Posts tonen met het label Zuid-westlijn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Zuid-westlijn. Alle posts tonen
vrijdag 20 april 2012
Een paar steekjes zo hier en daar
dinsdag 17 april 2012
Verder met Fries witwerk
Vandaag ben ik heel druk bezig geweest met het overzetten van de oude logjes van weblog naar hier. Gisteren kregen ik en vele anderen bericht dat onze fotobestanden voorgoed zijn 'verdwenen'. Een slechte beurt voor uitgever Sanoma, die verantwoordlijk is voor de mislukte migratie bij Weblog.
Op acht maanden na heb ik alle tekst nu hier op Blogspot staan, daarna volgen de foto's die ik handmatig weer terug zal moeten plaatsen. Het is niet anders al moet ik wel bekennen dat ik met veel plezier de oude logjes heb teruggelezen. Dat laatste was nodig omdat er allerlei foutjes in de lettertekens zijn geslopen tijdens de migratie.
Gelukkig was er ook nog hier en daar tijd voor een steekje de afgelopen dagen.
Ik begon aan een prachtig hart op mijn Fries lapje van zeventiende eeuws linnen. Op een afbeelding die ik via Tineke Tinbergen onder ogen kreeg zag ik heb en ik heb hem vanaf een fotootje geprobeerd na te borduren. Gelukkig weet ik sinds kort wat meer over de opbouw van de diverse motieven in het Friese witwerk zodat het me zonder tekenen eigenlijk prima af ging.
Het hele lapje, niet groter dan 21 bij 32 centimeter, ziet er op dit moment zo uit als hierboven op de foto. Het wordt helemaal volgeborduurd want ook de Friese merklapjes zaten lekker vol.
Rondom het hartje komen straks nog 'krulletjes'.
Helemaal onderaan maakte ik twee letters in sneewerk. OP dit heel fijne linnen geen gemakkelijke opgave. Toch werd het in vroeger tijden ook door meisjes van een jaar of twaalf en misschien nog wel jonger op ditzelfde fijne, 28 draads linnen geborduurd.
Bovenstaand randje is niet Fries vermoedelijk al past het - vooral als het straks af is - prima bij de andere randjes die ik allemaal aan de rechterkant heb geborduurd.
Dit randje komt van een oud fragmentje wat ik ooit van Betty kreeg. Zij vond het in Frankrijk. Ik wacht even met het openknippen van de stof omdat het best teer is allemaal. Omdat ik het liefst 'in de ring' werk wordt het te kwetsbaar met al die open gaatjes
Op acht maanden na heb ik alle tekst nu hier op Blogspot staan, daarna volgen de foto's die ik handmatig weer terug zal moeten plaatsen. Het is niet anders al moet ik wel bekennen dat ik met veel plezier de oude logjes heb teruggelezen. Dat laatste was nodig omdat er allerlei foutjes in de lettertekens zijn geslopen tijdens de migratie.
Gelukkig was er ook nog hier en daar tijd voor een steekje de afgelopen dagen.
Ik begon aan een prachtig hart op mijn Fries lapje van zeventiende eeuws linnen. Op een afbeelding die ik via Tineke Tinbergen onder ogen kreeg zag ik heb en ik heb hem vanaf een fotootje geprobeerd na te borduren. Gelukkig weet ik sinds kort wat meer over de opbouw van de diverse motieven in het Friese witwerk zodat het me zonder tekenen eigenlijk prima af ging.
Het hele lapje, niet groter dan 21 bij 32 centimeter, ziet er op dit moment zo uit als hierboven op de foto. Het wordt helemaal volgeborduurd want ook de Friese merklapjes zaten lekker vol.
Rondom het hartje komen straks nog 'krulletjes'.
Helemaal onderaan maakte ik twee letters in sneewerk. OP dit heel fijne linnen geen gemakkelijke opgave. Toch werd het in vroeger tijden ook door meisjes van een jaar of twaalf en misschien nog wel jonger op ditzelfde fijne, 28 draads linnen geborduurd.
Bovenstaand randje is niet Fries vermoedelijk al past het - vooral als het straks af is - prima bij de andere randjes die ik allemaal aan de rechterkant heb geborduurd.
Dit randje komt van een oud fragmentje wat ik ooit van Betty kreeg. Zij vond het in Frankrijk. Ik wacht even met het openknippen van de stof omdat het best teer is allemaal. Omdat ik het liefst 'in de ring' werk wordt het te kwetsbaar met al die open gaatjes
zondag 8 april 2012
Bij de K
Al was er weinig tijd deze week, de handwerkuurtjes zijn goed benut. Met het boek Letter voor Letter op schoot, de foto's van dit bezoek in de aanslag en bijzondere 'hulp' van Tineke ben ik verder gegaan met het lapje in Fries wit- en sneewerk. Wat is dit leuk! Zoals ik al eerder schreef is het een heel gepruts en gepriegel op dit o zo fijne antieke linnen. Maar wat is het prachtig om te doen en heerlijk om het resultaat te zien groeien onder mijn handen.
Ik ben nu bezig met de letter K, dat had je al begrepen.
Om te laten zien hoe priegelig klein de letters zijn heb ik er een muntje van tien eurocent bij gelegd. Dat zijn heel veel steekjes op de vierkante centimeter.
Omdat het Pasen is heb ik de foto's wat groter gelaten dan gewoonlijk. Opmerkelijk is de letter H die geen streepje heeft tussen de 'stokjes' maar een 'v'. De J ontbreekt in het Friese alfabet. Gaandeweg leer ik wel veel, bijvoorbeeld hoe de letters zijn opgebouwd en inmiddels kan ik ze met enige gepuzzel ook zelf tekenen.
Ook al is er niet heel veel lege ruimte meer op mijn lapje, er zal nog wel de nodige tijd aan besteed gaan worden om het helemaal vol te krijgen.
Als het af is borduur ik een mooi randje op tule en kan het lapje in mijn souvenir. Het eerste lapje van de tweede zes meter
Ik ben nu bezig met de letter K, dat had je al begrepen.
zondag 1 april 2012
klein en kleiner
Was ik vorige week nog heel enthousiast aan het 'broddelen', de afgelopen paar dagen stonden in het teken van Het Serieuze Breiwerk. Ook al is het maar een klein dingetje, mijn breiwerkje voor 'gevorderden' is een compleet en oud patroontje van een babymutsje. In een Souvenir de ma Jeunesse tref je vaak ook miniatuur kledingstukjes aan, gebreid en soms ook genaaid. Nu was ik vorige week op visite bij een handwerkster en zag daar in een Souvenir een lief klein babymutsje. Schattig!
