Even geduld...

Want dat het een beetje druk is. En dat het bij drie posts deze maand is blijven steken.
Maart zoeft met een rotvaart voorbij en de blogberichten schieten er dus ook bij in. Niet dat er niet genaaid wordt - integendeel, de naaimachine draait overuren. Er hangt alleen een nevel van 'sssst' en 'nog niet kijken' overheen. Veel sluiers en de tipjes ervan mogen niet omhoog. Nog niet.
In april en mei ga ik de pannen van het dak bloggen. Kan niet anders met de hoop geheimen die ik al maanden aan het hamsteren ben, maar intussen staat het even op stand-by hier. Tot snel!

We stikken

We stikken, zo veel is zeker.
Maar als ik mezelf ook tot de "we" reken, dan beland ik eigenlijk in de verkeerde leeftijdscategorie. Want vandaag trokken hordes zestigplussers naar het stoffenspektakel in Gent - een grote beurs met stoffen en co. Zestigplussers, terwijl ik in de waan verkeerde dat naaien terug hip was? En hip = jong = niet oud = min-zestig, toch?
Vanuit Gent-Sint-Pieters gleed de tram richting Flanders Expo, schudde onderweg jonge mensen af en zoog ouderen op, stilzwijgend wachtend met dezelfde bestemming. Eenmaal afgestapt schreed iedereen in een stille colonne naar de beurs. Niemand wist precies welke hal het was, dus volgden we allemaal zwijgend de onbekende koploper in de hoop dat die juist wandelde. Echt een heel bizar gevoel, ik voelde me er echt een vreemde eend in de bijt.
Hoe meer we naderden, hoe meer de leeftijd daalde (oef). Het eerste kraampje toonde hele mooie stoffen, maar die waren jammergenoeg enkel als patchworklapjes verkrijgbaar. Misschien maar goed ook, anders had ik met mijn bewust beperkte budget niet eens genoeg gehad om de halve hal te kunnen aflopen. Maar tussen de duffe voelstofjes, grappige prints, ouderwetse gordijnstoffen en interessante patronen zaten geen grote ontdekkingen meer. Mijn eigenlijke doel - imitatieleer in mooi roestbruin - bestaat dus níet, enkel mottige wannabe-varianten. Een heel spijtige zaak, maar ik veranderde mijn plannen dan maar in een paarse ribfluwelen stof, die ik gelukkig wel snel vond.
Op de beurs zelf spotte ik ook jonge mama's, inclusief kinderwagens. En die versperden me trouwens vakkundig de weg, net als de bomma's met hun boodschappentrolleys en bijhorende meegesleurde tamme echtgenoten. Ik weet niet of dat een complot tegen mijn lage leeftijd was, maar de oudjes ontpopten zich tot echte hamsters. Rollen stof uit mijn handen trekken terwijl ik ze nog niet eens goed bekeken had, voorkruipen om toch maar als eerste bediend te kunnen worden, met hun stinkende oudemensenadem in mijn nek staan blazen. Brrr, ik was echt blij dat ik met mijn veroverd stukje stof verpakt in een scheeuwlelijke plastiek Stoffenspektakelzak assortie in de colonne richting tram kon stappen en naar huis kon vluchten.

Explicación

1 mei shoppen shoppen shoppen aan -40%
2 mei weddenschappen op paardekoers vanonder het stof gehaald
3 mei start dieet (bwek)
4 mei nieuwe oorringen
5 mei jarige oma
6 mei mijn eerste koffie met een smaakje
7 mei veel regen (maar wel goed voor de buxus)
8 mei we match... exact zes maanden
9 mei moedertjesdag, vandaar de "mama" in de titel van de blogspot hierboven :-)

Arteveldemagazine

Heel heel lang geleden interviewde ik Ann-Sofie Sabbe, mijn stuk overleefde de selectie en is nu in het gedrukte Arteveldemagazine geland. Wel es fijn :-)

Het eindresultaat staat hier op pagina 22 en 23.

