Δράμα η Καβάλα… στην Κομοτηνή

Η σημερινή ανάρτηση βασίζεται σε μια ανταπόκριση μικρού μήκους, σαν τις ταινίες που φιλοξενεί το φεστιβάλ που διοργανώνεται κάθε χρόνο στην πόλη της Δράμας, τη βορειότερη πρωτεύουσα νομού στην ελληνική επικράτεια. Και οι θερμοκρασίες τον χειμώνα δεν είναι το μόνο μέγεθος που κινείται υπό το μηδέν, σε μια περιοχή που όταν ακούνε οι κάτοικοί της παχιά λόγια περί ανάπτυξης και ευρωπαϊκού οράματος –της μεγάλης ιδέας της εποχής μας, η οποία τέλειωσε άδοξα με μια εξίσου οδυνηρή (μικροαστική) καταστροφή- θα σκέφτονται ίσως συνειρμικά αλλαγμένο εκείνο το γηπεδικό σύνθημα που λέει: εμείς Ευρώπη κι εσείς στο Νευροκόπι.

Η δράμα είναι ο φτωχός συγγενής μιας έτσι κι αλλιώς υποβαθμισμένης περιφέρειας, που συναγωνίζεται επάξια την Ήπειρο και τη φτώχια της, στα δεύτερης κατηγορίας γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας. Εκτός κι αν η πολιτεία θεωρεί πως κατοικούνται ακόμα από Σκύθες και Ιλλυριούς –χώρια η μουσουλμανική μειονότητα- οπότε έτσι εξηγούνται και οι διακρίσεις εις βάρος των βάρβαρων πληθυσμών. Η Δράμα επιπλέον παραμένει η μοναδική πόλη της περιφέρειας (και από τις λίγες πρωτεύουσες νομών σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα) χωρίς πρόσβαση στην περίφημη Εγνατία Οδό, ενώ στην πρόσφατη απογραφή υποχώρησε στην τελευταία θέση από άποψη πληθυσμού, πίσω ακόμη και από την Ξάνθη, καθώς η κατάσταση έχει γίνει δραματική για τη νεολαία που εγκαταλείπει τον τόπο και στρέφεται μαζικά στη λύση(;) της (εσωτερικής κι εξωτερικής) μετανάστευσης.

Από πολιτικής άποψης η Δράμα είναι μια τυπική Δεξιούπολη του Βορρά, που της είχαν δώσει το προσωνύμιο «Λακωνία της Μακεδονίας». Αλλά δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα, καθώς το Πα.Σο.Κ. επί αλλαγής είχε αποκτήσει προβάδισμα, το νέο Πα.Σο.Κ. του Σύριζα εξέλεξε τον πρώτο βουλευτή της… (χάριν συνεννόησης και με την πολύ ευρεία έννοια) Αριστεράς από το ‘58 και την εποχή της ΕΔΑ ως αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ από το ‘10 έσπασε και το γαλάζιο μονοπώλιο στο Δήμο από την παράταξη του νυν δημάρχου Χαρακίδη (με στήριξη τότε Πα.Σο.Κ. και ΔημΑρ) που είναι κάτι σαν το μικρό αδερφάκι της «κίνησης των πέντε» και πηγαίνει λογικά για εύκολη επανεκλογή.

Και η ΛΑΣΥ; Η ΛΑΣΥ πάει για να κρατήσει την έδρα που είχε στο δήμο, ενώ βάση του εκλογικού συστήματος, θα εκλέξει μάλλον από άλλους νομούς τους δικούς της περιφερειακούς συμβούλους. Τα στηρίγματα και τα προπύργια του κόμματος μες στην πόλη και το υπόλοιπο του νομού δεν είναι και πολλά. Θυμάμαι π.χ. τη συζήτηση με μια φίλη να μου λέει πως το κόμμα θα έκανε στην Χωριστή προεκλογική συγκέντρωση, που είναι ένα από λιγοστά μας κάστρα στην περιοχή (διατηρεί ακόμη το προσωνύμιο της «μικρής Μόσχας»). Κι εγώ παράκουσα και νόμιζα πως μου είπε ότι κάνουμε «ξεχωριστή προεκλογική συγκέντρωση». Κι αναρωτιόμουν γιατί το σημειώνουμε αυτό λες κι αποτελεί κάποια είδηση και από πότε η φιλολογία περί ενότητας απαιτεί να κάνουμε όλοι μαζί ενωτικές (προ)εκλογικές συγκεντρώσεις.

