Al het goede voor 2013

De kerst was heel gezellig en in alle opzichten geslaagd. Zoonlief bleef nog even hier en ging vrijdagmiddag weer terug naar zijn huis. Daarna deden wij boodschappen en kocht ik drie klavertjes-vier in pot. Een traditie. Twee om cadeau te doen en eentje voor ons zelf. Plannen had ik ook: zaterdag zou mijn lief niet thuis zijn en had ik een heerlijke vrije dag in het verschiet om - zo stelde ik het me voor - nog een klein en laatste borduurwerkje te maken in het oude jaar. Het liep allemaal anders, laat op de avond brak manlief zijn pols en zaten we een groot deel van de nacht op de spoedeisende hulp. Tegen vijven waren we weer thuis, een rode klomp gips rijker. Vandaag rende ik heen en weer tussen de kerstboom en het borduurtje. De kerstboom wordt vervroegd afgetuigd omdat ik morgen een hulpje heb om alles weer op de zolder te krijgen. Het borduurwerkje, een buideltje om handwerkspulletjes in te bewaren is sinds een kwartiertje klaar!

Op het zakje zijn allerlei gelukssymbolen geborduurd in verschillende steekjes. Het patroon komt uit het boekje Porte-Bonheur, motifs de broderie traditionelle. Morgen komt Elise met Sophietje en dan gaan we oliebollen bakken. Opa mag voorproeven en Sophie brengt altijd het eerste oliebolletje naar hem toe. Gelukkig kan opa nog wel oliebolletjes eten met één hand. Twee van de drie geluksklavertjes ben ik dan al 'kwijt', de derde is voor zoonlief.

Ik wens jullie een heel gezellige oudejaarsavond en een heel goed, gezond en mooi 2013

Af in 2012, naaldkant in je hempje

Het "Travaille" in gouden letters op mijn Souvenir heb ik goed in mijn oortjes geknoopt. Zo kon het gebeuren dat ik met een flinke eindspurt nog voor de kerst mijn lap met hemdensplitjes als "Af Produkt" kan wegstrepen van mijn lijstje.

Dit was genieten! Met als enige voorbeeld een aantal foto's in een oude Handwerken zonder grenzen over het Stickmustermuseum in Celle ben ik aan de slag gegaan met de eerste beginselen van naaldkant. Op een fijn lapje linnen en met broder spécial van DMC heb ik eerst vier vierkantjes gevuld met verschillende naaldkantsteken. Ik stel me voor dat ook voor de meisjes die destijds hun hemdensplitjes oefenden, de vierkanten wat makkelijker waren dan de splitten. Eerst wordt een vierkant gat gemaakt en afgewerkt, daarna wordt er een stukje geplastificeerd karton achter geregen en kun je aan de slag met de vulsteekjes. In het museum in Celle zijn maar liefst een twaalftal van deze oefenlapjes te zien. Het wordt hoog tijd dat ik daar eens heen ga om te kijken of mijn lapje er net zo uit ziet als de oefenlapjes van die daar tentoon gesteld worden. De hemdensplitten werden geoefend als nuttig handwerk al zijn ze ook rijkelijk en fraai versierd met allerlei verschillende borduursteekjes. Het naaldkant in het split is een van de manieren om de zwakste plek van het split, daar waar de ronding van het zoompje op z'n smalst is te verstevigen. Door het naaldkant verplaats je de trekkracht die anders onderaan het split zou zijn, en waar de stof al vrij snel zou inscheuren naar boven waar er wel houvast is in de rolzoom. Het is dus niet alleen een bijzonder fraaie versiering maar bovenal een nuttige. De negen splitjes in mijn oefenlapjes kregen allemaal een ander patroontje in het naaldkant, een kroon, een initiaal, een hart,een kruis... Op die manier werd er net zoals bij merklappen gebruikelijk was, symboliek gebruikt in het handwerk.

