Naadjes en draadjes

Naar jaarlijkse gewoonte wil ik jullie mee laten genieten van momenten die ervoor zorgden dat 2016 voor mij een mooi jaar werd. Deze foto werd genomen op de laatste avond van onze reis naar Bretagne afgelopen zomer. Mijn twee bloedjes en een geweldig mooie locatie, meer moet dat niet zijn. Ergens in het voorjaar kwam deze cutie bij ons wonen.  Intussen is hij uitgegroeid tot een wolf, maar dan wel eentje met puppy-oogjes.  Ondanks dat een hond heel wat werk met zich meebrengt (lees kapotgebeten buitenkraantje, uiteengehaalde houtstapel, hier en daar een gat in de gazon), weegt dat niet op tegen zijn onvoorwaardelijke liefde. Nogmaals een foto van mijn twee dames, hier in een spontane omhelzing. Opdracht was: doe eens lief, en dan krijg je zoiets.  Deze twee foto's horen samen, ik kon niet kiezen. Noor en Ella mochten in opdracht gaan poseren. Voor mij zijn niet alleen de foto's specia...

Muziek is een deel van mijn leven, dat liet ik jullie eerder al weten. Het grootste deel van de week pendel ik tussen muziekscholen, koorrepetities en optredens. Of beter gezegd, tussen de was, plas en de viool! Ook onze vriendenkring deelt deze passie. Stuk voor stuk schatten van mensen, allemaal met een creatief brein dat overuren draait en waaruit regelmatig iets nieuws ontspruit. En dat wil ik natuurlijk ook met jullie delen. In Dessel werd deze week Jef Van Echelpoel geboren. MNM maakte ons al de hele week warm, gisteren werd zijn eerste officiële clip voorgesteld.  Kranten en regionale tv spreken van een heus muziekfenomeen! Allemaal gemist? Niet erg, klik door e n geniet van deze Kempense rap met een knipoog! Ik lag alvast plat! Voor de vrienden: zoek en vind manlief in het clipje!

Sommigen onder jullie zullen gek worden van mijn gespam! Maar ik ben zo fier! Eerder konden jullie al lezen dat ik mag samenwerken met een een muzikaal brein. Samen met een aantal andere toffe muzikanten slaagden we erin om een leuke cd op de markt te brengen. Muziek recht uit het hart! Met de viool en de zangpartijen van mijn hand (en keel)! Omdat muziek voor iedereen toegankelijk is, kan je hem integraal vinden op het www . Zo kan iedereen meegenieten. Wil je toch liever een eigen schijfje in huis, geef me dan gerust een seintje. Er zijn slechts 300 stuks gedrukt, dus het is een echt collector's item. Vijftien euro kost al dit schoons, en ik zorg dat het bij jou geraakt. Alvast veel luisterplezier!

Vorig jaar kreeg ik een stokje, dit jaar gebruik ik geen stokje, maar maak ik een traditie. Ik grasduinde door mijn foto's en doe mijn best om de tien leukste momenten van vorig jaar voor jullie in beeld te brengen. Zusterliefde, quality-time, even stilstaan en genieten, een rustmoment in ons drukke leven, ... Meer dan eens besefte ik het afgelopen jaar dat ik het beu ben om steeds drukdrukdruk bezig te zijn. Hopelijk kunnen we in 2016 regelmatig energie opdoen tijdens zulke pauzes. Een plaats waar ik afgelopen jaar regelmatig vertoefde, de vaste repetitieplaats van Poppy Flower, steeds ontvangen worden met open armen, genieten van lekker eten en natuurlijk het maken van muziek, bij Camille thuis is het heerlijk thuiskomen. De jongste dochter, steeds een zonnetje in huis, gekend om haar Afrikaans ritme van leven en soms een beetje jaloers op haar traagheid. Deze foto werd genomen tijdens onze reis naar het Eifelgebergte afgelopen zomer, een reis waa...

