Στο ιστολόγιο έχουμε πολλές φορές επισημάνει ότι στην Ελληνική κοινωνία , επικαλύπτονται, οσμώνονται παράλληλες και διαφορετικής εκκίνησης κρατικιστικές ιδεολογίες.-Η ιστορική οθωμανογεννής ατροφία της κοινωνίας πολιτών-Η μετεμφυλιακή συντηρητική επικράτηση του πελατειακού κράτους των "νικητών"-Η Πασοκικής επινόησης επικράτηση του "αριστερού" πελατειακού κράτους ως αντίδοτο του δεξιου κράτους-Η ιδεολογική γοητεία του του σοβιετικού υπερκράτους σε τμήματα της αριστεράς-Η σοβαρή λειτουργία που έχουν οι πυραμιδωτές δομές της ελληνικής εκκλησίας κλπ κλπΕίναι σαφές ότι οι κρατικιστικές, ιδέες αλληλοκαλύπτονται και ενυπάρχουν ως καινοφανή πολιτικά υβρίδια σε όλα τα κόμματα.Μάλιστα παρά τις έντιμες προσπάθειες σοβαρών αριστερών διανοητών (συνέντευξη Γ.Σταθάκη στην εποχή 23/11) μάλλον η αριστερή απάντηση στην κρίση αναπνέει εντός της πνιγηρής κρατικιστικής ατμόσφαιρας.Από ότι φαίνεται δεν είμαστε μόνοιΣτην Αμερική οι κρατικιστικές παρανοήσεις είναι επίσης κυρίαρχες ,αλλα και οι αντίστοιχες παρανοήσεις.Μεταφράσαμε ένα επίκαιρο άρθρο από Roderick Long που διαυγάζει όλες τις σεχτικές έννοιες ,βεβαια ενταγμένες στην αμερικανική εμπειρία.Για λόγους σημασιολογικής βοήθειας οι libertarians μεταφράζονται ως φιλελευθεροι.Οι Liberals αντιστοιχούν περίπου με την ευρωπαική σοσιαλδημοκρατία.Στ άρθο γίνεται μνεία του αυθεντικού αναρχικου αριστεροφιλελευθερου ρεύματος Mutualism του Cevin Carson.Το εκρητκτικο ιδεολογικό ρεύμα ,που ελκύει την προσοχή της ακαδημαικής κοινότητας,αντιστοιχεί στα ελληνικά δεδομένα στον χωρο της ακτιβιστικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς,με στο πλαίσιο ενός ενργου αναρχισμού,με υπεράσπιση όμως της ελέυθερης αγοράς και κατά του κρατικού παρεμβατισμού.Στον τίτλο το αγγλικό κείμενο.Μεταφραστικά λάθη βαρύνουν το ιστολόγιο
Οι υπερασπιστές της ελεύθερης αγοράς έχουν συχνα κατηγορηθεί ως απολογητές του μεγάλου κεφάλαιου και ανάχωμα για την εταιρική ελίτ. Είναι αυτή μια δίκαιη αποτίμηση;
Και ναι και όχι. Εμφατικά όχι -επειδή η εταιρικής εξουσία και η ελεύθερη αγοράς είναι πράγματι ασυμβίβαστα. Ο πραγματικός ανταγωνισμός είναι το μεγάλο κεφάλαιο ο χειρότερος εφιάλτης. Αλλά, επίσης, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, ναι, διότι αν και η ελευθερία και η πλουτοκρατία δεν μπορούν να συνυπάρξουν, είναι δυνατή η ταυτόχρονη υπεράσπιση και των δύο.
Ας δούμε πρώτον, τα οχι
Οι εταιρείες τείνουν να φοβούνται τον ανταγωνισμό, διότι ο ανταγωνισμός ασκεί πτωτική πίεση στις τιμές και ανοδική πίεση στους μισθούς. Επιπλέον, η επιτυχία στην αγορά δεν έρχεται με εγγύηση της μονιμότητας, αλλά με την απορρύθμιση άλλων επιχειρήσειων ,με την εύρεση του καλύτερου τρόπου για την ιακνοποίησηση των μεταβαλλόμενων προτιμήσεων των καταναλωτών, και αυτό το ρίσκο στην απώλεια δεν είναι πικνίκ. Δεν προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, ότι όλη η ιστορία των ΗΠΑ εταιρείες ήταν πάντα εχθρικές προς την ελεύθερη αγορά. Πράγματι, οι περισσότεροι από τους υπάρχοντες ρυθμιστικούς μηχανισμούς-συμπεριλαμβανομένων όλων των κανονισμών, όπως ευρέως οι κακώς προσλαμβανόμενοι ως περιορισμοί σχετικά με την εταιρική ισχύ-ήταν αποτέλεσμα σθεναρής, πίεσης, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και συντάχθηκαν από την εταιρική ελίτ [1].
