Gravity: Deleuze goes to Hollywood

 

Προειδοποίηση:αποκαλύπτονται κρίσιμα σημεία της υπόθεσης

Διάβασα ότι οι κοσμοναύτες που είδαν το Gravity ομολόγησαν πως είναι η πιο ρεαλιστική απεικόνιση της αίσθησης που έχουν στους διαστημικούς σταθμούς. Αργές αιωρήσεις σε ένα διπλό φόντο : από τη μια η πολύχρωμη σφαίρα της γης από την άλλη το κατάμαυρο σύμπαν. Φαίνεται πως η ψηφιακή τεχνολογία έχει κάνει άλματα.

Βέβαια το Gravity είναι μια τυπική ιστορία διάσωσης σε ακραίες συνθήκες. Δεν είναι απλό για μια αμερικανίδα ολομόναχη επιστημονική σύμβουλο σε αποστολή να φτάσει στη γη μέσω ενός ρωσικού σκάφους, ενός πυροσβεστήρα ,μιας κινεζικής κάψουλας και να διασωθεί από πνιγμό . Όλα  αυτά , με τη μία χωρίς υποστήριξη.

Ωστόσο η ταινία παίζει με τα ονόματα : η Dr Stone ( Πέτρα) αιωρείται με τον φλεγματικό ήρωα Kowalski (Σιδεράς -Πολωνικά) σε ένα περιβάλλον όπου η βαρύτητα έχει μια τιμή  να σε κρατάει σε αιώρηση μόνο. Ο Σιδεράς καθοδηγεί την Πέτρα να διαχειριστεί μια σειρά από διαστημικούς μεταλλικούς μηχανισμούς για να πέσει στο έδαφος.  Η ηρωίδα χρειάζεται να  εισέλθει σε μια ζώνη μεγαλύτερης βαρύτητας για να διασωθεί. Όπως λέει ,όση δύναμη χρειάζεται να απογειωθεί , χρειάζεται για την προσγείωση. Με μια έννοια ο τίτλος είναι αινιγματικός. Δεν υπάρχει βαρύτητα γενικώς αλλά μια ειδική τιμή της βαρύτητας. Οι ήρωες είναι σε αιώρηση , σε μια φυσική κατάσταση limbo στην συγκεκριμένη  τιμή της βαρύτητας. Εντός αυτής της αιώρησης οι μονόλογοι της ηρωίδας έχουν κινηματογραφική αξία.

Το «Gravity» δεν έχει το ανάπτυγμα  του ‘Space Odyssey” ούτε το βάθος του “Solaris”.

Υπερτερεί όμως σε αληθοφάνεια του cult “Alien”, παρότι μοιάζει στο μοτίβο της θηλυκής επιβίωσης .Αν στο “Alien” θηλυκή επιβίωση είναι αποτέλεσμα μιας διοικητικής ικανότητας στην «Βαρύτητα»  αυτή προκύπτει από μια ικανότητα της ηρωίδας «Πέτρας» να διαχειριστεί τις γλώσσες . Χωρίς να τις γνωρίζει αποκωδικοποιεί τα Ρώσικα, τα Κινέζικα ενώ υποκύπτει και προκαλεί την γοητεία του παιδικού παιγνιδιού στα Ισλανδικά. Αν το “Matrix” είδε τον κόσμο ως Λακανικό δίπολο συμβολικό- πραγματικό το Gravity παραπέμπει στις Ντελεζιανές εδαφοποιήσεις: Οι ήρωες απευθύνονται συνεχώς με τα γήινα , εδαφικά «βαριά» επώνυμα  τους, χωρίς  μικρά ονόματα. Το έδαφος , ως εμμενές στοιχείο που συγκροτεί τους ανθρώπους είναι συνεχώς παρόν στα 400 χιλιόμετρα της διαστημικής τροχιάς. Η ταινία καταλήγει με μια ηθελημένη επιστημονική παραδρομή. Η ηρωίδα είναι σε θέση να περπατήσει αμέσως στο έδαφος. Η εδαφοποίηση υπερτερεί της επιστημονικής ακρίβειας.

Τελικά το Gravity  μπορεί να μπει στην σειρά των ποπ φιλοσοφικών επιτευγμάτων του Hollywood, γιατί μιλάει για την γη και το γήινο «όδε είναι» μέσα από την πιο πιστή ρεαλιστική απεικόνιση του διαστήματος.   

Είχε γραφεί το σημείωμα όταν ένα κατά λάθος google, αποκάλυψε ότι κάποιος είχε δει τον Deleuze στα κινηματογραφικά στοιχεία της νουβέλας  "Gravity's Rainbow"!!Περισσότερα εδώ

 

Μαθήματα Ζωολογίας:Dimarodrasis Encefalicus ,Syrizanexartisia Vulimicus

Η ταξινόμηση στην ζωολογία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα.