Περνάμε τώρα στην περιφέρεια ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, που σχηματίζει το αρκτικόλεξο (ΠΑΜΘ). Κι οι κάτοχοί της είναι σίγουρα παθόντες, όχι όμως και μαθόντες, αν κρίνει κανείς από την εκλογική τους συμπεριφορά –και όχι μόνο.

Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της περιοχής; Καταρχάς ότι μιλάμε ουσιαστικά για δύο διαφορετικές περιοχές και την τεχνητή τους συγκόλληση σε μία. Οι νομοί της ανατολικής Μακεδονίας (Δράμας, Καβάλας) δεν έχουν την παραμικρή ιδέα τι γίνεται στη Θράκη και ποια είναι π.χ. τα δεδομένα που επικρατούν στη μουσουλμανική μειονότητα.

Οι νομοί της Θράκης βασίζονται οικονομικά σχεδόν εξ ολοκλήρου στο φοιτητικό στοιχείο του Δημοκρίτειου και τα δεκάδες στρατόπεδα με τους φαντάρους, τους ΕΠΟΠ και τους αξιωματικούς, που αν πλακώσουν όλοι μαζί σε ένα μαγαζί, ο ιδιοκτήτης αρχίζει να διώχνει παρέες (φαντάρων εννοείται) για να μην έχει πελατεία μόνο τους κρεμανταλάδες που (του) χαλάνε την πιάτσα. Χωρίς αυτά, ο Έβρος ειδικά, θα μπορούσε να βάλει απλά ένα λουκέτο και να κλείσει επισήμως.

Αυτό που κάνει όμως τη διαφορά σε κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι η στάση της μουσουλμανικής μειονότητας, που ψηφίζει μονοκούκι τους εκλεκτούς της. Και την οποία όλοι σχεδόν διατείνονται ότι έχουν με το μέρος τους, από τους (πάλαι ποτέ) δύο πόλους του παραδοσιακού δικομματισμού μέχρι το Σύριζα με τις γνωστές, πρόσφατες παλινωδίες (το ‘12 μάλιστα είχε εκλέξει μουσουλμάνο βουλευτή στη Ροδόπη, αλλά στο ενδιάμεσο ήρθαν σε ρήξη και τελικά τα έσπασαν), εκτός από τον εξ Αθηνών ορμώμενο Τέρενς Κουίκ των ΑΝΕΛ, που προβάλλει ως δυνατό χαρτί την αντίθεσή του με το τουρκικό προξενείο. Στην πραγματικότητα, το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα που δεν παίζει παιχνίδια με τη μειονότητα, ούτε επιχειρεί να την αξιοποιήσει πολιτικά προς όφελός του.

Τα προγνωστικά λένε ότι ο Κουίκ θα παλέψει με τον υποψήφιο του Σύριζα για την τρίτη θέση, ενώ το δίπολο του παλιού πρασινογάλαζου δικομματισμού δύσκολα θα σπάσει. Το ωραίο της υπόθεσης πάντως είναι πως ενώ όλα (σχεδόν) τα κοινοβουλευτικά κόμματα κατεβάζουν δικό τους υποψήφιο περιφερειάρχη –και έτσι μαζί με τους Οικολόγους και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (από τις εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις) φτάνουμε τους εννιά διαφορετικούς συνδυασμούς- το Πα.Σο.Κ. δεν τόλμησε να δώσει ανοιχτά κάποιο χρίσμα και στηρίζει στα μουλωχτά τον απερχόμενο, Πασοκογενή περιφερειάρχη Γιαννακίδη. Ο οποίος με τη σειρά του έβαλε υποψήφιους με το συνδυασμό του και δύο αντιπεριφερειάρχες από τον χώρο της ΝΔ, για να πουλήσει υπερκομματικό προφίλ –εφόσον το Πα.Σο.Κ. είναι καμένο χαρτί και δε νιώθει πια την παραμικρή ανάγκη να διαχωριστεί τυπικά έστω από τη ΝΔ, όπως προ τετραετίας.

