The dining table of life

As someone who lives abroad, I always dread phone calls from Cyprus announcing losses of loved ones. It's the fate of the voluntarily (or involuntarily) displaced. They always tell you that [insert name of loved one here] is in hospital and it doesn't look too good. Half the times your loved one is already dead and they're just trying to soften the blow. It doesn't work of course, it just makes it easier on the unlucky messenger to deliver the dire news.

Just over two years ago, I lost my grandmother. She'd fallen and broken her hip bone, they operated on her and apparently it went well. 'Yiayia' was always afraid of anything remotely related to death however (she'd stopped going to funerals decades earlier), so when she was in the clinic she decided that it was probably her time to be on her way. They said that she kept saying thing like "I'll be seeing my Kostis soon" (her dead husband). I suspect that her death was partly due to her frail condition (she was 96) and partly a conscious decision-she'd simply had enough.

In her final years her eyesight had started to fail her, and she gradually lost her hearing. I loved her very much though, and she always recognised me and asked me whether I'd found a wife yet (Firfiri you are not alone). She only knew how to read a little bit, hadn't gone to school, worked the fields and raised children all her life. She always sat on an old-style chair outside her door, looking at the gate. Every time I passed from there, on a bicycle (childhood), moped (teens) and more recently in a car, I'd turn my head and see the figure clad in black sitting there, enjoying the breeze. It was reassuring somehow, as if my own roots were still secure, firmly in the ground.

When my brother rang and told me the bad news, I kept my composure up until I hung up. I then cried bitterly, like I'd never cried before. By the time I heard the news they'd already gone ahead with the funeral and it was all over. I never told them this, but I was upset that they didn't at least allow me a day to get there for the funeral. I don't know, somehow I wanted to be there and go through the grieving process with the family, and especially my dad who lost his mum.

When I go to Cyprus, we always gather for family feasts. I think it was last year, or perhaps the one before, when I noticed that my brother's children are now sitting where my brothers and I used to sit when we were children, at the edge of the table. Where my parents/uncles and aunts used to sit is where our generations sits now. My parents sit where my grandmother used to sit, as if the conveyor belt of life is slowly but surely moving us from one end of the dining table to the other. The dining table itself is life. I must say that the hairs on the back of my neck stand upright every time I think of the concept. Life is a dining table, and as we grow older, we shuffle down to make space for the next generation. Figure that one out.

Every time I pass outside yiayia's house, I always look, as if I am still expecting her figure to be sitting there.

[Apologies it's a bit of a sad one-I promise you a nice recipe to make up for it]

Image by John Thomson

Πηλά τζιαι ρόφκια (μέρος Β')

(συνέχεια από το Α')

Άμαν τζιαι εφκήκεν ο ήλιος για τα καλά, τζιαι η φύση γυρόν τους ήταν πιον όξυπνη, εσηκωστήκαν σιγά-σιγά τζιαι εμπήκαν πιο μέσα στο περβόλιν. Ερέξαν που μες τα δεντρά ως την άλλην άκραν του περβολιού, εγυρίσαν τζιαι αρκέψαν να παρπατούν που μες το περβόλιν, φακκώντας παλαμάκια, σφυρίζοντας τζιαι πετάσσοντας μέσα-μέσα καμιάν πέτραν ποτζιεί-ποδά για να φαράσουν τα πουλιά να πετήσουν προς τες ελιές που είχαν στημένα τα βερκά τους. Την ίδιαν ώραν, είχαν τζιαι τον νουν τους άμπα τζιαι δουν τίποτε που εμπορούσαν να παίξουν με τα λάστιχα τους. Ο Αγγελής είδεν έναν αμπελοπούλλιν πας το κλωνίν μιας ελιάς. Εσημάθκιασεν με το λάστιχον τζιαι ξαπόλησεν το αλλά εν το κούτσιησεν. Έφερεν το λάστιχο στο στόμαν του, έφτυσεν μέσα αλλό έναν βούκκον σκάγια τζιαι εσυνέχισεν με το φάραμαν.

