Baroque ,ένα ασφαλές καταφύγιο

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα των εκλογών ήταν το ρεύμα ψηφοφόρων οι οποίοι ψήφισαν υποψήφιους του ΚΚΕ για πρώτη φορά. Αυτό έγινε στην περιφέρεια και σύμφωνα με την ανάλυση της GPO (Θεοδωρικάκος στον 984) το ΚΚΕ διπλασιάζει τις δυνάμεις του.

Η ψήφιση του ΚΚΕ δεν αποτελεί  υιοθέτηση του ερμηνευτικού σχήματος του για τη συγκυρία ούτε υιοθέτηση των συνεχών αντιρρήσεων του και συνδικαλιστικών πρακτικών του.

Το ερμηνευτικό σχήμα του ΚΚΕ γίνεται εντός ενός πολύ συγκεκριμένου λόγου –πλαισίου, με αυστηρές προκείμενες. Η κοινωνία είναι αντιληπτή ως ορθολογικό παίγνιο μηδενικού αθροίσματος. Οι συμπεριφορές ανάγονται και ερμηνεύονται με την υπαγωγή τους σε ένα επίπεδο οικονομολογίας με αυστηρούς ορισμούς. Ταυτόχρονα εκφωνείται συνεχώς ένα ρομαντικό εσχατολογικό όραμα. Αυτός ο λόγος πλαίσιο οργανώνει και κινητοποιεί μια σειρά δράσεων και συμπεριφορών με κύριο χαρακτηριστικό την αδρότητα, την οργάνωση. Ανεξάρτητα από το περιεχόμενο, τις εκφωνούμενες επιδιώξεις, το ΚΚΕ χαρακτηρίζεται από ενός τύπου αριστερής «νοικοικυροσύνης». Οι κομματικές επιτελέσεις έχουν μια διαυγή περατότητα, ένα αισθητικό κλασικισμό. Η αυστηρότητα του λόγου, παρά τους προφανείς σχεδόν αφόρητους περιορισμούς του και ο κλασικισμός των επιτελέσεων συνοδεύεται από ένα ηθικό πρόταγμα υψηλών τόνων , συναισθημάτων και συμβολισμών. Αν αφαιρέσουμε το ιστορικό, βιοπολιτικό φορτίο του όρου, ό όρος «κομμουνιστής» παραπέμπει σε μια ισχυρή ηθική αυτοδέσμευση , η οποία κινείται στα ανώτερα της κλίμακας που συναντάμε στην φθοροποιό καθημερινότητα. Η αδρότητα, ο κλασικισμός, η ηθική αυτοδέσμευση προσφέρουν στον δημόσιο χώρο ένα «πνεύμα» μοναδικό.

Απέναντι σε αυτό το «πνεύμα» οι εναλλακτικές δεν είναι πολλές

 Αποπνευματικοποιημένοι  τεχνοφιλελευθερισμοί που διασπείρονται παντού σε   διάφορες δόσεις και παραλλαγές.

 Βαρβαρικές εγκληματικές εθνολατρείες

 Πληγωμένοι ατομικισμοί και συντεχνιασμοί που μεταλλάσσονται ωφελιμιστικά σε «αριστερόφωνες ανατροπές»

Επομένως η ενίσχυση του Παφίλη , από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της πολιτικής γεωγραφίας που ούτε καν διανοείται δεν είναι δυσερμήνευτη. Ιδίως σε περιόδους όπου ασάφειας και ρευστότητας ο κλασικισμός ακόμη, και ίσως εξαιτίας της μπαρόκ μουσειακής εκδοχής του είναι καταφύγιο.

Μπράβο Θανάση   

Πολυπλοκότητα.Την αντέχουμε;

 

 

Να πω την πικρή αλήθεια, δεν έχω δει παρά ελάχιστες φορές τους "πρωταγωνιστές" ενώ στα ημέτερα φλυαρολόγια σε σύνολο χιλίων αναδημοσιεύσεων και αναρτήσεων δεν βρήκα ούτε ένα με πηγή ή ετικέτα το protagon.Ταυτόχρονα η ονομασία ενός κόμματος με όνομα από την φύση ,μου προκαλεί μια αυτόματη αποστροφή. Πολιτικά κόμματα με ονομασίες που παραπέμπουν σε αταβιστικούς συμβολισμούς συναπαντώνται  σε πολιτικά ανώριμες δημοκρατίες. Στην περίπτωση μας η "άνοιξη" και "αυγή" συνόδευσαν δεξιόστροφα εγχειρήματα, η δε ιδέα να εισάγουμε "ελιές" από την Ιταλία ήταν τουλάχιστον επαρχιωτισμός εφ' όσον έχουμε θαυμάσιες δικές ντόπιες ποικιλίες.