Η ΛΑΣΥ ρεαλιστικά πάει για να κρατήσει τις έδρες που έχει στο περιφερειακό συμβούλιο, ενώ σε επίπεδο δήμων δεν έχει μάλλον ιδιαίτερες πιθανότητες να περάσει κάπου στο δεύτερο γύρο και να διεκδικήσει τη διοίκηση. Τα μεγαλύτερα ποσοστά της τα καταγράφει παραδοσιακά στο κόκκινο νησί της Θάσου –που είναι από τις αδυναμίες της ΚΕ του μπλοκ και όποιος θέλει μπορεί να θυμηθεί εδώ το γιατί.

Απέναντι από τη Θάσο, στο δήμο Καβάλας, είχαμε ίσως και την πιο σημαντική εξέλιξη στα καθ’ ημάς στο μεσοδιάστημα από τις τελευταίες δημοτικές εκλογές του 10’, καθώς ο προηγούμενος υποψήφιός μας θέλησε να γίνει πρόεδρος στο τεχνικό επιμελητήριο Ανατολικής Μακεδονίας συμμαχώντας με τη ΝΔ, ήρθε σε ρήξη με το Κόμμα και απομακρύνθηκε από τις γραμμές του, γιατί κανείς δεν μπορεί να βάζει την προσωπική του διαδρομή-ανέλιξη πάνω από τις πολιτικές αρχές του ΚΚΕ. Σήμερα στο δήμο Καβάλας παρατηρείται η ευρύτατη διασπορά υποψηφίων, με νέο ρεκόρ συνδυασμών, που είχαμε σημειώσει και στην Πάτρα –εξ αυτών μάλιστα κάποιοι είναι επιχειρηματίες και εκδότες, σε ένα στιλ Μπερλουσκόνι των φτωχών.

Στο τέλος των εκλογών, μπορεί να μην υπάρχουν πολλά στοιχεία που να κεντρίζουν το κόκκινο ενδιαφέρον, θα ‘χει πλάκα να δούμε όμως αν ο ελληνομάχος Τέρενς Κουίκ ακολουθήσει το παράδειγμα της Χαράς Νικοπούλου και έρθει να εγκατασταθεί και αυτός στη Θράκη και το παραμελημένο Μέγα Δέρειο.

Διακοπή για αναρτήσεις

(σημειώσεις του καλοκαιριού)

Φέτος το καλοκαίρι για πολύ κόσμο το πρόγραμμα δεν είχε διακοπές, παρά μόνο διακοπές προγράμματος, όπως στις παλιές καρτέλες (μας συγχωρείτε για τη διακοπή) που δικαιολογούσαν τα τεχνικά προβλήματα της ερτ. Που τώρα όμως έγινε τσεβδή (εδτ) κι εκσυγχρονίστηκε, για να εκπέμπει μαύρο ή ασπρόμαυρο ρετρό χωρίς διακοπή.

Αυτά όμως τα λένε οι κομμουνιστές, που δε διέκοψαν το πρόγραμμα του 902 για να τον πουλήσουν. Και πρέπει να τους στείλουμε γρήγορα για διακοπές στο γνωστό αρχιπέλαγος με το νέο παρθενώνα, ή στην κούβα του κάστρο με τις δωρεάν διακοπές ρεύματος για όλους –όχι όπως εδώ, που τις κάνουν μόνο στη σαντορίνη-, το τελευταίο κάστρο –που ίσως αλωθεί από μέσα, αν δεν προσέξουνε οι σφοι τις μεταρρυθμίσεις- και τελευταία σοβιετική γωνιά του πλανήτη, μαζί με την χώρα μας βεβαίως-βεβαίως, αν πιστέψουμε την κυρίαρχη προπαγάνδα.