Hier zie je nog een detail van het borduurwerk en het naaldkant. In het midden is een kransje in kruissteek geborduurd, net zoals op een aantal lappen in Celle het geval is.

Zowel links als rechts is de lap niet afgewerkt, dat valt straks netjes onder de rode stof van mijn Souvenir de ma Vie. Aan de bovenrand zitten er drie splitjes die ik straks aan een lapje tule moet vastnaaien, hoe ik dat ga doen weet ik nog niet al heb ik wel enkele ideetjes daarover. De onderzijde is recht afgewerkt met...een halsboord geborduurd met Fries witwerk en afgewerkt met een rand van 'tandjes'. Die laatste werden veel toegepast om de zoom van het linnen te beschermen tegen slijtage. Hierbij kwam het boek Letter voor Letter goed van pas. Ik heb met bijzonder veel plezier aan dit lapje gewerkt.

Af in 2012, een tulerandje voor mijn Souvenir

Alweer een af werkstukje te melden en nog eentje dat binnenkort ook klaar zal zijn.

Het frommelige lapje is een oefening in hemdensplitjes, ik schreef er eerder over. Het is bijna klaar en dan wordt het eerst gewassen voor ik het hier durf te laten zien ;) Daaronder zie je een geborduurd randje in tuledoorstopwerk.

Voor mijn Souvenir de ma Vie heb ik gekozen voor eenheid van de kantjes die tussen de afzonderlijke werkstukjes worden genaaid. Alle randen zijn geborduurd op tule. Dit randje was vrij bewerkelijk en bleef uiteindelijk liggen.

Af in 2012, merklapje op oud linnen

Dit merklapje liet ik in oktober zien onder de naam 'vakantiewerk'. Ik borduurde het grotendeels in de Elzas toen wij daar in September waren. Twee weken na teurgkomst van vakantie was het lapje klaar. Bijna dan want ik vroeg me in hetzelfde log af of ik het zou laten inlijsten of dat ik het zou afwerken met een zoompje zodat ik het nog eens mee kon nemen ter leering ende vermaeck. Ik koos voor het laatste en deed vervolgens....niets. Bij het December afmaak-plan paste het wel om ook dit lapje keurig en netjes gezoomd straks het nieuwe jaar in te laten roetsjen.

tot later!

Af in 2012, Bal en Balletje

Mijn tweede afmaakklusje in de decembermaand was aan de beide Quaker Pinball's. Pinball een zagen jullie eerder, maar die had toen nog geen lintje. Op de foto in dit log waarin ik mijn eerste balletje opgooide was het lintje er nog provisorisch met een paar speldjes tegenaan geprikt. De bal is nu een heuse Pinball geworden, compeet met lintje en lusje en ze ligt tegenwoordig lekker warm in dit wollepotje:

Balletje twee was nog niet eerder in beeld op nuttig en fraai want dat moest eerst nog gebreid. Ik nam hiervoor een ander garen van Venne, dit keer katoen in ongeveer dezelfde dikte als de zijde van balletje een. Wel nam ik de naalden nog een beetje dunner, 0.6 Een handwerkster moet zo nu en dan een sportieve uitdaging hebben, nietwaar? Al vrij snel merkte ik bij het breien dat het tweede exemplaar veel kleiner zou uitvallen dan verwacht. Ik gokte op 'een maatje' kleiner maar het werd meer dan dat

Ach, je kunt zo het verschil niet goed zien? Dan moeten we bal en balletje maar even naast elkaar leggen voor de foto

De grootste Quaker Pinball heeft een doorsnede van ongeveer vijf centimeter, de kleinste moet het met drie-en-een-halve centimeter doen. Ook voor de kleine bal vond ik een mooi plekje:

In het speldenbakje van deze antieke garenwinder.