Αυτό που γίνεται με τα παλαιοντολογικά ευρήματα είναι αξιοπρόσεκτο. ‘Οταν ανακαλύπτεται   κάποιο παλαιοντολογικό εύρημα το κατατάσσουμε ως τον χαμένο κρίκο μιας αλυσίδας που έλειπε για να τεκμηριώσει μια στερεή θεωρία εξέλιξης. Όπως όμως απέδειξε ο Agamben (1) πάντα θα υπάρχει ένας χαμένος κρίκος γιατί η ταξινόμηση γίνεται με βάση ένα άρρητο θεμέλιο: η ύπαρξη της "ανθρωπότητας" σε συμμετρία και αντιδιαστολή με μια "ζωότητα”. Επομένως για να υπάρχουμε ως έννοια "άνθρωποι" δημιουργούμε μια εννοιολογική "νεκρή ζώνη" πέραν της οποίας υπάρχουν τα "ζώα". Η ύπαρξη της " εννοιολογικής νεκρής ζώνης" δηιμουργεί αναγκαστικά την ανάγκη ύπαρξης " κρίκων" τους οποίους θα ανακαλύπτουμε εσαεί. Επειδή όμως κάποτε και παλαιοντολογία έχει όρια, και με τα DNA κάπου το πράγμα μπερδεύεται η " νεκρή ζώνη" που θα ορίσει την ανθρωπότητα μεταφέρεται εντός της και έτσι δημιουργούμε καταστάσεις μη ανθρωπότητας γύρω μας με ανθρώπους απλά βιολογικά όντα χωρίς δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις. Τα  ταξινομικά συστήματα λοιπόν είναι αυθαιρεσίες που δυναστεύουν τα αντικείμενα της μελέτης τους. Στην οργανική ταξινόμηση των Deleuze Guatari τα ζώα διαιρούνται σε οιδιπόδεια, συμβολικά και δαιμονικά: Εδώ ,οιδιπόδεια είναι τα κατοικίδια  ,συμβολικά όσα παραπέμπουν σε εξουσία και δαιμονικά όσα  ακριβώς αμφισβητούν το κλασσικό ταξινομικό  σύστημα των ειδών (πχ οι ορχιδέες που εκλύουν φερορμόνες μελισσών και ξεγελούν τα αρσενικά μελίσσια) .

 Αν θεωρήσουμε λοιπόν ότι οι ταξινομήσεις των ζώων έχουν μεγάλη σχετικότητα τότε έχουμε μερικά ενδιαφέροντα είδη.Εντός του βιότοπου της  μη εσχατολογικής τελετουργικής αριστεράς υπάρχουν δύο εκλογικά ζωάκια με διακριτές  αλλά και αφανείς διαφορές  : η Δημαροδράσις  (  Dimarodrasis Encefalicus (DE)) και η Συριζανεξαρτησία (Syrizanexartisia Vulimicus (SV)).Όπως πολλά από τα ανώτερα θηλαστικά τα ζωάκια έχουν μια διαφορά στις λειτουργίες μεταξύ δεξιών και αριστερών οργάνων και ένα ανεπαίσθητο αλληθωρισμό διαπιστώσιμο μόνο από ειδικούς.

Η DE είναι εγκεφαλικό ζωάκι. Διακρίνεται  από ένα  μαθηματικό ορθολογικό  μεταρρυθμισμό, θεωρεί το μνημόνιο  σύμπτωμα και το εκλογικό αποτέλεσμα καλό είναι να στρεσάρει το Φωτόπουλο της Γενοπ . Για την SV τα πάντα είναι μαθηματικά, αθροίσματα και ισοδυναμίες. Με το μαθηματικό της μυαλό ξέρει πως πίσω από τα αντιμνημόνια κρύβονται και πολλές λαμογιές. Λέξεις  κλειδιά μεταρρύθμιση, ισοδύναμα μέτρα ,ρεαλισμός.

Η SV είναι αυθόρμητη και λίγο βουλημική. Σε αυτή προεξάρχει η πολιτική βούληση, το μνημόνιο θεωρείται αυτόνομο ιστορικό στοίχημα και κατά βάθος το ζητούμενο των εκλογών είναι να μην αρέσει στη Μέρκελ. Για τη SV τα πάντα είναι απόφαση, κοινωνική βούληση και τα μαθηματικά  ακολουθούν. Ως συναισθηματικό ζώο βρίσκει όλους εκτός από τους τραπεζίτες να  έχουν δίκιο. Λέξεις  κλειδιά :πατρίδα, αριστερή ενότητα, Μέρκελ, τράπεζες.

Στην DE το βλέμμα  είναι απο τα αριστερά προς τα δεξιά , δηλαδή οι αριστεροί γουστάρουν φιλελεύθερους , ενώ οι ψευδοφιλελεύθεροι θεωρούν τον Φώτη κρατιστή. Στην SV η όψη είναι από δεξιά προς αριστερά όπου οι πατριώτες γουστάρουν πατριωτική αριστερά, ενώ οι αριστεροί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πως είναι οι second best των δεξιών φίλων τους.

