια που τους κούναγε... Προφανώς θα κάνουν. Σε ποια κατεύθυνση είναι το ζήτημα.

Η πιο καλτ (χειρότερη και καλύτερη μαζί) ανάμνηση από την επαφής με τους Κύπριους ήταν οι δικές τους φοιτητικές εκλογές, όπου πηγαίναμε για ηθική ενίσχυση και περιφρούρηση, όταν χρειαζόταν (δε νομίζω όμως να το κάνουμε πια). Προσπαθούσαμε να πούμε και κάποιο σοβαρό σύνθημα, αλλά συνήθως πνιγόταν στο γενικό κλίμα και τη φαιδρή ατμόσφαιρα που επικρατούσε, με τα δύο ΠαΣοΚ (Α'ώνας και Ανα'έννηση), πριν γίνει τέτοιο το ΑΚΕΛ, τους Κύπριους Δαπίτες της μΠρωτοπορίας, με σήμα το αγγελακι, και τους ακόμα πιο δεξιούς φασίστες της ΠΕΟΦ. Κι όσο καλή διάθεση κι αν είχες, παρασυρόσουν όταν άκουγες τον εφορευτικό της μΠρωτοπορίας -που είχε τότε τους συσχετισμούς- στην καταμέτρηση, να δείχνει στο κοινό, όσο πιο εκνευριστικά μπορούσε, τα ψηφοδέλτια που έβγαιναν από την κάλπη.
-μΠρωτοπορία! (...) μΠρωτοπορία! (...) Ε, κι αυτούνο αγγελάκι είναι!
Οπότε κάποιοι σύντροφοι τα πήραν και του απάντησαν πολιτικά.
Βάλ' το αγγελάκι μες στον... πόλο, βάλτο όλο, βάλτο όλο...
Καμιά φορά, τα πιο σοβαρά πράγματα λέγονται ρυθμικά.

Anyway (με κυπριακό αξάν) πρέπει να υπάρχουν αναρίθμητες ιστορίες με Κύπριους, κάτι σαν φοιτητικά ανέκδοτα, που φτάνουν στο όριο του αστικού μύθου. Πχ για έναν Προοδευτικάριο, που συμμετείχε σε ένα reality της εποχής (ενώ εσείς μόνο τη Φραντζέσκα θυμάστε). Ή για την ένρινη αγωνία τους, όταν οι μπάχαλοι απειλούσαν να διαλύσουν τις εκλογές κι αυτοί περίμεναν τις δικές μας ενισχύσεις, από την περιφρούρηση (Έρχουσι οι σύντροφοι; Έρχουσι; Δεν έρχουσι, ε;). Ή για το στέκι τους στην Τζοβαροπούλου, ακριβώς πάνω από τη Λέσχη (όπου επικεντρωνόταν όλη η δράση τους) και τον Μοντεχρήστο, που αναφερόταν συνειρμικά σε κάποιο κατοικίδιο ποντίκι των γραφείων -αν θυμάμαι καλά.

Αλλά το βασικό δίδαγμα είναι πως μπορούσες να συμπαθείς τους Κύπριους, μέχρι να τους γνωρίσεις. Ή βασικά να γνωρίσεις τους δικούς μας Κύπριους σφους, που οργανώνονταν στην ΚΝΕ και είχαν πολιτική δυσανεξία στους συμπατριώτες τους. Γι' αυτό και δεν πείθονταν πολύ εύκολα να πάνε να τους ψηφίσουν στις δικές τους φοιτητικές εκλογές -κι άντε να τους δώσεις άδικο.
Κι η πλάκα είναι πως το ΑΚΕΛ μπορεί να είναι δεξιό και ρεφορμιστικό τύπου Σύριζα, αλλά αντίθετα με αυτόν, διατηρεί (ή τουλάχιστον διατηρούσε) την καλή, μη χαλαρή οργάνωση ως κατάλοιπο του παρελθόντος και ως όρο επιβίωσης απέναντι στους αντιπάλους του.

Το τελευταίο που θυμάμαι από το δικό μου (φοιτητικό-κυπριακό) παρελθόν ήταν η κάπως έκτακτη κι εσπευσμένη κινητοποίηση, μόλις ανακοινώθηκε το σχέδιο του Ανάν, που δεν πρόλαβε να οργανωθεί και δεν είχε καν συνθήματα για την περίπτωση, καλά-καλά. Κι όταν έπεσε από τη ντουντούκα ένα σύνθημα "σχέδιο Ανάν, απαράδεκτο", έμεινε βασικά αναπάντητο από κάτω, γιατί περιμέναμε να ακούσουμε τη συνέχεια -που δεν υπήρχε- και μας έμεινε μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Μια σιωπή που ήταν σαν έμμεσο σχόλιο: ντάξει, απαράδεκτο το σχέδιο, αλλά και το σύνθημα δεν πάει πίσω...