over merkwaardige kippenbotjes en een vingerhoed

Het is al een tijdje geleden dat er in het tijdschrift van Merkwaardig een patroontje stond voor een allerliefst handwerkattribuutje. Omdat ik een essentieel onderdeeltje miste verdween het idee een beetje naar de achtergrond tot het moment dat een bevriende handwerkster mij meldde dat zij een wensbotje had bewaard van de kip die ze onlangs had gegeten. Omdat wij zelden meer een hele kip op tafel hebben sinds onze kindertjes hun eigen huis hebben vroeg ik haar of ze aan mij wilde denken als ze weer eens kip at. Niet lang daarna kreeg ik van haar een 'wishbone'. Omdat er nog steeds allerlei andere handwerkzaken om aandacht vroegen, bleef mijn botje een tijdje liggen in afwachting van het moment dat ik aan mijn kleine haakwerkje zou beginnen. Ondertussen vertrokken we in september naar de Elzas. Op een warme zonnige middag zaten wij aan de (warme) lunch, heerlijk op een terras en aten beiden een krielkipje. Halverwege de maaltijd kwam ik op mijn bordje het wensbotje tegen en vroeg mijn lief om toch vooral ook heel voorzichtig te zijn met het zijne. Zo kwam ik thuis met een tweetal heel kleine en heel fragiele wensbotjes waarvan ik hoopte dat de maat precies goed zou zijn om als houdertje voor een kindervingerhoedje te dienen. Eenmaal thuis ging ik direct aan de slag:

Hier zie je het doosje waar het vingerhoed-houdertje precies in bleek te passen.

Als je het open doet zie je dit.

en hier zie je mijn voorraad vingerhoedjes voor héél kleine vingertjes.

Even poseren voor de fotograaf: het gekregen 'grote' wensbotje naast het kleine Franse zusje (of broertje).

Het kleine doosje met inhoud stuurde ik naar de geefster van het grote wensbotje. Om die reden ligt er ook een knoopje op het doosje op de bovenste foto. In het gehaakte rozetje op het doosje staat haar naam in keurige letters geschreven. Voor mezelf maakte ik zowel het grote houdertje (eindelijk ;) als het kleintje. Zonder doosje, want daarvan had ik er maar een :)

Met dank aan merkwaardig voor dit alleraardigste patroontje. Je kunt het vinden in nummer 88 van maart 2011

A case of Indian Ink

Soms 'moet' je direct beginnen aan een project, een merklap, een ander handwerkje. Je ziet het en weet onmiddellijk: "ohhh, dit wil ik maken". Toen ik dit etuitje in Sampler & Antique Needlework Quarterly* tegenkwam was ik verkocht. Hier moest aan begonnen worden en wel zo snel mogelijk. Toevallig was er nog een stukje linnen op voorraad en een klosje geschikte zijde om mee te borduren.

Spannend was het wel, met allerlei kartonnetjes en een beschrijving die ik zo hier en daar best moeilijk vond. Uiteindelijk heb ik met gezond verstand en enige ervaring het handwerkmapje keurig in elkaar gekregen. Een hele overwinning want eigenlijk ben ik niet zo handig met kartonnagewerk. Mijn nieuwe zakdoekje wilde wel als ondergrond dienen voor dit fijne etuitje, samen met het mini-ooievaartje (het schaartje is gekocht bij haar, in de Elzas. Wat je ver haalt is fraai ;) Het etuitje is gemaakt naar een voorbeeld van Madras work. Op de eerste foto zie je daarvan een minuscuul klein pinkeepje uit begin 1800. In het been/ivoor zijn kleine ringetjes en stipjes gegraveerd die vervolgens diepzwart zijn geverfd. Het geborduurde etuitje heeft een tweetal vakjes die, net zoals bij een portemonnee, van zijflapjes zijn voorzien zodat de spulletjes er niet uitrollen.