Άμαν εφτάσαν πάλαι στο τέλος του περβολιού, τζιαμαί που εκάθουνταν πριν, εκάτσαν πάλαι πουκάστην τερατσιάν τζιαι αννοίξαν τες τσέντες τους. «Ελπίζω να έφερες κανέναν χαλλούμιν ποτζιείνα της μάνας σου» είπεν ο Παράσκος του Αγγελή. «Ακατάγνωτα, εν κάμνουμεν δίχα του» επολοήθηκεν του ο Αγγελής. Έφκαλεν που την τσένταν του το χαλλούμιν, λλίες ελιές, κανέναν-θκυό αγγουράκια τζιαι λλίον ψουμίν φρέσκον που έψησεν η στετέ του, ούλλα τυλιμένα σε μιαν μαντηλιάν της κουζίνας. Ο Παράσκος έφερεν τζιαι 2-3 αυκά βραστά τζιαι εμπουκκώσαν κάθοντας πουκάστην τερατσιάν, θωρώντας τον ουρανόν τζιαι παρατηρώντας τα πουλλούθκια. Ένας κουρκουτάς εθώρεν τους με περιέργειαν που μιαν τρύπαν στον κορμόν της τερατσιάς. Είδαν έναν μπουλούκκιν μαυρόπουλλους να πετούν ψηλά, προς τον νότον. Αχ τζιαι να πιάνναν κανέναν που τζιείνους, ήταν όμορφα πουλιά τζιαι το κελάηδημαν τους ήταν πολλά γλυτζιήν. Αλλά είχαν άλλα πουλιά να πιάσουν προς το παρόν.

Εποσπαστήκαν που το μπούκκωμαν, εσυνάξαν τα πράματα τους τζιαι αρκέψαν να παρπατούν προσεχτικά προς τες ελιές τους. Που μακρά εμπορούσαν να δουν ότι είχαν πιαστεί λλία πουλλούθκια, αλλά εκοντέψαν σιγά-σιγά άμπα τζιαι φαράσουν άλλα που ήταν κόμα μες τα δεντρά. Ο Παράσκος είδεν μιαν τζίηκλαν πιασμένην πας σ’εναν βερκίν τζιαι εβούρησεν να την πιάσει άμπα τζιαι καταφέρει τα τζιαι φύει. Εφκήκαν πας τα δεντρά τους τζιαι εσυνάξαν γλήορα ότι επιάσαν: αμπελοπούλια, κοτσιηνολαίμηες, μούγιους, κοτσιηνονούρες, δακκαννούρες. Ο Αγγελής έβαλεν ούλλα τα πουλλούθκια που ετρώαν σπόρους μες το κλουβούιν του: κανέναν-θκυό ζαρτηλούθκια, έναν τσακρίν τζιαι θκυό κουτσομουττούθκια. Ότι έτρωεν σπόρους εκρατούσαν το για το κλουβίν, τζιαι κάποια ήταν πολλά πολύτιμα για την ομορκιάν τους τζιαι το κελάηδημαν τους, όπως τα ζαρτήλια τζιαι τα κουτσομουττούθκια. Τα άλλα πουλλούθκια επνίαν τα, τζιείνα ήταν να καταλήξουν στο τραπέζιν.

Εστραφήκαν πίσω στην τερατσιάν τους να πνάσουν. Αφήκαν το κλουβούιν με τα ζωντανά πουλιά πουκάστες ελιές για να φέρουν άλλα με το κελάηδημαν τους. Εκάτσαν λλίην ώραν τζιαμαί αλλά εβαρεθήκαν να κάθουνται ύστερα που λλίον. Ο Παράσκος ήβρεν έναν ττενεκκούιν αγιωμένον τζιαι εκούμπησεν το χαμαί, μπροστά που την τερατσιάν. Ο Αγγελής μεμιάς εκατάλαβεν το παιχνίδιν. Εσταθήκαν τζιαι οι θκυό λλία μέτρα που το δεντρόν τζιαι αρκέψαν να το σημαθκιάζουν με πέτρες μέστα λάστιχα τους. Μετά που θκυο-τρείς απόπειρες, εκούτσιησεν το ο Αγγελής. Το ττενεκκούιν έκαμεν έναν κούφκιον ήχον τζιαι πετάχτηκεν κανέναν μέτρον πιο τζιει. Εξαναστήσαν το τζιαι αρκέψαν ξανά π’αρκής. Ούλλα ήταν τσιάττισμαν για λλόου τους.