Toevallig vond ik bij het wat grondiger schoonmaakwerk ergens een stapeltje tijdschriften en boeken die ik ooit had weggelegd en helemaal bovenop vond ik ook een patroontje van zo'n klein mutsje.
Ik besloot direct aan de slag te gaan met DMC perlé nummer 60 en twee breinaaldjes 0.8
Ik kan jullie verzekeren dat er twee vingers redelijk gewond zijn geraakt door de scherpe breinaaldjes maar het resultaat was gisteren klaar en mocht in een sopje (vanwege de bloedvlekjes)
Om het verschil in maat te laten zien tussen een gewoon babymutsje en mijn miniatuurtje heb ik onderstaande foto gemaakt
Het voornaamste gepriegel kwam door de vorm van het mutsje. Je begint met het breien van het rozetje en daarna ga je flink meerderen voor de rest van het mutsje. Daardoor komen alle steken erg dicht en vast tegen elkaar aan op de naald te liggen. Het breipatroontje zelf was verder niet zo moeilijk.
Nu het mutsje klaar is ga ik me aan een ander priegelig werkje wijden. Ik begon ooit aan een Fries letter- en randenlapje op een klein stukje 17e eeuws linnen wat ik van Sanny de Zoete kreeg. Meer over dit lapje vind je onder: Zuid westlijn
Deze mooie lettertjes maakte ik eerder. Deze letters zijn ongeveer 5x5 centimeter in grootte, het linnen is ongeveer 28 draads.
Gisteren en vandaag ging ik verder en maakte de letters A tot en met E
Ook borduurde ik een 'hartje' in platsteek sterretjes en nu ga ik verder met de letter F waarvan ik al een klein stukje af heb.
Ook dit lapje is dus een afmaakprojekt wat straks, als het klaar is, een mooi plekje in mijn Souvenir krijgt.
Toevallig vond ik bij het wat grondiger schoonmaakwerk ergens een stapeltje tijdschriften en boeken die ik ooit had weggelegd en helemaal bovenop vond ik ook een patroontje van zo'n klein mutsje.
Ik besloot direct aan de slag te gaan met DMC perlé nummer 60 en twee breinaaldjes 0.8
Ik kan jullie verzekeren dat er twee vingers redelijk gewond zijn geraakt door de scherpe breinaaldjes maar het resultaat was gisteren klaar en mocht in een sopje (vanwege de bloedvlekjes)
Nu het mutsje klaar is ga ik me aan een ander priegelig werkje wijden. Ik begon ooit aan een Fries letter- en randenlapje op een klein stukje 17e eeuws linnen wat ik van Sanny de Zoete kreeg. Meer over dit lapje vind je onder: Zuid westlijn
Gisteren en vandaag ging ik verder en maakte de letters A tot en met E
Ook dit lapje is dus een afmaakprojekt wat straks, als het klaar is, een mooi plekje in mijn Souvenir krijgt.
dinsdag 7 juni 2011
Een onverwacht dagje uit
Het is alweer ruim twee weken geleden dat ik een workshop Falstersyning volgde via Needles4all. Het was weer een mooie lesdag, fraaie handwerken gezien en nuttige dingen geleerd om thuis zelf aan de slag te kunnen. De les werd gegeven door Tineke Tinbergen, voor velen niet onbekend.
Tijdens het oefenen van de steekjes zat Tineke naast me en vertelde over de workshops die voor het komend najaar staan gepland bij Needles4all. Een daarvan is Wit- en sneewerk waarbij met name de Friese letters in wit- en sneewerk ter sprake zullen komen. Ik vertelde Tineke over mijn eigen Friese letters op mijn zuidwestlijn lapje, hier voor het laatst in beeld en uiteraard was zij zeer benieuwd naar mijn open letters daarop.
Een paar dagen later kreeg ik een bijzonder leuke uitnodiging van Tineke: zij had de komende week een bezoek gepland aan Gieneke Arnolli, conservator textiel van het Fries Museum en vroeg zich af of ik zin had om mee te gaan?
Ook al had ik het die week heel erg druk ( vlak voor een korte vakantie) en is Leeuwarden een heel eind weg ( totale reistijd ruim zeven uur) , ik zei heel enthousiast JA. Wie laat zo'n mooie kans zomaar aan zich voorbij gaan.
Enkele dagen later meldde ik me op een station in Amsterdam vanwaar Tineke en ik verder met de auto zouden reizen naar Leeuwarden. Een prachtige tocht, mooi weer en wat was ik lang niet meer over de afsluitdijk geweest. Aan gesprekstof hadden we onderweg geen gebrek want op het gebied van handwerken delen wij vele interessen.
Het doel van ons bezoek was die stukken uit depot te bekijken waar het Fries witwerk op te zien is. Na een hartelijke begroeting en voor mij de eerste kennismaking met Gieneke gingen wij aan het werk. Gieneke aan het hare en wij daarnaast met stapels prachtige lappen voor ons waar wij al snel zeer intens de steekjes en de kennis vanaf probeerden te kijken. Zo nu en dan vulde Gieneke ons aan als wij samen overlegden over het een of ander.
er mochten foto's gemaakt worden en die foto's zijn inmiddels een prachtig bezit natuurlijk. Het is heerlijk om zoveel materiaal steeds opnieuw te kunnen bekijken.
Zo'n prachtig levensboompje bijvoorbeeld heeft een schat aan motieven in zich en is opgebouwd uit verschillende steken. Achteraf gezien was een dergelijk boompje een betere keuze geweest voor mijn eigen Friese lapje leerde ik van Gieneke en ik weet nu waarom
Mijn eigen lapje had ik meegenomen om te kijken of het zou voldoen aan de echte Friese kenmerken. Tenslotte ben ik een Hollandse zelf-prutser dus de mening van een echte Friezin met kennis van zaken is mij daarbij zeer waardevol. Mijn boompje in kruissteken, vertelde Gieneke, het zou beter hebben gepast in de Friese traditie als ik dat in platsteken had gemaakt zoals in bovenstaande levensboom. Achterafgezien was dat ook gemakkelijker geweest om te borduren want met deze zeer fijne en zeer vele kruissteekjes (het linnen is 26 draads) had ik me behoorlijk 'in de vingers gesneden'.