 Naaien is niet mijn enigste uitlaadklep. In het verleden liet ik jullie al weten dat er hier regelmatig wat muziek gemaakt wordt. De voorbije tijd was het hier dan ook regelmatig drukdrukdruk. En vandaag mag ik jullie het nieuwste nummer van The Searching laten horen. Een nummer dat mij, na ondertussen ontieglijk veel gedraaid te zijn, elke keer nog nieuwe dingen doet ontdekken, een nummer waar ik wel een beetje fier op ben. Alle credits gaan naar Tijs, onze zanger/gitarist/de man die het liedje maakte. Maar ik ben blij dat ik deel mag uitmaken van The Searching en hoop dat we samen nog veel mogen (uit)delen. De volledige cd zal rond Nieuwjaar verkrijgbaar zijn. Veel luisterplezier! https://www.youtube.com/watch?v=PEpGPMYo9AI&feature=youtu.be

Lies gooide met een stokje, dat ik dankbaar gevangen heb.  Meestal ben ik ongelooflijk lui en stel ik het maken van de blogpost te lang uit, zodat het gedateerd geraakt, maar deze keer deed ik ne keer een efforreke. Bij deze mijn foto-top10 van 2014! Twee zussen in een spontaan omhelzing. Meer uitzondering dan regel. Elk jaar ontsnappen wij een paar keer aan de dagdagelijkse sleuren en waaien we uit aan de kust. Momenten om telkens weer naar uit te kijken. Het begin van hopelijk een jaarlijkse traditie. Kameraad Helze werd op zijn vrijgezellenavond verrast met een echt festival. Mijn viool werd onder het stof vandaan gehaald. Meteen ook een nieuwe start van mijn muzikale carrière.    We proberen de meisjes wat cultuur bij te brengen, daarom gaan we regelmatig op citytrip binnen ons Belgenlandje (al is het maar voor één dag, heeft er iemand ooit verkondigd dat er een overnachting bijhoort?). Deze foto werd genomen in Leuven in de buurt v...

Ik vertelde jullie al een beetje over mijn muzikale verleden. Maar er werd niet alleen gezongen, eigenlijk begon alles met vioolspelen. Jarenlang reed ik elke woensdag en elke zaterdag met het fietske tot in Geel, om daar naar de notenleer en de vioolles te gaan. Niet altijd met evenveel goesting, als kind is dat nog leuk, maar als puber heb je wel andere bezigheden op die dagen. Gelukkig konden mijn ouders me overtuigen en hield ik het al die jaren vol. Wat ook hielp, was de bende jongens die mij in het jeugdhuis wisten te overtuigen om bij hen in een groepke te komen spelen. Elke week doken we de kelder in om samen muziek te maken. Cantar, doopten we onszelf, en zoals de naam al doet vermoeden waren we geen alledaags popgroepje. Ga zitten (zo kunt ge niet achterover vallen) en luister mee! Er volgden verschillende optredens en opnames in studio's. Tot .... de plicht riep: werken in ploegen, een nieuwe vriendenkring en andere prioriteiten in het leven zorgden ervoor dat ik mij...

Dat muziek met de genen mee doorgegeven wordt, kan hier thuis bewezen worden. Dochterlief is net een wandelende muzieknoot. De hele dag door wordt er hier gezongen, gedanst, piano gespeeld, .... Ondanks haar jonge leeftijd kan ze al een hele muzikale cv doorsturen.  Drie jaar geleden startte Noor bij Villanella , een leuk koor dat intussen uitgegroeid is tot drie groepen (kinders-tieners-jeugd),een koor dat al haal wat op haar palmares staan heeft. Intussen is ze nog steeds de kleinste van de groep, maar madam zingt voor tien.   Dit schooljaar mocht Noor een instrument kiezen. Niet makkelijk voor een klein meisje van acht, maar ze wist wat ze wou. Vorige zondag gaf ze haar eerste concertje met haar klas.          Zoals je kan zien, is ze de kleinste van de klas, en heeft ze de kleinste cello. Die is maar net iets groter dan een viool. Zo schattig. En Noor zou Noor niet zijn als ze af en toe ee...

Vroeger, in een ver verleden, ging ik naar de muziekschool. Zoals zovele jonge meisjes wou ik ballet volgen. Gracieuze bewegingen, een roze tutu, schoenen waarmee je op je tippen kon staan, geef toe, wie van jullie droomde er niet van? Drie jaar hield ik het vol, drie lange jaren, want om de één of andere reden ben ik niet zo gracieus, en was mijn roze fase plots over. Om ballet te mogen volgen, moest je indertijd notenleer volgen (kwestie van wat ritme de baas te kunnen). Zo gezegd, zo gedaan. En zo werd muziek een deel van mijn leven. Naast ballet startte ik ook met vioolles en een paar jaar later met zangles. Om na een aantal jaren belangrijkere doelen in mijn leven te vinden en de muziek even aan de kant te zetten. Tot begin mei 2014. De moe was al een tijdje in het ziekenhuis en vroeg me, als ze ooit zou sterven, of ik dan voor haar het 'Ave Maria' wou zingen. Vijf minuten heb ik getwijfeld, zou ik het nog wel kunnen, en zou ik het op die moment nog wel kunnen? Natuurli...