Η εταιρική εξουσία εξαρτάται αποφασιστικά από την κυβερνητική παρέμβαση στην αγορά. [2] Αυτό είναι προφανές αρκετό στις περίπτωση των πιο εμφανών μορφών κυβερνητικής ρουσφετολογία, όπως οι επιδοτήσεις, τα προγράμματα εξυγείανσης , [3] και άλλες μορφές της εταιρικής κοινωνικής πρόνοιας. Οι προστατευτικοί δασμοί. Ρητές επιχορηγήσεις των προνόμιων των μονοπωλίων. και την κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας για την εταιρική χρής, (όπως στην περίπτωση Kelo v. New London). Αλλά αυτές οι άμεσες μορφές παρέμβασης υπέρ των επιχειρήσεων συμπληρώνονται από ένα σμήνος από έμμεσες επιπτώσεις των οποίων είναι, αναμφισβήτητα, ακόμα μεγαλύτερες.
Όπως έχω γράψει αλλού:
Μία ιδιαίτερα χρήσιμη υπηρεσία που το κράτος παρέχει στις εταιρικές ελίτ αυτή της ενίσχυσης των cartel. Oi συμφωνίες καθορισμού των τιμών είναι ασταθέίς σε μια ελεύθερη αγορά, δεδομένου ότι ενώ όλα τα μέρη της συμφωνίας έχουν συλλογικό ενδιαφέρον για τη διατήρηση της συμφωνίας που προσυπογράφουν γενικά, κάθε μία επιχείρηση έχει συμφέρον για την παραβίαση της για να κερδίσει τους πελάτες τους των υπολείπων μέσω των χαμηλωτέρων τιμών. Και ακόμη και αν το cartel καταφέρνει να διατηρήσει πειθαρχία στα μέλη του, οι ολιγοπωλιακές τιμές τείνουν να προσελκύουν νέους ανταγωνιστές στην αγορά. Εξ ου και το πλεονέκτημα για τις επιχειρήσεις του κράτους που επιβάλλεται από το καρτέλ. Συχνά αυτό γίνεται άμεσα, αλλά υπάρχουν και έμμεσοι τρόποι, όπως από την επιβολή ενιαίων κανόνων ποιότητας που απαλλάσσει τις επιχειρήσεις από το να έχουν να ανταγωνιστούν στην ποιότητα. (Και όταν τα πρότυπα ποιότητας είναι υψηλά , ανταγωνιστές με χαμηλή ποιότητα, φθηνότερες τιμές βγαίνουν από την αγορά.)
Η ικανότητα των κολοσσιαίων επιχειρήσεων για την εκμεταλευτούν τις οικονομίες κλίμακας είναι επίσης περιορισμένες σε μια ελεύθερη αγορά, δεδομένου ότι πέρα από ένα ορισμένο σημείο τα πλεονεκτήμτατα της κλίμακας (π.χ., η μείωση του κόστους συναλλαγών) να αντισταθμιστεί από αρνητικές οικονομίες κλίμακας (π.χ., το υπλογιστικό χάος που απορρέουν από απουσία των μηχανισμών ανάδρασης των τιμών από την αγορά)-εκτός αν το κράτος τους επιτρέπει να κοινωνικοποιούν τα έξοδα με την προνομιακή προστασία από τον ανταγωνισμό - π.χ., με την επιβολή τελών, απαιτήσεις εγγυήσεων, απαιτήσεις κεφαλαιοποιήσεως, και άλλα ρυθμιστικά βάρη τα οποία επιβαρύνουν δυσανάλογα τις νεότερες, πιο αδύναμες εταιρείες . [4]
Ουτε τελειώνει εδώ ο κατάλογος. Φορολογικές ελαφρύνσεις σε εταιρείες αντιπροσωπεύουν μια ακόμα μη προφανή μορφή κυβερνητικής παρέμβασης. Υπάρχουν, φυσικά, τίποτα αγοραφικό στις φορολογικές ελαφρύνσεις per se. Το αντίθετο μάλιστα. Αλλά όταν μια επιχείρηση απαλλάσσεται από τη φορολογία στην οποία υπόκεινται οι ανταγωνιστές της, καθίσταται ο δικαιούχος του κρατικού εξαναγκασμού κατά των άλλων, και στο βαθμό αυτό οφείλει την επιτυχία με κρατική παρέμβαση και όχι τις δυνάμεις της αγοράς.