Η ψυχολογία των  ζώων αυτών έχει μία ομοιότητα. Και τα δύο υποφέρουν από ενοχικό σύνδρομο, μια αίσθηση "Άστο καλύτερα" ,και καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες εκ των υστέρων να εξηγηθούν λογικά τα πάντα. Έτσι, λοιπόν υπάρχουν απόλυτα ορθολογικές αναλύσεις γιατί  η Δράση είναι τυπικά η πιο αριστερή επιλογή. Επίσης έχει εξηγηθεί με ενάργεια ότι ο Δημαράς και ο Μαριάς έπεσαν θύματα τροφικής δηλητηρίασης που προκαλεί στιγμιαίες  δεξιές παρορμήσεις ενώ συνήθως είναι αριστεροί, σε αντίθεση με την σταθερή Εδηκ του Νεοκλή Σαρρή  που υλοποίησε επιτέλους τις πάγιες κεντροαριστερές επιδιώξεις του Ιωάννη Ζίγδη.

Το ρεύμα είναι ξεκάθαρα με την SV .Φλερτάρει  με το 20 % και με λίγη καλή τύχη θα ανέβει και άλλο. Και οι δύο πλευρές της φαίνεται να κερδίζουν. Έχει  αμφίπλευρο δυναμικό λόγο είτε υπό τη μορφή της αριστερής η της πατριωτικής ενότητας. Οι αριστεροί της , βρίσκουν τα ολοφάνερα κοινά μεταξύ Μαίλη και Ματσαγγάνη,που υλοποιείται στο αίτημα της αριστερής εξουσίας, ενώ οι δεξιοί της , έχουν διαπιστώσει την προφανή συνάφεια μεταξύ Λαφαζάνη και Μαρκόπουλου που κρυσταλλώνεται στο αίτημα ενότητας των αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Η DE φλερτάρει το 10 % που δεν είναι άσχημο και η δεξιά πλευρά της περιμένει ένα μικρό θαύμα για να μπει στη βουλή. Ο λόγος της αναγκαστικά είναι απολογητικός και πιο διχαστικός  σε σχέση με τον ενωτικό της SV.Ως γνωστόν μεταξύ  Μάνου και Μπακογιάννη υπήρξαν δυσεπίλυτες ιδεολογικές  διάφορες για τον αξιακό η ωφελιμιστικό περιεχόμενο του φιλελευθερισμού ,ενω μεταξύ Χατζησωκράτη και Παπαδημούλη οι γνωστές κόντρες για το ζήτημα του χρονισμού του ένοπλου περάσματος στο σοσιαλισμό και τις πιθανές πηγές προμήθειας των όπλων.

Για όσους ψάχνουν λοιπόν ένα pet για δώρο την έκτη Μαΐου έχουμε τις δύο πρώτες συμπαθείς επιλογές.

(1)G.Agamben: The open
(2)Deleuze Guatrari: A thousand plateaus

Εθνοχαρδαβελλισμός του υπεδάφους

Η εδαφική κυριότητα κυνηγιέται από μια μοναχική φωνή. Η φωνή όμως από την γη κάνει αντίλαλο δεν απαντά. Ακόμα και όταν υπάρχουν άνθρωποι ,αυτοί διαμεσολαβούνται από την γη. Εξέρχονται από τα σπλάχνα της γης και επιλέγουν να ξαναγυρίσουν εκεί .Είναι ο λαός του υπεδάφους παρά του εδάφους. Ο ήρωας τους είναι ο ήρωας της γης: είναι μυθικός και δεν είναι ήρωας του λαού ή της ιστορίας. DG : A thousand plateaus p.340

Το συμπαγές σώμα της γης δεν είναι δίχως διακριτικά γνωρίσματα: βασανισμένο , και επικίνδυνο, μοναδικό ,καθολικό, στρέφεται στην παραγωγή, στους συντελεστές και τις συνδέσεις της παραγωγής DG: Αντί Οιδίπους σ 178
Οι σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες χαρακτηρίζονται από διαδικασίες αποκωδίκωσης και απεδαφοποίησης. Εκείνο όμως που, από την άλλη μεριά, απεδαφοποιούν, το επαναδαφικοποιούν , από την άλλη .Οι νέες αυτές εδαφικότητες είναι συχνά τεχνητές , υπολειμματικές, αρχαϊκές – πρόκειται για αρχαϊσμούς με λειτουργία απόλυτα επίκαιρη- είναι ο δικός μας τρόπος να «πλινθοστρώνουμε» ,να διατετραγωνίζουμε ,,να επαναφέρουμε κομμάτια από κώδικες ,να ανασταίνουμε παλιούς κώδικες, να επινοούμε ψευτοκώδικες ή γλωσσικά ιδιώματα.DG:Αντί Οιδίπους σ298

Τα ζητήματα των φυσικών πόρων και κυρίως του πετρελαίου ασκούν μια μεγάλη γοητεία σε ένα πλέγμα δημοσιότητας που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε « εθνοχαρδαβελλισμό του υπεδάφους».

Το βασικό ιδεολόγημα του ρεύματος είναι ότι υπάρχει ένας ανεκμετάλλευτος ορυκτός πλούτος ο οποίος δυνητικά θα μπορούσε να σώσει την Ελληνική Οικονομία ,και λόγω της γνωστής προδοτικής διαπλοκής των Ελληνικών Ελίτ δεν αξιοποιείται. Το ιδεολόγημα έχει τρία στοιχεία που το κάνουν ελκυστικό : μια οικονομική πρόταση με χαρακτηριστικά λύσης του επείγοντος, υποψίες προδοσίας , αλλά το κυριότερο στοιχείο το στοιχείο της γης.