Hier zie je mijn lapje naast een van de vele pronkstukjes uit het museum. Het rode 'vlekje' is geen vlekje maar een prachtig en zeer fijn borduurmotiefje in rood en ecru.
Een van de door mij gemaakte letters in sneewerk en de andere 
met daartussen mijn kruissteek-levensboom. Ik heb ontzettend genoten van dit bezoek aan het Fries Museum en wil Zowel Gieneke als Tineke nogmaals hartelijk danken voor hun invitatie.
Ik kan weer vooruit met mijn lapje want naast het boek Letter voor letter heb ik nu ook de vele foto's om inspiratie uit op te doen. Misschien komt er ooit nog eens een tweede Fries lapje in witwerk van mijn hand al zal ik dan vast en zeker voor een iets minder fijn linnen kiezen. Heel misschien geef ik me ook op voor de workshop bij Tineke komend najaar, want stof om te leren is er altijd op zo'n dag, ook voor wie al heeft kennisgemaakt met de techniek.
wie meer wil lezen over Friese merklappen en hun geschiedenis kan hier menig plezierig uurtje doorbrengen.
Tijdens het oefenen van de steekjes zat Tineke naast me en vertelde over de workshops die voor het komend najaar staan gepland bij Needles4all. Een daarvan is Wit- en sneewerk waarbij met name de Friese letters in wit- en sneewerk ter sprake zullen komen. Ik vertelde Tineke over mijn eigen Friese letters op mijn zuidwestlijn lapje, hier voor het laatst in beeld en uiteraard was zij zeer benieuwd naar mijn open letters daarop.
Een paar dagen later kreeg ik een bijzonder leuke uitnodiging van Tineke: zij had de komende week een bezoek gepland aan Gieneke Arnolli, conservator textiel van het Fries Museum en vroeg zich af of ik zin had om mee te gaan?
Ook al had ik het die week heel erg druk ( vlak voor een korte vakantie) en is Leeuwarden een heel eind weg ( totale reistijd ruim zeven uur) , ik zei heel enthousiast JA. Wie laat zo'n mooie kans zomaar aan zich voorbij gaan.
Enkele dagen later meldde ik me op een station in Amsterdam vanwaar Tineke en ik verder met de auto zouden reizen naar Leeuwarden. Een prachtige tocht, mooi weer en wat was ik lang niet meer over de afsluitdijk geweest. Aan gesprekstof hadden we onderweg geen gebrek want op het gebied van handwerken delen wij vele interessen.
Het doel van ons bezoek was die stukken uit depot te bekijken waar het Fries witwerk op te zien is. Na een hartelijke begroeting en voor mij de eerste kennismaking met Gieneke gingen wij aan het werk. Gieneke aan het hare en wij daarnaast met stapels prachtige lappen voor ons waar wij al snel zeer intens de steekjes en de kennis vanaf probeerden te kijken. Zo nu en dan vulde Gieneke ons aan als wij samen overlegden over het een of ander.
Mijn eigen lapje had ik meegenomen om te kijken of het zou voldoen aan de echte Friese kenmerken. Tenslotte ben ik een Hollandse zelf-prutser dus de mening van een echte Friezin met kennis van zaken is mij daarbij zeer waardevol. Mijn boompje in kruissteken, vertelde Gieneke, het zou beter hebben gepast in de Friese traditie als ik dat in platsteken had gemaakt zoals in bovenstaande levensboom. Achterafgezien was dat ook gemakkelijker geweest om te borduren want met deze zeer fijne en zeer vele kruissteekjes (het linnen is 26 draads) had ik me behoorlijk 'in de vingers gesneden'.
Ik kan weer vooruit met mijn lapje want naast het boek Letter voor letter heb ik nu ook de vele foto's om inspiratie uit op te doen. Misschien komt er ooit nog eens een tweede Fries lapje in witwerk van mijn hand al zal ik dan vast en zeker voor een iets minder fijn linnen kiezen. Heel misschien geef ik me ook op voor de workshop bij Tineke komend najaar, want stof om te leren is er altijd op zo'n dag, ook voor wie al heeft kennisgemaakt met de techniek.
wie meer wil lezen over Friese merklappen en hun geschiedenis kan hier menig plezierig uurtje doorbrengen.
zondag 31 januari 2010
Zuid-westlijn, IV
Gisteren leek het een slechte grap: "ken je die van die handwerkster die naar Nijkerk wilde? Ze ging niet."
Om zeven uur liep ik door een halve centimeter vers gevallen sneeuw naar de bus die me naar Den haag zou brengen vanwaar uit ik met vriendin en auto verder zou rijden. Om kwart voor acht stond ik daar nog steeds en er hadden inmiddels al twee bussen voorbij moeten komen. Inmiddels lag er een aardig pak sneeuw, er was niet gestrooid en de weinige auto’s die voorbij kwamen hadden moeite de bocht goed te nemen op de rotonde. In overleg besloten we de reis niet te ondernemen.
Vandaag ben ik gelukkig mijn eigen chauffeur en het boemeltje naar het zuiden staat voor. Stap lekker in, het is heerlijk warm binnen en reis een stukje mee met Dijn en mij.
Een kleine samenvatting van het voorgaande: Dijn en ik maken allebei een eigen lap, Dijn een grote, die ze vol strooit met prachtige motieven en schitterende kleuren. Ik heb een heel oud linnen lapje, een krijgertje van Sanny de Zoete die me ruimhartig een stukje van haar 17e eeuwse laken afstond. Op dit kleine en zeer fijne lapje ( 20 cm breed en 33 cm in hoogte) borduur ik met dun zijden garen mijn patroontjes. Het zoompje aan de bovenrand is authentiek 17e eeuws, het mijne aan de onderrand is naar dit voorbeeld nagemaakt.
Wat de samenhang is tussen onze beide lappen, is aan jullie alhoewel ik vast kan verklappen dat enkele handwerksters dat allang begrepen hebben.
Omdat ik mijn lapje op de tentoonstelling wil leggen bij de andere Souvenir-lapjes heb ik er de afgelopen tijd wat harder aan gewerkt dan Dijn. Komende twee maanden haalt zij de "schade" vast weer ruimschoots in.
Ik ben inmiddels wel daar aan gekomen waar het mij uiteindelijk om te doen was: de prachtige opengewerkte letters aan de onderzijde van het lapje. De lap is nog lang niet af, maar dat geeft niet. Een dergelijk werkstukje maak je nu eenmaal niet in een paar weken of maanden.
