2013: Een Lied & Een Weggevertje & Wat Wensen

Nog 75 dagen en het is Lente! En weer lentezon (hoop ik) en zwellend groen aan de bomen. Maar vooral weer zingende vogels. Ik verlang al naar de betovering van het eerste merellied in de lentetuin.
Toch hoef ik niet zo lang te wachten: dit vogeltje, neergefladderd op een takje en omringd door een krans van bloemetjes en een rand van (smaragdgroen?) frivolité zingt vandaag al lustig het jaar van de Schoonheid & Harmonie in. Het vogeltje kwinkeleert nu nog in mijn huisje maar wil graag uitvliegen naar een van jullie. De vogeltjesbroche ('made by me') is een Weggevertje - giveaway - om mijn lezers (jullie!!) te bedanken voor de aandacht en al die lieve commentaren (bij elk commentaar maakt mijn hart een blij sprongetje). Op 19 januari verloot ik de vogeltjesbroche tussen mijn volgers en de mensen die hieronder reageren (en eerlijk is eerlijk: volgers die reageren hebben 2 kansen).
Maar vandaag, de 5de dag van dit nieuwe jaar,  wens ik u ....

Een merci-ke en een weggevertje / give away

Foto: Wikemedia: odometer rollover

Geef maar toe! Af & toe kijk je toch wel eens naar het aantal volgers op je blog. En als dat getal bijna van twee naar drie cijfers gaat, voelt het een beetje als de kilometerteller in de auto die bijna terug op 0 staat. Ik ben vast niet de enige die wel eens een ommetje maakte om bewust  het cijfer 99.999,9 heel langzaam te zien wegdraaien tot er - toch weer plots - 00.000,0 op de teller staat!
Natuurlijk zegt het aantal volgers niets over de blog zelf. Ik ken juweeltjes waar ik tot de 'happy few' behoor die al dat prachtigs zien en lezen. En er zijn blogs - vaak Amerikaanse - waarvan je je afvraagt wat die honderden, zo niet duizenden lezers daar komen zoeken. Niettemin, mijn bloggershart maakte een sprongetje toen ik ineens 100 volgers bleek te hebben. Dat vraagt om een cadeautje, vind ik. Nummer 100, of beter gezegd, Wilma, stuur je mij je adresgegevens?(*) Dan stuur ik je een vilten visje-in-de-zeebroche met frivolitérandje.

En omdat het niet eerlijk zou zijn enkel een cadeautje aan de nieuwste volger te geven en niet aan aan langjarige 'blogvrienden' organiseer ik een weggevertje/give away. Om te bedanken voor jullie belangstelling en vele, lieve, leuke reacties. Als jullie er niet waren zou het een dooie boel zijn hier en zat ik al die tijd voor mijzelf te schrijven. Merci, merci dus!

Op Paasmaandag verloot ik een vilten vogeltje-in-een-kooitje-broche met frivolitérandje tussen alle volgers en de mensen die reageren op dit bericht (ben je volger en reageer je, heb je dus 2 kansen).

Als het intussen weer mooi weer wordt, kan ik wel niet garanderen dat het vogeltje nog in het kooitje zit. Misschien is het dan wel naar de lentewolken gevlogen ... 
(*) Wilma is echt nummer 100. Toen ik via de volgerslijst haar blog- of emailadres probeerde te vinden, maakte ik mijzelf per ongeluk volger van mijn eigen blog - zijn de bloggerwegen ondoorgrondelijk of ben ik een beetje dom? (En natuurlijk weet ik nu niet hoe ik dat ongedaan moet maken.) Hierdoor werd nummer 100 - Wilma dus - ineens 101. Maar nu weten we dat dat niet waar is ...

Las Meninas

Ik ben bepaald niet de enige die geïntrigeerd is door het raadselachtige schilderij Las Meninas (‘De Hofdames’) van Diego Velázquez. Het schilderij dat de jonge Infanta Margarita toont omringd door haar hofdames, chaperonne, lijfwacht, twee dwergen en een hond (en vlak achter hen Velázquez zelf) heeft vele kunstenaars 'geïnspireerd.
Zoals Las Meninas van Picasso:

Las Meninas van Manolo Valdés, deze zomer op het Lange Voorhout in Den Haag.