Roze valentijn

"Dat ik die bavarois nog altijd te goed heb." In lang vervlogen tijden kwam la mama es thuis van de kookles met een proevertje zelfgemaakte aardbeienbavarois. Dat kleine hapje smaakte naar meer maar ik werd gestild met de belofte dat er nog wel es gemaakt zou worden. Intussen zijn we meer dan tien jaar verder en de "es" blijkt een enorm rekbaar begrip te zijn.
"Dat ik die bavarois nog altijd te goed heb," kon ik zaterdagavond dus doorsteken toen ik een plakje bavaroistaart van het dessertbuffet op de verjaardagsfuif van nonkel Bart liet neervlijen op mijn bord. Het had een sussend surrogaatstukje kunnen zijn, maar niets gaat boven zelf- en met liefde gemaakte bavarois. Mijn dessertenhonger was dus nog niet gestild. Nonkel Joost - die ook rond de tafel stond - had het gemerkt en meteen werd ik voor de volgende dag uitgenodigd voor een hapje zelfgemaakte bavarois. Ik vond het vooral een grappig plan, lachte het weg en ging er niet verder op in.
Tot ik gisteren een sms kreeg - ik citeer - "Kom gerust binnen bij ons, de bavarois staat klaar". Van koeien en horens vatten hebben ze ten huize Eggermont-Vandenbroucke duidelijk kaas gegeten. De tafel was perfect gedekt en alle hartjes- en aanverwante gadgets mochten voor die ene dag in volle glorie verschijnen. De bavarois werd geserveerd en lag in hartjesvorm en geflankeerd door verse aardbeien en blauwe druiven te glimlachen in mijn gezicht. Heel traag en met veel smaak heb ik hem voorzichtig naar binnen gelepeld en elk schepje goed laten walsen in mijn mond. De smaak kan ik nu vasthouden voor een paar jaar ver, maar hopelijk moet ik niet meer zo lang wachten...

Kop

De kop is eraf!

2010 is uit z'n ei gekropen, heeft z'n feestelijke strikje afgeworpen en kan zich nu twaalf maanden lang in volle glorie laten zien. Ben benieuwd wat het jaar nu nog schuil houdt onder z'n lange winterjas. Ik kan zelf anders wel heel wat plannen verzinnen, dus: laat maar komen...

In mijn eigen kop is het alvast woestijnstil en bruisend tegelijkertijd. Heer Blok en onafscheidelijke compagnon Examen palmen december en januari in, wat wil zeggen dat meester Leerstof de plak zwaait in mijn bovenkamer. Andere prikkels van buitenaf worden dus zo snel mogelijk binnengehaald, vacüum gezogen en gestockeerd tot later om nu genoeg mindspace vrij te houden. Blok heeft meestal een negatieve connotatie, maar deze keer komt er ook al een pre-nostalgisch vleugje bij. Na zeven 'blokken' is dit officieel de laatste keer - als alles goed gaat natuurlijk. In juni is het enkel eindwerktime. Dan zijn er dus geen tripjes meer naar mijn kamer met enkel 's morgens, 's middags en 's avonds een culinaire pitstop in de keuken. Het doet me eigenlijk wel iets. Al weet ik natuurlijk niet of ik er echt definitief een punt achter zet. Veel kans dat ik volgend jaar gewoon voor een part II ga, maar wat het wordt? Geen idee, of neen: veel ideeën maar nog niets concreet. Heb nog wel even ademruimte, dus dat komt wel snor. Maar het zorgt - naast heel wat andere superfijne dingen - ook wel voor het bruisen in mijn hoofd. Al kan een kolkende kop ook wel es aangenaam zijn.

De banner heeft ook gedeeld in de alles-nieuw-ambiance. Meer details en sfeer dan de vorige, dat mocht wel es. De meeste hokjes zijn trouwens vierkante fragmentjes van foto's uit de blog. Wie es veel tijd heeft - en dat geldt voor iedereen, want de twaalf verse maanden zijn nog maar net uit het bolletjesplastiek - doe maar een rondje 'Waar is Wally'?.

Geniet van 2010 en kop een knaller van een jaar binnen (moet wel lukken met twee nullen in het jaartal)...