Επείγον ,προδοσία ,γη

Το ιδεολόγημα είναι προνομιακό για τους πολιτικούς του εθνικοπατριωτικού λαϊκισμού, της δίδυμης της επιστημονικοφανούς συνομωσιολογίας που έχει κατακλύσει τις τηλεοράσεις. Τυπικοί εκπρόσωποι οι Χαρδαβέλλας, Βελόπουλος ,Λιακόπουλος και σια. Στον προβληματισμό προσέρχεται με αξιοπρόσεκτη υψηλή συχνότητα το ΚΚΕ ,προφανώς μέσα από την δική του ιδιότροπη οπτική, που επικεντρώνεται στα «πατριωτικά» δεδομένα του ζητήματος.

Από τα τρία στοιχεία του ιδεολογήματος , το κεντρικό σημείο είναι το έδαφος η γη η θάλασσα , δηλαδή ένα όριο το οποίο υποκρύπτει τον πλούτο. Το έδαφος , αυτό και μόνο παρθένο και αναξιοποίητο ευρίσκεται εδώ ως δωρεά, θα μας σώσει ως από μηχανής θεός, μόνο που τώρα η μηχανή θα έχει την μορφή πλατφόρμας πετρελαίου.

Αν προσπαθήσει κάποιος να κρατήσει τα άλλα στοιχεία του ιδεολογήματος ανέπαφα , δηλαδή το επείγον , την προδοσία αλλά να αποκλείσει το εδαφικό, τότε θα μπορούσε να «στήσει» πλειάδα σεναρίων τα οποία όμως δεν θα μπορούσε να λειτουργήσουν με τον ίδιο τρόπο στην δημοσιότητα. πχ γιατί να μην σκεφτούμε ότι οι εγχώριες Ελιτ, δεν συμμετέχουν σε μια συνομωσία η οποία συστηματικά καθυστερεί τις ΑΠΕ, τις σύγχρονες αγροτικές οικονομίες, την βιομηχανία πληροφορικής, την βιομηχανία του πολιτιστικού τουρισμού κλπ ; Το έδαφος λοιπόν αν απουσιάσει από το σχήμα το αποδυναμώνει, το καθιστά συνηθισμένο και λιγότερο ελκυστικό σε δαιμονολογίες.

Τελικά οι θιασώτες του ρεύματος δεν συγκροτούνται ως ρεύμα από την μέριμνα τους για την οικονομική λύση , αλλά από την γοητεία του υπεδάφους , της γης. Η γη λειτουργεί ως συνεκτικός πόλος γιατί θεραπεύει το άγχος της συγκυρίας προσγειώνοντας τον προβληματισμό σε ένα αρχαϊκό αταβιστικό επίπεδο . Είμαστε ως ‘Έλληνες περιούσιοι, αλλά αφού η οικονομική κρίση μας αποκαλύπτει την γύμνια της υποτιθέμενης διανοητικής πνευματικής υπεροχή μας, η υπεροχή μας είναι δεδομένη στο χαμηλότερο επίπεδο , σε αυτό του εδάφους αλλά οι ίδιοι μηχανισμοί μας αποκλείουν.

Το υπέδαφος μας είναι αντάξιο της αναμφισβήτητης υπεροχής μας, και με μια έννοια είναι δεν είναι δυνατόν να είναι υποδεέστερο των υπεδαφών άλλων λαών.

Στον φορμαλισμό του Αντί Οιδίποδα των Deleuze Guatarri η γη, η εδαφική κυριαρχία είναι το στοιχείο που ελκύει, τον παρανοϊκό φασιστικό πόλο στην κοινωνική καθήλωση . Η γη ,το έδαφος, δεν αποτέλεσαν μόνο τον «τόπο» που συγκρότησε το πρώτο αρχαϊκό κράτος, αλλά μέσω μιας διαδικασίας συνεχούς επιστροφής (επανεδαφοποίησης) αποτελεί αενάως ένα μόνιμο πόλο αναφοράς και επιστροφής. Παρότι ο φορμαλισμός των DG έχει πολλά προβλήματα εν τούτοις μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τους οπαδούς ακούσιους και εκούσιους του «εθνοχαρδαβελισμού του υπεδάφους».

Ας κοιτάξουμε την κοινωνική και πολιτική κατάσταση των χωρών που προτάσσουν το υπέδαφος ως κυριότερη πηγή κοινωνικού πλούτου. Δηλαδή τις κοινωνίες που στηρίζουν τον πλούτο τους σε φυσικές δωρεές του υπεδάφους , χωρίς υψηλή προστιθέμενη αξία.

