Olmaz olmaz deme!

Bu fotoğrafları taaa Nisan ayında, Ela'yla ikimiz de bafra patatesi kadar beyazken çektirmiştik. Çektirmiştik dediysem, gönüllü ve mecburi fotoğrafçımız olarak Erman çekmişti:) Ela'nın hasta, dolayısıyla benim de keyifsiz olduğum bir gündü aslında. Ama sıkıcı hayatımıza hareket katmak ve biraz renklenmek ikimize de iyi gelir diye düşünüp, sarı elbiselerimizi giyip atmıştık kendimizi Odtü'nün kollarına yine bir cumartesi günü.

Ankara'da çocukla nereye gidilir: Harikalar Diyarı

Çocuk gözünden dünyaya bakmak bambaşka bir şey, bugün bir kez daha anladım bunu.

Senin ağaç olarak gördüğün şeyi o "hayalet" olarak görebilir mesela.

Yada senin sadece bir ev olarak gördüğün resme bakarak, o evin içinde sulu boyama yapan çocuklardan, evin bahçesindeki salıncağa kadar her şeyi hayal eder onlar o minnak kafalarında:)

Çocuk olmak çok güzel, gelsene:)

Geçen gün bir yazı okudum. Çocuklarınızın öğrenme akışını bozmayın, sadece yönlendirin ve onun kendi kendine öğrenmesine yardımcı olun diyodu. Çünkü zaten öğrenmeye ve keşfetmeye meyilli bir canlıyız, doğamız gereği yaşayıp deneyimleyerek öğreniyoruz her şeyi. Öğrenilecek şeyleri çocuğun önüne koyup tek tek, harf harf sen öğretirsen, yani deneyimleyerek öğrenmesine engel olursan, iki gün sonra o çocuk ödev yaparken de sana ihtiyaç duyacak diyodu.

Hayat paylaşınca mı güzel?

Bugün çok garip bişey oldu. Aslında çok başka bişeyden, çocuklara nasıl örnek olduğumuzdan ve farkında olmadan kendimizin minik bir versiyonunu yetiştirdiğimizden bahsedecektim. Ama çok daha garip bişey oldu, onu anlatmam lazım önce.

Ela 2 Yaşında ❤️

Mükemmel değilim, mükemmeliyetçi de değilim çoğu zaman. Ama bi işin içine girince anlıyorumki manyağım:) Ve gerçekten uzmanlık alanıma giren bir işse mevzu bahis, o işten istediğim sonucu elde edene kadar kendimi de, bu sürece dahil olan herkesi de paralıyorum. Ama gel gör ki özümde çok aşırı iyi kalpli bi insan olduğum için, başkalarını paralamak yerine kendimi paralamayı tercih ediyorum:P Yani her şeyi kendim hazırlıyorum!

Ondan sonra da neden bu kadar yoruluyorum'lar, hofff yine yapcak bisürü iş var'lar havada uçuşuyo.

Mesela Ela'nın 1. yaş günü için niyetim; diğer doğum günlerini daha sade yapacağım için, ilk yaş partisine özenmek, görmekten sıkıldığımız doğum günü partilerinden mümkünse ve hatta mutlaka daha farklı bişeyler ortaya çıkarmaktı. Ela henüz 1 yaşına girecekti, ben daha işe başlamamıştım (ücretsiz iznimin son demlerini ayaklarımı uzatarak geçirecek değildim heralde, binbir tane detayı olan bi parti hazırlamak varken seçenekler arasında:P ). Ela'yı kangurusuna atıp dolmuşa atlayıp kaç kere gitmişimdir o çıkrıkçılar yokuşuna kimbilir :) Yukarda da belirtmiştim zaten, manyağım :)

Kestim biçtim diktim. Hem içime sinen, hem herkesin oldukça beğenisini alan (hatta bizim partinin hediyelikleri de dahil tüm detaylarının birebir uygulandığı bir sürü parti gördüm sonrasında. Hafiye takipçilerim sağolsun, istihbaratım kuvvetlidir o konuda:P)  eğlenceli bi gün bıraktım Ela'ya hatıra.

Hiçbir standarda ve kalıba çakılmadan bişeyler üretmeyi seviyosam demek ki:) Hiç yorulmuyorum böyle şeylerle uğraşırken ^.^

Ama esas yorgunluğu koltuğa ilk oturduğunda hissedersin ya, ayaktayken anlaşılmaz çünkü ne kadar yorulduğun, hah işte o zaman Erman dedi ki; "canım bu ilk ve son parti olsun olur mu?" Çünkü çok yoruldu yazık! Sanırsın sırtında taş taşıttım. Bütün her şeyi hazırlayan ben, önümüzdeki senenin hesabını yapan o :)

Tabi ayaklarım nasıl ağrımışsa artık, direk katıldım Erman'a, seneye yapmıycaz parti. Kesin!

Kek patlatma şeysi

Tamam evet kızıyosunuz bana yazmıyorum diye. Mailler atıyosunuz blogu tamamen bıraktım mı, yoksa devam edecek miyim diye. Bazen kendimi, müziğe ara verip sonra geri dönen Teoman gibi hissediyorum:) Ama zaten ses tellerimde nodul varmış, onları yormamam lazımmış (bu da böyle bi anımdır, yeri geldi paylaşiyim dedim:) ). Belki de gerçekten müziği bırakmalıyım artık:P

Başlık bulamadım yine.

Meraba sanki 3 yıldır yazmıyomuşum gibi özlediğim bloğum.

Meraba canım okur.

Belki hatırlarsın ben Minikkuş. Ela doğduktan sonra o ünvanını da kaybetmiş ve artık her anlamda miniklikten uzak olan, yalnızca kuş :)

Aylardan 5

Bugün ayın 16'sıymış. 

Yani, benim için 17 yada 29 kadar anlamsız bir sayının hayatıma anlam kattığı günün üzerinden tam 5 ay geçmiş!

Ve sen minik fasülyem;

Kahkahaların en şahanesini atan,

kendinden gıdısı giderek büyüyen,

uyanınca önce gözünü açıp sonra hemen gülen,

üç saniye bile yerinde duramayan, 

yoğurda deliren ama havuçtan nefret eden karakterli bebeğim!

Kulağımda mütemadiyen çalan oyun halının müziği ve aklımda hep "acaba doymuş mudur?" sorusu eşliğinde, her daim gülen güzel suratına baktırarak beni mest etmeye devam ediyosun...

Bu ayın da tıpkı diğer dört ayın gibi amaçsız, neşeli, uykulu ve bol butlu geçsin. 

Amin!

İtiraf

Senden önce ne puantiye bu kadar sevimliydi,

ne de bu puantiyeli gömleğim bu kadar dar!

Sen hayatıma girdiğinden beri herşey aşırı pembe, kimi zaman kırmızı ama hep yumuşak ve mis kokulu ❤️

Tartıda yarım kilo ağır çıksam sinirden kuduruşum ve sen tartıda yüz gram fazla gelsen yüzümdeki gururla karışık mutluluk ise üç aydır sabit.

Doğmamış çocuğa mektup.