Φωνάζαμε όμως "Κύπρος ενιαία ανεξάρτητη", που δεν το είχαμε εγκαταλείψει ποτέ, για να γίνεται τόσος ντόρος. Κι αμέσως μετά το δημοψήφισμα, θυμάμαι ένα σχόλιο στο Ρίζο που έλεγε...
Αλλά όχι, αυτά θα τα δούμε καλύτερα προσεχώς, για να μην τα στριμώξουμε στον επίλογο. Εξάλλου ο τίτλος πρέπει να παραπέμπει κάπως και στην πρακτική του παλιού (όχι καλού) ΠαΣοΚ, που έλεγε για χρόνια πως θα ανοίξει το φάκελο της Κύπρου (για να τιμωρήσει τους προδότες) και τελικά το έκανε με αρκετή καθυστέρηση και εντελώς διεκπεραιωτικά, ίσα-ίσα, για να τον κλείσει, χωρίς να πει και να μάθουμε τίποτα.
Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα, μπορεί να διαβάσει το σχετικό βιβλίο του Κ. Κάππου που ήταν ο δικός μας εκπρόσωπος στην επιτροπή της Βουλής, που εξέταζε το θέμα.

Ιστορική χρεοκοπία

Την Κυριακή έγιναν δύο εκλογικές αναμετρήσεις, σε Αυστρία και Κύπρο, που είχαν τη δική τους σημασία.

Στη γενέτειρα του Χίτλερ, οι νεοναζί έχασαν την ανάληψη της διακυβέρνησης για μερικές χιλιάδες ψήφους, με τους αυστριακούς μετανάστες (κατά μια παράδοξη ιστορική ειρωνεία) να αντιστρέφουν τα δεδομένα, το προβάδισμα των νεοναζί και το τελικό αποτέλεσμα. Έτσι, η "δημοκρατική Ευρώπη" ανάσανε ανακουφισμένη για τα προσχήματα που σώθηκαν και τον επελαύνοντα φασισμό, που θα συνεχίσει να λειτουργεί συγκαλυμμένα (και πιο αποτελεσματικά). Όπως έκανε φέτος, πχ κατά την προσφυγική κρίση, με το κλείσιμο των συνόρων, για να μη συνωστισθούν πρόσφυγες σε αυστριακό έδαφος κι αναγκαστούν να τους κλείσουν σε τίποτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να τους βγει το όνομα. Έχουν και δημοκρατικές ευαισθησίες. (Έχω και τις πεποιθήσεις μου, μα στο τέλος θα στις βρέξω, που τραγουδούσε κι ο Άσιμος).

Η εξέλιξη των αυστριακών πραγμάτων είναι πολύ διδακτική για το πώς η υιοθέτηση ναζιστικών θέσεων κι ο αντίστοιχος καθορισμός της πολιτικής ατζέντας όχι μόνο δεν αφαιρούν το ζωτικό χώρο (Lebensraum) για την ανάπτυξη του φασισμού, αλλά λειτουργούν σαν λαγός που μετακινεί όλη την πολιτική σκηνή σε τέτοια κατεύθυνση, καθιστώντας τον κυρίαρχη δύναμη (ακόμα και πριν ή χωρίς την τυπική επικράτησή του). Το ενδιαφέρον που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι εδώ δεν πρόκειται για μια συγγενή ιδεολογικά, ακροδεξιά κυβέρνηση, τύπου Σαμαρά, που ακολουθεί πολιτική κατευνασμού απέναντί τους και τους χαϊδεύει τα αυτιά, αλλά για κεντρώες δυνάμεις (πράσινοι, σοσιαλδημοκράτες, κτλ) με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.

