They are small, they are cute and they are hungry.! Είναι μικρούλια, είναι όμορφα και είναι πεινασμένα..!

Having breakfast outside my window. Παίρνοντας το πρωινό έξω από το παράθυρό μου.

The little feather friend was outside my window a little while ago, enjoying his breakfast.  It was not so easy to shoot as he was surrounded by branches and leaves, but I managed to get a few shots at him.
He looks he knew what he was doing. He managed to take the sting from the wasp first, then eat it.

Ο μικρός φτερωτός φίλος μου ήταν έξω από το παράθυρό μου πριν λίγο και απολάμβανε το πρωινό του. Δεν ήταν εύκολο να τον φωτογραφίσω, επειδή τον κάλυπταν τα κλαδιά και τα φύλλα του δένδρου αλλά τελικά κατάφερα να τραβήξω μερικές φωτογραφίες. Φαίνεται ήξερε τι να κάνει. Κατάφερε πρώτα να βγάλει το κεντρί από την σφήκα και μετά να την απολάυσει.

Another little visitor. Άλλος μικρούλης επισκέπτης.

I had enough. I am off. Αρκετά. Ωρα να την κάνω από εδώ.

The spring in the village. Η βρύση στο χωριό.

I have shown you photographs of this old spring situated in the heart of the village before. Every time I am there, I never fail to pass and spend some time there, as it is full of memories for me. Many years ago, when I was a kid in the village, it was the watering hole for all of us. It was supporting life in the village with its crystal clear water. People, animals and plants were getting what water was needed from there. We used to carry water home, for drinking, cooking, cleaning the house and watering the gardens. There was not a central water distribution system in the village in those times. And in summer, all kids used to spend the long and warm hours of noon there playing in the shadows of the trees and trying to avoid the heat of the day. It was a blessing for the village and its inhabitants.

Σας έχω ξαναδείξει φωτογραφίες από την βρύση του χωριού. Κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί, δεν παραλείπω να περάσω επειδή το μέρος είναι γεμάτο από αναμνήσεις. Πολλά χρόνια πρίν, την εποχή που μεγαλώναμε σαν παιδιά στο χωριό, η βρύση ήταν η πηγή της ζωής για ανθρώπους και ζώα. Συντηρούσε την ζωή στο χωριό, μιας και δεν υπήρχε εκείνα τα χρόνια υδραγωγείο. Κουβαλάγαμε νερό στα σπίτια για όλες τις ανάγκες. Και τα καλοκαίρια, τις ζεστές ώρες του μεσημεριού, τις περνούσαμε εκεί, παίζοντας και καταβρέχοντας ο ένας τον άλλο. Ήταν η βρύση ευλογία για το χωριό.

The carving in the stone says that the spring was renovated by the people in 1871. (Crete was still occupied by the Turks back then).
Το σκάλισμα στην πέτρα λέει πως η πηγή ανακαινίστηκε με δαπάνη των κατοίκων το 1871. (Οι Τούρκοι βρισκόντουσαν ακόμη στην Κρήτη εκείνα τα χρόνια).

There is a small taverna, not always open, under the shadows of the old and big plane tree.
Τώρα υπάρχει μια ταβέρνα, όχι πάντα ανοιχτή, κ'άτω από την σκιά του πλατάνου.

Part of our playground. The cave next to the spring where we used to play hide and seek.

Μέρος του παιγνιδότοπού μας. Το μικρό σπήλαιο δίπλα στην βρύση όπου παίζαμε κρυφτό. 

The water is still used for irrigation of the surrounding gardens.
Το νερό χρησιμοποιείται ακόμη για το πότισμα των περιβολιών.

Little birds still fly to the spring for their needs of water. And when they drink, they raise theirs heads gratefully towards the skies, as if in prayer, to thank God for the gift they received, unlike us, humans who tend to forget it.
Τα πουλάκια εξακολουθούν να έρχονται για νερό στην βρύση. Και όταν πίνουν, σηκώνουν το κεφάλι ψηλά στον ουρανό, σαν σε προσευχή, στον Θεό να τον ευχαριστήσουν για το δώρο που πήραν, σε αντίθεση με μας τους ανθρώπους που το ξεχνούμε.