Week van de taal

De leukste uitdrukking in het Nederlands (al weet ik niet of het wel echt bestaat en niet gewoon 'volksvlaemsch' is): van krommen haas gebaren

Teen en 't ander

Zacht en vlezig schurkt hij tegen de vierde in de rij aan. Gekroond met een klein nageltje, maar rood verdoken zoekt hij bescherming tegen te grote schokken van buitenaf. Ik wist niet dat er een beentje in zat, zo klein is mijn klein teentje. Maar mijn eigense anatomie heeft sinds zaterdag geen geheimen, sinds ik mijn kleinste steunkootje in volle vaart tegen de zetel liet knallen. In het donker en wel volledig per ongeluk uiteraard. Maar met de nodige pijnlijke grimassen en klankspel tot gevolg. Want het kraakte, dof en kort, maar duidelijk genoeg om er geen twijfel over te laten bestaan. Ik dacht dat het mijn teennagel was, en ik stelde mij een half wiebelend bloederig tafereel voor. Dat bleek het niet te zijn, er was zelfs helemaal niets te zien. Maar net dat wilde zeggen dat het onheil binnenin zat. En inderdaad, een check door es in de lengte te duwen (een pijnlijk kinesistentrucje) bevestigde het vermoeden. Aan een mini-gips moet je je niet wagen, dus zit er niets anders op dan wachten. Intussen hangen teen vier en vijf samen gespalkt in een lijntje pleister, als twee Twixen in een verpakking. Het enige wat er nu op zit, is wachten, letterlijk schuinsmarcheren en hopen dat ie terug mooi recht groeit.
Gisteren hinkstapsprong ik ook naar Brussel, wat mij een kwartiertje later een luxeprobleem opleverde. Mijn sollicitatiegesprek voor een stage leverde een "ja" op, waardoor ik daar aan de slag kan. Maar ik had al een gesprek ervoor gehad in Mechelen, waarbij ik ook een ja-woord kreeg. Dat wordt dus koffiedikkijken en kiezen, want het is moeilijk te voorspellen hoe het zal worden. Ben gewoon bang dat ik iets schoons ga laten schieten. 't Is toch teen en 't ander...

Over vogels en speculoospap

"Kijk es naar het vogeltje"



En daarom is het hier zo stil. Niet dat ik mezelf tot een doe-het-zelf ornitholoog omgeschoold heb en ook niet dat ik de hele tijd die bekende slagzin heb lopen roepen waarmee opa's met een goed ge-equipeerde amateurfotopassie net voor een strak geposeerd familiekiekje uit volle borst pogen de aandacht te krijgen. Maar wél omdat ik de laatste tijd ferm bezig geweest ben met foto's en alles wat erbij komt kijken. Het fotograferen zelf is al een tijdje achter de rug - en goed ook, want de mooie zonnige dagen slinken en net die geven een extra tint aan een foto dus het huwelijk, het citytripje, het kamp, de tentoonstelling, de doop en de fotoshoot: ze staan allemaal veilig en binair op de schijf. Maar... de meeste nog in ruwe versie - meer historie dan het transport kaartje-externe schijf via de kaartlezersnelweg hebben ze niet - en net dat zorgt voor een hoop noeste computerarbeid. Selecteren, mappen aanmaken, aanpassen waar nodig, lay-out afwerken, hoesjes maken, cd-label maken. Op zich wel een fijn werk, maar ik heb niet echt de tijd om er es deftig aan door te doen. Goed eigenlijk, want voor (bijna) elk werkuur waarop ik er niet aan werk, krijg ik geld. Oftewel: vakantiejobtime. Deze keer niet aan het onthaal als knooppunt van alle afdelingen en bezoekers , maar wel in het culinaire onderbuik van het rusthuis. Een niet te onderschatten job, die soms wat doet denken aan de lakeien in uniform in een koninklijk paleis vol kamertjes. Want wie een halve portie vakantiejobbereide diabetische speculoospap wil, krijgt een halve portie vakantiejobbereide diabetische speculoospap. Wie een zelfgemaakt slaatje zonder mayonaise wil, krijgt een zelfgemaakt slaatje zonder mayonaise. Wie elke dag een vers sneetje bavarois wil, krijgt elke dag een vers sneetje bavarois. Kortom: very old persons die behandeld worden als very important persons. En gelukkig hebben ze ook een very big portefeuille om alles te betalen, want ik denk/weet dat zo'n verblijf een stevige hap neemt uit het pensioen en de toekomstige erfenis. Gevolg voor de keuken is een strak schema met een snedig tempo. Ontzettend veel om in het begin aan te leren en de moed zonk me de eerste week dan ook in de veiligheidsschoenen, maar - ongelooflijk maar waar! - ik ga het na morgen toch wel ieniemieniebeetje missen. Maar dan echt een microscopisch klein beetje, want het wil zeggen dat er wat meer tijd komt voor foto en co, want dat ligt te veel op apegapen naar mijn goesting. Ready, set, go.

