Το νομικο πολιτικο κύκλωμα των Ναρκωτικών επιβάλει την Σιωπή

Χωρίς υπεράσπιση του ειδικού φρουρού συνεχίζεται η δίκη των Ζωνιανών

Της ΑΝΤΩΝΙΑΣ ΞΥΝΟΥ

Χωρίς να εκπροσωπείται το σημαντικότερο θύμα της υπόθεσης, ο ειδικός φρουρός που εξακολουθεί να νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση ύστερα από σωρεία πυροβολισμών που είχε δεχτεί μαζί με συναδέλφους του το 2007 στην Κρήτη, ξεκίνησε τελικά η δίκη των Ζωνιανών στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά, με την εξέταση του πρώτου μάρτυρα κατηγορητηρίου.

Αν και την περασμένη Τρίτη -πρώτη μέρα της δίκης- είχε δηλωθεί η παράσταση πολιτικής αγωγής του ειδικού φρουρού Στ. Λαζαρίδη, χθες, λίγα λεπτά μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, η σύζυγός του και νόμιμη διάδικος δήλωσε ότι παραιτείται από το δικαίωμα πολιτικής αγωγής, χωρίς να αιτιολογήσει την απόφασή της. «Το μόνο που επιθυμώ είναι να γίνει καλά ο σύζυγός μου. Πιστεύω στη Δικαιοσύνη και είμαι σίγουρη ότι δεν αποδυναμώνω τη διαδικασία. Δεν είναι ότι φοβάμαι, είναι... πολλά», υποστήριξε κατά την έξοδό της από την αίθουσα, αφήνοντας ασχολίαστη την απόφασή της να παρίσταται στη δίκη μόνο ως μάρτυρας.

Μετά την απόφαση του δικαστηρίου να αποδεχτεί το αίτημα συνηγόρων για συνένωση των έξι από τις οκτώ δικογραφίες, λόγω συνάφειας, και τη συνεκδίκαση όλων των υποθέσεων με τους συνολικά 42 κατηγορούμενους για αδικήματα όπως απόπειρα ανθρωποκτονίας, αγοραπωλησία ναρκωτικών ουσιών, διακεκριμένες ληστείες και κλοπές, σύσταση και συμμορία κατ' επάγγελμα και κατ' εξακολούθηση και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες συναλλαγές, ξεκίνησε η αποδεικτική διαδικασία.

Πρώτος μάρτυρας, ο Ιωσ. Καμπανάκης, αστυνομικός διευθυντής του Τμήματος Ανάλυσης Εγκληματικότητας και επικεφαλής της ομάδας που επεξεργάστηκε τα δεδομένα που προέκυψαν από την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου. Οπως ανέφερε, τον Οκτώβριο του 2007 κλήθηκε μαζί με την ομάδα του στο Ηράκλειο να επεξεργαστούν δεδομένα συγκεκριμένων τηλεφωνικών επικοινωνιών, που έγιναν πριν και μετά από ληστείες σε ΑΤΜ.
«Με αφετηρία την πρώτη ληστεία που σημειώθηκε τον Δεκέμβριο του 2006, ελέγξαμε τόσο τις κλήσεις όσο και το πότε και από πού έγιναν αυτές. Από το σύνολο των στοιχείων, εντοπίσαμε επτά τηλεφωνικούς αριθμούς, ορισμένους από τους οποίους συναντήσαμε και στις επόμενες ληστείες. Ουσιαστικά φαινόταν ότι μια ομάδα ανθρώπων ξεκίνησε από ένα μέρος, πήγε στην περιοχή όπου σημειώθηκε η ληστεία και στη συνέχεια επέστρεψε. Ηταν η μόνη ομάδα που κινήθηκε έτσι λίγες ώρες πριν και μετά τη ληστεία», κατέθεσε ο μάρτυρας.

Με την ίδια λογική, ο κ. Καμπανάκης αναφέρθηκε και στις υπόλοιπες πέντε ληστείες που σημειώθηκαν το επίμαχο χρονικό διάστημα, επισημαίνοντας ότι στην τελευταία -τον Αύγουστο του 2007- φάνηκε ότι χρησιμοποιήθηκε και τηλεφωνική συσκευή, η οποία είχε κλαπεί κατά τη διάρκεια προηγούμενης ληστείας.

Η εξέταση του μάρτυρα συνεχίζεται σήμερα.