Και δεν το λέει μόνο η επάρατος δεξιά αυτό το τελευταίο. Είναι κι ο αριστερός αλέξης που λέει για την τσεβδή δημόσια τηλεόραση πως (του) θυμίζει σοβιετική αισθητική του 70’ και του 80’. Γι’ αυτό μάλλον αντέγραψε και το σήμα της σοβιετικής τηλεόρασης από τα χρόνια του σημαδεμένου γκόρμπι, δικαιώνοντας τον αιώνιο πάγκαλο που τη θεωρεί κομμουνιστική. Μα ποιο σοβιέτ κυβερνά επιτέλους αυτόν τον τόπο με τα μεγάλα σοσιαλιστικά μυαλά, που συναντιούνται;

Οι διακοπές αφορούν βασικά το δικαίωμά μας –όχι στην τεμπελιά, όπως το σατίριζε ο γαμπρός του μαρξ αλλά- στην προσωρινή διακοπή-αποχή από το προτσές της παραγωγής, για να ξεκουραστούμε και να συνεχίσουμε να είμαστε αποδοτικοί. Αλλά το προτσές της ταξικής πάλης που συνδέεται άμεσα με το πρώτο κι αναπαράγεται αδιάκοπα απ’ αυτό, δε σταματά ποτέ. Και στους χαλεπούς καιρούς της κρίσης και της αντεπανάστασης, με τους αρνητικούς συσχετισμούς διεθνώς, οι διακοπές γίνονται από δικαίωμα, που το ασκεί ο καθένας περίπου όποτε θέλει κατ’ επιλογήν του, σε άδεια άνευ αποδοχών για τις μέρες που κλείνει η επιχείρηση, ή σε υποχρεωτική άδεια διαρκείας για τους απολυμένους και τους άνεργους, που έχουν όλο τον χρόνο καλοκαίρι (μόνο οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν) αλλά στην τσέπη βαρυχειμωνιά. Κι όχι επίδομα δε σου δίνουν, αλλά στο τέλος η κάρτα ανεργίας θα χρησιμεύει όπως οι καρτέλες της τηλεόρασης, για να γράφουμε κάτι απολογητικό, με συγχωρείτε που περιμένω να φάω από τα έτοιμα των άλλων, είμαι άχρηστος, και να παίρνουμε την ευθύνη πάνω μας. Εξάλλου όποιος θέλει δουλειά, βρίσκει.

Κι έτσι από τα μπάνια του λαού που λέγαμε την εποχή (της κατά φαντασίαν επικράτησης) των μη προνομιούχων, οι διακοπές έφτασαν σήμερα να είναι ακριβό σπορ για λίγους και προνομιούχους. Κι αν σε παίρνει ακόμα να το εξασκείς –έστω και για λίγες μέρες- σε πιάνουν οι τύψεις για αυτούς που μένουν πίσω.

Το καλοκαίρι λοιπόν δεν είναι ακριβώς μια εποχή χωρίς ειδήσεις –όπως αποδεικνύει κι η πώληση του 902, άλλωστε. Αλλά θα κινηθούμε για λίγο ακόμα σε χαλαρούς ρυθμούς, εστιάζοντας στο θέμα των διακοπών, κι αφήνοντας την επικαιρότητα για κάποια επόμενη ανάρτηση.