Η άνοδος της ακροδεξιάς, που εξασφαλίζει μάλιστα για πρώτη φορά κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, είναι ένα απ' τα κύρια χαρακτηριστικά και των κυπριακών εκλογών (μια κριτική προσέγγιση του εκεί αποτελέσματος μπορείτε να διαβάσετε στο κείμενο της Agkarra). Η δεξιά κυβέρνηση του ΔΗΣΥ έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει, γιατί είναι η πρώτη ευρωπαϊκή κυβέρνηση που κλήθηκε να εφαρμόσει ένα σκληρό, αντιλαϊκό πρόγραμμα (μνημόνιο) και δεν καταποντίστηκε εκλογικά, ούτε έχασε την πρώτη θέση. Μια εξέλιξη που οφείλεται προφανώς και στην αμήχανη αντιπολίτευση του ΑΚΕΛ, το οποίο επικέντρωσε την προεκλογική του εκστρατεία στο κομμάτι της διαφθοράς και της σκανδαλολογίας, και την επακόλουθη δυσκολία του κόσμου να εντοπίσει κάποια ουσιαστική διαφοροποίηση μεταξύ των δύο βασικών διεκδικητών ή ένα πρακτικό αντίκρισμα στην ψήφο του.

Αυτή η παράμετρος εξηγεί τόσο την αυξημένη αποχή, που (κινείται σε ευθεία αναλογία με την εντεινόμενη απογοήτευση και) προβληματίζει τα αστικά επιτελεία, όσο και τη μεγάλη διασπορά δυνάμεων, από την οποία προέκυψε οκτακομματική βουλή. Ακριβώς όπως και στην Ελλάδα, με το σύστημα-βεντάλια, που άνοιξε, για να ξανακλείσει σύντομα και να επιστρέψουμε στο γνώριμο διπολικό σκηνικό, αναδιαταγμένο κι ανασυγκροτημένο.

Η βάση στην οποία αναπτύσσονται κι εδραιώνονται ωστόσο όλα τα παραπάνω, ο καταλύτης για να ξεδιπλωθούν και να επικρατήσουν, είναι η ιστορική χρεοκοπία της εκεί αριστεράς (χρησιμοποιώ τον όρο συμβατικά, για να συμπεριλάβει το αρκετά ευρύ φάσμα που θα μας απασχολήσει) και των συγκεκριμένων εκδοχών της-πολιτικών λογικών, που δοκιμάστηκαν. Κι αν η ιστορική χρεοκοπία του αυστρομαρξισμού (που αναλύεται πολύ εύστοχα στο βιβλίο του Ντατ "Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση") είναι παλιά και γνωστή, από τη δεκαετία του 30', και τα αδιέξοδα της σοσιαλδημοκρατικής μετεξέλιξής του δεν αποτελούν αυστριακή ιδιαιτερότητα, το στρατηγικό αδιέξοδο κι η χρεοκοπία του αριστερού κυβερνητισμού του ΑΚΕΛ είναι νωπό δίδαγμα, που θυμίζει σε πάρα πολλά την περιπέτεια της ΠΦΑ στα καθ' ημάς.

Άλλο ζήτημα βέβαια ποιοι θέλουν να λάβουν υπόψη τους αυτά τα διδάγματα. Και με αυτό δεν εννοώ μόνο όσους φαντασιώνονται πως ζουν σε μια Ευρώπη που αλλάζει (από μέσα, με εκλογές) και μαζί της αλλάζουν οι συσχετισμοί. Αλλά και σε όσους στήνουν νοερά έναν πόλεμο χαρακωμάτων, με την αστική εξουσία, τα οποία πιστεύουν πως καταλαμβάνονται σταδιακά και με διάφορους κρίκους (πχ τον κυβερνητικό). Εκτός πια κι αν θεωρεί κάποιος ότι τα όρια αυτών των κυβερνήσεων δεν ήταν αντικειμενικά, αλλά ζήτημα υποκειμενικών προθέσεων...

Σβήνει το άστρο

Ημιτελές μνημόσυνο σε μια επανάσταση με δύσκολα παιδικά χρόνια επί νικήτα που τη σημάδεψαν ανεξίτηλα.


Αν υπάρχει κάτι που να αντιστοιχεί –ή έστω να πλησιάζει- στην εικόνα του σύγχρονου γαλατικού χωριού που αντιστέκεται στον κατακτητή, δεν είναι άλλο από την κούβα. Το γαλατικό χωριό που αντιστέκεται στην παξ αμερικάνα και μπαίνει στο μάτι του καίσαρα, ακόμα και μετά την αλεζία και την παράδοση των όπλων απ’ τους υπόλοιπους γαλάτες του συμφώνου της βαρσοβίας. Που είναι περικυκλωμένο από γουαντανάμο και πετιμπονούμ, αλλά ξορκίζει το εμπάργκο με μουσική και χορό, υπό τους ήχους της ρούμπας. Κι έμεινε τόσα χρόνια μακριά από κακοφωνίξ. Μόνο κάτι παραφωνίες τώρα τελευταία, σα νότες από ρέκβιεμ, στο κύκνειο άσμα της.