Playing hide and seek. Παίζοντας κρυφτούλι.

The little one was shy and was trying to hide from me. But at the end I managed to take these shots at him.

Ο μικρούλης ήταν ντροπαλός και προσπαθούσε να μου κρυφτεί αλλά στο τέλος κατάφερα να του τραβήξω αυτές τις πόζες.

The lotuses and the Lotus Eaters. Οι λωτοί και οι Λωτοφάγοι.

          Last weekend I visited again my friend on Mt Pelion in central Greece. During my stay there the weather was rainy and cold one day and with a bright sunshine the next. I happened to see a couple of lotus trees, bare of leaves but carrying their beautiful sweet and delicious fruit which are just ripening at this time of year. It looks like it is not just me who likes the juicy fruit. There were many different birds visiting the trees at all times, tasting and feasting on them.
         And I remembered that part from Homer's Odyssey, which we were taught at school. Ulysses, during his ten year adventurous return trip to Ithaca, visited the land of the Lotus Eaters. He and his crew landed on an unknown place. He send his men to bring water back to the ships, but they failed to come back. Then he searched for them inland, and he found them in a state of amnesia. They had forgotten who they were and why they were sent there. They had tasted those sweet fruit which the locals had offered them, and Ulysses had to use force to bring them back to the ships. They say that whoever tasted it, would forget everything and never want to leave that place again.
         That myth, also made me think that i would like the idea of forgetting, even for a short period of time, how we have made our world today. It would be nice to forget and not see what is happening and how things are in our cruel world. It would be a welcomed short change.

           Το περασμένο σαββατοκύριακο επισκέφτηκα πάλι τους φίλους μου στο Πήλιο. Ο καιρός την μια μέρα ήταν βροχερός, την αλλη είχε λιακάδα αλλά είχε και κρύο. Είχα την ευκαιρία να τραβήξω μερικές φωτογραφίες από τα δένδρα με τους λωτούς που ωριμάζουν αυτήν την εποχή. Είναι όμορφα να τα βλέπεις να έχουν γυμνωθεί από τα φύλλα τους, αλλά να στολίζονται μ' αυτούς τους όμορφους γλυκούς και νόστιμους καρπούς. Αλλά φαίνεται πως δεν είμαι ο μόνος που του αρέσουν οι λωτοί. Τα δένδρα τα επισκέπτονται κάθε λογής πουλιά που απολαμβάνουν την νοστιμιά.
          Και θυμήθηκα τις περιπέτειες του Οδυσσέα, όπως τις μαθαίναμε κάποτε στο σχολειό, στην Οδύσεια του Ομήρου. Κάποια στιγμή, στην δεκάχρονη περιπέτειά του μέχρι να επιστρέψει στην  Ιθάκη και την Πηνελόπη του,  άραξε με τα πλοία του στην χώρα των Λωτοφάγων. Και έστειλε μερικούς ναύτες να βρούνε νερό και να φέρουν στα πλοία. Αλλά αυτοί δεν επέστρεψα. Και άρχισε να τους ψάχνει ο Οδυσσέας, και όταν τους βρήκε, είχαν πάθει αμνησία. Δεν ήξεραν ούτε ποιοί ήταν ούτε θυμόντουσαν για ποιό σκοπό τους είχαν στείλει εκεί. Οι ντόπιοι τους είχαν προσφέρει να φάνε αυτά τα νόστιμα φρούτα που σ' έκαναν να ξεχάσεις τα πάντα. (Τα αντίστοιχα σκευάσματα σημερα τα λέμε "ουσίες"). Ο Οδυσσέας τελικά αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει βία για να τους μαζέψει πίσω σγτα πλοία και απαγόρευσε στους υπόλοιπους να δοκιμάσουν αυτούς τους καρπούς.
          Όλα αυτά όμως μ΄έκαναν να σκεφτώ μήπως δεν θάταν άσχημο να δοκιμάζαμε κι εμείς αυτό το φρούτο της λησμονιάς. Να ξεχάσουμε, έστω και για λίγο τη ζοφερή πραγματικότητα όπως την ζούμε σήμερα. Να μην βλέπουμε, να μην ακούμε και να μην καταλαβαίνουμε τίποτα...
          Μια σκέψη έκανα.