Μετά που λλίην ώραν, είπαν να ξαναπάν στα βερκά τους. Αρκέψαν να παρπατούν προς τα δεντρά σιγά-σιγά, αλλά η ησυχία εταράχτηκεν που την τσιριλιάν του Παράσκου που έδειχνεν με το δάχτυλον προς τες ελιές: «Μαυρότζιηκλα, μαυρότζιηκλα!» Ο Αγγελής εξαπόλησεν ότι εβάσταν τζιαιμαί που ήταν τζιαι αντάκωσεν του βούρου, φτάνοντας στο δεντρόν μετά που εκουτσούφλησεν τζι έππεσεν μες το φρεσκοκαμωμένον χωράφιν. Εφκήκεν γλήορα πας το δεντρόν τζιαι έφτασεν πας το κλωνίν που ήταν πιασμένον το πουλλίν. Έπιασεν το απαλά-απαλά με το δεξίν του, κρατώντας το βερκίν με τ’αριστερόν, ξικολλώντας το σιγά-σιγά να μεν του χαλάσει τα φτερά του. Εβάσταν το σαννα τζιαι ήταν το πιο εύθραυστο κομμάτιν πορσελάνη στον κόσμον. Ένιωθεν την καρκιάν του να χτυπά γλήορα τζιαι δυνατά. Εκατέβηκεν σιγά σιγά που το δεντρόν, κρατώντας προσεκτικά το πουλλίν. Αγαπούσαν πολλά τες μαυρότζιηκλες, γιατί εν επιάνναν συχνά τζιαι εκελαηδούσαν πολλά όμορφα. Εκαθάρισεν την κόλλαν που τα ποούθκια της με λλίον νερόν τζιαι έβαλεν την μες το κλουβίν.

Σιγά-σιγά ήρτεν η ώρα να συνάξουν τα βερκά τους τζιαι να παν έσσω. Τα πουλλούθκια μες το κλουβίν εθέλαν σάσμαν. Αρκέψαν το σύναμαν, με την αντίθετη πορείαν που εκάμαν το πρωίν. Εσυνάαν, ετυλίαν τζιαι εβάλλαν τες μάτσες μιαν-μιαν μες τες κουκκουρκές τους. Άμαν ο Παράσκος ήταν πας τη δεύτερην του ελιάν, άκουσεν έναν φτερούγισμαν βαρετόν πουπάνω του τζιαι είδεν την νοσσιάν νου γερατζιού να κάμνει κατά το δεντρόν στο τέλος της σειράς. Είδεν το τζιαι ο Αγγελής. Αρκέψαν να φωνάζουν πέρκι φοηθεί τζιαι φύει αλλά τίποτε. Το γεράτζιν έσσιησεν τζιαι έκατσεν πας σ’έναν βερκίν που ήταν πιασμένος ένας μούγιος. Άρπαξεν το πουλλίν τζιαι πέτησεν, παίρνοντας τζιαι το βερκίν μιτά του.

