Biraz şükretmek

Çevremde sürekli olarak sızlanan, değil eli ayağı tuttuğu nefes alabildiği için bile şükretmeyen kişilerle yaşamım zindan olur benim. Eğer bir suç işlerde beni hapishane yerine böyle kişilerle yaşamaya mecbur bırakırlarsa çok fazla dayanabileceğimi sanmam. Ne yazık ki çevrem böyle insanlarla dolu. Evet herkesin yaşam derdi, geçim sıkıntısı var. Ama önemli olanın şükretmek, teşekkür etmekten geçtiğine inanırım ben. İşte böyle insanlarla muhatap olmamak adına hergün üç yaşındaki köpeğimiz Lucky ile bir saat yürüyüş yapıyoruz.
Kimi zaman dar sokaklardan geçiyoruz kimi zaman da sonsuz gibi gelen yeşillikler içinde kayboluyoruz. İlk başta sokağa çıktığında deli fişek gibi koşan Lucky bir süre sonra yorulduğundan dolayı yavaşlıyoruz.
Ve fark ediyorum ki bahar geldi. Toprak uyanıyor içinde sakladığı tohumları dışarı veriyor artık. Gökyüzünden geçen bulutlara bakıyorum sanki gülümsüyorlar. Kuşlar bile başka ötüyorlar. Ben papatya toplarken Lucky'de çevremde dolanıyor.
Bu kadar bir yürüyüş bile beni nasıl mutlu ediyor.