Οι νόμοι περί πνευματικής ιδιοκτησίας και λειτουργούν ουσιαστικά για την ενίσχυση της εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου. Ακόμη και εκείνοι που αποδέχονται την πνευματική ιδιοκτησία ως νόμιμη μορφή ιδιωτικής ιδιοκτησίας [5] μπορούν να συμφωνήσουν ότι ο ολοένα και μεγαλύτερος χρονικός ορίζοντας της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, μαζί με τα δυσανάλογα πρόστιμα για παραβιάσεις (μέτρα για τα οποία οι εκδότες, οι δισκογραφικές επιχειρήσεις, οι εταιρείες λογισμικού, και τα κινηματογραφικά στούντιο έχουν πιέσεθ τόσο αποτελεσματικά), είναι υπερβολικά από μια άποψη ενθάρρυνσης ,και είναι σε αντίθεση με τις ρητές πρόθεσεις του διατάξεις Συντάγματος σχετικά τα διπλωμάτα ευρεσιτεχνίας και τα δικαιωμάτα πνευματικής ιδιοκτησίας , και έχουν περισσότερο σχέση με τη μεγιστοποίηση κερδών των εταιρειών, παρά με την εξασφάλιση μιας δίκαιας ανταμοιβής του αρχικού δημιουργού.
. Η Κυβερνιτή ρουσφετολογία επίσης υπογραμμίζει την περιβαλλοντική ανευθυνότητα του μεγάλου κεφαλαίου. Οι ρυπαίνοντες συχνά απολαμβάνουν προστασία από αγωγές, για παράδειγμα, γαι τη ρύπανση του νοούμενη ως παραβίαση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. [6] Όταν εταιρίες ξυλείας ασχολούνται με την υλοτομία χρησιμοποιόντας δημόσια γη, οι δρόμοι πρόσβασης κατασκευάζονται με κονδύλια από φόρους , μειώνοντας έτσι το κόστος της υλοτομίας κάτω από το επιτόκιο της αγοράς. Επιπλέον, δεδομένου ότι οι υλοτόμοι δεν είναι ιδιοκτήτες των δασών που έχουν ελάχιστα κίνητρα να συνδεθούν οργανικά με την βιώσιμητα τους. [7].
Επιπλέον, η πληθωριστική νομισματική πολιτική από την πλευρά των κεντρικών τραπεζών ωφελεί τις επιχειρήσεις οι οποίες λαμβάνουν τα πληθωρικά χρήματα με τη μορφή δανείων για επενδύσεις, όταν να αντιμετωπίζουν το παλιό χρημα , των χαμηλότερων τιμών , ενώ εκείνοι στους οποίους το νέο πληθωριστικό χρήμα νόμισμα φθάνει αργότερα, μόνο αφού έχουν ήδη αρχίζουν να ανεβαίνουν οι τιμές, χάνουν συστηματικά.
. Και φυσικά εταιρείες που έχουν συχνά οφεληθεί από τις αμερικανικές στρατιωτικών επεμβάσεις στο εξωτερικό, από τη United Fruit Company στη Γουατεμάλα στην Halliburton της δεκαετίας του 1950, σήμερα στο Ιράκ.
