Gedroogdebloemenalfabet

Ter ere van de Dag van de Aarde (vandaag, 22 april) een Gedroogdebloemenalfabet - POLLINATE - gemaakt van gedroogde bloemen door Anna Garforth. Ik vond haar via Anthology.
De Britse Anna Garfoth maakt ook Mossengerart, urban art met teksten en gedichten van mos op muren. Een fraai soort graffitti! Het is een ook een vorm van guerilla tuinieren, de stad groener maken door stiekem te planten of te zaaien op openbare plekken of braakliggende gronden.
Mos is een beschermde plantensoort, het kan geen kwaad de natuur een handje te helpen, dunkt me. Als je zelf aan de slag zou willen gaan - je hoeft er geen tuinguerillero/a voor te zijn - hier [KLIK] vind je allerlei recepten om mos te maken.

Een Klaartje! Point de croix-alfabet

Kijk: eindelijk weer eens een Klaartje, een handwerk dat ik in een mistig verleden begon en dat nu eindelijk volwaardig kan meespelen in de wereld van Afgewerkte Zaken. Ik moest echt in de diepe kelders van blogland graven om te vinden wanneer deze borduurtas eigenlijk klaar had moeten zijn. Jazeker, er was een precieze datum, tijd en locatie bepaald en wel: 20 januari 2007, klokslag 12.00 u, Polman's Huis, Utrecht. Dan begon namelijk de ABC-meeting, het orgelpunt van het ABC-project van Berthi. Ik was toen nog enkel een bloglezer en geen blogschrijver. Het was mijn eerste - en onvergetelijke!!! - lijfelijke ontmoeting met echte blogdames. Een wereld die openging en het begin van mooie blogvriendschappen ...
Ik had voor mijn aabeeceetje gekozen voor een ontwerp van La Pochette à Ouvrage - Marquoir van Un point, c'est tout geborduurd met prachtig verlopende DMC 115. Op 19 januari 's avonds had ik nog tot laat zitten doorwerken aan het laatste onderdeel: het naaldenboekje. Rond middernacht bleek dat ik het verkeerde linnen had gebruikt voor de binnenkant zodat ik het boekje niet in elkaar kon naaien. Haast en spoed zijn zelden goed ...
De ABC-blogdames misten het naaldenboekje uiteraard niet. Na de ABC-meeting was de Schwung uit mijn ABC-inspanningen en verdween het naaldenboekje naar de uithoeken van mijn brein. Tot 8 februari, Hari Kuyo-dag (dit is een zeer goed gedocumenteerd borduurproject!) toen ik om Zuster Naald te eren het naaldenboekje eindelijk afwerkte ...
En - tata - hier het resultaat!
De een beetje geopende borduurtas:

De helemaal geopende borduurtas:

Bovenste stuk met schaarkussentje en naaldenboekje en vakjes voor kleine borduurhulpjes.

Middenstuk - dicht:

Middenstuk - open, met vak voor borduurpatroon:

Zijstuk rechts met vakjes voor borduurgarenkaartjes:

Zijstuk links:

Onderstuk met een doorzichtig vak voor borduurwerk en borduurring en met ringetjes voor borduurzijde:

Het blauwe borduurwerk in de tas is ook in een mistig verleden begonnen. Dat moet maar gauw een Klaartje worden, vind je niet? (Zeg ja!)
De geborduurde maartspreuk is actueel: Soleil de mars donne rhumes tenaces: de zon van maart geeft een hardnekkige verkoudheid. Oftwel, pas op voor de maartzon. Je bent gewaarschuwd!

Lente! - Bloemenalfabet

21 maart, lente! 

De Goede Maanden zijn begonnen. We groeien weer naar het licht. 

Om dat te vieren een bloemenalfabet van Matt Walfor, 

en een gedicht van Vasalis

Voorjaar
Het licht vlaagt over 't land in stooten
wekkend het kort en straf geflonker
der blauwe wind-gefronste sloten;
het gras gloeit op, dooft uit, is donker.
Twee lamm'ren naast een stijf grauw schaap
staan wit, bedrukt van jeugd in 't gras...
Ik had vergeten hoe het was
en dat de lente niet stil bloeien,
zacht droomen is, maar hevig groeien,
schoon hartstochtelijk beginnen,
opspringen uit een diepe slaap,
wegdansen zonder te bezinnen.
M. Vasalis

uit: Parken en woestijnen, 1954

Adem de zon, het licht, het verlangen in en geniet hartstochtelijk ...   