Το χωριό που βρίσκει μαγικό ζωμό στα ζαχαροκάλαμα και τα κόβει ακόμα με το δρεπάνι, όπως ο πανοραμίξ τα γκυ. Κι όπου δύο χρόνια μετά την νίκη της επανάστασης, πρόσθεσαν και το σφυρί και την βάφτισαν αναδρομικά σοσιαλιστική.
Θυμάστε εκείνη την επανάσταση που κάναμε δυο χρόνια πριν; Τελικά σοσιαλιστική ήταν.

Γιατί μπορεί να μην είχαν ως σημείο εκκίνησης το μαρξισμό, αλλά τον συνάντησαν στην πορεία των πραγμάτων, όπως κάθε συνεπής επαναστάτης. Αν και πάντα θα μένει το ερώτημα, αν έγιναν κομμουνιστές από επιλογή ή εκ των πραγμάτων, επειδή είχαν απέναντι τους αμερικάνους. Αν δεν υπήρχαν οι σοβιετικοί μπορεί να είχαν βαδίσει νωρίτερα στα χνάρια της βενεζουέλας. Και να είχαν ανακαλύψει μισό αιώνα νωρίτερα το σοσιαλισμό του εικοστού πρώτου.

Το νησί που μοιάζει με αυτό που είπε κάποτε ο περικλής για την αίγινα, ένα σκουπιδάκι στο μάτι της αθήνας, που ήταν κάτι σαν την αμερική της εποχής (κι η αθηναϊκή συμμαχία το αντίστοιχο νάτο) με τους λακεδαιμόνιους να εφαρμόζουν ένα είδος κομμουνισμού του στρατώνα, στη δική τους κοινωνία.

Θα μπορούσε να είναι κι αυτό που έλεγαν για την κύπρο: ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο για τους σοβιετικούς, αν δεν είχε υπαναχωρήσει ο νικήτας που άφησε έκθετο τον κάστρο στην υπόθεση με τους πυραύλους. Τώρα πλέον το βασικό θέμα είναι να μην έχουν οι κουβανοί την τύχη του ακελ.

Εκεί που έφτασε ο κολόμβος στο πρώτο ταξίδι του προς το Νέο κόσμο, πέντε αιώνες σχεδόν πριν ξεκινήσει και η κούβα το δικό της ταξίδι προς το νέο κόσμο, το σοσιαλισμό. Μια χώρα που έχασε κάθε οικονομικό στήριγμα τη δεκαετία του 90 αλλά κατάφερε να γίνει αυτή ηθικό στήριγμα για κάθε πικραμένο κομμουνιστή μετά το τέλος της ιστορίας, που δεν ήταν αίσιο κι ευτυχές, όπως στα παραμύθια. Κι έτσι εξηγείται το ειδωλολατρικό πανηγύρι που στήνεται κάθε φορά στα φεστιβάλ, στο περίπτερο του ελληνο-κουβανικού, όπου γίνονται ανάρπαστα από τους ιθαγενείς συντρόφους οι χάντρες και τα καθρεφτάκια που πωλούνται. Τους τα πήγαν κάποτε οι κονκισταδόρες κι αυτοί τώρα τα επιστρέφουν στην ευρώπη με κάποιους αιώνες καθυστέρηση.

Ένα διαμάντι που άντεξε απέναντι στους διεθνείς συσχετισμούς και τους νόμους της ιστορίας. Που θα βρεις ακόμα κι αριστεριστές να το υπερασπίζονται με πάθος, ενώ χύνουν χολή για τον υπαρκτό και τα σοσιαλιστικά εγχειρήματα του περασμένου αιώνα. Κι ο κάππος της χάριζε την βουλευτική του σύνταξη, όταν ήρθε σε ρήξη –για ένα διάστημα- με το κόμμα.

Με κατοίκους που ζουν ελεύθεροι-πολιορκημένοι από το εμπάργκο. Αποκλεισμένοι σε ένα φτωχό, μακρόστενο νησί, σα μακρονήσι, όπου τα όνειρα των κομμουνιστών παίρνουν συλλογική εκδίκηση. Τόπος μαρτυρικός, όπου οι κουβανοί δε λύγισαν ποτέ. Κι απέκρουσαν την επίθεση των ιμπεριαλιστικών χοίρων στον κόλπο της χιρόν.