Εσυνάξαν τα πράματα τους, εχτός που το χασημιόν βερκίν του Παράσκου, τζιαι εσαστήκαν να στραφούν έσσω. Ήταν μετά το μεσομέριν τζιαι αρκέψαν να πεινούν. Ο Παράσκος εφιλοσόφησεν το πράμαν: «Ε, νομίζω το γεράτζιην εκέρτησεν τον μούγιον, παίζει τζιαι τζιείνον το ίδιον παιγνίν με μας». «Ναι, μεν έσιεις παράπονον. Ρίζει περίτου που λλόου μας πας τα πετούμενα τ’ουρανού», απάντησεν ο Αγγελής. Περπατώντας προς το περβόλιν με την τερατσιάν, οι μιτσιοί εσταματήσαν τζιαι συνάξαν λλία ρόφκια. Εκάτσαν πουκάτω που την τερατσιάν τους, εκόψαν τα, εγλύψαν το ζουμίν που έτρεξεν μες τα σιέρκα τους, τζιαι εφάν τα λαίμαργα. Θέλεις ήταν η ώρα, η πείνα τους, ο ήλιος που έλαμπεν μεσοούρανα, τζιείντα ρόφκια ήταν τα καλλύττερα που εφάν.

(φώτο δαμαί)

Πηλά τζιαι Ρόφκια

(Translation of mud and pomegranates part I)

Ο Αγγελής επετάχτηκεν που την καρκόλα άξιππα, σάννα τζιαι θώρεν όρομαν. Εκοίταξεν το ξυπνητήριν. Η ώρα εν ήταν ακόμα τρεισήμισυ το πρωί. Το ξυπνητήριν ήταν να παίξει η ώρα τέσσερις αλλά που την ανυπομονησίαν του ένωσεν πιο πριν τζιαι ξύπνησεν. Οι Κυριακές ήταν οι καλλύττερες μέρες-έν είχεν σκολείον τζιαι εμπορούσεν να κάμει ότι έθελεν, συνήθως να παίξει μάππαν ή να πάει τζυνήιν. Εσηκώστηκεν, εφόρησεν την παλιάν στολήν του τζιυρού του που τον τζιαιρόν που ήταν έφεδρος, έναν πράσινον παλλιοτρικόν με τρύπες, κλάτσες χοντρές. Ήπιεν στα γλήορα έναν ποτήριν γάλαν, βλέποντας πόξω που το παράθυρον. Ήταν ακόμα πισσούριν. Εφόρησεν τον σάκκον του, τες ποΐνες του, άρπαξεν την τσένταν του τζιαι εγύρισεν το κλειδίν τζιαι έφκηκεν έξω μες τον ψόφον του πρωινού.

Έμπηκεν μες την παράγκαν τζιαι μετά που λλίον έφκηκεν με την κουκκουρκάν του τζιαι έναν κλουβούιν στο σιέριν. Εκρέμμασεν την κουκκουρκάν πας τον ώμον του τζιαι ίσιωσεν κατά την άλλην μερκάν της γειτονιάς να εύρει τον φίλον του τον Παράσκον. Ο Παράσκος ακόμα εν ήταν τζιαμαί, μάλλον ήταν ναν στην ώραν του-εν θα επετάχτηκεν που την καρκόλα του νωρίς όπως έκαμεν τζιείνος. Έκατσεν πας το σιμιντιρούιν τζιαι είδεν γυρόν-γυρόν. Η γειτονιά ήταν ακόμα αμίλητη, ακίνητη. Τα περίτου φώτα ήταν σβηστά, εχτός που κανέναν-θκυο, τζιείνων των άτυχων που έπρεπεν να σηκωστούν νωρίς να παν δουλειάν. Έκατσεν τζιαμαί τζιαι απορρόφησεν το παγωμένον πρωίν του Οχτώβρη, τα τελευταία της αστρόλουστης νύχτας, την γλυτζειάν μυρωθκιάν του γιασεμιού. Αγάπαν πολλά τζιείντην εποχήν, που το καλοτζιαίριν ακόμα εποκράτεν, αλλά άρκεφκεν ο σιειμώνας σιγά-σιγά να κοντέφκει, σαν νοικάρης ανυπόμονος να μπεί στο σπίτιν.