Τα κορυφαία αποσπάσματα σχετικά με το θέμα μπορεί να τα βρει κανείς διάσπαρτα στο έργο των κλασικών. Πχ στον αστερίξ, για τα ψώνια τους πρωτευουσιάνους (λουτετιανούς), που εκστρατεύουν μαζικά στην ύπαιθρο για να βρουν ηρεμία σε φριχτά μποτιλιαρισμένους δρόμους και παραλίες πατείς με πατώ σε –όπως ακριβώς και σήμερα. Αλλά και για τον κυριολεκτικό χαρακτήρα που παίρνουν αυτές οι εκστρατείες στο μικρό νικόλα, όταν η οικογένειά του μαζεύει τα… απολύτως απαραίτητα για τις διακοπές και καταλήγει να συγκεντρώνει όσα χρειάζεται ένας στρατιωτικός λόχος. Συνεπώς μην παρεξηγείτε τις μάνες (του λόχου) που καμιά φορά φωνάζουν σα λοχαγοί, για να κρατήσουν τον έλεγχο και παίρνουν το ρόλο τους πιο σοβαρά απ’ όσο πρέπει. Στο κάτω-κάτω της γραφής κρατάνε τις περισσότερες αγγαρείες για τον εαυτό τους.

Τι άλλα συμπεράσματα βγαίνουν κατά την περίοδο των διακοπών;

Καταρχάς πως οι τουρίστες είναι βλάκες με περικεφαλαία. Κι αυτό δεν είναι δική μου άποψη. Είναι η επίσημη γραμμή κι η βασική κατεύθυνση στην αντίληψη της χώρας για το είδος του τουρισμού και τους τουρίστες που θέλουμε. Λοβοτομημένους καταναλωτές, που τα σκάνε χοντρά και τους πιάνουμε κορόιδα.  Που ενθουσιάζονται με το ψεύτικο και αφόρητα στερεότυπο φολκλόρ «mousaka, souvlaki, bouzoyki» που τους πουλάμε, πηγαίνουν σαν κοπάδι πρόβατα στα μέρη και τα (μεγάλα) μαγαζιά που τους στέλνουμε και φωνάζουν εκστασιασμένοι opa σε μοναδικές στιγμές ευτυχίας.

Με αυτή την έννοια, αν το παμε καταστρέφει τον τουρισμό, όπως λέει ο αστικός μύθος –που αν δε συμφωνεί με τα γεγονότα, όπως το πρόσφατο μπλακ άουτ στη σαντορίνη, τόσο το χειρότερο γι’ αυτά- στην πραγματικότητα αποτελεί, εκτός των άλλων, μέτωπο κατά της οργανωμένης βλακείας. Κι αυτός είναι ο βασικός λόγος που συγκεντρώνει τη μήνη όλων των ηλιθίων. Και αν –όπως μας λέει ο κάρολος- ο καπιταλισμός δεν είναι παρά το σύστημα της γενικευμένης εμπορευματικής παραγωγής, που διεισδύει σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας, τότε η (αντικαπιταλιστική) πάλη των κομμουνιστών είναι ένα μέτωπο ενάντια στην αποξένωση, που καθιστά τους ανθρώπους εμπορεύματα κι αλλοτριώνει τις μεταξύ τους σχέσεις στο επίπεδο της τυπικής συναλλαγής. Χτίζει παραθαλάσσια τουριστικά εκτρώματα κι οικισμούς φαντάσματα, που νεκρώνουν τον χειμώνα, καταστρέφει κάθε γνήσιο γραφικό στοιχείο στα τουριστικά θέρετρα, διαμορφώνει μαζικά μικροαστικές συνειδήσεις που κυνηγούν το εύκολο κέρδος και κάνουν ευρώ τα μάτια τους στη θέα των ξένων, καθιστώντας τον περιβόητο ξένιο δία μια κερδοφόρα μπίζνα.

Ίσως σε κάποιους φαίνονται γραφικά αυτά που λέμε. Αλλά αν μας θεωρούσαν όντως γραφικούς και ακίνδυνους, θα μας είχαν εντάξει στο παιχνίδι, ως ένα ακόμα αξιοθέατο της ελληνικής πολιτικής σκηνής για τους τουρίστες από το εξωτερικό.