Το νησί που κατάφερε να έχει καλύτερους πυγμάχους και μπέιζμπολ από τους γιάνκηδες. Και της πήραν το παγκόσμιο ρεκόρ του πεντρόσο γιατί είχαν σταθεί λέει κάτι γιαπωνέζοι μπροστά από το ανεμόμετρο κι έκοψαν τη φόρα του ανέμου της αλλαγής. Αλλά είναι πάντα μες στα μετάλλια και δίνει κάθε φορά ειδικό ενδιαφέρον στους ολυμπιακούς.

Στην κούβα διαθέτουν ένα άρτιο σύστημα υγείας και μια ιατρική σχολή που είναι όσο όλο το απθ σε έκταση. Γιατρεύουν φτωχούς αμερικάνους που δεν έχουν πρόσβαση στα δικά τους νοσοκομεία, στέλνουν γιατρούς στις άλλες χώρες της λατινικής αμερικής, θεράπευσαν ακόμα και τον δολοφόνο του γκεβάρα που μαζί με τον καταρράκτη γλίτωσε κι από την πολιτική του μυωπία.

Έστειλαν με επαναστατικό ιδεαλισμό στρατό στην αγκόλα για να βοηθήσει στην «εξαγωγή της επανάστασης». Επιχείρησαν την έφοδο στον ουρανό με όπλο τα ηθικά κίνητρα. Διασώθηκαν από το ταξικό ναυάγιο του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού και διαφύλαξαν τα ιδανικά του σαν κάτοικοι της χαμένης ατλαντίδας που κατέφυγαν στην κιβωτό του γκράνμα. Έδωσαν χιλιάδες φιντέλ -δηλ πιστούς- στην υπόθεση της επανάστασης. Άλλο αν έχουν αρχίσει τις απιστίες και τις μεταρρυθμίσεις, που μας τις πλασάρουν για νεπ, ενώ κατά βάθος είναι κάτι σαν περεστρόικα.

Και τώρα που ο μαγικός ζωμός των φαίνεται να στερεύει, αυτό το κείμενο είναι κάτι σαν ημιτελές μνημόσυνο, λίγο πριν πέσει το κάστρο της κούβας κι η κούβα του κάστρο. Η οποία παραμένει το πιο δυτικό σημείο, όπου ο ήλιος του σοσιαλισμού δεν έδυσε ακόμα. Κι ένα πολιτικό ηλιοβασίλεμα μπορεί να κόβει την ανάσα, αλλά δεν είναι ακριβώς λυρικό κι όμορφο. Η παρακμή και η φθορά, η πείνα και το εμπάργκο, είναι τελείως αντιηρωικές καταστάσεις.

Η κούβα είναι το φως που καίει ακόμα απ’ τον εικοστό αιώνα των επαναστάσεων, μας φωτίζει και μας δείχνει το δρόμο. Και τώρα που χάνεται και τρεμοσβήνει, δεν υπάρχει πικρία, καμιά κριτική για προδοσία κι άλλα παρόμοια. Μονάχα ευγνωμοσύνη και συγκίνηση. Κι ίσως κάποιες τύψεις που δε σπάσαμε την απομόνωση, με το μόνο σίγουρο τρόπο, την επανάσταση στην χώρα μας.

Μαζί και μια ευχή, όπως κάθε φορά που πέφτει ένα αστέρι. Να επιστρέψει στο ιστορικό προσκήνιο και να τα κάνει όλα από την αρχή, καλύτερα. Κι εμείς να τελειώσουμε αυτό που ξεκίνησε κι έμεινε ημιτελές, όπως όλα τα μεγάλα έργα άλλωστε.
Viva la revolución κι αιωνία της η μνήμη.


Σκέψεις με αφορμή ένα πρόσφατο κούβα πάρτι στην πόλη μας. Τα οποία παραμένουν εντός γραμμής, παρά το τελευταίο συνέδριο και τις αλλαγές που ανακοίνωσε ο ραούλ.

Υγ: ευχαριστώ τους σφους αναγνώστες που σεβάστηκαν τη σημειολογία στον αριθμό σχολίων του πιο κάτω κειμένου και τον άφησαν στο 89. Δε θα μπορούσα να το χαλάσω εγώ και να το στρογγυλέψω, οπότε οι απαντήσεις παραπέμπονται για το μέλλον. Ίσως εξαιρέσω τον ρασκόλνικοφ που σχολίασε στο κείμενο για το μεταμοντέρνο και χτύπησε ευαίσθητη χορδή. Κυρίως εξαιτίας εκείνης της παροιμίας που μιλάει για το σπίτι του κρεμασμένου..