Ελευθεροτυπια 5/5/09

Η πολιτική οικονομία των βλεμματων της οδου Καποδιστρίου

Η οδός Καποδιστρίου είναι ένας μικρός δρόμος στην Αθήνα,που καταλήγει στην Πλ.Βαθη.Οποιος τον περνάει με αυτoκίνητο,αναγκαστικά έχει πολλές στάσεις καθώς όλοι οι κάθετοι εχουν φανάρια.Είμαι απο αυτούς που αναγκάζονται να περνάνε από τον δρόμο αυτό.
Στις αλλεπάλληλες αναγκαστικές στασεις,συνειδητοποιεί κανείς ,οτι στο τέλος του μικρού δρόμου,σε εργασιμες ώρες στοιβάζονται,δυο κατηγορίες ανθρώπων στα πεξοδρόμια,που απλώς κοιτάνε τα αυτοκίνητα.
Συνάνθρωποι με εξάρτηση στις ουσίες,που επισκέπτονται σωρηδόν το σχετικό γραφείο, και προσφυγες που συνωστίζονται στα γραφεία μη κυβερνητικής οργάνωσης που τους παρέχει μικρή οικονομική βοήθεια,υγειονομικές παροχές και ίσως τροφή.
Σε απόσταση 30 μέτρων,δυο διαφορετικοί πληθυσμοί Homo Sacer ,με διαφορετικές όμως διαδρομές.
Η διαφορά τους αντικατοπτρίζεται στο βλέμμα.Στο απλανές βλέμμα που κοιτάνε τους οδηγούς.
Οι πρώτοι σχεδόν δεν έχουν βλέμμα.Κάτι κρυστάλλινο αδιόρατο επικαλύπτει τα πρόσωπα τους,και παρότι σε κοιτάνε ή σου μιλάνε δεν βλέπεις παρά ένα κενό στα προσωπα.Μια απουσία οποιουδήποτε νοήματος στα νεύματα ή τις χειρονομίες.
Ακόμη και η πιθανή αίτηση για ψιλά,είναι περίπου μηχανική.
Μερικά μέτρα πιο κάτω τα βλέμματα είναι σαν μυθιστορήματα.Ο καθένας που σε κοιτα μπορεί να σου πει σε τρία δέκατα,μια οδύσεια γεμάτη περιπέτειες αλλά και ένα ουράνιο τόξο με ελπιδες για ζωή.Πίσω από τα κουρασμένα κορμιά,τα παιδιά στις αγγαλιές, βλέπεις να πάλλεται η ζωή,η δίψα το μέλλον.
Η τρέχουσα χονδροειδής ,εκ του δημοσιογραφικού ασφαλούς, προσέγγιση , θρηνωδεί για τους αποκλεισμένους.
Κι’όμως η μορφή και η τροπή του αποκλεισμού είναι διαφορετική
Κάποιοι θύτες και θύματα μιας ψυχολογικής συμπεριφοράς ,εκτος του στατιστικού στερεότυπυ που ονομάζεται «κανονικότητα» ,ανοίγουν την πόρτα και εκβάλουν στο «έξω» τρομαγμένοι από το «εντός» που συλλογικά διαμορφώνουμε.Και η έξοδος τους γίνεται τελετουργικά,με θυμιατά και λιβάνια.
Οι άλλοι ,σύγχρονοι Οδυσσεις ,δεν έχουν ούτε μέσα ούτε έξω.Κοιτάνε τον τόπο ως νομάδες ,και από την τροπικότητα της «στέρησης»,εισβάλουν στην δυνητικότητα του «πλούτου» χωρίς τελετές.Ετσι απλά όπως οι πρόγονοι μας άλλαζαν δένδρα ή ξεφωτα για να συλλέξουν καρπούς.
Στους πρώτους στερούμε συνεχώς την τελετή,και μας τρομάζουν οι αντιδράσεις τους.
Οι δεύτεροι μας τρομάζουν ,με την φυσική τους δύναμη,την «αγρια» διάθεση για το μέλλον ,και επειδή μας θυμίζουν τον «προπολιτιστικό» εαυτό μας,μας σοκάρουν με την αλήθεια τους.
Η κοινωνία δημιουργεί στοιβάδες και μορφώματα εκτός προγράμματος.Γι αυτό και φιάξαμε τα κράτη,για να μπορούμε να ζούμε όλοι μαζί.Πλην όμως χάνουμε και τις ιδιαιτερότητες το στίγμα της διαφορετικότητας.
Η γνώμη μου μη στερούμε το λιβάνι από τις τελετές ,ας δώσουμε όλα τα χαρτιά και τα δικαιώματα στους Οδυσσεις.Αλλιώς η Καποδιστρίου θα πήξει