Ήταν χαμένος μες τες σκέψεις του τζιαι η φωνή του Παράσκου αντελόσσιασεν τον. «Ίνταμπου ρε Αγγελή; Ονειρέφκεσαι πάλαι; Εν θα πιάμεν τίποτε έτσι!» «Έσιει ώρες που σε καρτερώ ρε αμπάλατε», επολοήθην ο Αγγελής, προσπαθώντας να ξυπνήσει που τες σκέψεις του. Ο Παράσκος εκουβάλαν την δικήν του κουκκουρκάν, έτοιμος τζιαι σε μεγάλα κκέφκια. Εφύαν που τον κύριον δρόμον τζιαι επιάσαν έναν μονοπατούιν που επήαιννεν προς τα χωράφκια. Το πισσούριν εκατάπιεν τους, αλλά εξέραν πολλά καλά που επηαίνναν. Τζιείντην στράταν εκάμαν την πολλές φορές τζιαι εξέραν την με τα μμάθκια κλειστά. Εσυνεχίσαν να πειράζουν ο ένας τον άλλον για κάμποσην ώραν, όμως τα παιχνίθκια τους σιγά σιγά ελλιάναν τζιαι εσσιέπασεν τα τζιαι τζιείνα η νύχτα αφήννοντας τους μόνους τους με τες σκέψεις τους. Ήταν έναν όμορφον πρωίν, ο αέρας ήταν γλυτζιής τζιαι ήταν χαρούμενοι.

Σιγά σιγά ερέξαν που τα πηλωμένα μονοπάθκια προς το τέλος του χωρκού που επηαίνναν συνήθως για τζυνήιν. Εφτάσαν στο περβολούιν του Μάστρε Κογκολή με τες αρχαίες ελιές, τόσον παλιές που εν εκάμναν πιον ελιές. Είχαν συγκεκριμένα δεντρά για τα βερκά τους, ο καθένας τα δικά του-τζιαμαί τα εβάλλαν κάθε φορά τζιαι εξέραν τα κλωνίν-κλωνίν. Τα δεντρά ήταν πανάρχαια, με κορμούς κούφκιους, σαν να τζιαι ήταν κάμαρες σε σπίτιν, τζιαι τζιειμέσα επαίζαν χωστόν τζιαι πόλεμον με τους φίλους τους. Κάποτε ο Μάστρε Κογκολής άφηννεν την μούλαν του διμμένην πας το δεντρόν, τζιαι επαίζαν τζιαι μιτά της τους κκάουμποϋς.

Τζιείντο πρωίν έν είχεν με μούλαν με Κογκολήν. Τα κοπέλλια εκινούνταν όσον γλήορα εμπορούσαν μέσα που τα ολοκότσιηνα πυλά. Επήαν ο καθένας στα δεντρά του. Ο Αγγελής έφκαλεν μιαν μάτσαν βερκά που την κουκκουρκάν τζιαι έβαλεν την πας σ’εναν κλωνίν στο πρώτον δεντρόν. Εφκήκεν σβέλτα πας το δεντρόν, με τες ποΐνες του να γλιάζουν πας τον αρχαίον κορμόν. Άμαν έφκηκεν τζιαι επάταν καλά, άρπαξεν την μάτσαν τζιαι έβαλεν την νάκραν του πρώτου βερκού στο στόμαν του, εκράταν την μάτσαν με το αριστερόν σιέριν τζιαι έκοψεν το βερκίν με το μασιαίριν που εβάσταν στο δεξίν, κόφκωντας προς τα έξω. Έστησεν το βερκίν σε έναν άννοιμαν των κλωνιών, να το θωρούν καλά τα πουλιά. Έστησεν ούλλην την μάτσαν τζιαι εκατέβηκεν, εφκήκεν το διπλανόν δεντρόν, τζιαι το πάραδιπλα ώσπου η κουκκουρκά εφκαίρωσεν. Έξι δεντρά, έξι μάτσες βερκά. Έβαλεν τα δαχτύλλια του μες το στόμαν τζιαι σφύρισεν κατά την μερκάν του Παράσκου. Ο Παράσκος εσφύρισεν τζιαι τζιείνος που την άλλην μερκάν του περβολιού. Ο Παράσκος έν εφτύχαν πολλά, έτσι που ήταν τζιαι λλίον σγούρτουλλος, τζιαι ο Αγγελής ετάνισεν του για να ποσπαστούν. Άψε-σβήσε εποσπάσαν τζιαι την κουκκουρκά του Παράσκου.