Tour de Grandmère

"Ja, het is waar. Ze zouden ze moeten tegenhouden, hoe is dat Gods mogelijk?" Vanuit haar zetel sabelt oma de hardnekkige fans neer die getooid in vakantieshorten en pluchen vikinghelmen supporterend meelopen met de wielrenners maar hen eigenlijk gevaarlijk vlaggenstokken in de wielen dreigen te steken. Als zat ze in het commentaarhokje naast Michel Wuyts de beelden op de te kleine monitors te monsteren. Maar zo gaat het niet, want een Tour de France is qua organisatie en commentaarhokgrootte niet echt vriendelijk voor een oma met nieuwe knieën, dus dringt een alternatief zich op. En dat heeft ze gevonden. Voorzien van een krantengids waarin alle cols procentueel en op schaal gedrukt staan en een frisse pint onder de lampadère op het tafeltje naast de zetel veroordeelt ze de rennerstactieken en beaamt wat Wuyts zegt als hij een ontsnapte Belg verbaal een duwtje in de rug geeft. "Ga maar, manneke, ge moet u niet laten doen," roept ze tegen het scherm. Alsof Van den Broeck haar advies in z'n oortje kan ontvangen. En dat de hele namiddag lang, van na het één uur-journaal tot de arrivée waar ze mee kijkt over de schouder van mister Sporza Renaat Schotte - door z'n guerillatechnieken om interviews te versieren al even bezweet als wie hij een microfoon onder de neus duwt - die op de eerste rij de net voltooide top vijftien analyseert.
Oma's en wielrennen op tv: grappig.

Terug!

Weg windstilte, stop saaiheid: de blog schakelt opnieuw een versnelling hoger!

Zen

Het tijdperk der examens eist een historische plek op dus hou ik me blokgewijs even gedeisd. Nog tot 22 juni blijft de blog op een heel laag pitje (olala, dat wordt nu blijkbaar gevierd met dikke donder en straffe lichtflits buiten). Alles dus maagdelijk wit hier en helemaal zen om me in alle vrede op m'n work island terug te trekken...

Witte mayonaise op een blauwe maandag

Wat is dit? Witte verf, troebel water of verweerd marmer?



Geen van beiden, als we de achterkant van de bokaal (want daarin zit het goedje) mogen geloven, is het slasaus.

Het etiket heeft netjes plaats voorzien om dat ook vooraan met een kleurrijke letters aan te duiden en er bovendien fijntjes bij te vermelden dat het light is. De calorieën zijn er inderdaad niet aan toegevoegd, maar ze hebben er ook ook nog es de titel vanaf gehaald. Gemaakt op een blauwe maandag?

Oorlogswonden

Officieel is den blok nog maar aan z'n vijfde dag toe, maar de eerste oorlogswonden tonen zich al. Mijn vingers en nagels hebben het zwaar te verduren. Afgekloven als waren het gemarineerde ribbetje van de Amadeus, met een versteven sausje van geronnen bloed. Klinkt vies, maar ik doe het onbewust. Na een paar dagen begin ik dan de beschermende korstjes interessant te vinden en probeer die dan te boetseren tot een aanvaardbare vorm. Meestel zonder succes weliswaar. Geen fraai zicht dus en gelukkig geen foto waard :-)

Leve lepeleitjes

Een heel jaar uitkijken naar Pasen, want alleen dan zijn de eitjes in de winkel te vinden. Een zachte witte mousse in een melkchocolade surprise-ei. Eerst moet je het hoedje eraf bijten om tot bij de witte chocolademousse te kunnen komen. Die lepel je dan natuurlijk voorzichtig uit met een bijgeleverde paarse Milkalepel, vandaar ook lepelei of Löfelei in 't Duits. Klinkt als een overdosis chocolade in één ei - is het ook - maar da's net wat het zo heerlijk maakt... Samen met de melkschijfjes van Kinder (die ook niet overal te vinden zijn) één van mijn favorieten.