Ρωσία, Σ. Αραβία ,Ιράν, Αλγερία, Ιράκ, κλπ Παντού ιδιότυποι αυταρχισμοί, απουσία οικονομικής ποικιλότητας , πολιτικά προβλήματα. Ακόμη και η αριστερόφωνη Βενεζουέλα μοιάζει να ρέπει συνεχώς προς μια πετρελαϊκή δεσποτεία με κοινωνικό πρόσωπο .Και όπως μας επισήμανε ο Ζίζεκ (1) αυτό δεν την απαλλάσσει από τον ρόλο της στον διεθνή καταμερισμό ροών ως ενός ραντιέρη φυσικού πλούτου που εισπράττει ένα διεθνές ενοίκιο. Ακόμα θα μπορούσε κάποιος να σημειώσει την ροπή όλων των νέων πετρελαιοπαραγωγών χωρών της Αφρικής προς αυταρχικές καινοφανείς καταστάσεις. Τέλος παραβλέπεται συνήθως ότι η τεχνολογία του υπεδάφους είναι πλέον τόσο περίπλοκη, οι επενδύσεις τόσο μεγάλες και μπροστά στον κίνδυνο κάποια χώρα (των πιο ρητορικά «αντιδυτικών» συμπεριλαμβανομένων) να χάσει στην παραγωγικότητα εξόρυξης, τελικά ο οικονομικός χώρος ελέγχεται από το ίδιο καρτέλ (ΈΔΩ)

Στον αντίποδα χώρες χωρίς εξάρτηση από το υπέδαφος δείχνουν να διαθέτουν οικονομική ποικιλότητα που τελικά εξασφαλίζει μεγαλύτερη ισορροπία. Οι πιο πλούσιες και κοινωνικά ισορροπημένες χώρες δεν απασχολούνται με το υπέδαφος τους.

Οι διαμαρτυρόμενοι και φιλύποπτοι υποστηρικτές της λύσης εξόδου δια του υπεδάφους , κάνουν και ένα ενδιαφέρον άλμα. Προσφέρουν μια επιλεκτική ερεθιστική σιωπή, η οποία και συμπληρώνει το ιδεολόγημα. Είναι η άρρητη θέση ότι χωρίς να αλλάξει τίποτα στην κοινωνία το υπέδαφος θα προσκομίσει ένα πλούτο, ως απόλυτο και εκ του περισσού πλεόνασμα, ένα bonus που διαχυθεί μέσω του γνωστού μηχανισμού αναδιανομής που με επιτυχία μας οδήγησε στην σημερινή «ισορροπία». Αν προσέξει κανείς τον λόγο που εκφέρεται το πετρέλαιο αυτομάτως θα σημάνει κάποια δις, τα οποία θα μεταφραστούν σε πλούτο, χωρίς ενδιάμεσες αλλαγές, διαδικασίες, ανατροπές. Κυριολεκτικά η αρχαϊκή γη ως αταβιστική μητέρα θα μας διασώσει χωρίς οδύνες, με ασφάλεια και εμπιστοσύνη.

Με τους όρους αυτούς δεν είναι λοιπόν τυχαία η απήχηση της, και το ανανεωνόμενο ενδιαφέρον .Δεν είναι μια απλή οικονομολογική πρόταση, ένα σενάριο στρατηγικής , αλλά ένα μέρος μιας ιδεολογικής συντηρητικής στροφής που διαπερνά την κοινωνία. Η σύσταση του πάνελ του Χαρδαβέλλα και οι πηγές αναπαραγωγής έχουν το σαφές στίγμα τους. Εθνολαικιστές , συνομωσιολόγοι, λειτουργοί του επιστημονικοφανούς πολιτικού κιτς, συνωθούνται στο στούντιο, αναμένοντας υπομονετικά την σειρά τους να προσφέρουν ο καθένας και μια διαφορετική εκδοχή του ίδιου μυθιστορήματος.

Θα ρώταγε κανείς μα δεν είναι επίδικο ο ορυκτός πλούτος και η διανομή του παραγόμενου πλούτου;

Προφανώς είναι αλλά έχει σημασία, αλλά το ζήτημα είναι αν ο ορυκτός πλούτος, αυτό το μέρισμα από το παγκόσμιο ενοίκιο που θα απαιτήσουμε, μπαίνοντας στο κλαμπ των παγκόσμιων ραντιέρηδων του πετρελαίου (Ζίζεκ) θα λειτουργήσει ως καταλύτης μιας οικονομικής αλλαγής, ή απλώς θα υλοποιήσει την μυθολογία μιας Ελλάδας των εμίρηδων. Αν ο ορυκτός πλούτος θα εμπλουτίσει μια κοινωνία (όπως στην Νορβηγία) ή θα μας ωθήσει στο κλαμπ των πετρελαϊκών δεσποτειών.

Αν κρίνουμε όμως από τους εισηγητές τους τρόπους σκέψης τους, τελικά ο «εθνοχαρδαβελισμός του υπεδάφους» ποντάρει περισσότερο στην δεσποτεία παρά στο πετρέλαιο.

Συνδέσεις

Τεχνολογικό Καρτελ στην εξόρυξη πετρελαίου,και συμβιβασμοί στην Βενεζουέλα.
 