Τεράστιες εταιρικές αυτοκρατορίες όπως η Wal-Mart έχουν συχνά καταγορηθεί είτε χαιρετίστεί (ανάλογα με τον ομιλητή, την οπτική του) ως τα προϊόντα της ελεύθερης αγοράς. Αλλά δεν είναι μόνο η Wal-Mart άμεσα ωφελημένη απο την (συνήθως τοπική) κρατική παρέμβαση με τη μορφή των μέτρων όπως οι οικιστικές ζώνες και οι φορολογικές ελαφρύνσεις, αλλά και απολαμβάνει λιγότερο προφανή οφέλη από την ευρύτερη εφαρμογή των διαφόρων πολιτικών. Η χρηματοδότηση από τις δημόσιες οδούς μέσω των φορολογικών εσόδων, για παράδειγμα, αποτελεί de facto μεταφορά επιδότησης, που επιτρέπει Wal-Mart και παρόμοιες αλυσίδες να κοινωνικοποιούν το κόστος της μεταφοράς και έτσι τους επιτρέπει να ανταγωνίζονται με επιτυχία εναντίον των τοπικών επιχειρήσεων. Τις χαμηλές τιμές που έχουμε από την Wal-Mart ως καταναλωτές έουμε ήδη επιδοτήσει έμμεσα ως φορολογούμενοι
. Η Wal-Mart επίσης διατηρεί το κόστος χαμηλά πληρώνοντας χαμηλούς μισθούς. Αλλά αυτό που καθιστά αυτές τις χαμηλές αποδοχές είναι δυνατή η απουσία του πιο προσοδοφόρες εναλλακτικές λύσεις για τους υπαλλήλους της-και το γεγονός αυτό με τη σειρά της οφείλεται εν πολλοίς στην κυβερνητική παρέμβαση. Η ύπαρξη κανονισμών για αμοιβές, απαιτήσεις εγκρίσεις, κ.λπ. δεν επηρεάζει όλους τους παίκτες στην αγορά εξίσου. Είναι πολύ πιο εύκολο για τις εύπορες, καθιερωμένες εταιρείες να τους υπερκεράσουν από ό, τι για τις νέες επιχειρήσεις Ως εκ τούτου, αυτές οι ρυθμίσεις και οι μειώνουν τον αριθμό των εργοδοτών που πλειοδοτούν για την προσέλκυση των εργαζομένων (διατηρώντας κάτω τους μισθούς ) και κάνουν δυσκολότερη για τους λιγότερο εύπορους την εκκίνηση δικών τους επιχειρήσεων. [8].Οι νομικοί περιορισμοί για την οργάνωση της Εργασίας και κάνει δυσκολότερη για τους εργαζομένους να οργανωθούν συλλογικά για δικό τους λογαριασμό [9].
Δεν εννοώ ότι η Wal-Mart και οι παρεμφερείς επιχειρήσεις χρωστάνε την επιτυχία τους αποκλειστικά στα κυβερνητικά προνόμια.? Το παραγματικό επιχειρηματικό ταλέντο έχει αναμφισβήτητα συμμετοχή επίσης. Αλλά με δεδομένο την τεράστια κυβερνητική συμβολή αυτής της επιτυχίας, είναι αμφίβολο ότι εν τη απουσία κυβερνητικής παρέμβασης εν λόγω επιχειρήσεις θα τους έδινε τη θέση που είναι σήμερα.
Σε μια ελεύθερη αγορά, οι επιχειρήσεις θα είναι μικρότερες και λιγότερο ιεραρχικές, περισσότερο τοπικές και πιο πολλές (και πολλά θα μπορούσε πιθανότατα να ευρίσκονται στην κατοχή των εργαζομένων).Οι τιμές θα ήταν χαμηλότερες και οι αμοιβές υψηλώτερες. Και οι εταιρικοί κολοσσοί θα είναι σε χάος. Οι μικρές εταιρίες εκπλησονται από το γεγονός ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις, παρά τα μεγάλα λόγια για τη ιδανικά της ελεύθερης αγοράς, τείνουν να εναντιώνονται συστηματικά εναντίον της ,στην πράξη.
Τότε από πού προέρχονται αυτή ηιδέα ότι οι υποστηρικτές μια «φιλελεύθερης» ελεύθερης αγοράς πρέπει να «τροφοδοτούν τον νερόμυλο» των μεγάλων επιχειρηματικών συμφέροντων; Εξ ου και η διαστροφική δυσανεξία της πλουτοκρατίας με τις ελευθέριες του laissez-faire; Ποιος είναι υπεύθυνος για την προώθηση αυτής την σύγχυση;
Υπάρχουν τρεις διαφορετικές ομάδες που πρέπει να αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης. (Σημείωση: μιλόντας για "κατηγορία" δεν είμαι κατ 'ανάγκην ότι οι "ένοχοι" σκοπίμως προωθούν αυτή την σύγχυση. Στις περισσότερες περιπτώσεις η είναι μάλλον ένα από αμέλεια, μια ανεπαρκής προσοχή στις αντιφάσεις της κοσμοθεωρίας τους. Και όπως θα δείτε, αυτές οι τρεις ομάδες έχουν ενισχυσει αντιστοίχως τη σύγχυση του άλλου.)