Όπως συμβαίνει δηλ, με τελείως διαφορετικό τρόπο, σε κάποια χωριά της κατακόκκινης θάσου –που ήταν και καταπράσινη, πριν τη βάλουν στο μάτι και την ξανακατακάψουν. Αν πας στην καλλιράχη πχ όπου είναι η εστία της πυρκαγιάς –κι όπου είχε πρόσφατα η οργάνωση μια προφεστιβαλική- αυτά που θα δεις με μια σύντομη βόλτα είναι: η πλατεία του χωριού, η εκκλησία, το καφενείο και… τα γραφεία της τοπικής κόβας του κκε, σε περίοπτη θέση. {Υπάρχει βέβαια κι ένα μνημείο για τους πεσόντες υπέρ πατρίδας το 49’, που δεν ξέρεις αν το ‘βαλε το κράτος για να τσατίσει τους ντόπιους, ή μήπως το αντίστροφο, να το ‘βαλαν δηλ οι κάτοικοι για τους δικούς μας, όταν άλλαξαν κάπως τα κόζια με τη μεταπολίτευση). Αυτό συμβαίνει και σε άλλα χωριά του νησιού, όπου στην κυριολεξία η μόνη ζωτική δύναμη, που υπάρχει και κινείται –με πραγματικούς κι όχι εκλογικούς όρους- είναι το κόμμα, που αποτελεί την αυτονόητη επιλογή για κάθε ζωντανό κι ανήσυχο στοιχείο.

Με βάση τα προηγούμενα, κάποιες αντιμνημονιακές ψυχές αναπτύσσουν ενίοτε έναν αυθόρμητο «αντιιμπεριαλισμό» για τους κουτόφραγκους, που δεν ξέρουν να ζουν και ορέγονται τα προκάτ «παραδοσιακά» εδέσματα που τους σερβίρουν ή τις μέτριες πολυσύχναστες παραλίες, γιατί ούτε αυτά δεν έχουν στα μέρη τους οι καημένοι. Γρήγορα όμως βλέπεις πως κι ο έλληνας έχει εθιστεί στην κακογουστιά και κάνει τα ίδια και χειρότερα, όταν τον παίρνει –από οικονομικής άποψης, γιατί τώρα τον παίρνει από γενικότερης άποψης, οπότε δεν του περισσεύουν τόσα λεφτά για σπατάλες και περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα: πχ τατουάζ για την παραλία, ή το υδρομασάζ με τα ψαράκια που σου τρώνε τα νεκρά κύτταρα από τα πόδια. Βέβαια όλο και λιγότερες ελληνικές οικογένειες πάνε σήμερα διακοπές, αλλά αναπτύσσεται τουλάχιστον ο ελληνικός τουρισμός, οπότε ας μην είμαστε μίζεροι, απαξιώνοντας αυτό το σπουδαίο κυβερνητικό success story.

Μια πιο ειδική μορφή «αντιιμπεριαλισμού» είναι να συνταχθείς με την οακκε και το αντι-ρωσικό μπλοκ ενάντια στα στίφη του ξανθού γένους από το πρώην ανατολικό μπλοκ (με την ευρύτερη έννοια αν συμπεριλάβουμε και τους γιούγκους) που κατακλύζουν κάθε γωνιά του αιγαίου –και όχι μόνο. Και για τα οποία ο χρόνος κι η εξέλιξη μοιάζουν να έχουν σταματήσει στη δεκαετία με τις βάτες, από την οποία δανείζονται με πάθος τα πιο καλτ αισθητικά της στοιχεία –ούτε καν αυτά που εννοεί ο τσίπρας. Αν κάποιος θέλει να δει λοιπόν σε προχωρημένη μορφή την παρακμή της περεστρόικα, 25 χρόνια μετά, το καλοκαίρι προσφέρεται για κοινωνιολογική παρατήρηση και χρήσιμα συμπεράσματα. Κι αν απορήσει κανείς πώς κατάφεραν αυτοί οι λαοί να οικοδομήσουν για κάποια χρόνια μια ανώτερη κοινωνία, ας μην ξεχνά πως το δείγμα που φτάνει σε εμάς δεν είναι ακριβώς αντιπροσωπευτικό για το σύνολο του πληθυσμού, παρά μόνο για την αστική παρακμή.