Dit is hoe het lapje er nu uit ziet:
Ik borduurde rechts nog wat randjes. Achter de schermen kreeg ik de vraag of ik niet wat randjes met krulletjes aan mijn lap moest toevoegen. Omdat de krulletjes (ze zitten ook bij de letters onderaan) bij het onderwerp horen heb ik het tweede randje daarmee versierd. Daaronder komt nog een bredere rand met platsteken en nestelgaatjes en dan een randje in wording:
Van een motief heb ik de hokjes al opengeknipt en met spijltjes versierd. De andere zullen nog volgen.
Of dit randje precies aan de "criteria" voldoet weet ik niet, maar ik wilde hem toch graag in het lapje.
Ik kreeg namelijk van haar een jaar geleden een oud fragmentje toegestuurd, bijzonder lief en zeer gewaardeerd. Een van beide randjes op dat lapje besloot ik in mijn eigen sampler toe te passen. Het was nog een heel gepuzzel om een randje op zo’n vaak gewassen stukje linnen om te zetten in een bruikbaar patroontje.
links zie je het oude fragment, rechts het "nieuwe" lapje. Het oude lapje is zelfs nog wat fijner!
En dan zijn we alweer aan de onderrand van het witwerklapje aangekomen.
Op 6 cm hoogte over de hele breedte een levensboom (hij is nog niet af) met aan weerskanten een letter. Mijn letters.
Aan het levensboompje heb ik weken geborduurd, het is zo fijn en zo moeilijk om dit uit te tellen dat ik het niet heel lang volhoudt per borduur-sessie. Per vierkante cm zitten er ongeveer 169 kruisjes en het is een flink boompje ;)
De beide letters waren een feestje. Randje voor randje worden ze opgebouwd en als alles klopt mag je voorzichtig draadjes gaan knippen.
Er was niet heel veel weg te knippen, de hokjes zijn niet groter dan twee bij drie millimeter aan de binnenzijde, maar open moesten ze, om daarna weer met gefestonneerde spijltjes te worden gevuld. Ik ben er wel trots op eerlijk gezegd.
de letter M en de K
Vanavond werk ik het lapje af zodat het in de vitrine kan en ook ga ik dan op bezoek bij Dijn om haar Zuidwest-lap te bewonderen. Het boemeltje komt daar pas na achten aan volgens ons dienstrooster dus je moet nog even geduld hebben, net als ik :)
41 Reacties
Om zeven uur liep ik door een halve centimeter vers gevallen sneeuw naar de bus die me naar Den haag zou brengen vanwaar uit ik met vriendin en auto verder zou rijden. Om kwart voor acht stond ik daar nog steeds en er hadden inmiddels al twee bussen voorbij moeten komen. Inmiddels lag er een aardig pak sneeuw, er was niet gestrooid en de weinige auto’s die voorbij kwamen hadden moeite de bocht goed te nemen op de rotonde. In overleg besloten we de reis niet te ondernemen.
Vandaag ben ik gelukkig mijn eigen chauffeur en het boemeltje naar het zuiden staat voor. Stap lekker in, het is heerlijk warm binnen en reis een stukje mee met Dijn en mij.
Een kleine samenvatting van het voorgaande: Dijn en ik maken allebei een eigen lap, Dijn een grote, die ze vol strooit met prachtige motieven en schitterende kleuren. Ik heb een heel oud linnen lapje, een krijgertje van Sanny de Zoete die me ruimhartig een stukje van haar 17e eeuwse laken afstond. Op dit kleine en zeer fijne lapje ( 20 cm breed en 33 cm in hoogte) borduur ik met dun zijden garen mijn patroontjes. Het zoompje aan de bovenrand is authentiek 17e eeuws, het mijne aan de onderrand is naar dit voorbeeld nagemaakt.
Wat de samenhang is tussen onze beide lappen, is aan jullie alhoewel ik vast kan verklappen dat enkele handwerksters dat allang begrepen hebben.
Omdat ik mijn lapje op de tentoonstelling wil leggen bij de andere Souvenir-lapjes heb ik er de afgelopen tijd wat harder aan gewerkt dan Dijn. Komende twee maanden haalt zij de "schade" vast weer ruimschoots in.
Ik ben inmiddels wel daar aan gekomen waar het mij uiteindelijk om te doen was: de prachtige opengewerkte letters aan de onderzijde van het lapje. De lap is nog lang niet af, maar dat geeft niet. Een dergelijk werkstukje maak je nu eenmaal niet in een paar weken of maanden.
Dit is hoe het lapje er nu uit ziet:
Ik borduurde rechts nog wat randjes. Achter de schermen kreeg ik de vraag of ik niet wat randjes met krulletjes aan mijn lap moest toevoegen. Omdat de krulletjes (ze zitten ook bij de letters onderaan) bij het onderwerp horen heb ik het tweede randje daarmee versierd. Daaronder komt nog een bredere rand met platsteken en nestelgaatjes en dan een randje in wording:
Van een motief heb ik de hokjes al opengeknipt en met spijltjes versierd. De andere zullen nog volgen.
Of dit randje precies aan de "criteria" voldoet weet ik niet, maar ik wilde hem toch graag in het lapje.
Ik kreeg namelijk van haar een jaar geleden een oud fragmentje toegestuurd, bijzonder lief en zeer gewaardeerd. Een van beide randjes op dat lapje besloot ik in mijn eigen sampler toe te passen. Het was nog een heel gepuzzel om een randje op zo’n vaak gewassen stukje linnen om te zetten in een bruikbaar patroontje.
links zie je het oude fragment, rechts het "nieuwe" lapje. Het oude lapje is zelfs nog wat fijner!
En dan zijn we alweer aan de onderrand van het witwerklapje aangekomen.
Op 6 cm hoogte over de hele breedte een levensboom (hij is nog niet af) met aan weerskanten een letter. Mijn letters.
Aan het levensboompje heb ik weken geborduurd, het is zo fijn en zo moeilijk om dit uit te tellen dat ik het niet heel lang volhoudt per borduur-sessie. Per vierkante cm zitten er ongeveer 169 kruisjes en het is een flink boompje ;)
De beide letters waren een feestje. Randje voor randje worden ze opgebouwd en als alles klopt mag je voorzichtig draadjes gaan knippen.