Ένοχος # 1: η αριστερά.
Σε όλο το φάσμα από τους καθιερωμένους liberals –μεχρι την ριζοσπαστική αριστερά των μολότωφ, , υπάρχει διάχυτη (αλλά ΄χι , καθολική) [10] μια συμφωνία ότι το laissez-faire ηεταιρικής πλουτοκρατίας είναι σχεδόν συνώνυμα. Ο David Korten, για παράδειγμα, περιγράφει ότι υπερασπιστές της απρόσκοπτης αγοράς, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, και των ατομικών δικαιωμάτων ως "εταιρικούς ελευθεριστές" που προοθούν μια "παγκοσμιοποιημένη ελεύθερη αγορά που αφήνει τις αποφάσεις για την κατανομή των πόρων χέρια των γίγαντιαίων εταιρειώνς» [11]-σαν αυτές τις τεράστιες εταιρείες να είναι δημιουργήματα της ελεύθερης αγοράς και όχι του κράτους-ενώ Νόαμ Τσόμσκι, αν και καταλαβαίνει αρκετά ότι η εταιρική ελίτ είναι τρομοκρατημένη από ελεύθερες αγορές, αλλά την ίδια στιγμή αναποδογυρίζει και λέει ότι θα πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε ελεύθερες αγορές φοβούμενος αδικαιολόγητα ότι ενδυναμώνουν τις εταιρικές ελίτ [12].
Ένοχος # 2: Η δεξιά
Αν οι αντίπαλοι των αριστερών φιλελεύθερων συγχέουν τις ελεύθερες αγορές με τις παρεμβάσεις υπέρ των εταιρειών , οι δεξιοί αντίπαλοι κάνουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την προώθηση ακριβώς αυτή η σύγχυση. Γιατί υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη (αν και πάλι δεν είναι παγκόσμια) τάση οι συντηρητικοί περικαλύπτουν με ένα μανδύα ελεύθερης αγοράς τα ιδιοτελή εταιρικά συμφέροντα. Ετσι ακριβώς οι συντηρητικοί πολιτικοί -στη αλαζονική ιδιοποίηση του Adam Smith - καταφέραν να είναι προσλήψιμοι οι ίδιοι-ίσως έχουν ακόμη καταφέρει να πεισθούνκαι οι ίδιοι-ως υπέρμαχοι των φορολογικών περικοπών, των περικοπών δαπανών, κάθετα αρνητικοί σε αύξηση των φόρων, η αύξηση των δαπανών, και οπαδοί των "συνεργασιών κυβέρνησης επιχειρήσεων. "
Σκεφτείτε το συντηρητικό όρο «ιδιωτικοποίηση», η οποία έχει δύο διαφορετικές, και μάλιστα αντίθετες, σημασίες. Από τη μία πλευρά, αυτό μπορεί να σημαίνει την επιστροφή κάποια υπηρεσία ή βιομηχανίας από το μονοπωλιακό δημόσιο τομέα στο ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα-εκτοπίζοντας την κυβέρνηση από αυτό.. Αυτή είναι μια φιλελευθερη έννοια. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να σημαίνει «ανάθεση έργου», δηλαδή, τη χορήγηση σε κάποια ιδιωτική εταιρεία του προνομίου του μονοπώλιου στην παροχή υπηρεσιών που παρέχονονταν προηγουμένως από την κυβέρνηση άμεσα. Δεν υπάρχει τίποτα φιλελευθερο σχετικά με την ιδιωτικοποίηση στη τελευταία αυτή έννοια, δεδομένου ότι η μονοπωλιακή ισχύς είναι απλώς μεταφερθεί από το ένα κυβερνητικό πλέγμα στον ιδώτη. Αυτό είναι συντεχνιακό, αυτή είναι παρέμβαση υπέρ των εταιρειών, δεν laissez-faire. (Για να είμαστε ακριβείς, μπορεί να υπάρχει ανταγωνισμός σε διαγωνισμούς για την ανάθεση τέτοιων μονοπωλιακών συμβάσεων , αλλά ο ανταγωνισμός για να δημιουργηθεί ένα νόμιμο μονοπώλιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ψηφοφορία- για τελευταία φορά-για να εγκατασταθεί μια δικτατορία )
Από αυτές τις δύο έννοιες, η συντεχναική έννοια των μεγαλυτέρων εταιρειών, είναι παλαιώτερη , και χρονολογείται στις φασιστικές οικονομικές πολιτικές της ναζιστικής Γερμανία. [13] αλλά αυτή ήταν η φιλελευθερη έννοια που αρχικά προορίζετο κυρίως όταν ο όρος (, ως το αντίθετο του "κρατικοποίηση" ), επέτυχε ευρεία χρήση κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, οι Συντηρητικοί έχουν σε μεγάλο βαθμό οικειοποιηθεί τον όρο, μετατρέποντάς τον για μια ακόμη φορά όπλο προς την συντεχνιακή εταιρική λογική.