Χρόνια πολλά...

...κι ευτυχισμένη η νέα τάξη πραγμάτων...

Πλήρης επετείων κι αναμνήσεων η χρονική συγκυρία. Αλλά ο ιμπεριαλισμός τις διαστρέφει για να ξηλώσει τη συλλογική μνήμη.
Το θάνατο του μπρέζνιεφ (10 νοέμβρη) τον έκαναν ημέρα της αστυνομίας. Τη δημοκρατία της βαϊμάρης (9 νοέμβρη), νύχτα των κρυστάλλων και πτώση του τείχους. Και την ημέρα της οκτωβριανής την έκαναν γενέθλια του τρότσκι (εντάξει αυτό είχε γίνει από πριν).

Τρεις μέρες μετά το τείχος απεβίωσε κι η θρυλική πασιονάρια σε ηλικία 93 χρόνων. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι πέθανε από πνευμονία, αλλά το πιο πιθανό είναι να πήγε από τον καημό της για το σοσιαλισμό που έπεφτε. Κι ας διαφώνησε με την επέμβαση των σοβιετικών στην άνοιξη της πράγας.

Οι φιέστες των αστών για τα εικοσάχρονα παίρνουν και δίνουν. Οι σεκίτες μαζεύουν υπογραφές κάτω απ’ το σύνθημα: η πτώση του τείχους δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη λαϊκή.
Οι ρωσικές αρχές σε κάποιες πόλεις έβαλαν τρεις μέρες νωρίτερα τη γιορτή της αστυνομίας για να αποτρέψουν τις συγκεντρώσεις των κομμουνιστών για τον οκτώβρη.
Λίγα μέτρα πιο εκεί προβοκάτορες νοσταλγοί της κροστάνδης φώναζαν συνθήματα από τα χρόνια των μπολσεβίκων: το κράτους τους λευκοφρουρούς αποκαλεί αλήτες, αλήτες είναι τα κνατ κι οι καγκεμπίτες…

Μόνο κομμουνιστές (διαφόρων αποχρώσεων) μπορούν να σταθούν όρθιοι μέσα σε όλη αυτή τη δίνη.
Στο ριζοσπάστη της τρίτης διαβάζουμε ότι οι εκδηλώσεις που οργάνωσαν τα Κομμουνιστικά Κόμματα της Ρωσίας σε κάθε γωνιά της χώρας δεν είχαν απλώς εορταστικό, αλλά αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα, προφανώς για να πιάσουν το ευρύ κοινό της κομσομόλ ναρ.
Και τώρα ας εξηγήσουμε αυτό το διαφόρων αποχρώσεων.

Το κκρο είναι ο διάδοχος πολιτικός φορέας του κκσε κι ηγέτης του είναι ο ζουγκάνοφ, που δεν είναι όμως γραμματέας, αλλά πρόεδρος της κε! Αστικό κόμμα νέου τύπου.
Στην ομιλία του στη συγκέντρωση της μόσχας ο πρόεδρος είπε ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια κάτω απ’ τη σημαία του βλάσοφ, η χώρα δεν είχε καμία νίκη, ενώ η εξουσία διέπραξε μια σειρά βαριά εγκλήματα.
Ας δούμε ποια είναι αυτά τα εγκλήματα κατά της… χώρας.

-χάθηκε η μεγάλη δύναμη και τεράστιες εκτάσεις που μαζεύονταν σχεδόν μια χιλιετία.
-καταστράφηκαν χιλιάδες παραγωγικές επιχειρήσεις, ακόμα κι ολόκληροι κλάδοι.
-απώλεια της ασφάλειας και της αμυντικής ικανότητας της χώρας. Από την εποχή του μεγάλου πέτρου ήμασταν για 300 χρόνια μεγάλη δύναμη και σήμερα απλώς υπάρχουμε.
-από τα βαρύτερα εγκλήματα που έγιναν ήταν η διαίρεση του ρωσικού λαού κι η απώλεια των ιδανικών για τα οποία αγωνιζόταν για εκατοντάδες χρόνια (προσέξτε: εκατοντάδες, όχι τα τελευταία εκατό).
-και (κάπου προς το τέλος) η απώλεια των κοινωνικών κατακτήσεων που πέτυχε ο οχτώβρης, ξεκινώντας από τη δωρεάν παιδεία έως και την εξασφάλιση των γηρατειών.

