Collateral Damages ή Collateral Losses
Είναι οι λεγόμενες «παράπλευρες απώλειες»
Η έννοια είναι τόσο προφανής. Κάνουμε ένα βομβαρδισμό και κατά λάθος σκοτώνουμε ένα πιτσιρίκι. Ε ,αυτό δεν είναι παρά μια «παράπλευρη απώλεια»
Όπως όλες οι λέξεις και οι έννοιες, σημασία δεν έχουν αυτές καθ’ εαυτές αλλά το πώς και που χρησιμοποιούνται. Έχουν αξία με τα συμφραζόμενα τους, με τον κυρίαρχο λόγο που τα διαπερνά, με τα συνοδευτικά νοήματα, τις αρθρώσεις σημάνσεων που τις υποστηρίζουν
Οι Νατοϊκές collateral losses έχουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο ως ορολογία. Υποκλέπτουν την ανθρώπινη απώλεια από την ανθρωπολογική της διάσταση, και την μεταφέρουν στον χώρο της τεχνολογίας, της τεχνικής.
Οι παράπλευρες απώλειες δεν είναι θάνατοι, είναι μετρήσιμοι θάνατοι, είναι ο θάνατος ενταγμένος σε ένα τεχνικό διεκπεραιωτή λόγο.
Αυτό που συμβαίνει με τους νεκρούς της Marfin είναι πολύ ενδιαφέρον
Οι τέσσερεις νεκροί εξέρχονται από την ανθρωπολογική σφαίρα και εισβάλουν στην πολιτική και τηλεοπτική πραγματικότητα ως τεχνικό μέγεθος
Ο τηλεοπτικός πληθωρισμός βρίσκει ένα ακόμη ένα θέμα εύκολης συγκίνησης, μια αφορμή για μερικές μονάδες AGB. Γνωστά πράγματα
Εκεί όμως που φαίνεται η βαθύτερη διαστροφή είναι η αντιμετώπιση τους από αριστερόφωνους πομπούς ιστολογικούς και άλλους.
Εκεί λοιπόν μέσα από μια μυωπική, πολιτική της «τεχνικής», της πολιτικής των αποστάσεων από τα ανθρώπινα, της πολιτικής ως παίγνιο δυνάμεων ,ως υδραυλικό ισοδύναμο αναζήτησης ισορροπιών , οι αριστερολόγοι εντάσσουν τους θανάτους ως «εργατικό ατύχημα» ως «εξωκινηματική» παραδρομή κλπ κλπ.
Είναι ουσιαστικά παρά collateral losses σε ένα παίγνιο τόσο μεγάλο που εμείς καταλαβαίνουμε ,και αν όχι καλό είναι να καταλάβουμε.
-Μπορούμε να διαστείλουμε αυτόν τον θάνατο ,ως κάτι τραυματικό, χωρίς να υποσκάψουμε την πολιτική συγκυρία;
-Η μήπως η ανάδειξη του είναι υποκριτική συνηγορία, μιας απολίτικης συναισθηματολογίας;
Είναι δύσκολο, είναι μάταιο. είναι βασανιστικό.
Πάντως ας προσπαθήσουμε γιατί κινδυνεύουμε όλοι, εκόντες άκοντες, να γίνουμε σαν τον στρατηγό Clark που έλεγε συνήθως
“Yes but these are collateral damages”
Μικρή συμβολή μας η κατάθεση ενός σύγχρονου έργου τέχνης pop τρόμου. Ελπίζω να λειτουργήσει ως ομοιοπαθητικό φάρμακο επαφής μας με την ανθρώπινη μοναδική απώλεια. Οποιαδήποτε άλλη εικαστική συνοδεία μου φαίνεται αφόρητα «ψευδοσυναισθηματική». Οσο απεχθάνομαι τον τεχνικό λόγο ων «απωλειών» σιχαίνομαι και το μελό,