Vive le roi

Niet dat ik zo'n fan ben van ons koningshuis, maar wel van het eeuwenoude protocol en de stijve regels die dat met zich meebrengt. Niets wordt aan het toeval overgelaten, elke minuut is tot in de puntjes voorbereid. Best wel grappig om te zien hoe de plaatselijke politie - voor de gelegenheid met witte handschoentjes - zenuwachtig staat te ijsberen terwijl het voor de koninklijke entourage haast routine is. Een koninklijk bezoek brengt naast een legertje security ook een drommen royaltyfans met zich mee. In een oogopslag kan je ze uit de zee nieuwsgierige Waregemnaars destilleren: van 's morgensvroeg hebben ze een stekje veroverd aan de dranghekkens waar ze zich koppig aan vastklampen, o wee voor wie dat op een onbewaakt moment durft in te nemen. Fleurig lenteboeket in de rechterhand terwijl een fototoestel bengelt aan een druk gesticulerende arm tijdens het keuvelen over de glimlach van de Mathilde en het deux-pièceke van Paola bij een vorige acte de présence. Alsof het over hun buurvrouw gaat. Maar koningin Paolo begroette die (hoofdzakelijk) dames wel als 'de fanclub', wat mij verbaasde. Ze leek als een volleerde filmster haar entree te maken en bovendien herkende ze hun gezichten uit de vele anderen: opmerkelijk.
Maar ook als gewone sterveling was het wel es fijn om mee te maken, ten slotte komen de sire en de sirène (zoals een oudje grapte) niet elke dag naar Waregem city afgezakt. Mijn timemanagement was fotografisch en in marathonstijl uitgedokterd om de gerimpelde staatshoofden zoveel mogelijk op de foto te krijgen. Met dank aan het Ikeatrapje voor de extra centimeters. Klein neveneffect: stinken stinken stinken. Lang geleden dat ik zo'n sappige lijfgeur produceerde, al is dit niet zo'n fijn weetje. (Excuus, Michel). Ik maak het goed met enkele foto's die er snel aankomen...

Extra bewijsmateriaal

http://www.vtm.be/nieuws/opgeknipt.html?vpos=9&vID=PIt_5911_vtm_id
ik ben het groene stipje achter het fototoestel wanneer ze het stadhuis binnenwandelen)

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.498502?mode=popupplayer

"Station of music"

Uit het niets beginnen dansen te midden van een publieke plaats; echt origineel is het idee niet. Maar in dit filmpje gaven de dansers er maandag in Antwerpen Centraal letterlijk een nieuwe twist aan. Wanneer de overbekende Oostenrijkse berghit "Do re mi" uit de luidsprekers schalt, begint een ogenschijnlijk toevallige voorbijganger uitbundig te dansen en valt het kleine meisje dat aan z'n hand liep na enkele seconden in. Dat zet een kettingreactie in gang: naarmate Maria de toonladder zingt, gaat ook het aantal dansers in crescendo. Niemand staat toevallig in de grote stationshal en iedereen past perfect in de choreografie. De dansers vertolken waar veel voorgaande massadansen wel willen, maar nooit in slagen: een perfect getimede chaos. Heel straf.
De boodschap van de stunt mag dan wel niet onmiddellijk duidelijk zijn - vtm wil reclame maken voor het nieuwe programma 'Op zoek naar Maria' - toch vind ik ze meer dan geslaagd.

PS: Het begin van het filmpje warmt wat op, maar blijf zeker kijken want het blijft verbazen...

PS 2: Een mooier gemonteerde versie van de dans op http://www.vtm.be/mariadans/, al vind ik het verrassingseffect er minder groot...