Παρόμοιες ανησυχίες ενυπάρχουν για τον όρο που προέρχεται από το συντηρητικό ιδεολογικό οπλοστάσιο την "απορύθμιση". Από μια άποψη, η απορρύθμιση θα πρέπει να σημαίνει την απομάκρυνση των κυβερνητικών οδηγιών και παρεμβάσεων από την σφαίρα της εθελοντικής ανταλλαγής. Αλλά όταν ένας ιδιωτικός φορέας στον οποίο έχουν χορηγηθεί ειδικά κυβερνητικά προνομία, η "απορρύθμιση" ισοδυναμεί με αύξηση, παρά μείωση, της κυβερνητικής παρέμβαση στην οικονομία. Για παράδειγμα όχι σπάνιο, αν τα προγράμματα εξυγείανσης με χρηματιδλοτηση από τους φόρους δεν οδηγούν τις τράπεζες να συνάπτουν δάνεια με υψηλότερο κίνδυνο από ό, τι αν οι τράπεζες δεν είχαν αυτά τα λεφτά των φορολογουμένων.. Όταν οι συντηρητικοί υποστηρίζουν αυτό το είδος της απορρύθμισης εξασφαλίζουν ανακατανομή υπέρ τους μιλώντας στη γλώσσα της οικονομικής ελευθερίας. Οταν οι συντηρητικοί ονοματίζουν ελευθερη αγορά τα πλουτοκρατικά καθεστώτα, μπορούμε πραγματικά να κατηγορήσει τους αριστερούς για συγχυση των δύο όρων; (Καλά, εντάξει, ναι μπορούμε. Παρόλα αυτά, έχουν ένα ελαφρυντικό παράγοντα.)
Ένοχος # 3: Οι ίδιο οι φιλελευθεροι . Δυστυχώς, δεν είναι αθώοι -γι 'αυτό γιατί η απάντηση στην αρχική ερώτησή (ως προς το κατά πόσον είναι δίκαιο να ενοχοποιούμνε τους φιλελευθερους ως απολογητές των μεγάλων επιχειρήσεων) εήταν και ναι και όχι ένα απλή οχι. Αν και οι φιλελευθεροι κατηγορούνται ότι «τροφοδοτούν τον νερόμυλο» των επιχειρηματικών συμφερόντων, μπορεί να είναι, τουλάχιστον εν μέρει σωστό έτσι απλά γιατί έτσι απλά κάνουν (αν και εδώ, όπως παραπάνω, υπάρχουν πολλές έντιμες εξαιρέσεις). Σκεφτείτε το ινδαλμα των φιλελευθέρων Ayn Rand, καθώς περιγράφει το μεγάλο κεφαλαίο, ως "διωκώμενη μειονότήτα," [14] ή τον τρόπο με τον οποίο οι φιλελευθεροι υπερασπίζονται " το συστήμα υγειονομικής περίθαλψης" εναντίον της εναλλακτικής λύσης της κοινωνικής περίθλαψης , ως αν το τρέχον σύστημα υγειονομικής περίθαλψης που επικρατεί στις Ηνωμένες Πολιτείες να ήταν το προϊόν του ελεύθερου ανταγωνισμού και όχι της συστηματικής κυβερνητικής παρέμβασης εκ μέρους των ασφαλιστικών εταιρειών και την ιατρική σε βάρος των απλών ανθρώπων. [15] Ή, πάλι, πρέπει να σημειωθεί η μεγάλη προθυμία με την οποία τόσοι πολλοί φιλελευθεροι σπεύδουν να υπερασπιστούν την Wal-Mart και του ομοίους της ως ηρωικά υποδείγματα της ελεύθερης αγοράς. Μεταξύ των φιλελευθερων η κριτική της εταιρικής εξουσίας είναι συνήθως απορρίπτεα ως αντι-ιδεολογία της αγοράς. (Φυσικά τέτοια παρανόηση ενισχύεται από το γεγονός ότι πολλοί επικριτές της εταιρικής εξουσίας είναι στο έλεος της ιδεολογίας της αντί -αγοράς) Έτσι όταν οι αριστεροί αναλυτές διαμαρτύρονται για "τους φιλελευθερους των επιχειρήσεων " δεν είναι απλώς σύγχυση.Αυτό ανταποκρίνεται σε μια πραγματική τάση, ακόμα και αν έχουμε σε κάποιο βαθμό παρεξηγηθεί οι όροι.