Υπάρχουν επίσης και τα διαχρονικά υπαρξιακά ερωτήματα των διακοπών, του τύπου:

Μήπως έχεις γεράσει για να πηγαίνεις πια σε κάμπινγκ; Ή γερνάς ακριβώς όταν/επειδή δεν πηγαίνεις; Είχε δίκιο άραγε ο ηρώδης που εξόντωσε τα νήπια κι όλους τους μικρούς ούννους που σε ενοχλούν στην παραλία; Ή έπρεπε να ‘χει σκοτώσει τους γονείς τους που τα μεγάλωσαν έτσι; Κι είναι λογικό να βλέπεις τα ίδια άτομα (σφους) χειμώνα-καλοκαίρι και να μην αλλάζεις παραστάσεις –έστω για λίγες μέρες; Ή αυτό είναι δείγμα υγείας σε σχέση με άλλες παρέες που μεγαλώνουν –ηλικιακά- και χάνονται στις οικογένειες που φτιάχνουν στην πορεία; Κι υπάρχει κάποια λογική αντίφαση όταν παλεύεις να μην καταργηθεί ο κουτσουρεμένος κοινωνικός τουρισμός, ενώ εσύ λανσάρεις ένα είδος αντικοινωνικού τουρισμού, μακριά από πολυσύχναστα θέρετρα και παραλίες; Ή είναι διαλεκτικά δεμένα μεταξύ τους;

Κι οι απαντήσεις πρέπει να δένουν πάντα με κάποιο ιδεολογικό υπόβαθρο, για να νομιμοποιούνται στη συνείδησή σου και να τις αποδέχεσαι βς κατευθυντήριες γραμμές. Αν και συνήθως έρχονται εκ των υστέρων, ως απολογητική, να δικαιολογήσουν θεωρητικά την πράξη και τις προτιμήσεις σου. Για αυτά όμως έχουμε καλοκαίρια μπροστά μας να τα αναλύσουμε.

Το επιμύθιο μας το δίνουν τα αρχέγονα ένστικτα που ξυπνά η θάλασσα κι η επιστροφή στη φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Μες στο νερό δεν υπάρχουν ταξικές διακρίσεις μεταξύ αδύνατων κι απλώς εύσωμων, δυσκίνητων κι ευκίνητων, γέρων και μωρών, φελλών κι έξυπνων. Όλοι επιπλέουν και όλοι αφήνονται στο χάδι της θάλασσας που παίρνει τον καθένα μας και τον κάνει καλύτερο άνθρωπο, όπως περίπου ο κομμουνισμός. Σγουραίνει τα μαλλιά, γραμμώνει τους μύες, μαυρίζει το κορμί, κάνει μπάσα τη φωνή, χαλαρώνει τα νεύρα, ξεκουράζει το μάτι και το αυτί, ταξιδεύει το νου.

Ε κι αν σε αυτή τη μεγάλη υπόθεση, τα κάνουμε μούσκεμα στη διαδρομή και πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό, σε ένα αρχιπέλαγος ή σε μια λαοθάλασσα που μας ακολουθεί κι έχει απαιτήσεις να τη βγάλουμε στη γη της επαγγελίας, δεν πειράζει. Η ιθάκη θα ‘ναι πάντα εκεί και θα μας περιμένει, πλούσια όσο κι οι γνώσεις από τα λάθη μας, που κερδίζουμε στη διάρκεια του ταξιδιού.

Επίλογος με θεματικές μουσικές επιλογές, ως μια μικρή ωδή στην εποχή του καλοκαιριού και σε αυτήν που κόλλησαν οι ανατολικοί και σημάδεψε τα παιδικά μας χρόνια.