PS 3: Dat niet alles vanzelf gaat: http://www.vtm.be/mariadans/makingof.html

Mag ik u kussen?

Het plastieken culturele erfgoed van Ingeborg op een hoger en fluweelroder niveau getild: dat was wat Canvas beloofde op maandag om 20u40. Drie mannelijke bv-jagers stonden met hun tongen als getrokken degens tegenover elkaar om één frisse deerne verbaal te veroveren. Maaike Cafmeyer - die met haar bekende naïeviteit perfect in het suikerzoete format paste - was de woman to get. Het aanwezige testosteron hield elkaar goed in evenwicht: Dimitri Leue met z'n onovertroffen beeldspraak, Pieter "Don Juan" Embrechts en levend geworden stripfiguurtje Jelle De Beule. De onvoors(p/t)elbare openingszinnen die de heren uit hun mouw schudden, kon ik echt wel smaken. Net doordat ze hun veroveringstocht alledrie op een totaal andere manier zagen - fijnbesnaarde en spitsvondige Leue, wanna be West-Vlaming Embrechts die terug ging naar Maaikes roots en vadsige Jelle - gaf dat het programma een pittig tempo. Na vier korte rondes was lucky Leue de uitverkorene en mocht hij de titelvraag "Mag ik u kussen?" stellen. Waarop Maaike Cafmeyer filmisch oogknipperend "Ik dacht dat ge het nooit zou vragen" repliceerde en een twee smachtende lippen op de hare gedrukt kreeg.

Dimitri de Zoveelste

Waar hij de mosterd blijft halen, weet ik niet, maar dat Dimitri Leue bevallen is van z'n tweeëntwintigste stuk staat wel vast. Het hoge aantal en het tempo waaraan hij ze afwerkt, doet mijn mond openvallen. Gelukkig zijn z'n onbevangen verbaal-barokke stijl en onnavolgbare vergelijkingen nog steeds de wol waarmee hij een voorstelling breit. En op kwaliteit boet hij ook niet in - integendeel - hij schaart telkens interessante mensen om zich heen. Je zou ze vakidioten kunnen noemen, mochten ze niet zo verrassend uit de hoek komen met hun kostuum-, decor- en muziekontwerpen.

Vrijdag komt het pasgeboren 'Armandus de Zoveelste' naar Waregem. Een oersprookje met 39 figuren, zoals HetPaleis zelf aankondigt. Gespeeld door acteurs om duimen en vingers bij af te likken: Warre Borgmans, Sien Eggers, Koen Van Impe (speelde heerlijk in 'De Idioot' van Laika, waarvoor hij terecht een prijs kreeg), Sus Slaets, An Miller en heel wat jong trappelend talent.

Tegen mei brengt de nu nog foetusvoorstelling 'De Marcellini's' stilaan wat weeën op gang. Samen met theatermaatje Bruno 'Sammy' Vandenbroeck speelt Leue eindelijk - de twee willen al jàren iets samen uitbroeden - een stuk over twee clowns.

Ik ben vol verwachting...

Rimpelrakkers

Lissabon staat bekend om z'n gele karaktervolle trams, maar eigenlijk zou ik een associatie met oude mompelende mannetjes beter vinden. Echt overal kom je ze tegen: kaartend in de winterse zon, zittend op hun vipplaats in de bus, flanerend op de markt,... Vooral dat laatste verbaasde mij, want op de plaatselijke markt zagen we vooral mannen hun toerke doen. Niet dat ze er echt winkelend uitzagen, het leek eerder op een groot café met de kraampjes als toog. Eén grote ontmoetingsplek onder het mom van boodschappen doen voor moeder de vrouw. Want die laatste heb ik nergens gezien.
Raar opkijken van jonge snaken als wij deden ze niet. Integendeel, we waren het excuus bij uitstek om hun beste Duits en bijhorende verleden op te halen. Niet dat we er zo veel van begrepen, maar met een knikje en een 'sin' plooiden ze hun rimpels tot een brede tandloze glimlach. Eigenlijk best gezellig, zo'n openluchtrusthuis...