(1)«Με αυστηρά Μαρξιστικά κριτήρια , η Βενεζουέλα , όπως άλλωστε και η Σαουδική Αραβία, σήμερα αναμφίβολα εκμεταλλεύεται τις άλλες χώρες: η κυριότερη πηγή πλούτου της το πετρέλαιο είναι μια φυσική πηγή πλούτου, και άρα η τιμή του είναι ένα ενοίκιο το οποίο τελικά δεν εκφράζει καμία αξία (δηλαδή να προέρχεται από εργασία). Οι πολίτες της Βενεζουέλας απολαμβάνουν μια μορφή συλλογικού ενοικίου από τις αναπτυγμένες χώρες ,ενός ενοικίου που κερδισμένου μόνο από την κατοχή ενός φυσικού πλούτου.
S.Zizek Living the end times p 241

Εικόνα :Richard Lindner "The boy with the Machine" (Αντι Οιδίποδας  σ 2 )

Καπιταλισμός και Σχιζοφρενεια

Σχεδόν πενήντα χρόνια πριν ένας φιλόσοφος και ένας ψυχίατρος δημοσιεύουν ένα βιβλίο και οκτω χρόνια μετά την συνέχεια του.Στην εποχή τους δημιουργούν μεγάλη αναστάτωση,και σημερα αποτελούν θεμελιώδεις αναφορές για την πολιτική φιλοσοφία,την κοινωνική ψυχολογία,την ψυχιατρική.

Οι Deleuze Guattari δημοσιεύουν το 1972 «Αντι Οιδίπους-Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια» και το 1980 το « Mille Plateaux» .

Υπερβαίνει το πλαίσιο του ιστολογίου μια πλήρης ανάλυση του εγχειρήματος ,το οποίο άλλωστε συνεχίζεται ,αλλά πολύ συνοπτικά το πλαίσιο των DG είναι το εξής:

-Οι κοινωνικές μορφές δεν είναι παρά αποκρυσταλλώσεις ατομικών επιθυμιών που διοχετεύονται και οργανώνονται από αυτές.

-Η επιθυμία είναι θετικό πλεόνασμα,και η κοινωνική οργάνωση είναι μια δομή που ιστορικά την περιστέλλει.

-Οι ιστορικές περίοδοι ,με τον αντίστοιχο τρόπο παραγωγής (στην Μαρξιστική περιοδολόγηση) ),αντιστοιχούν σε κοινωνικές μορφές έκφρασης της επιθυμίας.

-Το ασυνείδητο ως «τόπος» διαμόρφωσης του πλενάσματος της επιθυμίας ,διαμορφώνεται σε αντιστοιχία με τους τρόπους παραγωγής.

-Στο σχήμα αυτό ορίζονται (χοντρικά) δύο ακραίες εκφράσεις της κοινωνικής και ασυνείδητης αντιστοίχησης.Η «παρανοικότητα» που εννοείται ως καθήλωση, περιστολή της επιθυμίας στην ταυτότητα και στον συγκεκριμμένο τόπο,και η «σχιζοφρένεια» που εννοείται ως απόλυτη άρση των περιστολών,ως μια έκφραση της επιθυμίας εκρηκτικής υπέρβασης της ταυτότητας ,της τοπικότητας.

-O κατά DG «παρανοικός» είναι ο ιδεότυπος του καθηλωμενου πολίτη στην γή,στο τόπο,στην ιεραρχεία, που διαμορφώνεται ασυνείδητα από την κοινωνική οργάνωση του πρώιμου αγροτικου ιεραρχικού κράτους

-Ο κατά DG «σχιζοφρενής» είναι ο ιδεότυπος μιας ασυνείδητης οργανωσης που ενώ αντιστοιχεί στην σύγχρονη καπιταλιστική εμπορευματική οικονομία,την υπερβαίνει ,καθώς ενώ αυτή αίρει εκλεκτικά τις αναστολές, ο «σχιζοφενής» σπάει όλα τα όρια,και αποδιοργανώνει την κοινωνική σύμβαση,οθώντας την στα άκρα.

-Ο καπιταλισμός εννοείται ως οργάνωση επιθυμιών ,που αίρει όλες τις προηγούμενες αναστολές,αλλά καθώς «ανοίγει» το κουτί της Πανδώρας,τα πλεονάσματα επιθυμιών εκτρέπονται από την κοινωνική οργάνωση ,και τον αποδιοργανώνουν.Ο «σχιζοφρενής» είναι ο ανθρώπινος τύπος της εποχής μας που ανατρέπει τον καπιταλισμό με τα όπλα του,με την υπερχειλίζουσα επιθυμία.



-Το σύστημα για να εξισορροπήσει την υπερχειλιζουσα επιθυμία ,επιστρατεύει την κλασσικη ψυχανάλυση,που μέσα από ένα πλαίσιο εννοιών που στερεώνονται στην οικογένεια,απομονώνει τον «σχιζοφρενή» ως ασθενή και τον περιστέλει πλεον μέσω της ψυχαναλυτικής οργάνωσης της πλεονάζουσας επιθυμίας.Το Οιδιπόδειο είναι ιδεολογική κατασκευή ,καταστολής,ενός επαναστάτη των επιθυμιών του «Αντιοιδίποδα»

Σταματάμε εδώ την μπακάλικη περιγραφή,γιατί το θέμα είναι τόσο ελκυστικό ,εχει τόσες επεκτάσεις,που αποτελεί αυτόνομο πεδίο έρευνας μελέτης.