Las Meninas en Canido:

En nu, geen kunst maar ambacht: Una Menina van 'la hora azul' - 'l heure bleue dus ....

De Meninas van Valdés zijn weer op reis naar hun vaderland, maar ik heb nu mijn eigen kleine hofdame van vilt, frivolité en zoetwaterparels ...

Koninklijke kant

Een strakblauwe hemel met donzige schapenwolkjes, de weiden blinkend onder de zon, bomen en struiken in alle tinten groen, beemden vol uitbundig fluitenkruid: hoeveel lente kan een mens aan???
De Engelse naam van fluitenkruid, Queen Anne’s lace, is mooi & passend - het zijn vast lentenimfen die de koninklijke lentekant geklost hebben. De alom bloeiende Queen Anne’s lace inspireerde mij bij het maken van een koninklijke hand cuff. De ondergrond van koningsblauw wolvilt, de frivolitérandjes (ooit in verloren reisuurtjes geknoopt) en de bloemetjes geborduurd met zoetwaterpareltjes geven een vorstelijk allure, vind je niet? De vogeltjes op mijn hand cuff zijn wel niet van goud maar ze zingen een zilver lentelied. Nog een passend katoenen printje voor de achterkant en knoopjes-uit-de-oude-doos als sluiting en ik kan mij klaarmaken voor een audiëntie - mij volk wacht ...
En misschien zingt mijn bard vandaag Het Liedje van het Water.
Een liedje van het Water

Ik lag de lievelange dag
tussen het bloeiend fluitekruid;
er zweefde een liedje voor mij uit,
nu hoort maar wat ik zingen mag:

Wie nooit de lieve lange dag
bij 't spiegelklare water lag,
zijn uur is kort, zijn vreugde heeft uit,-
want nimmer zag hij wat ik zag
tussen het bloeiend fluitekruid.

Wie naar het klare water gaat
hem zullen de ogen opengaan,
want zeker zal hij hier verstaan,
geknield tussen wat groeit en leeft,
hoe god het schoonste zingen geeft
bij water bloeiend kruid en riet om niet !
Ida Gerhardt

Ik wens iedereen morgen een lieve lange dag ...

Hennepteelt

De hennepteelt staat in een 'kwade reuk'. Maar zoals met zoveel dingen is het niet het object zelf maar het gebruik dat de mens ervan maakt, dat kwaad kan berokkenen. Neem nu hennep. De Amerikaanse Grondwet is geschreven op papier dat van hennep is gemaakt. Hennep wordt ook meer en meer gebruikt voor duurzame kleding. En het zou mij niets verbazen als onder jouw aanrecht of in jouw schuurtje een bolletje henneptouw ligt. Misschien heb je ook nog wat restjes vilt die je eigenlijk wilde weggooien maar toch maar bijhield voor je-weet-maar-nooit. Waarom maak je dan geen kerstengeltje?
Zo doe je dat:
Een lang en een kort eind touw afknippen. Het lange steek je door een grote houten kraal, je laat de twee uiteinden hangen voor de beentjes. Voor het haar steek je drie kleine restjes touw onder het lusje bovenop de kraal. Het korte touw vormt de armen, knoop het onder de kraal vast aan het lange touw. Voetjes en handjes maak je met knoopjes in het touw. Het jurkje is snel gemaakt met een stukje vilt. Ik heb onderaan nog een restje frivolité aangenaaid - de combinatie stoer touw en verfijnde frivolité bevalt mij wel.
Ik verzeker je dat je ontroerd zal zijn door de aandoenlijke aanblik van dit simpele wezentje dat onder je handen is gegroeid ...

Breakfast at Tiffany's

Kennen wij het begrip Little black dress, Petite robe noir, Das kleine Schwarze eigenlijk? Of zijn wij in deze contreien niet elegant genoeg? Dit eenvoudige zwarte jurkje - less is more - is volgens de stijlpolitie een van de tien stukken die in geen enkele kleerkast van een vrouw mogen ontbreken. Icoon van het 'kleine zwartje' is Audrey Hepburn. En dan natuurlijk in haar rol van Holly Golightly in de klassieker Breakfast at Tiffany's.
Op zo'n zwarte jurkje hoort natuurlijk een sieraad. Hier liet ik al mijn vilten cameebroche zien. Ik heb nu de kleuren omgedraaid - roze op zwart in plaats van zwart op roze - en de broche versierd met pareltjes van rozenkwarts. Rozenkwarts werd in de Oudheid gelinkt aan de goden Amor en Eros en is de steen van het hart en de liefde. Het lijkt mij passend het sieraad op te dragen aan Holly Golightly/Audrey Hepburn ...