Er was niet heel veel weg te knippen, de hokjes zijn niet groter dan twee bij drie millimeter aan de binnenzijde, maar open moesten ze, om daarna weer met gefestonneerde spijltjes te worden gevuld. Ik ben er wel trots op eerlijk gezegd.
de letter M en de K
Vanavond werk ik het lapje af zodat het in de vitrine kan en ook ga ik dan op bezoek bij Dijn om haar Zuidwest-lap te bewonderen. Het boemeltje komt daar pas na achten aan volgens ons dienstrooster dus je moet nog even geduld hebben, net als ik :)
41 Reacties
dinsdag 20 oktober 2009
Zuid-westlijn III,bis
De Zuid-west lijn is vanmorgen vroeg van station Zuid vertrokken en kwam rond het middaguur hier in West aan. Na een verrukkelijk praatje over strooigoed, perkament en wolkjes van dit en van dat raakte Dijn op een zijspoor en belandde uiteindelijk in Sas van Tas, een allerliefst dorpje aan Het Zijspoor. Al keuvelend over chocoladelapjes, (ik denk eigenlijk dat ze chocoladeletters bedoelde ) behandelde ze ook nog even en passant de huidige bankcrisis om vervolgens nog steeds niet geheel uitgekletst hier in West te verschijnen.
Werk aan de winkel voor nuttig en fraai want ook hier moet verhaal gehaald worden.
Is het bij Dijn allemaal volstrekt zichtbaar en duidelijk ondanks de rookpluimen die ze over haar lapje rond blies, bij mij is het – hoe kan het ook anders brilletje op en neus tegen het scherm.
Laten we beginnen:
Al helemaal in de zakdoekensfeer begon ik me af te vragen of al mijn gepruts eigenlijk wel zichtbaar was en of het geheel niet gewoon op een maagdelijk wit zakdoekje leek.
Zie je het voor je? Uren werk en dan heb je DIT:
Ik heb namelijk drie manieren van kijken: met brilletje zie ik auto’s en stoomtreinen en zo, zet ik het brilletje af dan zie ik prutserig kleine dingetjes van dichtbij en dan is er nog de loep die ik gebruik voor fijn borduurwerk zoals dit waardoor ik ineens draadjes kan tellen op mijn kleine lapje. Zet ik dan de bril weer op dan zie ik... juist, een zakdoekje.
Lange tijd heb ik dus gedacht dat ik voor niets bezig was, en achteloos borduurde ik NOP op mijn lapje
en zie: NOP kon ik best zien, desnoods met bril en blij borduurde ik er nog een sterretje naast.
Ach ja, dat sterretje, zo heel gewoontjes toen het af was, klein strijkje erover en plots begon het te stralen naar me; het glimt en twee overliggende zijden krijgen door de lichtinval een andere kleur wit dan de andere twee zijden, zo leuk!
Met het sterretje was mijn rijtje vol en mocht ik een ander alfabet opzoeken voor de volgende rij letters.
Het werden deze twee en er komen nog een of twee letters naast:
ach, je hebt ze niet goed kunnen zien?
even dichterbij komen dan:
zo, dat is beter. Halverwege het rijtje van de R en de S kreeg ik opeens zin, nee niet in chocolade maar in het onderdeeltje waar het mij uiteindelijk om begonnen was. Het is nog maar een pril beginnetje van een levensboom en mijn initialen:
ach, het is toch eigenlijk net een zakdoekje ;)
Er zijn weer nieuwe kansen om uit Dijns tweetal en mijn unicum een algemeen idee te ontwaren: waar leidt de Zuid-west-lijn ons uiteindelijk naartoe?
Ik moet eerlijk bekennen dat het al geraden is en geraden is dan eigenlijk niet het goede woord. Jeltsje mailde mij kort na het vorige Zuid-west-lijnverhaal dat ze wel wist waar ik mee bezig was. Zij en haar (Friese) handwerkvriendinnen zijn namelijk met een dergelijk project bezig. We mailden wat over en weer en ze stuurde foto’s van haar lap op. Erg leuk en zeer gewaardeerd, dat zijn voor mij ook de pareltjes van mijn weblogjaren, zulke leuke en inspirerende contacten.
Ik geniet ook heel erg van de vele leuke reacties op mijn vorig logje, meedoen kan tot zondag
23 Reacties
Werk aan de winkel voor nuttig en fraai want ook hier moet verhaal gehaald worden.
Is het bij Dijn allemaal volstrekt zichtbaar en duidelijk ondanks de rookpluimen die ze over haar lapje rond blies, bij mij is het – hoe kan het ook anders brilletje op en neus tegen het scherm.
Laten we beginnen:
Al helemaal in de zakdoekensfeer begon ik me af te vragen of al mijn gepruts eigenlijk wel zichtbaar was en of het geheel niet gewoon op een maagdelijk wit zakdoekje leek.
Zie je het voor je? Uren werk en dan heb je DIT:
Ik heb namelijk drie manieren van kijken: met brilletje zie ik auto’s en stoomtreinen en zo, zet ik het brilletje af dan zie ik prutserig kleine dingetjes van dichtbij en dan is er nog de loep die ik gebruik voor fijn borduurwerk zoals dit waardoor ik ineens draadjes kan tellen op mijn kleine lapje. Zet ik dan de bril weer op dan zie ik... juist, een zakdoekje.
Lange tijd heb ik dus gedacht dat ik voor niets bezig was, en achteloos borduurde ik NOP op mijn lapje
en zie: NOP kon ik best zien, desnoods met bril en blij borduurde ik er nog een sterretje naast.
Ach ja, dat sterretje, zo heel gewoontjes toen het af was, klein strijkje erover en plots begon het te stralen naar me; het glimt en twee overliggende zijden krijgen door de lichtinval een andere kleur wit dan de andere twee zijden, zo leuk!
Met het sterretje was mijn rijtje vol en mocht ik een ander alfabet opzoeken voor de volgende rij letters.
Het werden deze twee en er komen nog een of twee letters naast:
ach, je hebt ze niet goed kunnen zien?
even dichterbij komen dan:
zo, dat is beter. Halverwege het rijtje van de R en de S kreeg ik opeens zin, nee niet in chocolade maar in het onderdeeltje waar het mij uiteindelijk om begonnen was. Het is nog maar een pril beginnetje van een levensboom en mijn initialen:
ach, het is toch eigenlijk net een zakdoekje ;)
Er zijn weer nieuwe kansen om uit Dijns tweetal en mijn unicum een algemeen idee te ontwaren: waar leidt de Zuid-west-lijn ons uiteindelijk naartoe?
