Naadjes en draadjes

Traditiegetrouw tover ik de laatste maand van het jaar een pyama tevoorschijn voor het petekindje. Zo ook afgelopen december. Ik deed navraag naar zijn maat en maakte een maatje groter dan vorige keer. Een lapje waar ik al jaren niet in durfde knippen werd eindelijk uit de kast gehaald. Ook  het wolfpatroon werd opgediept en iets later lag er een prachtige pyama te blinken. Natuurlijk kon een matching outfit voor pop niet ontbreken. Zelden zie ik een kind zo blij als Jules die zijn pakje opent. Fier als een gieter wordt zijn pyama aangetrokken, om dan de rest van het feest aan te blijven. Fijn dat zelfgemaakte kadootjes zo geapprecieerd worden! Dit jaar viel dat een beetje tegen. Niet voor hem, wel voor mij. Zijn setje bleek namelijk redelijk nipt te zijn. Te klein als in een broek die net een legging lijkt, en een truitje waarvan het lijfje net niet alles bedekt. Lieve Jules liet het niet aan zijn hart komen, en speelde verder in zijn pyama. Maar mijn meterhart kon het niet...

Soms vallen puzzelstukjes in elkaar. Dat gebeurde ook toen ik haar deze mooie rugzak zag maken. Plots wist ik waarom ik al zolang een kinderdekbed bewaarde bij mijn stofjes. Het werd gewoon zolang bewaard tot het terug hip was! Toen ik de stof bovenhaalde, viel het wat tegen, de tekeningen waren net te groot om te gebruiken in het rugzakje. Dus knipte ik de mooiste prenten uit en ging op zoek naar bijpassende stof in mijn voorraad. Blauw is mijn minst favoriete kleur, dus moest ik het doen met het enige lapje zachte badstof. Deze werd deftig verstevigd en voila, een knuffelzacht rugzakje werd geboren.       Net zoals bij de meeste van mijn naaisels, slaag ik erin om hier en daar een eigen kronkel toe te voegen of weg te laten. Deze keer verstevigde ik de riempjes extra voor extra draagcomfort (god weet waarom, net alsof een kleuter bakstenen gaat meezeulen, maar kom), waardoor deze iets te stijf zijn. En ik liet de gespen van de draagriempjes achterwege...

Naar jaarlijkse traditie krijgen jarige petekindjes zelfgemaakte kadootjes . Dit jaar had ik heel wat plannen, maar ik stond een beetje in overleefmodus en deed weer van deadlinesewing. Na het maken van de tipi wordt het moeilijker om mezelf te overtreffen. Al heb ik nog wel iets leuks in petto, ooit. Deze keer mocht Wolf van Zonen09 eindelijk uit de kast. Ik kocht het patroon enkele jaren geleden, intussen zijn de dochters groter dan de voorgeschreven maten. Gelukkig zijn er dan petekindjes. Ik rommelde in de stoffenvoorraad, en niet veel later lag er een nieuwe pyama klaar. Niet alleen voor Jules, ook voor zijn pop . Instant liefde, al zeg ik het zelf! Patroon: Wolf van Zonen09 Stof: voorraad Stof 2019: 22 in, 18 uit

Petekindjes en kadootjes, het blijft altijd een beetje spannend om voor een verrassing te zorgen. Tot nu toe kreeg Jules elke keer een handgemaakt kadootje, graag blijf ik deze trend voortzetten. Het oorspronkelijke idee werd aan de kant geschoven, iets te arbeidsintensief voor de tijd van het jaar (maar er komen nog gelegenheden genoeg, kwestie van er op tijd aan te beginnen). Dus zocht ik een waardig alternatief. Tijdens het opruimen van de knutselkast, stootte ik op twee schattige sigarendoosjes, ooit meegenomen, netjes weggestopt en al lang vergeten. Ik rommelde in mijn restjesdoos, en een avondje prulwerk later stond mijn kadootje klaar! Een mini bedje zonder knuffel zou nogal belachelijk zijn, dus vormde ik wat lapjes om tot een beerachtige. Niet bepaald mijn beste naaisel ever, maar wel perfect bevonden door Jules. Het tweede doosje werd een kopietje voor een dochter die met puppy-oogjes het geheel aanschouwde. En ik kan ze geen ongelijk geven!

Het petekindje kreeg voor zijn verjaardag de allerleukste tipi kado. Een fijn kado, waarvan ik weet dat deze met open armen ontvangen wordt. Toch maakte ik nog iets extra. Want jarigen pakken graag kadootjes uit (en de tipi werd niet ingepakt). Bij het opruimen van de stoffenkast legde ik twee stofjes opzij. Stukjes die te klein zijn om mijn dochters te voorzien van kledij, en waarvan de print hen met hun ogen deed rollen. Maar stukjes die ideaal zijn om er iets uit te knippen voor Jules. Ik knipte twee pyama's, ééntje voor hem en ééntje voor zijn pop. Kan je geloven dat dat kleinste pyamaatje het meeste werk was? En dat de dochters nadien jaloers waren? Uit het tweede lapje toverde ik een shirtje tevoorschijn. Mijn dames passen jammer genoeg niet meer in het patroon van Wensje, gelukkig zijn er kleine neefjes om dit goed te maken. Stof 2018: 7 in, 23 uit