Deftig sieraad / cameo brooch

Vergaderingen kunnen soms zo saai zijn - het lijkt of er geen einde aan komt. Om de tijd door te komen ga je dan aan iets leukers denken of wat zitten 'doodelen'. Uit de combinatie van de twee kwam een paar dagen geleden zowaar een schetsje voor een vilten camee tevoorschijn. En dit weekend ben ik meteen aan de slag gegaan. Gek hoe snel er uit een paar frutseltjes - restjes roze en zwarte vilt, lint, frivolité, kraaltjes - snel een 'deftig sieraad' kan groeien. Met deze cameebroche op je t-shirt, trui of jasje gespeld ga je meteen ook deftiger praten en je pinkje gaat automatisch omhoog bij het theedrinken. Misschien moet ik nu maar een statieportret van mezelf laten maken ...

Zeemeerdoosje

Vind jij het ook zo vervelend dat producten die je bevallen ineens veranderen zonder dat je er iets over te zeggen hebt? Ik vond bijvoorbeeld postbankblauw erg prettig en heb niet gevraagd om ING-oranje. Ik vind het ook erg vervelend dat 'mijn' merk poeder gerestyled is en ik nu geen refills meer kan kopen. Ik moet dus elke keer een nieuwe poederdoos aanschaffen. Het mooie, lege doosje weggooien vind ik zonde. Ik gun het een tweede leven, bijvoorbeeld als reisnecessaire. Ik wilde een zeemeermin appliceren met stofjes uit voorraad maar liet dat voornemen varen toen ik twee speciale blauwe stofjes zag bij Carol Cox. En daar ben ik blij om want het effect - van waterbelletjes en vissenschubben - is beter dan ik verwacht had. En ook hier kon ik mijn frivolitétjes kwijt - voor de rand (met Stormy Seas van Anchor) en voor een warrige zeemeerminnenhaardos. Het resultaat: een naaidoosje om op mooie zomeravonden te handwerken langs de vloedlijn. Wie weet duikt er dan wel bezoek op uit de golven ....

Exclusieve Moleskine

Als ik op reis ga, neem ik steeds mijn klein tasje met frivolitéspulletjes mee. Ideaal in de trein, wachtend op het vliegtuig of tijdens de siësta. Zoals hier na een heerlijke middagmaaltijd in het witte Spaanse bergdorp Zuheros ("el pueblo mas bonito del mundo") met zicht op de uitgestrekte olijfgaarden. Met het kruidendrankje (in dezelfde kleur als mijn tasje) dat we na het eten van de waard kregen ging het frivolité-en snel maar misschien iets minder accuraat ...
Eerst wist ik niet goed wat te doen met mijn frivolitétjes. Tot ik aan mijn Moleskinenotitieboekjes dacht. Al twee eeuwen worden de 'legendarische' boekjes van Moleskine gebruikt door kunstenaars, schrijvers en reizigers als Matisse, van Gogh, Hemingway en Bruce Chatwin. Volgens Moleskine is het 'het symbool van het hedendaagse nomadendom'. Deze hedendaagse nomade is enthousiast over de notitieboekjes en neemt ze graag mee op reis. Hoewel ik niet zo narcisitisch ben als Oscar Wilde: 'I never travel without my notebook. One always needs something sensational to read on the train.'
Lange tijd waren de boekjes niet meer verkrijgbaar tot het Italiaanse bedrijf Modo & Modo ze in 1998 ging reproduceren. Een schot in de roos: er is nu een heel gamma van notitieboekjes in verschillende groottes en kleuren verkrijgbaar. Exclusief zijn ze dus bepaald niet meer. Reden om voor mijzelf een exclusief exemplaar te maken - met mijn frivolitétjes en wat restjes uit mijn voorraad. Een stoere linnenstof voor de buitenkant, een tere bloemetjesstof voor de binnenkant, drie oude knoopjes. Frivolité voor het bloemetje en voor de randjes. De wisselende kleuren van het Anchor garen (pearl cotton 8 nr. 1355 - 'Mountain Stream') zorgden gratis & voor niks voor een speels effect.
En nu ben ik bijna weer klaar om op reis te vertrekken ...