. Ο Kevin Κάρσον έχει επινοήσει τον όρο "χυδαίος –vulgar- φιλελευθερισμός" για την τάση να αντιμετωπίζουν την υπόθεση για την ελεύθερη αγορά ωσαν να δικαιολογούνται όλες οι εταιρικές άσχημίες . [16] (Θεωρώ ότι είναι προτιμότερο να μιλάμε για χυδαίο φιλελευθερισμό αντί του χυδαίους φιλελευθερους, γιατί λίγοι φιλελευθεροι είναι σταθερά χονδροειδείς. Χονδροειδής φιλελευθερισμός είναι μια τάση που μπορεί να εμφανιστεί σε διάφορους βαθμούς σε πολλούς στοχαστές που έχουν ισχυρή αντι-εταιρική στάσε επίσης.) Επίσης, "χυδαίος φιλελευθερισμός" είναι ο ορισμός του Κάρσον για την αντίστοιχη τάση να αντιμετωπίζει τα ανεπιθύμητα φαινόμενα εκείνων των υφιστάμενων εταιρειών εάν αποτελούν μια ρισζική ένσταση για την ελεύθερη αγορά. [17] Και οι δύο τάσεις συγχέουν τις ελεύθερες αγορές με την συντεχνια των μεγάλων ετιαριών, αλλά συνάγουν αντίθετα ηθικά συμπεράσματα .Οπως ο Murray Rothbard "Και η αριστερά και η δεξιά επίμονα έχουν παρασυρθεί από την ιδέα ότι η παρέμβαση της κυβέρνησης είναι ipso facto αριστερή και αντι επιχειρηματική. "[18] Και αν πολλοί αριστεροί τείνουν να δουν μια αμφίβολη σκοτεινή υπερασπιση των ετιαρειών στις φιλεελευθέρες διακηρύξεις, ακόμα και όταν δεν υπάρχουν, έτσι κι πολλοί φιλελευθεροι τείνουν να μην για να δουν μια αμφίβολη σκοτεινή υπεράσπιση της επιχειρηματικότητας στις φιλελευθέρες διακηρύξεις, ακόμα και όταν αυτή υπάρχει..
Υπάρχει μια προφανής τάση για τον χονδροειδή φιλελευθερισμό και τους χυδαίους χονδροειδεις φιλελευθερους για να αλληλοενισχύονται , όταν προσλαμβάνουν την σύγχυση μεταξύ πλουτοκρατίας και ελεύθερων αγορών στην ονομαστική της . Αυτή η σύγχυση με τη σειρά της τείνει να ενισχύσει τη δύναμη του πολιτικού κατεστημένου καθιστώντας τον αυθεντικό φιλελευθερισμό αόρατο: Εκείνοι που έλκονται από τις ελεύθερες αγορές αυτές προσερχονται στην υποστήριξη της πλουτοκρατίας, βοηθώντας έτσι να στηρίξουν τον κρατισμό και την εταιρική συντεχνία . Εκείνους που απωθεί η πλουτοκρατίαα παρασύρονται σε μια αντιτιθέση κατά των ελεύθερων αγορών αγορές, βοηθώντας έτσι την κρατικιστική σοσιαλδημοκρατία. Αλλά, όπως αυτές τις δύο πτέρυγες έχουν περισσότερα κοινά από αντιθέσεις, στην περίπτωσξ το πολιτικό κατεστημένο πάντα βγαίνει κερδίσμένο. [19] Η αντίληψη ότι οι φιλελευθεοι ελευθεριστές είναι ανάχωμα για τις μεγάλες επιχειρήσεις, συνεπώς, έχει δύο κακές συνέπειες: Πρώτον, κάνει δυσκολότερη για την προσέλκυση στις ιδέες του φιλελευθερισμόυ και έτσι παρεμποδίζει την επιτυχία του. Δεύτερο, αυτοί που προσελκύονται μπορεί να καταλήξουν ως παθητικοί συνήγοροι της ενίσχυσης της εταιρικής εξουσίας μέσω μιας συγκεχυμένης κατανόησης ενός πολιτικού δόγματος.