Ik moet eerlijk bekennen dat het al geraden is en geraden is dan eigenlijk niet het goede woord. Jeltsje mailde mij kort na het vorige Zuid-west-lijnverhaal dat ze wel wist waar ik mee bezig was. Zij en haar (Friese) handwerkvriendinnen zijn namelijk met een dergelijk project bezig. We mailden wat over en weer en ze stuurde foto’s van haar lap op. Erg leuk en zeer gewaardeerd, dat zijn voor mij ook de pareltjes van mijn weblogjaren, zulke leuke en inspirerende contacten.
Ik geniet ook heel erg van de vele leuke reacties op mijn vorig logje, meedoen kan tot zondag
23 Reacties
maandag 3 augustus 2009
Zuid-westlijn, II
Het is al even geleden dat Dijn en daarna ik de eerste proefjes van onze Zuid-westlijn lap en -lapje lieten zien.
Nu, na anderhalve maand is het tijd om in te stappen en een stationnetje met ons verder te reizen.
Terwijl Dijn me met enige regelmaat op het hart drukt om vooral niet te snel en niet te vaak te borduren, het is tenslotte een stoomlijntje en zij houdt er nu eenmaal van om langdurig op stationnetjes rond te hangen kostte het mij af en toe grote moeite om niet lekker door te stomen.
Soms was het ook letterlijk stomen, want wie gaat er nu met dat warme zomerse weer boven op haar kamertje onder een warme loeplamp zitten broeden ?
Maar goed, ik was net lekker op dreef om ter afleiding dan een Hedebo lap te maken, was het Hedebo-garen op. Dat betekende een kleine week wachten op nieuw garen en ondertussen frummelde ik aan de spoorlap die reuze leuk werd vond ik zelf. Een gealarmeerde Dijn kwam vervolgens per bezemsteel informeren of ik niet teveel deed daar in het westen. Ik kon mijn lapje eerlijk gezegd maar moeilijk wegleggen.
Uiteindelijk kwam wel de Hedebo lap af en – gelukkig voor Dijn- niet mijn zeventiende-eeuws linnen lapje van de Zuid-West lijn.
Het eerste deel van dit Zuid-westlijn verhaal gaat dus voornamelijk over Hoe warm ik was en hoe ver*
Ik borduur mijn lapje met een dun zijden draadje (GÜtermann zijde, op klos) en het linnen is ongeveer 28 draads ( denk ik ;)
Een patroon heb ik niet en dat betekent uren turen in een boek of twee, drie om te ontcijferen welke patroontjes ik goed genoeg kan zien op de vele foto’s.
Een Plan heb ik evenmin dus het is vooral een kwestie van proberen of er kan wat ik wil, of het "historisch" een beetje verantwoord is en vooral is het een kwestie van het zoeken naar evenwicht.
Ik heb voorlopig een verdeling van 2:1 bedacht, dat wil zeggen dat er op de 21 cm breedte 14 cm is gereserveerd voor letters en rechts blijft er dan nog zo’n 7 cm over voor randjes.
Het is de bedoeling dat het lapje uiteindelijk in mijn Souvenir de ma Vie belandt
Mijn eerste rij letters bestaat uit letters in stersteken over zes draadjes. Het is een wonder dat ik daar redelijk aardig ben uitgekomen want ik zag eerlijk gezegd niet heel goed waar ik de naald in moest steken. Omdat het oud linnen is zijn de weefseldraden hier en daar een beetje "flossig" geworden door het vele wassen waardoor het soms niet duidelijk is waar de weefseldraad loopt. Ook zitten er wat onregelmatigheden in het weefsel.
Met een beetje smokkelen en wat slimmigheid heb ik de eerste rij toch tot een goed eind gebracht en daarna was het speuren naar een andere letter voor de tweede rij. De letters in stersteek zijn ongeveer 1.2 cm² groot, de eerste rij bestaat uit de letters A tot en met G
De tweede rij letters borduurde ik in platsteken over drie weefseldraadjes. Deze letters zijn iets groter, ongeveer 1.5 cm hoog en het zijn ook wat bredere letters zodat ik in de tweede rij niet verder kwam dan de letter M.
Vervolgens kwamen de randjes aan de beurt. De bovenste vier randjes zijn van verschillende breedte en geborduurd in platsteek, Holbeinsteek en een enkel stersteekje zo hier en daar.
Na het borduren van het eerste randje leek het wel aardig maar er miste iets.
Nadat ik heel even met een warm strijkijzer (en natuurlijk een dun lapje op mijn borduurwerk) in de weer was geweest ontstond er een klein wonder: het randje kreeg ineens een prachtige glans en het licht begon met het motief van het randje te "spelen".
Ik wist nu dat ik een goede keus had gemaakt met dit garen.
Na vier randjes in platsteek stapte ik over op randjes met stopwerk: draadjes uittrekken, overgebleven draadjes omwikkelen en dan volgens patroon stoppen. Bij het smalle randje komt het patroon wat minder goed uit en dus koos ik voor randje twee een wat hoger patroon.
Dit is de oogst van zes weken borduren, het gaat niet snel maar dat hoeft ook niet. Dijn gaat een enorme lap vullen en ik ben – net als jullie? – heel benieuwd wat zij ons gaat laten zien.
en om Dijn te laten weten dat ik heus, heus niet zo heel veel op mijn kerfstok lapje heb leg ik er speciaal voor haar een rolmaatje bij:
Wat zal Dijntje lekker slapen nu ;)
* wie het verhaal "Hoe warm het was en hoe ver" leest komt daar ook het handwerkattribuutje van het vorige Zuid-west lijn verhaal tegen: de plombe
46 Reacties
Nu, na anderhalve maand is het tijd om in te stappen en een stationnetje met ons verder te reizen.
Terwijl Dijn me met enige regelmaat op het hart drukt om vooral niet te snel en niet te vaak te borduren, het is tenslotte een stoomlijntje en zij houdt er nu eenmaal van om langdurig op stationnetjes rond te hangen kostte het mij af en toe grote moeite om niet lekker door te stomen.
Soms was het ook letterlijk stomen, want wie gaat er nu met dat warme zomerse weer boven op haar kamertje onder een warme loeplamp zitten broeden ?
Maar goed, ik was net lekker op dreef om ter afleiding dan een Hedebo lap te maken, was het Hedebo-garen op. Dat betekende een kleine week wachten op nieuw garen en ondertussen frummelde ik aan de spoorlap die reuze leuk werd vond ik zelf. Een gealarmeerde Dijn kwam vervolgens per bezemsteel informeren of ik niet teveel deed daar in het westen. Ik kon mijn lapje eerlijk gezegd maar moeilijk wegleggen.