Εσυνάξαν ούλλα τους τα πράματα τζιαι αρκέψαν να περπατούν γλήορα, μακρυά που το περβολούιν, κατά την μερκάν νου άλλου καμιάν εκατοστήν μέτρα μακρυά. Έπρεπεν να ποσπαστούν τζιαι ναν μακρυά που τα βερκά πριν το χάραμαν, τζιαι ήδη άρκεψεν να φαίνεται ο ορίζοντας ολοκότσιηνος στην ανατολήν να μοιράζει την νύχταν στα θκυό. Εφτάσαν στο περβολούιν του Καννή τζιαι εκάτσαν χαμαί, με τη ράσιην τους να πνάζει πας τον κορμόν μιας τερατσιάς. Εν είχαν τίποτε να κάμουν εχτός που να περιμένουν. Εγείραν πας τον κορμόν τζιαι εκαμμίσαν αλλά η κρυάδα εξύπνησεν τους. Τα πρώτα πουλλούθκια αρκέψαν κελάηδημαν, τζιαι η πρωινή χορωδία άρκεψεν πρόβες.

(συνεχίζεται)

Voyagers Triumphant

After the war my family lived in Ayia Phyla, just north of Limassol, until things back home on the east coast settled down. Or, to put it differently, people fled for fear of the Turkish army, and kind of settled where they found refuge, found jobs and homes and found it hard to return immediately. They were torn between a foreign place where there were jobs, a flourishing harbour and industries, and home where there was very little to sustain them. I was only a few months old when the war happened in that hot summer of '74. Grandad Kostis took Mum, my older brother Costas, myself (Petros was not to arrive for another 3 years), and my aunts and drove us all to Limassol where we had relatives and where things were safer. Dad was in the army, a reservist called to do his duty who thankfully managed to make it back safe and in one piece.

When he joined the rest of us, we rented a house owned by Mrs. Mariò. We lived there for a couple of years, which I can't really remember, before we moved to Ayia Phyla, to another rented house. That's where my first memories take me. It was a poor street, with old houses, next to some British-period water tanks, abandoned semi-circular structures with metal doors which provided perfect hideouts for our long, playful afternoons. My younger brother was born at this house, but soon we moved to another place, Mrs Loullou's house, north of the village. Mrs Loullou and her husband were shepherds up on the hill, and their daughter Petroulla was Mum's friend. She'd sometimes come with some lovely anari cheese, hot and fresh, which we devoured with bread and honey. The house was opposite Shiatis' bakery; I remember the smell of the fresh bread early in the morning until today, it will never leave me. Loullou's house was a poor one. Dad had found a job at the Co-op in Kapsalos, a Limassol suburb, and Mum stayed home to raise the three monsters. I suppose that this was all the family income could afford, a little, two-bedroom house with an outside toilet. No bathroom. The family took its baths in a tin tub in the kitchen. I remember being terrified of the dark, so any foray to the toilet at night was beyond consideration. We boys had to do our job in a little bucket which Mum emptied in the mornings (well, it magically vanished so I'm assuming she did). The house backed onto an olive grove, another extension of our playground. Dad soon filled the place with cages for his favourite pastime: keeping birds of all kinds and sizes. We had pigeons, quails, chickens, most of which went a long way towards subsistence. The garden had a couple of lemon trees, essential in a Cypriot home.