Ook is er ruimte voor een klein schaartje, deze is al erg oud, het was ooit van mijn schoonvader die er de puntjes van zijn sigaren mee afknipte. Maar het schaartje bleek ook geschikt voor het afknippen van draadjes en daar gebruik ik het al jaren voor. Het mapje heeft ook een geborduurde rug die lekker breed is zodat er ook tussen de beide vakjes nog wat ruimte overblijft voor een klein gereedschapje. Er hoort ook nog een geborduurde pinkeep bij en ook die krijgt een plekje in het etuitje.

Het lintje vond ik in Strassbourg en voor het materiaal voor de flapjes bezocht ik onlangs met dochter en haar kleine Sophie de poppenhuis, poppen en berenbeurs. We hadden een heerlijke dag en een glunderende Sophie kreeg bij veel kramen een klein cadeautje in handen gestopt. Omdat ze zo lief kijkt, denk ik :)

*S&ANQ

Vakantiewerk

Na alle mooie quilts, de herinneringen aan WO I en een tafel vol met aankoopjes rest mij nog om jullie mijn vakantie- werkje te laten zien. Ik neem altijd voldoende dingetjes mee want stel je voor dat je vakantiewerkstukje niet wil lukken of erger nog: voortijdig af is. Wat moet je dan beginnen?

Ik zocht dus thuis naar een maagdelijk lapje linnen... nou ja, het lapje in kwestie was oud en er zaten zelfs hier en daar vlekjes en zelfs een stopje in,

deed een graai in de garendoos en ging

'en route'. Dit keer had ik mijn speciale borduurlampje meegenomen en avond aan avond en ook in de 'verloren minuutjes' tussen ontbijt en weggaan bijvoorbeeld

borduurde ik, met de blote min aan mijn zijde

aan de vele lettertjes die op mijn patroon stonden.

Letter voor letter vorderde mijn lapje, langzaam want het oude linnen was wat stug en na verloop van tijd piepte er zelfs een

vogeltje op mijn lap. Als snel gevolgd door een tweede en daarna verschenen er vrolijke mandjes met Dingen

Gisteravond borduurde ik rechtsonder de laatste steekjes van de rand. Hier nog even de hele merklap:

Nu moet ik beslissen of ik dit lapje in laat lijsten of dat ik het afwerk met een zoompje. In dat laatste geval kan ik het nog eens meenemen om aan anderen te laten zien...wat vinden jullie?

Een blote min

Het was nog aardig wat werk voor mijn Huswifje helemaal klaar was. Een Huswif heeft de vorm van een klein rolletje of mapje waar naaibenodigdheden in bewaard worden. De naam komt van housewife, huisvrouw en dat geeft meteen een van de gebruikers van zo'n rolletje aan. De eerste Huswifs dateren al uit de tijd dat er lange wereldreizen werden gemaakt; rond de 16e eeuw kregen mannen op hun zeereis van hun vrouw zo'n handig mapje mee om gedurende de lange tocht hun kleding te kunnen repareren. Ook tijdens de Civil War in Amerika (1861-1865) werden dergelijke mapjes meegegeven aan de mannen die moesten strijden in de oorlog. Deze exemplaren werden vaak gemaakt van restjes stof in patchwork. Ook vrouwen maakten graag en veel gebruik van een dergelijk opberg rolletje. Omdat er nog geen zakken in kleding waren droegen zij het mapje in een losse zak die onder hun rok werd gedragen en met een bandje om het middel werd vastgemaakt.*

Het maken van een huswif en met name dit fraaie exemplaar stond al jaren op mijn lijstje. Nu, met een badplaats aan de Côte d'Azur in het verschiet, met zeilboten, palmen en meeuwen moest ik dit wel als mijn vakantie project 2012 meenemen. Toevallig stond er ook nog "en route" op het rolletje en dat waren wij ook, 'en route en France'.

Ik was een heel eind gekomen, daar in Bandol, maar moest thuis nog alle zeilen bijzetten om ook het laatste zakje met het zeilschip af te maken.