Uiteindelijk kwam wel de Hedebo lap af en – gelukkig voor Dijn- niet mijn zeventiende-eeuws linnen lapje van de Zuid-West lijn.
Het eerste deel van dit Zuid-westlijn verhaal gaat dus voornamelijk over Hoe warm ik was en hoe ver*
Ik borduur mijn lapje met een dun zijden draadje (GÜtermann zijde, op klos) en het linnen is ongeveer 28 draads ( denk ik ;)
Een patroon heb ik niet en dat betekent uren turen in een boek of twee, drie om te ontcijferen welke patroontjes ik goed genoeg kan zien op de vele foto’s.
Een Plan heb ik evenmin dus het is vooral een kwestie van proberen of er kan wat ik wil, of het "historisch" een beetje verantwoord is en vooral is het een kwestie van het zoeken naar evenwicht.
Ik heb voorlopig een verdeling van 2:1 bedacht, dat wil zeggen dat er op de 21 cm breedte 14 cm is gereserveerd voor letters en rechts blijft er dan nog zo’n 7 cm over voor randjes.
Het is de bedoeling dat het lapje uiteindelijk in mijn Souvenir de ma Vie belandt
Mijn eerste rij letters bestaat uit letters in stersteken over zes draadjes. Het is een wonder dat ik daar redelijk aardig ben uitgekomen want ik zag eerlijk gezegd niet heel goed waar ik de naald in moest steken. Omdat het oud linnen is zijn de weefseldraden hier en daar een beetje "flossig" geworden door het vele wassen waardoor het soms niet duidelijk is waar de weefseldraad loopt. Ook zitten er wat onregelmatigheden in het weefsel.
Met een beetje smokkelen en wat slimmigheid heb ik de eerste rij toch tot een goed eind gebracht en daarna was het speuren naar een andere letter voor de tweede rij. De letters in stersteek zijn ongeveer 1.2 cm² groot, de eerste rij bestaat uit de letters A tot en met G
De tweede rij letters borduurde ik in platsteken over drie weefseldraadjes. Deze letters zijn iets groter, ongeveer 1.5 cm hoog en het zijn ook wat bredere letters zodat ik in de tweede rij niet verder kwam dan de letter M.
Vervolgens kwamen de randjes aan de beurt. De bovenste vier randjes zijn van verschillende breedte en geborduurd in platsteek, Holbeinsteek en een enkel stersteekje zo hier en daar.
Na het borduren van het eerste randje leek het wel aardig maar er miste iets.
Nadat ik heel even met een warm strijkijzer (en natuurlijk een dun lapje op mijn borduurwerk) in de weer was geweest ontstond er een klein wonder: het randje kreeg ineens een prachtige glans en het licht begon met het motief van het randje te "spelen".
Ik wist nu dat ik een goede keus had gemaakt met dit garen.
Na vier randjes in platsteek stapte ik over op randjes met stopwerk: draadjes uittrekken, overgebleven draadjes omwikkelen en dan volgens patroon stoppen. Bij het smalle randje komt het patroon wat minder goed uit en dus koos ik voor randje twee een wat hoger patroon.
Dit is de oogst van zes weken borduren, het gaat niet snel maar dat hoeft ook niet. Dijn gaat een enorme lap vullen en ik ben – net als jullie? – heel benieuwd wat zij ons gaat laten zien.
en om Dijn te laten weten dat ik heus, heus niet zo heel veel op mijn kerfstok lapje heb leg ik er speciaal voor haar een rolmaatje bij:
Wat zal Dijntje lekker slapen nu ;)
* wie het verhaal "Hoe warm het was en hoe ver" leest komt daar ook het handwerkattribuutje van het vorige Zuid-west lijn verhaal tegen: de plombe
46 Reacties
maandag 15 juni 2009
Zuid-westlijn, 1bis
De vroege vogels of de late nachtbrakers die al langs haar zijn geweest weten inmiddels dat Dijn en ik sinds vorig jaar op een samenborduurseltje broeden. Wij noemen het de Zuid-west-lijn en daarover rijdt ons stoomtreintje tussen haar Zuiden en mijn Westen.
Wat je meteen opvalt is het cultuurverschil: Dijn met haar ruime lap, zeg maar gerust enorme lap die ze in de loop der maanden vol borduurt met allerlei prachtige romige en kruidige couleuren. Het rijke Roomse leven zeg maar, afgezet tegen mijn zuinige 30 x 30 cm grote lapje, tweedehands ook nog.
Dijn die meteen kwistig de prachtigste letters rondstrooit en daarmee een knallend begin maakt van onze reis en ik die
inderdaad je leest het goed
vandaag haar Zoompje presenteert ;)
Ik citeer een stukje uit Dijns log:" Zuid-west-lijn. We maken ieder een eigen lap, dat wil zeggen ieder heeft een eigen invulling maar het uitgangspunt is hetzelfde. Dat uitgangspunt vertellen we lekker niet, zo gaandeweg de rit wordt het wellicht duidelijker. Ik nodig je uit te zoeken naar overeenkomsten" waarna Dijn lacht met drie onderkinnen,zo :-)))
Mijn lapje is een krijgertje. Als je een weblog hebt wordt je geregeld benaderd met allerlei vragen en verzoekjes. Meestal wordt er van mij iets verwacht maar soms is dat niet het geval. In Januari vroeg Sanny of ik wel eens op 17e eeuws linnen had geborduurd. Toen ik daarna bij haar in de winkel was voor de prijsuitrijking van de zakdoekjeswedstrijd gaf ze me een stukje van een prachtig oud stuk linnen met aan een zijkant een zelfkantje en aan de bovenkant een piepklein open zoompje. Nadat ik eerst een tijdje van het gelukkige bezit van het lapje had genoten, wat dat betreft ben ik net een hamster ;) besloot ik om dit lapje te gebruiken voor mijn Zuid-west-lijn bijdrage.
Ik keek in boeken, speurde onder een loep naar de draadjes van het zoompje en maakte een proefje. Uiteindelijk had ik na lang turen in de gaten hoe het zoompje gemaakt was en borduurde ik het na.
Het begon met het maken van een rolzoompje en dat was – zoals zo vaak in mijn handwerkleven – mijn eerste rolzoompje ooit. Niet handig om dat te oefenen met linnen, een lapje batist was wellicht eenvoudiger. Maar het lukte redelijk, vond ik zelf, Daarna moesten er draadjes getrokken voor het open zoompje en dat valt niet mee bij linnen wat al zo vaak gewassen is.