Onlangs werd Jules twee! Na mijn beste kerstkadootje ever , moest ik dus op zoek naar een nieuwe verrassing. Gelukkig maakte Tante Hilde niet alleen het Poppenboek , ze schreef ook een mooi boekje over een klein poppenmeisje, Felicia. Het boekje is voorzien van leuke fotoprenten, een schattig verhaaltje, een receptje voor koeken en patroontjes voor tien geweldige maskers om zelf te maken.  Ik kocht het boekje, naaide een tasje, twee maskertjes en bakte wat koekjes. Een voormiddagje werk, met geweldig resultaat. En de restjes vilt werden gewoon meegegeven zodat de mama van Jules binnenkort zelf aan de slag kan! Dank u, Tante Hilde voor deze prachtige inspiratie. (en ik hoop stiekem dat er nog een vervolg komt op je leuke boeken)

   Oh, wie slaapt er daar nog? We zullen hem eens vlug wakker maken, het is een grote dag vandaag.   Vandaag verhuist kleine poppeman naar zijn nieuwe papa.   Dus vlug kleren aan en een valiesje maken.  Je kan natuurlijk niet aankomen zonder kadootje, dus doen we van twinning.  Papa krijgt dezelfde pyama als zijn nieuwe zoon. Ook benieuwd naar de reactie van Jules bij het openen van zijn kado? Uitpakken en meteen aandoen! En vooral niet meer loslaten.  Jules heeft een nieuwe dikke vriend.  Ik heb nog nooit iemand zo blij gezien met een kado. Poppenbedje: Kringloopgeluk Pop: patroon van Tante Hilde Patroon pyama: oude Knippie Stofjes: restjesbak Stofje pyama: geruild tijdens de Meet The Sewer bijeenkomst, oorspronkelijke eigenaar is Anouk Rombouts, waarvoor ontzettend bedankt.

Arthur kreeg een kleine broer. En ik werd trotse meter .  Uitstelgedrag leidt tot late kadootjes. Meer dan een half jaar geleden kwam ik op een garageverkoop een schattig boerderijtje tegen.  Meteen verscheen de stripverhaal 'Ping' en bijhorende lamp naast mijn hoofd en geen vijf minuten later sukkelde ik (met de fiets welteverstaan) naar huis met het ding onder mijn arm. Het werd op de slaapkamer op de kast gezet, wachtende op een grondige renovatie. Twee weken geleden was het zover. De schattige boerderij mocht van de kast en kreeg een prominente plaats midden op de keukentafel (en dat wel voor twee volledige dagen, om zeker niet te vervallen in uitstelgedrag).  Ik had veel plannen, die jammer genoeg niet allemaal konden verwezenlijkt worden. De toile ciree die als nieuwe dakbedekking moest dienen, weigerde te blijven hangen, trok in blazen, schoof naar beneden, ... Kortom, die belandde in de vuilbak. De potten verf werden bovengehaald en ik ging aan ...

verdient een kameraad! Zo kwam neefje Arthur een dik half jaar geleden vertellen dat hij grote broer werd. Nog leuker is dat ik meter ben van dat kleine nieuwe familielid. Vorige zondag kreeg ik het berichtje dat hij geboren was, Jules, een superschattig mini-mensje. Speciaal voor hem maakte ik een speeldeken, de knuffel vond ik toevallig in de winkel.  Ideaal voor een echte piraat!

Klaas is jarig. Om zijn klasgenootjes te verrassen, krijgt Jules, de klaspop, een nieuwe outfit. Een zomers tenueke en een werkbroek. Hip, hip, hoera voor Klaas. En hopelijk vindt Jules zijn kleedjes mooi. Speciaal voor Nienke: Ik gebruikte het patroontje van destikdoos.blogspot.com . Ik knipte ook twee vierkantjes van 14 op 12cm (nog geen naad bijgeteld) en twee schouderbandjes van ongeveer 15 cm op 3cm. De vierkanten stik je middenvoor- en achteraan de broek. In de resterende zijnaden stak ik een elastiekje, zodat de broek schoon rond dat lelijke, dikke achterwerk van Jules blijft zitten. De schouderbandjes worden gemaakt volgens het principe van 'linten keren': Je plooit het lapje dubbel, stikt het toe en keert het om. Je mag me geloven: dit is het vervelendste stukje van de hele broek. Het ene uiteinde stik je vast bovenaan de achterkant, op het andere uiteinde naai je een knopje. Ik gebruikte klittenband om de bandjes open en dicht te doen, lijkt me iets makkelijker voor...

De laatste dag van vorig schooljaar had Ella een valiesje bij. Niet voor haar, wel voor Jules. Meneer mocht de hele zomer hier komen logeren, als ik een nieuwe outfit voor hem maakte. En zo gebeurde het. Het kostte me bloed, zweet en tranen. Niet voor het patroon, dat vond ik hier , wel om alle stofjes een beetje fatsoenlijk rond dat gekke lijfje te krijgen. Want zeg nu zelf, een echt fotomodel is Jules niet, en hij zal het ook nooit worden. Maar speciaal voor u, op de catwalk, de enige, echte .... Jules: De eerste outfit is de nieuwe wintermode. Casual, maar toch chique. Met debardeur voor de frisse dagen, en een coole blazer voor de koude te trotseren. De tweede outfit is er eentje om de winterkou te doen verdwijnen. Vrolijk rood, afgewerkt met bijpassend petje. Vergeet vooral niet om de palestinastappers te bekijken. Ook aan een regenachtige dag werd gedacht. Jules zal kunnen buitenkomen met deze geweldige regenjas en dito hoed. ...