Τώρα πως κατάφερε ο Θεοδωράκης με ένα τόσο αταβιστικό όνομα να συγκροτοτήσει ένα τόσο αναγνωρίσιμο ρεύμα , το οποίο αυτοκατανοείται  μάλιστα ως δυτικόφρων εκσυγχρονισμός είναι ενδιαφέρον.

Εκείνο που σηματοδότησε αμέσως ο Θεοδωράκης είναι ένα πολιτικό  και ηθικό στίγμα ενός χώρου που είχε διαλυθεί. Η προσωπικότητα που πρώτη συμβολοποίησε μια νέα ηθική και αισθητική ευπρέπεια του χώρου ήταν ο Μπουτάρης. Η ανάλυση του φαινομένου "Μπουτάρη" περιττεύει. Ο Θεοδωράκης ανασυγκροτεί αυτό που περιρρέει ως αίσθηση ο Μπουτάρης και το εγκιβωτίζει σε ένα κομματικό πλαίσιο. Ταυτόχρονα οι εκλογικές  καταγραφές σε ΤΕΕ , ΔΣΑ αποκαλύπτουν ότι στην κοινωνία πολιτών υπάρχει μια ισχυρή παρουσία της ευρείας κεντροαριστεράς. Διακρίνεται δια γυμνού οφθαλμού η μολυσματική ασθένεια που μπορεί να εξολοθρεύσει αμέσως την οικολογία του Ποταμιού: η ηθική επιληψιμότητα των μελών του.

Είμαστε εδώ και καιρό σε "περιβάλλον" απλής αναλογικής χωρίς τον αντίστοιχο εκλογικό νόμο. Εκτός από τα πολλά κόμματα διαφαίνονται στο βάθος σημαντικές περιφερειακές εκλογικές διαφορές. Αν υπολογίσουμε ταυτόχρονα την σαφή αντοχή της κεντροαριστεράς  σε συνδικαλιστικούς χώρους , τις νεοδημοκρατικές απειθαρχίες ,τότε το τοπίο γίνεται πιο δημιουργικό. Η απουσία μεγάλου ηγεμονικού ρεύματος με περιφερειακή και συνδικαλιστική κάλυψη υποχρεώνει τους πάντες σε συμβιβασμούς και δεύτερες σκέψεις.

Η συγκυρία έχει δυο ορατούς πρωταγωνιστές :Το Ποτάμι και το ΚΚΕ. Το Ποτάμι ανασυγκροτεί ένα χώρο, προβληματίζει τους πάντες και εκκινεί με πλεονέκτημα. Το ΚΚΕ σε όλες τις δημοσκοπήσεις, αλλά και στις γειτονιές έχει ανασυγκροτηθεί. Η δριμεία  αντισυριζαική κριτική του δείχνει να έχει ακροατήριο στα παραδοσιακά αριστερόφωνα σύνολα ενώ ο μη κοινοβουλευτικός Κουτσούμπας "γράφει" τηλεοπτικά. Με ισχυρό Κκε, και την διαγωγή του Συριζα για το πως άκουσε τα μέλη του σε Κ.Μακεδονία και Πελοπόνησο, τελειώνει και επισήμως η υπόθεση εργασίας για κυβέρνηση όλης της Αριστεράς. Οι εκάστοτε ηγεσίες πάντα βρίσκουν τρόπους να κάνουν  λίγες θεραπευτικές μαλάξεις στα μέλη τους, επομένως η εικασία του Συριζα ότι η βάση του Κκε θα επιδράσει, έχει ακυρωθεί με τον τρόπο που επέδρασε η δική του βάση.