The large pigeon cage was right next to the outside toilet, and in front of both stood a tall loullouthkià tree, a tree which produces little white flowers which turn into round green balls (useful for throwing at each other) which then turn brown and soft and smell horrible. No use to the tree whatsoever, apart from the fact that thrushes like it. I used to climb the tree, hop onto the roof of the pigeon cage and then the roof of the toilet where Dad kept all sorts of junk. There was this strange contraption he'd made: It was a plank of wood with a long, rusty nail sticking out of it; it had a handle and Dad used it to make springs for his partridge traps. Mum, always cautious and looking ahead to the next mischief us little ones would get up to, warned me: "don't go on the toilet roof, you'll hurt yourself". Alas, when did listening to ones mum ever sound like the thing to do? Once, twice, three times and that nail found its way through my flimsy flip flop (it was summer) and through my foot. I cried from the pain and ran straight down the tree and towards the house screaming "I stepped on a nail! I stepped on a nail!". There were two things that had to be done. Firstly, Mum made sure she gave me a good hiding for disobeying her and impaling myself on the spring-machine. Secondly, we had to go to the hospital, so off we went, for the all-necessary (and painfully familiar) tetanus injections and all the rest of it.

Another time I hit my head on the corner of the corrugated iron sheets that formed the roof of one of the cages. Running was too exciting to stop and pay attention to hazards. Five stitches and that's my scar for life, I still have it to show for my troubles. Loullou's house was not far from the mountain. A few minutes walk north and you'd be in the heart of it. We loved to explore the mountains, play there and go hunting with Dad and his various contraptions. We used to go meet our friends Christakis and Yiangos, refugees from Bellapais, and play endless games of football or anything else. We also used to head down to the local shooting range, where the considerably large army garrison would do shooting practice. We liked to pick up rusty old bullet casings and bullets, lead deformed from contact with the targets. Costas found an old National Guard helmet, which we kept for years, as it made playing 'war' all that more convincing. It was initially green, but the paint was flaking so we painted it white. A family heirloom from a troubled time. It was an adventurous childhood to say the least.

My parents were very actively involved in the local community. Dad played football and especially volleyball which was (and still is) a must where we came from. They did theatre, politics, all the things that their generation had and believed in, and risked their necks to pursue, contrary to the fascist threat and the danger of ostracism in a time when bosses didn't want to employ 'commies' or active union members. I remember Dad taking us to watch the local football team, ENAF (Youth Union of Ayia Phyla) which played in the regional league. This was no glamorous affair-it was the time before grass pitches and fences, the crowd just stood by the touchline and watched, spurred on their team and intimidated and occasionally beat the poor referee (as fat Christakis notoriously did one Sunday-stuff of legend). The ground was near Tsireio, a 'proper' stadium where the big Limassol clubs played, AEL (the left wing-and therefore ours-team), Apollon and Aris. Politics mattered very much in those troubled times. We occasionally went there as well, although I don't think Dad enjoyed the company very much, as we were more interested in peanuts, soft drinks and going to the toilet than the games themselves.

One day, Dad came home in a car. Driving it. Our relative poverty never allowed such luxuries, so when he turned up in an old, 1960s Triumph Herald 1200 Estate, we were amazed. He bought it second hand, of course, but it was ours none the less. It looked so beautiful. It was white, with registration CC588, and it had red seats and a wooden dashboard which looked just gorgeous.

It had lovely round headlights, and the hood opened by opening two latches, one either side. It had this little badge on the wings with '12' on it, for 12 horse power.