Ook de buitenkant is rijkelijk van kruissteekjes voorzien. Echt een werkje voor zwoele zomeravonden in een Franse tuin.

Hier zie je het origineel en wie goed kijkt kan er veel verschillen in ontdekken met mijn exemplaartje. Allereerst de keuze van het linnen, ik koos voor een stukje oud linnen. Ook de kleuren paste ik aan, vooral omdat ik graag eens met handgeverfd garen wilde borduren.

Mijn lief vond dat de meermin in volle glorie op het Huswif moest prijken. Ik heb haar dus ontkleed en van volle rondingen voorzien.

Net als Margreet voegde ik een medaillonnetje toe, zij het dat ik daar een andere plek voor koos. Ik vond ter plaatse een doosje vol van deze medaillonnetjes op een Brocante, het moest zo zijn.

Ook de windroos kreeg een nieuwe look, het paarse lint van de blote min werd verlegd en geborduurd in...blauw

Ook koos ik voor een andere afwerking van het speldenrolletje. Mijn linnen was net iets te stug om het mooi te kunnen plooien dus maakte ik een los rolletje wat precies tussen de rolzoompjes past. Hierboven zie je het origineel en hieronder mijn eigen versie:

Ach, jullie hebben mijn huswif nu wel gezien toch? ik rol het op

en laat nog even de andere kant zien

Een erg leuk vakantie projectje wat net groot genoeg was om een vakantie mee te vullen. Nu weer over naar het 'gewone' werk, dat wordt een lapje voor mijn Souvenir
*bron HZG nr 152, ontwerp, finishing en tekst Margreet Beemsterboer

Een drieling en een lapje van Alice

Toen ik deze week een logje plaatste over mijn twee nieuwste handwerkjes had ik al plannetjes om daar ook een derde opbergertje voor handwerkspullen bij te maken.
Na wat tekenwerk, heel veel steekjes en daarna het opvullen van de vlakjes kon ik gisteravond dan het mapje in elkaar zetten. Het is een mooi trio zo bij elkaar:

Hier zie je het mapje nog wat beter in beeld

Het lapje met kleine knoopjes wat er onder ligt kocht ik vorige week bij de Quilthoeve toen Supergoof haar trunkshow hield. Het lapje is er ook nog in rood en daarvan heb ik inmiddels ook iets gemaakt, waarover later meer...
Eerst nog even terug naar het mapje dat natuurlijk net zoals alle andere mapjes ook een achterkant heeft

Als ondergrond voor dit alles gebruikte ik de kleine Souvenir de ma Jeunesse die ik gisteren kocht in Delft.

Gemaakt door Alice

die met prachtige en fijne steekjes deze bloemenmand borduurde rond 1900.

Het verstelwerkje is fijntjes gemerkt met A W en

dat is niet zo heel vreemd als je Alice Wustefeld heet.

Alice naaide en borduurde vooral in de nuttige handwerken

zoals deze voorbeelden laten zien maar behalve het mooie bloemenmandje zien we ook een vrij brede rand in kantkloswerk om het geheel

Een klein 'roddeltje': terwijl ik het lapje afrekende en nog een praatje maakte zei de verkoper:"zo fijn kunnen wij het niet meer tegenwoordig". "nou, maar ik wel hoor", zei ik en laat ik nou net toevallig mijn uiterst fijne lapje in Fries wit- en sneewerk bij me hebben om aan Sanny de Zoete te laten zien.
Ik geloof dat ik de aardige meneer wel overtuigd heb dat er tegenwoordig nog fijn geborduurd en gehandwerkt wordt ;)
Nog even dit op de valreep: bovenstaande Boutis werkstukjes komen uit dit boek

Ik kocht het vroig jaar in Frankrijk waar ik ook de maakster persoonlijk ontmoette, ik schreef er eerder dit logje over. Het naai'doosje' wat ik daar laat zien staat ook nog op mijn lijstje met leuke projectjes.