Η συγκυρία έχει προβληματισμένους όλους τους υπόλοιπους αλλά κυρίως την ορθόδοξη Δημαρ κσι το Πασοκ. Η Δημαρ  του Κουβέλη  και δευτερευόντως το Πασοκ χάνουν σοβαρό εκλογικό  μέρος τους  που θα προτιμήσει την καινοτομία του Ποταμιού. Η Σαμαρική δεξιά φαίνεται να ανησυχεί περισσότερο για το Πασοκ παρά για την ίδια. Η μονταζέρια της δεν απευθύνεται σε όλη την κοινωνία αλλά στο συντηρητικό της κομμάτι, το οποίο φαίνεται να τρομάζει αρκετά με τα υποτιθέμενα καλάσνικοφ που κρύβει η Κουμουνδούρου. Η pseudodimar του Τσίπρα παρά τον τεράστιο δημοσκοπικό και εκλογικό όγκο της έχει μείνει από συμμάχους και εσωτερική στρατηγική. Η  Συριζαική ανατροπή  είναι σχεδιασμένη για σταθερά ευρωπαϊκά πλαίσια όπου η μία διακριτή Μέρκελ και οι αντιπρόσωποι υπάλληλοι της αποδέχονται το ευρωπαϊκό κεκτημένο και δρουν ορθολογικά. Περισσότερο και από την ίδια τη  Μέρκελ ο Συριζα  έχει άγχος ότι υπάρχει Μερκελικό plan b το οποίο διατηρεί την φεντεραλιστική  Ευρώπη και συμβιβάζεται με την Ευρωπαϊκή Αριστερά σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος. Στην συνέντευξη στο Βήμα ο αγχωμένος  Τσίπρας προεξόφλησε τον Ευρωπαικό συμβιβασμό ως δεδομένο και ήδη αποδεκτό .Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο Συριζα εξορκίζει το plan c.Είναι αυτό όπου η Συριζαική νίκη είναι όντως ριζική ανατροπή στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα και πυροδοτεί αντί ένα  ευρωπαϊκό ανασχεδιασμό  την ενδόρρηξη του Ευρωπαικού Σοβιετισμού. Ποια Ελληνική κοινωνία , με ποιες δομές, με ποια παραγωγή μπορεί να αντέξει τέτοιο ρίσκο; Ο μοναδικός δηλωμένος  εταίρος για το plan c είναι ο Κατσανέβας.

Ο πολιτικός  κατακερματισμός συνοδεύεται  με το ανθρωποβόρο πρωτογενές πλεόνασμα. Πέραν αυτού η οικονομία δεν έχει βρει momentum.Ο μνημονιακός σχεδιασμός για συνοδευτούν τα ενάρετα οικονομικά με εξωστρέφεια  φαίνεται να δουλεύει παντού εκτός από την Ελλάδα. Εκτός από τον τουρισμό οι εξαγωγές δεν βελτιώθηκαν σημαντικά. Ελλοχεύει ο κίνδυνος να διαμορφωθεί παραλυτική ισορροπία στο χαμηλότερο επίπεδο προσδοκιών. Εδώ ακριβώς ευρίσκεται η νομιμοποίηση του ενός fast track «αντιμνημόνιου». Χωρίς την πολιτική έκφραση των θυμάτων της κρίσης ,δεν μπορεί να υπάρξει καμία μακροπρόθεσμη ανάπτυξη .Οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές δίνουν μια ευκαιρία ο χώρος του «αντιμνημονίου» να αναλάβει ευθύνες διαχείρισης σε ένα περιβάλλον περιορισμένων πόρων . Αυτή θα είναι η μοναδική πραγματική δοκιμασία η ουσιαστική «ωρίμανση»

Οι επερχόμενες εκλογές αναγκαστικά πρέπει να μετατρέψουν τον εκτεταμένο πολυκομματισμό σε δημιουργική απαρχή.

Απομείωση της ακροδεξιάς ενίσχυση των δυνάμεων με ύφος απλής αναλογικής μήνυμα στην κυβέρνηση για οικονομική αποτελεσματικότητα ,ανάθεση στον Συριζα θέσεων ευθύνης για να δοκιμαστεί στην διαχείριση με λίγους πόρους χωρίς την μαγεία της fast track άρσης της λιτότητας. Φαίνονται  αντιφατικά αλλά οι δημοσκοπήσεις προοιωνίζονται τέτοιου τύπου πολυπλοκότητα. Την αντέχουμε;

En attendant Godot

 

 

Ένα χρόνο μετά τις εκλογές , το ΔΝΤ και η Wall Street Journal ανακαλύπτουν ότι έχουμε επιτέλους πολιτική σταθερότητα. Αν η αναδρομή έχει κάποια αξία τότε η πολιτική σταθερότητα ήταν ουσιαστικά  σχεδόν μαθηματικά προδιαγεγραμμένη αμέσως μετά τις εκλογές του Ιουνίου (εδώ) (εδώ) (εδώ). Μάλλον οι προφητείες ήσαν σωστές,ας διακινδυνεύσουμε λοιπόν την οριοθέτηση της επομένης φάσης.

Το αντιμνημόνιο ως εκτραχηλισμένο σημαίνον.