In the next few years we spent a lot of time in good old Triumph, as the family travelled east to see parents and relatives in what was still really home. Those were the days before motorways and fast journeys, and it took the 1.2-litre Triumph a few hours to get us there. The dusty, country lanes of early 1980s Cyprus seemed endless, as hill after hill and orchard after orchard unfolded in front of our eyes. After some time Dad had a tape deck fitted in the Triumph, so we could listen to music. Mum and Dad had this horrible Barbra Streisand/Barry Gibb tape which they played endlessly (#I am a woman in love...#, my toes still curl with agony). Dad also taped songs from the radio, he had this black EMI tape with Pink Floyd's Another Brick on the Wall and The Police's Don't Stand so Close to Me. I remember enjoying the journey very much, much more than actually reaching our destination. After passing the largely arid and dusty hills near Limassol we started weaving through green hills and small villages, through lazy squares where men sat outside coffee houses, playing backgammon and looking at passers-by. At one of the rest stops there was a restaurant which had on its roof a huge beer can, advertising the local lager. When the motorway was finished, these businesses died, but the beer can stayed there, dying a rusty death in the Cypriot sun. I remember those times with nostalgia. The long trips and the games we devised to make time pass. Costas used to pull my leg by telling me that under the hills were hidden giants, ready to sprawl and eat the unsuspecting travellers. We'd stick our ears close to the car's inside wall to hear the engine, and it would make a strange sound. Costas used to say that it sounded like beans were cooking, boiling in the engine, and we laughed. When Petros was old enough to be naughty, the three of us just raised hell (or did we?) on the back seat.

We always thought that the road signs deliberately didn't tell the distance to our village because it was a communist village. Approaching Larnaca, which we recognised by the tall eucalyptus trees which lined the road, we felt that we were in almost familiar territory. On the other side of the city started the 'red villages', named after the colour of the rich-in-iron soil. Potato fields, colocassi fields, orange groves, orchards and windmills appeared as the landscape changed dramatically from the barren to the fruitful, the desperate to the hopeful. Home wasn't far. I somehow can't remember ever arriving, I cannot conjure the actual image of entering our village. I wonder if by the end of it all I fell asleep, always to be woken up by Nana's sweet kiss and the promise of lemonade and biscuits.

Staying at Nana's place was always fun. She loved us very much and was always mild-mannered and nice. Her house was at the back of aunt Pepa's house and the yard had all sorts of weird and beautiful things. An old moped of Grandad's became, with a little imagination, a wartime torpedo. Uncle George's plumbing stuff were all part of that battlefield of children. Being there also meant we caught up with all our cousins and got up to more mischief in the village streets. My cousin Dinos was only a toddler and Stalo, his sister, was my age and we got on like wild fire. The chance to play with them gave our games a different, almost continental, foreign dimension. We were sort of city kids, although we also lived in a village. We were the ones who were away and came for the weekend or for a few days in the summer, bringing with us all the funny habits we'd picked up elsewhere. Calling the goals 'kola' instead of 'terma' for example. And the beaches. The beaches in the east were to die for. Uncle Kokos would pick us up in his old Mitsubishi Colt and we'd whizz through dirt tracks lined with reeds, which cut through fields of wheat and water melons. The sea air would hit our noses and we knew we were close. We loved the sea, we spent so much time swimming and playing in the water I'm surprised we didn't develop gills.

And then the time to return came. We loaded the Triumph, said our goodbyes to Nana and the rest and off we went. Again through the same villages, occasionally stopping to see aunt Giorgoulla and our cousins in Xylophagou, where play temporarily resumed before we jumped in the car for the final part of our journey. Good old Triumph did the journey back and forth for a few years. I remember it breaking down a couple of times, but it was mostly fine-"it has a good engine" were always Dad's words. When we moved back to the east, it did the journey one last time. Dad parked it next to the house, in an empty plot, and it stayed there. After a few years we stopped using it and it became part of the landscape. British tourists used to stop and photograph it, a forgotten gem of a car made in Coventry, parked up behind our house. I guess it was an antique in Britain. It was an old, crumbling car in Cyprus. For years Dad said he'd have it fixed, "its engine is good", but he never did. It just stayed there, gathering dust and providing another space for the neighbourhood children to play in. It was there up until the mid-90s, when the local council offered to pick it up and take it to the scrap yard, in an attempt to tidy up the (by then) town. Dad said yes, knowing that the engine, although good, would never roar again on the hills. It was a sad day. Along with the motorways and the decline of the old routes, came the demise of the old trusted family Triumph. It was a legend of our childhood.