Αλλά ευτυχώς υπάρχει λύση.
Μια άλλη πολιτική με την εξασφάλιση κοινωνικών προγραμμάτων για δωρεάν παιδεία κι υγεία, εθνικοποίηση ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας (όχι των μέσων παραγωγής συνολικά), δημιουργία τεσσάρων κρατικών τραπεζών, αύξηση μισθών και συντάξεων. Τάχθηκε επίσης υπέρ της απομάκρυνσης από την κυβέρνηση των υπουργών που έχουν σημαντικά υπουργεία κλειδιά (κι ο καραμανλής από αυτούς την πάτησε).

Πραγματικό κουκουρούκου.
Κι ύστερα απορούν γιατί τους έχει πάρει φαλάγγι ο πούτιν.
Που ως καγκεμπίτης έζησε στο ανατολικό βερολίνο και δεν είχε πρόβλημα να θυμηθεί με νοσταλγία εκείνες τις εποχές (το ρεπορτάζ του ρίζου το γράφει με τέτοιο τρόπο που όποιος δεν ξέρει τη δήλωση από πριν δεν παίζει να καταλάβει για τι γίνεται λόγος).

Για τον ζιουγκάνοφ μπορεί να είναι η συνέχεια της αλυσίδας μαλλιά-φαλάκρα στους ηγέτες της μαμάς ρωσίας. Λένιν (φ), στάλιν (μ), χρουτσώφ (φ), μπρέζνιεφ (μ), αντρόποφ (φ), τσερνιένκο (μ) και τελευταίο το καραφλό υπόθετο με το σημάδι.
Αλλά όποιος θέλει το συνεχίζει: γέλτσιν (μ), πούτιν (φ). Ο μεντβέντεφ έχει μαλλιά, άρα και τα προσόντα για διάδοχος του πούτιν. Ο ζουγκάνοφ μάλον έχασε τη δική του ευκαιρία με την εκλογική νοθεία του γέλτσιν στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας.

Τυπικά μετά τον στάλιν στην αλυσίδα είναι ο μαλένκοφ που χρημάτισε ηγέτης (σε αντίθεση με τους αστούς ηγέτες που χρηματίζονται) για ένα μικρό μεταβατικό διάστημα. Αλλά ας μην αφήσουμε μια μικρή θητεία να μας χαλάσει έναν τόσο ωραίο μύθο.

Και το κόμμα γιατί δεν ξεκόβει από δαύτους; Έλα ντε.
Στο εσωτερικό θα το είχε κάνει ελαφρά τη καρδία και για λιγότερο σοσιαλδημοκρατικές θέσεις. Αλλά στο εξωτερικό οι σύμμαχοι δεν περισσεύουν (ενώ εντός…).

Η ίδια απορία γεννιέται στο τέλος της ίδιας σελίδας, όπου βρίσκουμε το ρεπορτάζ για την εκδήλωση της προοδευτικής για τον οκτώβρη. Την ίδια στιγμή που –αν κατάλαβα καλά- ο σύντροφος χριστόφιας ήταν στη φιέστα για την πτώση του τείχους.
Και με τον χωροφύλακα και με τους μπολσεβίκους…

Αλλά αυτά τα ξεκόμματα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το δείχνει κι η εμπειρία του κεκρ του τιούλκιν. Που στο δικό μου μυαλό παλεύει για την κεκροπία, διαλεκτική σύνθεση του κεκρ με την ουτοπία που παραπέμπει στο πρώτο όνομα της αθήνας.
Αλλά η αθηνά παλλάδα αφήνει το πουλί της σοφίας να πετάξει μόνο στο σούρουπο, αφού έχει χαθεί το τείχος και μας έχει πιάσει μπούφους ο γκορμπασόφ.

Το ρεπορτάζ του ρίζου αποδίδει με κομψές, γλαφυρές διατυπώσεις την ευέλικτη τακτική του κεκρ.
Διαφωνώντας με το ιδεολογικό-πολιτικό πλαίσιο του κκρο, κυρίως με το λεγόμενο κρατικό πατριωτισμό και τη σύνδεση-σύγχυση της εσσδ με την τσαρική ρωσία, η κομματική οργάνωση μόσχας (κομ) του κεκρ συμμετείχε στην κεντρική πορεία, αλλά πραγματοποίησε ξεχωριστή πολιτική συγκέντρωση στη ρωσική πρωτεύουσα.