Naar de West en een Google Earth Alfabet

Tja, ik weet het: eigenlijk hoort het niet. Mijn ecologische voetafdruk wordt megagroot. Nauwelijks terug uit het Zuiden vertrek ik morgen op dienstreis naar de West, naar Suriname. En niet met een pakketboot maar met een vliegmasjien - voordeel is dat ik nu misschien een paar letters zie van het Google Earth Alfabet van Thomas de Bruin waarop zij mij attendeerde.

En dan is er nog mijn bioritme: van de Siciliaanse zomer via de Hollandse Herfst naar de tropische hitte en vervolgens terug naar de noordelijke bijna-winter. Is dat wel goed voor een mens? Maar ik mopper niet hoor: ik kijk uit naar de exotische bloemen-pracht, de veelheid aan culturen, het trage stromen van de Surinamerivier, de op muren geschilderde reclame, de smaken van het Surinaamse eten en natuurlijk de vriendelijkheid van de mensen.

En ik hoop dat ik tijd heb om te gaan snuffelen tussen de mooie pangistofjes bij Kirpalani in de Domineestraat ...
Mo syi!

Lavasteenalfabet

Nog een bericht over het Geheime Eiland en zijn met lavabrokken bezaaide zwarte zand. Het strand lijkt er wel een kunstgalerie - de verbeelding is hier duidelijk aan de macht. Zwemmers en zonnebaders worden kunstenaars  en 'schilderen' of bouwen 'Zentorens', harten, gekko's. Iedereen wil kennelijk zijn steentje (!) bijdragen -

Ikzelf 'schreef' een alfabet ‘met in de branding geraapte, door de golven gepolijste, rode lavasteentjes. Mijn alfabet lag er nog ongeschonden bij toen ik vertrok.
Hoe lang zou het duren voor de winterse stormen het zwarte strand weer hebben leeggeveegd zodat het in de lente als een maagdelijk schoolbord klaarligt voor de nieuwe badgasten?

En dan is het Februari ...

Foto: Kim Carney
Februari moeten we afschaffen, vind ik. Die maand is er werkelijk teveel aan. Kou en sneeuw zijn OK in december en januari maar dan wordt het toch echt tijd voor de lente. Het allerergste vind ik die ene dag in februari waarop ineens de lente in de lucht hangt. Onaangekondigd blaast de wind voorjaarsverwachting door de bomen en langs de huizen. Je droomt al van groen aan de takken en zon op je wintervel. Maar dan slaat februari toe in al zijn ongenadigheid en boort je droom met sneeuw, ijzel en kille oostenwind de bevroren bodem in.
In het gedicht Februarie schrijft Paul Van Ostaijen over bomen die nog niet groen zijn maar niet langer 'winterdood'.
{Dat is het eerste van de lente in de havenstad: een volle bries van de
stroom,
zo vol als het gelaat van een boerejongen die in een mondharmonika
blaast,
een bries die over de stad vaart en even onvermoeid is als die
dorpsmuziekant.
De wind die de eerste maal dit jaar een zelfstandige vreugde heeft
gevonden.
Enkel wind te zijn, tomeloos, mateloos, ongebonden.
Wind te zijn, te waaien in de boom, in al de bomen. Geen enkele vertoont groen
en toch is geen enkele nog winterdood. Tijd van de blijde
boodschap,

[lees verder]}
Ik moest aan dit gedicht denken toen ik het Tender Tendril alfabet van Kim Carney zag op haar blog Something to say - het resultaat van een middagje hortensia's snoeien ...
En vandaag was het zeker NIET die ene voorjaarsdag in februari …

HekAlfabet

Ik sprak over Dolce far niente in mijn bericht van 25 september. Maar in niets doen ben ik niet zo goed. Ik heb het Boeddhistische stadium van ‘niet willen’ bepaald nog niet bereikt. Ook op vakantie stel ik mij allerlei doelen. Speuren naar zeeglas in de branding, uit het hoofd kraanvogels leren vouwen (leuk tijdens saaie vergaderingen!), elke dag een motief borduren, dikke boeken lezen. En kwam het door de zwarte schaduwcijfers op het witte pad naar zee? Of mijn obstinaat voortborduren aan de zwierige letters van de Grand Marquoir? Op het moment dat ik de eerste letter zag in een van de ijzeren poorten op het eiland, was ‘het hek van de dam’. Ik moest en zou een ‘hekalfabet’ samenstellen. Tot verbazing van toevallige passanten hield ik voor elk hek stil om aandachtig elke krul en elk versiersel te bestuderen. Innerlijk (en soms uiterlijk!) juichte ik bij elke nieuwe letter. En het is gelukt! Ik heb alle letters gevonden – sommige zijn beter dan andere. En jammer genoeg zijn bij het maken van de fotomozaïek hier & daar stukken van de foto’s en dus van de letters afgevallen. Maar daarover niet getreurd! Op naar het volgende doel!