Στο δέκατο ένατο αιώνα, ήταν πολύ πιο συνήθης από ότι είναι σήμερα για τους φιλελευθερους να θεωρούν τους εαυτούς τους ως αντίπαλυς του μεγάλου κεφαλαίου. [20] Η μακρά συμμαχία μεταξύ συντηρητικών και φιλελευθέρων κατά του κοινού εχθρού του κρατικού σοσιαλισμού κατα το 20ό αιώνα είχε πολύ πιθανόν να συμβάλει στον από προσανατολισμό της ελευθέρια σκέψης προς την δεξιά..Και η σύντομη προσέγγιση μεταξύ φιλελευθέρων και αριστερών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, όταν ναυάγησε η νέα αριστερά . [21] Ως αποτέλεσμα, φιλελευθεροι έχουν αποπροσανατολιστει καταπολεμόντας την αριστερά και της δεξιάα σύγχηση των αγορών , επειδή δεν έχουν πλήρως απαλλαγεό από τις ίδιες τους τις συγχίσεις.
Ευτυχώς, η συμμαχία αριστερών / φιλελευθέρων συνασπισμού αρχίζει τώρα να επανέρχεται [22] και με αυτό αναδύεται μια νέα έμφαση στη διάκριση μεταξύ των ελεύθερων αγορών και επικρατουσών μεγάλων εταιρειών.. Επιπλέον, πολλοί φιλελευθεροι αρχίζουν να επανεξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν τις απόψεις τους, και ιδίως τη χρήση της ορολογίας τους. Πάρτε, για παράδειγμα, η λέξη «καπιταλισμός», που οι φιλελευθεροι κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα είχαν την τάση να προτιμούν. Όπως έχω υποστήριξε αλλού, αυτός ο όρος είναι κάπως προβληματικός. Σε κάποιους η χρήση να σημαίνει ελεύθερες αγορές, σε άλλους να σημαίνει εταιρικά προνόμια, και ακόμη σε άλλους (ίσως η πλειοψηφία) συγχέεται να σημαίνει συγχώνευση των δύο:
Με τον όρο "καπιταλισμό" οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σηματοδοτούν απλά ελεύθερη αγορά καθεαυτή δεν το επικρατούν σύστημα καθεαυτό. Αντίθετα, αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι εννοούν με τον όρο "καπιταλισμός" είναι αυτό το σύστημα της ελεύθερης αγοράς που επικρατεί σήμερα στον δυτικό κόσμο. Με λίγα λόγια, ο όρος "καπιταλισμός", όπως κατά κανόνα χρησιμοποιείναι κρύβεται η παραδοχή ότι το σύστημα είναι μια ελεύθερη αγορά. Και επειδή το σύστημα είναι στην πραγματικότητα μια κυβερνητική ρουσφετολογία προς τις επιχειρήσεις, η συνήθης χρήση του όρου μεταφέρει με αυτήν την παραδοχή ότι η ελεύθερη αγορά είναι μια κυβερνητική ρουσφετολογία προς τις επιχειρήσεις [23]. Ως εκ τούτου, εμμονή στην έννοια της "καπιταλισμός" μπορεί να είναι ένας από τους παράγοντες ενίσχυσης της σύγχυσης του φιλελευθερισμού με την εταιρική ανευ όρων συνηγορία. [24] Σε κάθε περίπτωση, αν η φιλελευθερη συνηγορία δεν πρέπει να παρανοηθεί -ή ακόμη χειρότερα, να προσληφθεί σωστά! –ως εταιρική απολογία, η ασυμβίβαστη σχέση μεταξύ ελεύθερων αγορών και της εταιρικής εξουσίας πρέπει να υπερτονίζεται συνεχώς.