Λίγο εξωκοινοβούλιο θυμίζει γιατί σε πιο μικρές πόλεις (από λένινγκραντ και κάτω) σφυρηλατήθηκε η ενότητα από τα κάτω κι οι πορείες ήταν κοινές. Ας δούμε παρακάτω.

Οι μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές του κεκρ προσπάθησαν να περάσουν και στην κόκκινη πλατεία όπου οι ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις εμπόδιζαν την είσοδο.
Νάτες κι οι κόκκινες (όνομα και χρώμα) ζώνες. Αλλά εκεί δεν υπάρχει αράς για να το πάει στα άκρα.

Μετά από διαπραγματεύσεις με τις αστυνομικές αρχές, οι διαδηλωτές του κεκρ πέρασαν στην κόκκινη πλατεία, αφήνοντας πίσω σημαίες και πανό, όπως ζήτησαν οι αστυνομικές αρχές για να επιτρέψουν την είσοδο. Και μετά κατέθεσαν λουλούδια στο μαυσωλείο και στο μνήμα του στάλιν φωνάζοντας συνθήματα.
Ξενέρωμα. Ούτε ένα αυγό να ανάψουν λίγο τα αίματα δεν έριξαν.

Παρόλα αυτά οι σταλινικοί –τύπου κεκρ- εκτός εξουσίας είναι οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου.
Αγνοί επαναστάτες, ιδεαλιστές (καμιά φορά και με τη φιλοσοφική έννοια του όρου), λίγο θρησκόληπτοι, αλλά αφοσιωμένοι κι ας μη νικάμε πάντα.
Με μια λέξη ό,τι περιγράφει ο κοτζιάς στο μυθιστόρημά του ο αλύγιστος. Που μαζί με όλα τα άλλα περιλαμβάνει και το άκαμπτος. Αλλά κατά βάση είναι άξιο θαυμασμού. Δεν είναι πολλοί αυτοί που το μπορούν.

Ωστόσο όλα αυτά επισκιάστηκαν από μια (ακόμα πιο) καλτ φωτό που ήρθε ξανά στην επικαιρότητα μαζί με τα αφιερώματα στα εικοσάχρονα από την πτώση του τείχους.
Θα ήθελα να τη βάλω συνοδεία στο κείμενο, αλλά ποιος είμαι εγώ στην τελική για να πιάσω το τρένο της ετε και να τη σηκώσω από τον υπολογιστή της μπρέζνιεβα;

Η ιστορική φωτογραφία αποθανάτισε ένα τρυφερό φιλί του μπρέζνιεφ με τον χόνεκερ, δείγμα των ακατάλυτων δεσμών φιλίας που έδεναν τους λαούς της σοβιετικής ένωσης και της γερμανικής λαοκρατικής δημοκρατίας. Το όμορφο ενσταντανέ απεικονίστηκε με ζωγραφιά και στη δυτική πλευρά του τείχους.
Αλλά η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα το κράτησε κρυφό τα τελευταία είκοσι χρόνια και μας πρόβαλε ως πιονέρους διάφορους παπακαλιάτηδες στον αγώνα ενάντια στα ταμπού.

Η σκηνή έλαβε χώρα στα 1979, τριάντα χρόνια πριν. Πάνω στα τριαντάχρονα της DDR και την έναρξη της διεθνιστικής βοήθειας στη λδ του αφγανιστάν.

Στο τέλος εκείνης της χρονιάς, οι ΑΒΒΑ κυκλοφορούσαν το τραγούδι χάπι νιου γίαρ που ακούγεται ακόμα και σήμερα σε θλιβερές εορταστικές περιστάσεις.
Σε κάποιο σημείο ο στίχος αναφέρεται στο τέλος της δεκαετίας κι αναρωτιέται πώς να είναι άραγε τα πράγματα στο τέλος της επόμενης.
Δε φαντάζεσαι κι ούτε θέλεις να ξέρεις…
Μεγαλειώδης προτρέχουσα σύλληψη! Αντίστοιχη με του νοστράδαμου.

Αν και καμιά φορά καλό είναι να κάνουμε και το αντίστροφο μαθαίνοντας στο παρελθόν, γιατί η ιστορία προσφέρει γέλιο και συμπεράσματα.
Ο ευρών ασφαλείς πληροφορίες σχετικά με το τι έγραφε ο ρίζος όταν έπεφτε το τείχος αναδεικνύεται σε σύντροφο του μήνα. Οι δικές μου πληροφορίες δεν είναι και πολύ σόι και λέω να μην τις διασπείρω ωσότου τις διασταυρώσω…