AlfabetSjaal

Bij haar las ik over de sjaal-along die op 15 september van start gaat. Weinig tijd, veel te doen, dus geen 'alongs' voor mij. Wie weet maakte ik anders een Alfabetsjaal. Nu beperk ik mij tot het bewonderen van de Uppercase scarf (Hoofdletter sjaal) en Lowercase scarf (kleinelettersjaal), beide met een laser uit microvezel suede gesneden.
Misschien is deze letterwaterval wel geschikt voor een juf of meester die nu weer een nieuwe klas kindertjes mee op reis neemt naar de wondere wereld van het lezen ....
En mooi toch de Helvetica, de vijftigjarige letter die je vast al duizenden keren hebt gezien maar waar je wellicht nooit echt op hebt gelet ...

Alfabetjurk

Deze prachtige Alfabetjurken zag ik op {klik}. Het lijkt mij een geschikt 'gewaad' voor Geletterde Vrouwen. Een passende gelegenheid is het galadiner vanavond ter ere van de bekendmaking van de winnaar van de Libris Literatuur Prijs 2009. Wie van de twee vrouwelijke genomineerden - Anna Enquist (Contrapunt) en Charlotte Mutsaers (Koetsier Herfst) - zou het best staan met welke Alfabetjurk?

Lintjesalfabet

Deze week is het weer lintjesregen. Lintjes in de Orde van de Nederlandse Leeuw worden uitgereikt aan mensen met „persoonlijke bijzondere verdiensten van zeer exceptionele aard." Maar misschien vind jij dat zoon A of buurman B of nicht C, collega D, vriendin E, kruidenier F, docent G, loodgieter H, moeder I, oppas J, verpleegster K, schoondochter L, vriendelijke mevrouw M enz ... ook exeptioneel verdienstelijk is en een lintje verdient.
Je hebt nog net tijd genoeg om een lintje voor haar/hem te vouwen naar het voorbeeld van Paulette (folded) Typeface (ontworpen door J.K. Keller). Gewoon een initiaal of als je de flow te pakken hebt, een hele boodschap:

Op de video hieronder vouwt Keller zijn eigen initialen: de J en de K.



Kijk ook eens naar zijn projecten wearables en Stitched with Love, by my mom.

Soldatenalfabet

Nooit meer oorlog! Na de Eerste Wereldoorlog werd de Volkenbond, de voorloper van de Verenigde Naties, opgericht om een einde te maken aan alle oorlogen. Helaas, de geschiedenis heeft bewezen dat het slechts een wens was.
Soldaten zouden er moeten zijn om vrede te bewaren, niet om oorlogen te beginnen. Of om mee te spelen - hoewel men er nog niet uit is of spelen met soldaten, van plastic of in games, tot meer agressie leidt. Het soldatenalfabet van Oliver Munday ziet er alleszins niet vreedzaam uit. Hij was met zijn soldatenalfabet, fire in the hole, een van de negen studenten die prijzen wonnen in de designwedstrijd 2007 STEP 100 annual.
En nu afwachten hoe het met het Irakonderzoek afloopt ...

Wasknijperalfabet

Maandag Wasdag. Met wasknijpers kan je meer dan alleen maar hemden, onderbroeken, handdoeken, tafellakens, kussenslopen, stofdoeken, dekbedhoezen, spijkerbroeken, blouses en jurken laten wapperen in de wind.

Dank zij Pablo Abad hang ik de was niet meer achteloos op ...

Alfabet on the road

Ik hou niet zo van files - wie wel - zeker niet als je langs een muur van vrachtwagens moet rijden. Maar nu ik dit Vrachtwagenalfabet heb gezien, kijk ik er anders tegenaan. Eric Tabuchi fotografeerde on the road een heel Alphabet Truck bij elkaar.
Kijk ook hier (naar beneden scrollen).
Gisteren moest ik 2 x 125 km rijden, ik zag een M, een O, een S, een W en een X. Ik vrees dat ik nog heel wat kilometertjes zal moeten rijden voor ik het hele alfabet voorbij heb zien komen ...

lekker alfabet

Op warme dagen gebeuren er in de keuken soms ongewenste dingen. Zoals in de keuken van Danillo Di Cuia. Op zijn blog tezzutezzu vertelt hij over de kikkererwten die hij te weken had gezet om hummus te maken. En vervolgens vergeten was. Het resultaat inspireerde hem - als typograaf - meteen tot het maken van bovenstaand alfabet.
Hummus is een van de populairste dipsauzen uit het Midden Oosten. Lekker en makkelijk te maken. Je kan de kikkererwten zelf weken en koken maar als je gehaast bent kan je ook geweekte kikkererwten uit een blikje gebruiken.

