ik durf het bijna niet te zeggen.....

Ik durf het bijna niet te zeggen maar voor de tweede week op rij is het Lege Theedoek-zondag. Vanmorgen legde ik de laatste hand (= breide ik de laatste toeren) aan mijn Itse muts. De Itse muts is een gebreide muts die wel OP Marken gedragen werd, maar niet op Marken gebreid. De mutsen werden in de 19e eeuw gedragen door de mannen. Het zijn mutsen met veelkleurige, ingebreide motieven die oorspronkelijk van de Shetlandeilanden, op Marken (H)itland genoemd, kwamen. De Marker Vissers, die aangemonsterd waren op Noordzeeloggers visten ten noorden van Schotland en gingen aan land in Lerwick. Vandaar uit namen ze wanten, kousen en mutsen mee. De wintermuts, zoals mijn exemplaar, bestaat eigenlijk uit twee delen die bij het dragen in elkaar worden geschoven. De zomermuts had het gestreepte deel niet en werd dus 'enkel' gedragen, zonder muts lopen deed men niet.

Er zijn zover mij bekend (nog) geen patronen van zo'n Itse muts en daarom ben ik van de foto's die ik afgelopen zomer in het Marker museum maakte gaan breien. Alhoewel ik geen 'breister' ben is mijn opzet toch prima gelukt.

Beer was een gewillig slachtoffer om mijn mutsje te showen. Zoals je ziet is nu de binnenmuts naar binnen geslagen. Ik breide de muts op naalden nr 1 met heel dunne katoen die ik ooit op een poppen- en berenbeurs kocht. Omdat ik alle patronen zo goed mogelijk wilde laten uitkomen, dat wil zeggen: ik wilde precies evenveel keer de patroonbreedtes gebruiken als op de foto's, was breien op heel dunne naaldjes de meest logische optie. De muts krijgt een plekje in mijn pronkrol en mocht daarom niet te groot en vooral ook niet te zwaar worden. Nu er alweer een theedoek 'leeg' is, heb ik mijn DMC kleurenboekje maar weer eens te voorschijn gehaald:

Er is al een heel stuk klaar, maar er moet ook nog een heleboel werk gedaan worden.... wel heel afwisselend, de achterkanten met motieven vullen.

Lege Theedoek-zondag

Er is hier een nieuw rubriekje gestart in het nieuwe jaar: Lege Theedoek-zondag. Omdat ik de afgelopen jaren steeds druk,druk was, met een tentoonstelling en e-lessen en andere grotere handwerkzaken vielen sommige werkstukjes buiten de boot. Die bleven eenzaam en roemloos achter in stapels theedoeken in manden. Klaar om ze zo op te pakken, maar dat gebeurde niet altijd.... Eind 2015 vond ik dat daar maar eens verandering in moest komen en ik heb me een middagje vermaakt met het bestuderen van inhouden van theedoeken. Leuk! en uitermate leerzaam. Rosina Luger's 42 bonheurs, gelukjes was zo'n werkstuk, het was helemaal klaar wat betreft het borduurwerk, zelfs op enkele steken na was ook de eigen invulling klaar: een smal randje in x-steekjes over één draadje aan de bovenkant en onderaan de naam van Rosina en daaronder mijn initialen, beiden met jaartal. Wat echter ontbrak was de afwerking. Ik kocht er destijds speciaal een rolletje breed roomwit oud ripsband voor op een brocante maar het kwam er niet van om het om mijn rolletje te borduren.

Veel werk, dacht ik toen en dat bleek maar al te waar en bovendien was het niet het 'leukste' werk ;) Ik heb me er moedig doorheen geslagen de afgelopen week en nu?

Nu ben ik blij met een toonbaar rolletje. Dinsdag kwam mijn souvenirgroep bijeen en we deden - zoals gewoonlijk - "Een Werkje". Van deze was ik zo in de ban dat ik er gelijk maar een stapeltje van maakte...Japanse speldenkussentje in een erg leuke techniek....