Από ότι φαίνεται η ψυχιατρική εφαρμογή των ιδεών του Αντιοιδίποδα,δεν είναι παρά συμπληρωματική.Η σύγχρονη ψυχιατρική μεταρρύθμιση,ενώ καταστρεφει την έννοια του «ψυχιατρικού ιδρύματος» και αναζητά την ίαση και ένταξη μέσα από τις ήπιες μορφές του ξενώνα,δεν ασπάζεται την ριζική θεωρία των DG.

Ταυτόχρονα ο «Αντιοδίπους» θέτει και σοβαρά ζητήματα και στις mainstream σχολές σκέψης της ψυχανάλυσης ,και της αριστεράς.

Οι Λακανιστές με τα μηχανικής διαυγειας,ερμηνευτικά σχήματα ,ακούνε αντιοιδίποδα και αλλάζουν δρόμο.Αλλά και ο αντικαπιταλισμός των DG με το πρόταγμα μιας υπερβάσης του με την άρση των αναστολών ,αντί της παραδοχής μιας κοινωνικής συντεταγμένης αλλαγής ,αποτελεί το πλέγμα ιδεών με το οποίο φλερτάρουν οι πάσης φύσεως αναρχικοι της «επιθυμίας» ,εραστές μιας πολιτικής της απόλαυσης.

Τα γεγονοτα στον Ρέντη όμως,ξαναέφεραν στο προσκήνιο το ζήτημα της σχζοφρένειας.
Αν και είδαμε πολλές τηλεδιαγνώσεις είναι φανερό ότι ο νεαρός αυτόχειρας είχε χάσει πολλές ισορροπίες.

Δυστυχως (;) ευτυχως (;) οι γοητευτικές αντιψυχιατρικές ολιστικές προσεγγίσεις του Αντιοδίποδα δεν έχουν κλινικές εφαρμογές.Η ιλιγγιώδης φαρμακολογία και νευροφυσιολογία της εποχής εντοπίζει συνεχώς φυσιολογικούς μηχανισμούς βιοχημικής φύσεως που προκαλούν αστάθειες στην ψυχική δομή.Biochemistry-Schizoanalysis : 1-0

Από το γιγανταίο θεωρητικό οικοδόμημα των DG παραμένουν πολλα και ενδιαφέροντα.Και το κυριώτερο παρέμεινε και γονιμοποιήθηκε η αντιψυχιατρική,η αποιδρυματοποίηση,η κοινωνική αναδιατύπωση της ψυχικής υγείας.

Παρα ταύτα ,στο σύνολο της η κοινή γνώμη παραμένει δέσμια στερεοτύπων,συνηθειών και φοβιών.

Η σχιζοφρένεια που πλήτει ένα στους εκατό ,είναι σκοτεινή και ερεβώδης ως ασθένεια αλλά κυρίως ως εικόνα.Οσοι έχουν εμπλακεί με τον ένα ή άλλο τρόπο με την ασθενεια γνωρίζουν καλά οτι το βάρος της εκτός από τους φίλους και συγγενείς ,διασπείρεται ως άγνοια,ως ενστικτώδης απομάκρυνση του περίγυρο.

Ο αυτόχειρας του Ρέντη μας κοιτάει από τις τηλεοπτικές οθόνες ,κραδαίνοντας ένα πιστόλι.Δίπλα σ’αυτήν την εικόνα σωρεύονται οι τηλεσταρ δημοσιαγράφοι,ιερείς της κοινοτοπίας,και νευριασμένοι σχολιαστές

Στην οθόνη της τηλεόρασης,υπάρχει και Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια.

Kreekonomics.Τα Freakonomics της Kreeka Vabarik.Δεύτερο Μέρος:Ιδιοκατοικηση=Μεγάλη Ανεργία των Νέων