Hummus bi tahina
Ingrediënten:

• 150 gr kikkererwten een nacht geweekt in water (ze zijn dan in volume verdubbeld)
  
• sap van 2 citroenen of naar smaak
• 2-3 teentjes knoflook
• zout
• 4 el. tahin (pasta van sesamzaad te koop in natuurwinkels en Islamitische winkels)
• olijfolie
• peterselie, gehakt
• eventueel chilipoeder, paprikapoeder, komijn
  

Bereiding

1. Laat de kikkererwten uitlekken en kook ze (zonder het zout) ongeveer 1 uur in ruim vers water of tot ze gaar zijn;
2. Giet af en bewaar het kookvocht;
3. Pureer de kikkererwten in de keukenmachine tot een puree;
4. Voeg de overige ingrediënten toe met wat kookvocht - zoveel dat een romige pasta ontstaat;
5. Breng op smaak. Voeg zo nodig wat meer citroensap, knoflook of zout toe;
6. Dien op met Arabisch brood of tacochips.

Mogelijke garneringen

• besprenkel met 2 el. olijfolie en 1 tl. paprikapoeder of fijngesneden peterselie;
• garneer met een snufje chilipoeder en 1/2 tl. gemalen komijn - bijvoorbeeld in stervorm;
• strooi er wat hele gekookte kikkererwten overheen die je voor het pureren apart hebt gelegd.

Uit: Tamarinde en Saffraan van Claudia Roden

Effe weg

Ik ben een paar daagjes weg.
De letters op de foto zijn niet geborduurd - wel geprint in een kruisjessteekletter. Via verschillende websites kan je gratis kruisjessteekfonts downloaden. Bijvoorbeeld Home Sweet Home via deze site.

Baardalfabet

Eigenlijk is een baard iets heel gewoons: haargroei op de onderkaak van een man.
Toch wordt er vaak een speciale betekenis aan gegeven. De Germanen schoren overwonnen koningen en prinsen kaal en ontdeden hen van hun baard om hen te vernederen. Een baard wordt vaak geassocieerd met mannelijkheid en kracht zoals in het lied "...al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn...".

Een beetje hippie droeg in de jaren zeventig een baard. En volgens fundamentalistische islamieten zoals de Taliban is het laten groeien van de baard waajib (een vereiste) en het scheren of bijknippen h'araam (verboden) voor alle mannen.
Maar baarden kunnen ook gewoon een alfabet vormen zoals op de tekening van TimYarzhombek.
Saskia attendeerde mij op onderstaand filmpje waarin de zangers van Fungus - met jarenzeventigbaard - hetzelfde lied dertig jaar geleden zong.

Steengoed alfabet

In een klein Parijs bistrootje raakte ik een paar jaren geleden aan de praat met de Franse broer en zus aan het tafeltje naast mij. De zus bleek in Canada te wonen. Ik vroeg haar wat ze het meeste miste en meenam uit Frankrijk als ze weer naar huis vloog. Ze keek mij stralend aan en zei: 'rotsen uit mijn geboortedorp in de omgeving van Grenoble. Ik neem altijd kilo's stenen mee ...'. Ik begreep haar wel, in mijn jaszak zit altijd wel een mooi of opmerkelijk steentje dat ik ergens opgeraapt heb. In mijn huis liggen stenen uit alle windstreken. Kiezelstenen, lavastenen, puimsteen, obsidiaan. Maar ik heb geen alfabetstenen. Daar is veel geduld voor nodig. Het kostte Clotilde Olyff, een Belgische grafisch vormgever, veertien jaar om aan de oevers van rivieren en zeeën de stenen van haar alphabet galet moyen te vinden. Vanaf nu ga ik ook beter opletten ...

Ben even weg ...

Ik ga een paar dagen weg ...
(Letters uit Alfabet van Hijack Your Life)

Lichaamstaal

Het was gisteren de warmste Pinksteren sinds 1985. We hebben ons plan om naar zee te gaan gelukkig niet doorgevoerd: de wegen zaten bom en bomvol. Maar nu hebben we ons ook niet in alle bochten kunnen wringen om op het strand het Alfabet van Hijack Your Life na te doen ...

Dansalfabet

Heb je stiekem weleens gedacht 'kon ik de mensen maar naar mijn pijpen laten dansen'?
Hier is je kans!
Klik op de link Dancewriter en kies vervolgens een letter op het toetsenbord.
Een man vormt gehoorzaam en soepel de letter van je keuze.
En dan proberen of het in de realiteit ook lukt iemand zo ver te krijgen ...