Ben Artık Şarkı Dinlemek Değil, Şarkı Söylemek İstiyorum

Bundan 5 sene önce, yok yok 3 sene önce “böyle bir evde yaşar mısın?” diye sorsalar önce bir düşünür, sonra da muhtemelen hayır derdim. Ama son bir kaç yıldır, yaz tatili yaklaştığında ve ben tatil için yer baktığımda “neden böyle yerlerde yaşamıyoruz ki?” diyorum. Neden büyük şehirlerin beton binaları ve beton insanları arasına kendimizi sıkıştırıyoruz?

40 yaşın verdiği bıkkınlık mıdır yoksa yolun yarısını geçmiş olmanın yarattığı sona yaklaşma korkusu mudur bilmem, son yıllarda beni denizi olan köyler/kasabalar/ilçeler daha bir çekiyor. Ve ben her yaz, bi yere yerleşiyorum. Mesela bu aralar daha hiç görmeden Urla’ya yerleştim. Belki de Sığacık bilemiyorum. Seferihisar da olabilir. Şirince’nin şarapları güzelmiş, orası mı olsa? Karadenizin yaylalarını hiç görmedim. Ya gördüğümde dönmek istemezsem?

Uzunca bir süre kafaca Bodrum’da yaşamıştım. Ordan Datça’ya taşındım. Bozcaada çok pahalı olmasa belki orada kalırdım. Gölyazı hayalimdeki gibi olsaydı orada da yaşayabilirdim. Ama Trilye hayal ettiğimden de güzel çıktı. Keşke gitmişken oraya yerleşseydik. Geçen yaz Selimiye’yi gördükten sonra kalbimin bir kısmını da orada bıraktım. Ve ben oralara geri dönebilmek için Hansel ve Gretel misali; kalbimi minik kırıntılar halinde denizi, yeşili, küçük bir bahçesi, sadece insanların ve hayvanların geçebildiği sokakları olan evlerin olduğu yerlere bırakıyorum.

İstiyorum ki evlerin duvarlarından halılar değil, begonviller sarksın. İstiyorum ki sabahları otobüse değil, dolmasını yapmak için kabak çiçeği açmışken onları toplamaya yetişeyim.

Her sene ajandamın ilk sayfasına “görmek istediğim yerleri” yazıyorum. Çok şükür geçen sene çoğu nasip oldu. Bu seneki rotamızı da ajandama yazdığım yeni yerlere doğru çevirdik. Görmek nasip olur inşallah. Ama işte yıllar geçiyor ve ben artık şarkı dinlemek değil, şarkı söylemek istiyorum..

Hayaller Dedim de Aklıma Geldi

 

İlkokul kaçıncı sınıftayım hatırlamıyorum, bir öğretmenler gününde sınıftaki arkadaşlarla aramızda para toplayıp öğretmenimize üzeri tüylü şıkıdım bir terlik, bir demet de çiçek almıştık. 

Ailelerimiz bizi öğretmenimizin evinin önüne bırakıp yine aynı yerden alacaktı. Öğretmenimizin evini biliyordum, bizim eve çok yakın bir apartman dairesiydi. Öğretmenimizin kapısını çalıp bir sınıf dolusu arkadaşımla evlerinin içine girdiğimde dilimi yutacak kadar şaşırmıştım. 

Çünkü o güne kadar ilkokul öğretmenimin şato gibi bir yerde yaşadığını sanıyordum. Apartman katı ama içi şato olan bir evde.. Çünkü benim çocuk aklımda ilkokul öğretmenim, ulaşılması zor ve çizgi filmlerdeki gibi bir yerde yaşaması gereken biriydi.. Ne yalan söyleyeyim öğretmenimin bizim gibi bir evde yaşıyor olmasına üzülmüştüm.. 

                                           ♥

Yıllar geçti.. Üniversitedeyken Merkez Bankası'nda staj yapıyorum. O zamana kadar da Merkez Bankası'nı Varyemez Amca'daki gibi kapıları açınca üzerime para dökülecek, ağzına kadar para dolu bir yer sanıyordum. Büyük aklımla onun da öyle olmadığını gördüm.. 

                                           ♥

Instagram'da hayranlıkla takip ettiğim Rengigül Art & Kitchen diye bir yer var. Daha gitmeden beni kendisine hayran bırakan, keşke benim de böyle bir yerim olsa dediğim bir mekan.. Geçtiğimiz yaz Bozcaada'nın daracık sokaklarında gezerken çıktı karşıma. Dükkanın karşısındaki kedili resimden ve salıncağından tanıdım. Ben orayı kocaman verandalı bir yer sanırken, meğer küçücük ama bir o kadar sevimli bir yermiş.. Hoş, adanın kendi ne kadar ki mekanları kocaman olsun.. 

Salıncakta oturup birkaç dakikalığına da olsa sallanırken anladım ki, hayatta hiçbir şey gönlümüzde büyüttüğümüz kadar değilmiş. En bitmez sandığımız mutluluklar, en dinmez dediğimiz acılar, en ulaşılmaz gördüğümüz hayaller biz onları büyüttüğümüz kadar büyükmüş.. 

Gerçekler daha normal boyuttaymış..