Συνεχίζουμε την διερεύνηση των Kreekonomics,με ένα καυτό ζήτημα
Γιατί έχουμε τόσο υψηλή και ασφυκτική ανεργία στους νέους,ενώ οι ρυθμοί αύξησης της οικονομίας είναι σχετικά ψηλοί (όποιος δεν το πηρε είδηση το κατα κεφαλή ΑΕΠ της KV έφτασε της Ιταλίας και Ισπανίας!!)
Δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε από τα θεμελιώδη:
Ο δυναμικός εξωστρεφής ιδιωτικός τομέας είναι σχετικά μικρός (το ΙΟΒΕ λέει μόνο το 3,5 % του ΑΕΠ παράγεται από αυτόν),ενώ η απασχόληση στρέφεται σε ένα ρηχό ιδιωτικό τομέα των δημοσίων έργων,της αρπαχτής,και στο πελατειακό νυσταλαίο δημόσιο των άπειρων ακρωνυμίων.
Τα σοβαρά κοινωνικά κράτη έχουν πολύ δυναμικό ιδιωτικό τομέα ,με υψηλή παραγωγικότητα γνώσης,έτσι ώστε η υψηλή φορολογία είναι ελάχιστη στην συνολική κερδοφορία,και μέσω ενός κράτους - επιχείρηση (όχι κράτους επιχειρηματία) διανέμουν επιτελικά τις κοινωνικές παροχές.Sorry άλλο μοντελάκι δεν έχει λανσαρισθεί από τους διάφορους μόδιστρους της υψηλής πολιτικής.
Η Kreeka Vabarik πάντως δεν ψάχνεται προς τα εκεί.
Σ'αυτό το περιβάλλον η ανεργία είναι μεγάλη.
Ερχεται όμως και η Kreekovabarik οικογένεια ,βάζει το χεράκι της και τα κάνει μαντάρα.Εχουμε που έχουμε τα προβλήματα μας,βάζουμε και λίγο από την γνωστή αντιδραστική αρχαικότητα μας και το γλυκό δένει
Σύντροφοι,
1.-Γνωστός μου νεομετακαπιταλιστής εργολάβος οικοδομών ,με πληροφόρησε ότι σε σχέση με την λοιπή Ευρώπη το ποσοστό των οικοδομών γενιάς (που ανήκουν σε μια πυρηνική οικογένεια και προοπτικά μεταβιβάζονται στα παιδιά) είναι τετραπλάσιο!!
2.-Η προσωπική LLS εμπλοκή με τους σουργελοNordic ,διαβεβαιώνει ότι αν πάτε σε καμιά Στοκχόλμη και σας σερβίρει κανένας ξανθομπάμπουρας,90 % είναι γιος του Εστιάτορα ,που δουλεύει από τα 15 στο μαγαζί,γιατί; γιατί έτσι,για να καταλάβει τι εστι βερύκοκο.
3.-Η ίδια LLS εμπλοκή αποκαλύπτει ότι το 60 % των Δανών βρίσκουν την πρώτη τους δουλειά εκτός Δανίας .
Σύντροφοι
Είτε έχετε παιδιά,είτε είστε παιδιά,είτε θα κάνετε παιδιά,είτε έχετε ανήψια ,πρέπει να το παραδεχθούμε η KV είναι μια αρρωστημένη και υστερικά παιδοκεντρική κοινωνία
Κάνει παιδιά για να μην φύγουν ποτέ από την ποδιά της γιαγιάς.
Γι'αυτό ο κάθε σοβαρός KV ,κτίζει και ξανακτίζει για να "πακτώσει" τα παιδιά του σε ακτίνα ασύρματου τηλεφώνου από το ψυγείο της πεθεράς.
Σ'αυτό βοηθά και η πανάθλια αγοράς γης και κατοικίας ,που δεν διευκολύνει τις πωλήσεις οικειών,και¨"ιεροποιεί" το σπίτι ως "ναό της οικογένειας".
Τί κάνουμε λοιπόν ,εγκλωβίζουμε την πιτσιρικαρία στον μικροπερίγυρο μας.
Το εξωφρενικώτερο παράδειγμα είναι η πρόσφατη θρηνωδία για την άυξηση της λεγόμενης "μετανάστευσης¨στα χρόνια που έρχονται.
Τί λετε ρε καραφοβισμένοι μικροαστοί δημοσιαγραφίσκοι;
Τι ξέρετε από μετανάστευση;
Μετανάστευση είναι να παίρνεις τον μπόγο,στην μασχάλη,να μην ξέρεις ούτε να γράφεις το όνομα σου και να τρέχεις χωρίς ιδέα σε καμιά Αουστράλια,σε καμιά Αστόρια.
Οποιος πιτσιρικάς δεν βρίσκει δουλειά στην βαλκανική επαρχία των Καραμανλή Παπανδρέου και φεύεγει δεν είναι μετανάστης,είναι Δανός ,σύχρονος,δυναμικός αισιόδοξος,κοσμογυρισμένος.
Η υστερική ιδιοκατοικούμενη KV κοινωνία, δεν μπορεί να δει θετικά την δυναμική έξοδο στον ενιαίο ευρωπιακό χώρο,ως στρατηγική προσωπικής και κοινωνικής ανάπτυξης ,και την προσλαμβάνει ως απώλεια.Γι'αυτό επιστρατεύει τις κολακίες και τις θρηνωδίες και τις οικοδομές.
Σύντροφοι η 'έξοδος" είναι στην ιστορία των ιδεών ,επαναστατική κίνηση αμφισβήτισης των δεδομένων ,δεν είναι φυγή,και δεν είναι χαζός ο Negri,να αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο Multitude.Ούτε έκατσε ο Deleuze τσάμπα να γράφει τους Αντιοιδίποδες και τις Πλαταιές ,για μας επισημάνει τον νόημα της "απεδαφοποίησης", της αποκόλλησης όχι από το έδαφος ,αλλά από την αρχαικότητα των θεσμών που σχηματίζουν οι οικονομίες και οι κοινωνίες της "γης".