Broches

Regen heeft ook z'n positieve kanten. Na zon & zee in het Zoete Italië had ik gehoopt nog een paar mediterrane dagen in onze Hollandse Zomertuin te kunnen doorbrengen. Helaas, de regen kwam bij bakken naar beneden. Ik was duidelijk weer in het Noorden en moest mijn vertier binnen zoeken. Toen ik de mooie pins van Elsita zag, was ik meteen verkocht.
In laatjes, kastjes, doosjes en tasjes vond ik vilt, haak- en borduurgaren, bedeltjes en kraaltjes. Om te oefenen maakte ik eerst een pin van Elsita na - de broche met het vogeltje in de boom. Daarna dicteerden de bedeltjes de tafereeltjes steek na steek. Het visje zwemt langs koraal en schelpenstrand. Het schip dobbert over de golven en onder de zon en de wolken. En het arme vogeltje zit gevangen in een kooi.
Na veel, heel veel oefenen, heb ik het frivolitéklossen weer onder de knie. Kon ik meteen kantjes maken in verschillende, bijpassende kleuren.
Tot slot een waarschuwing: als het zou kriebelen om ook aan de slag te gaan, het is een Verschrikkelijk Verslavend Werkje!!!

Opfriscursus frivolité

Ik ga een paar daagjes op reis (vakantie!) en neem natuurlijk iets te handwerken mee. Het moet iets kleins zijn want we zullen waarschijnlijk wat rondtouren. Dus geen borduurwerk voor lome & luie uren onder een schaduwrijke boom.
Ik denk dat ik het frivolitétasje meeneem dat ik hier reeds liet zien. Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog 'gefrivoliteet' heb, daarom was ik de slag kwijt. Gelukkig vond ik een aanschouwelijke les:
les 1: de basissteek

les 2: picots

les 3: herhaling en picots verbinden

En als dit nog niet duidelijk genoeg zou zijn staan hier instructieve tekeningen.
En nu ga ik oefenen ...

Frivolité

Het is altijd een uitdaging om nieuwe technieken te leren. Een paar jaren geleden probeerde ik tijdens een zonnige vakantie in Italië het frivolité-werk onder de knie te krijgen. Ik dacht steeds dat ik precies de instructies op de foto's in mijn boekje volgde, maar het resultaat was telkens weer een hopeloos strakke knoop. Tot op een warme zomeravond aan het strand de knoop eindelijk deed wat hij hoorde te doen - schuiven over de basisdraad. Sindsdien neem ik tijdens reizen altijd een piepklein tasje mee met een klosje garen, een frivolitéspoeltje, een schaartje en een frivolitéhaaknaaldje. In de trein, op de boot, in wachtzalen of in de middaghitte bij een koele fontein, haal ik mijn spullen tevoorschijn en leg eindeloos veel knoopjes. Na 9/11 durf ik ze niet meer mee te nemen in het vliegtuig. De veiligheidsmensen konden weleens denken dat ik gewapend met het frivolitéhaakpennetje de cockpit wil binnendringen en de piloot dwingen tot Vreselijke Dingen ...
Toch is er een maar. Nog nooit heeft al dat gepruts met spoel en draad iets opgeleverd. Om bijvoorbeeld een randje voor een zakdoekje te maken heb je een frivolitérandje van bijna een meter nodig. Er is echter altijd weer een moment waarop ik een onherstelbaar verkeerd knoopje leg en het bandje ongeduldig wegleg. De berg onafgewerkte bandjes groeit ...
Mijn bewondering voor de fraaie stukken frivolité-werk te zien op de tentoonstelling Nuttige Handwerken in het Leids Weverhuis (zie foto's) was dan ook groot. Ik troost mijzelf met de gedachte dat frivolité voor mij vooral een kwestie van bezigheidstherapie is, zoiets als een sigaretje roken ...