Na het zomen legde ik het lapje weg want Dijn had haar linnen nog niet binnen, de leverancier was, zonder zich bewust te zijn van de opwinding die dat bij Dijn teweeg bracht, op vakantie gegaan.
Terwijl D. voor de brievenbus op en neer liep maakte ik mijn stoplapje af en begon aan een nieuw lapje voor mijn Souvenir. (waarvan foto volgt)
Terwijl Dijn dolgelukkig aan haar inmiddels gearriveerde lapje begon was ik helemaal in de ban van het nieuwe werkje. Het is voor deze editie van De Lijn bij dat ene zoompje gebleven.
En wie niet veel heeft kan daar altijd nog een mooie foto van maken.
Je ziet dat er weinig verschil is tussen het oude zoompje en de mijne. Toch zagen mijn kritische- en Sanny’s geoefende ogen wel een klein verschil: het antieke rolzoompje is wat fijner en wat strakker dan de mijne. Sanny zette me op het spoor van de naaisteen. (zij heeft er nog een andere naam voor maar die is me even ontschoten)
Hier zie je hoe zo’n steen gebruikt wordt:
en hier wat luxere exemplaren:
de bedoeling van dit al is dat je het linnen aan de steen bevestigt met een draadje zodat je tijdens het naaien wat spanning op de stof kunt zetten.
Zonder steen is mijn zoompje ook prima gelukt en jullie mogen het best van dichter bij bekijken:
Het linnen heeft ongeveer 26 (28?) draden per cm en de zoom is gewerkt over vier draadjes. Het schijnt een vrij algemeen voorkomend zoompje geweest te zijn in die tijd.
Tegelijkertijd met Dijn en mijn’s Zuid-west lijn is er bij toeval vandaag bij Berthi over een ander lijntje naar het zuiden te lezen in haar nieuwe pronkjournaal. Zonder dat we dat van elkaar wisten kozen we deze maandag uit voor onze diverse lijntjes ;)
34 Reacties
Wat je meteen opvalt is het cultuurverschil: Dijn met haar ruime lap, zeg maar gerust enorme lap die ze in de loop der maanden vol borduurt met allerlei prachtige romige en kruidige couleuren. Het rijke Roomse leven zeg maar, afgezet tegen mijn zuinige 30 x 30 cm grote lapje, tweedehands ook nog.
Dijn die meteen kwistig de prachtigste letters rondstrooit en daarmee een knallend begin maakt van onze reis en ik die
inderdaad je leest het goed
vandaag haar Zoompje presenteert ;)
Ik citeer een stukje uit Dijns log:" Zuid-west-lijn. We maken ieder een eigen lap, dat wil zeggen ieder heeft een eigen invulling maar het uitgangspunt is hetzelfde. Dat uitgangspunt vertellen we lekker niet, zo gaandeweg de rit wordt het wellicht duidelijker. Ik nodig je uit te zoeken naar overeenkomsten" waarna Dijn lacht met drie onderkinnen,zo :-)))
Mijn lapje is een krijgertje. Als je een weblog hebt wordt je geregeld benaderd met allerlei vragen en verzoekjes. Meestal wordt er van mij iets verwacht maar soms is dat niet het geval. In Januari vroeg Sanny of ik wel eens op 17e eeuws linnen had geborduurd. Toen ik daarna bij haar in de winkel was voor de prijsuitrijking van de zakdoekjeswedstrijd gaf ze me een stukje van een prachtig oud stuk linnen met aan een zijkant een zelfkantje en aan de bovenkant een piepklein open zoompje. Nadat ik eerst een tijdje van het gelukkige bezit van het lapje had genoten, wat dat betreft ben ik net een hamster ;) besloot ik om dit lapje te gebruiken voor mijn Zuid-west-lijn bijdrage.
Ik keek in boeken, speurde onder een loep naar de draadjes van het zoompje en maakte een proefje. Uiteindelijk had ik na lang turen in de gaten hoe het zoompje gemaakt was en borduurde ik het na.
Het begon met het maken van een rolzoompje en dat was – zoals zo vaak in mijn handwerkleven – mijn eerste rolzoompje ooit. Niet handig om dat te oefenen met linnen, een lapje batist was wellicht eenvoudiger. Maar het lukte redelijk, vond ik zelf, Daarna moesten er draadjes getrokken voor het open zoompje en dat valt niet mee bij linnen wat al zo vaak gewassen is.
Na het zomen legde ik het lapje weg want Dijn had haar linnen nog niet binnen, de leverancier was, zonder zich bewust te zijn van de opwinding die dat bij Dijn teweeg bracht, op vakantie gegaan.
Terwijl D. voor de brievenbus op en neer liep maakte ik mijn stoplapje af en begon aan een nieuw lapje voor mijn Souvenir. (waarvan foto volgt)
Terwijl Dijn dolgelukkig aan haar inmiddels gearriveerde lapje begon was ik helemaal in de ban van het nieuwe werkje. Het is voor deze editie van De Lijn bij dat ene zoompje gebleven.
En wie niet veel heeft kan daar altijd nog een mooie foto van maken.
Je ziet dat er weinig verschil is tussen het oude zoompje en de mijne. Toch zagen mijn kritische- en Sanny’s geoefende ogen wel een klein verschil: het antieke rolzoompje is wat fijner en wat strakker dan de mijne. Sanny zette me op het spoor van de naaisteen. (zij heeft er nog een andere naam voor maar die is me even ontschoten)
Hier zie je hoe zo’n steen gebruikt wordt:
en hier wat luxere exemplaren:
de bedoeling van dit al is dat je het linnen aan de steen bevestigt met een draadje zodat je tijdens het naaien wat spanning op de stof kunt zetten.
Zonder steen is mijn zoompje ook prima gelukt en jullie mogen het best van dichter bij bekijken:
Het linnen heeft ongeveer 26 (28?) draden per cm en de zoom is gewerkt over vier draadjes. Het schijnt een vrij algemeen voorkomend zoompje geweest te zijn in die tijd.
Tegelijkertijd met Dijn en mijn’s Zuid-west lijn is er bij toeval vandaag bij Berthi over een ander lijntje naar het zuiden te lezen in haar nieuwe pronkjournaal. Zonder dat we dat van elkaar wisten kozen we deze maandag uit voor onze diverse lijntjes ;)
34 Reacties
Abonneren op:
Posts (Atom)