Η προηγούμενη πολιτική σταθερότητα δεν προήλθε ούτε από ραθυμία του νικητή Σύριζα, ούτε από αγωνιστική κόπωση των κινημάτων. Προήλθε από το γεγονός ότι οι αντίπαλοι της τρικομματικής προέβαλαν ένα εναλλακτικό σχέδιο το οποίο είναι δυνατό υπό την προϋπόθεση ότι όλοι οι υπόλοιποι αντίπαλοι παίκτες θα αντιδράσουν ορθολογικά. Άρση του μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευση δεν γίνεται σε καθεστώς γενικευμένης Ευρωπαϊκής αποσύνθεσης. Επομένως η άρρητη προϋπόθεση του Συριζαικού σχεδίου είναι ένα σταθερό πλαίσιο με ορατούς διακριτούς αντιπάλους. Ωστόσο η αναγνωρισμένη Ευρωπαϊκή αστάθεια μετέτρεψε τους αντιπάλους της τρικομματικής σε φορείς μιας λανθάνουσας  γενικευμένης επιθυμίας για την Ευρωπαϊκή σταθερότητα, εντός της οποίας θα μπορούσε να γίνει η υποτιθέμενη δανειακή σύμβαση χωρίς μνημόνιο. Η βαθύτερη φύση της Συριζαικής αντίρρησης, οι υπόρρητες συντεταγμένες της,  και όχι η δημόσια βούληση του Σύριζα είναι ο σταθεροποιητικός παράγων.

Ταυτόχρονα η ψευδοκινηματική έκφραση της Χρυσής Αυγής καθώς  οικειοποιήθηκε τη ρομαντική  θεματολογία για  de facto απόρριψη της αστικής νομιμοποίηση μούδιασε τα ιδεολογικά   εργαλεία παλιάς κοπής με τα οποία αυτοκατανοούνται οι αναρχοαυτόνομοι.

Τέλος, το ΚΚΕ είδε, στην πιό ακατάλληλη στιγμή , να καταρρέει μια τυπική συμβολική απεργία η οποία  ανασυγκροτούσε την αυτοκατανόηση του ως τυπικό "Κομμουνιστικό" κόμμα (εδώ).Φευ, το ΚΚΕ είναι ένα Ακελ που αυτοκατανοείται ως "Κκε" μέσω μιας πολύ ισχυρής εσωτερικής λειτουργίας.Ο όρος λειτουργία ας κατανοηθεί στην χριστιανική του έννοια: φώτιση των εκκλησιαζομένων μέσω μιας αυστηρής λατρευτικής πράξης.

Εντός της σημερινής συνθήκης, το πολιτικό πρόταγμα της κατάργησης του μνημονίου είναι μετωνυμικό. Στην πραγματικότητα υπονοεί κατάργηση της λιτότητας. Η τεχνική πλευρά του προτάγματος είναι θεμιτή άσκηση επί χάρτου. Μάλιστα η μαθηματική αποτύπωση της άσκησης αρχίζει με τη φράση :Δεδομένου ότι κυρίαρχες ελίτ της Ευρώπης θα αντιδράσουν ορθολογικά ποια είναι η καλύτερη τακτική επαναδιαπραγμάτευσης; Την ίδια άσκηση επί χάρτου προσπαθεί να λύσει και η πλευρά Λαπαβίτσα, μόνο που ορίζει ως ορθολογική αντίδραση την συντεταγμένη αυτοδιάλυση της Ευρωζώνης. Και οι  δύο όμως τρομάζουν με το αυθεντικό σενάριο απόλυτου ανορθολογισμού: τι γίνεται αν οι Ευρωπαϊκές Ελίτ συγχρονιστούν ακουσίως σε μια μορφή καταστροφικής  ενδόρρηξης αλά ΕΣΣΔ; Αυτός ο τρόμος   απουσιάζει   από τα τεχνικά σενάρια των αντιμνημονιακών , και αυτό το έλλειμμα παρουσιάζεται ως τραύμα το οποίο υπορρήτως συγκρότησε την πολιτική σταθερότητα.

Ψευδοσύγκρουση εν όψει

Ένα μεγάλο μέρος της τεχνικής πλευράς των μνημονίων περατώθηκε. Η εκφώνηση "κατάργηση του μνημόνιου" δεν έχει τεχνική αξία, έχει όμως τεράστια συμβολική αξία. Στο τεχνικό επίπεδο αναμένεται μια ισχνή ανάπτυξη  η οποία λόγω της ρηχότητας της ελληνικής οικονομίας μπορεί να πάρει απρόσμενες θετικές εκπλήξεις.

Αυτό είναι το προσεχές χρονικό σημείο σύγκρουσης.Ο Σύριζα θα διεκδικήσει την πτώση της κυβέρνησης για να διαχειριστεί μια ανάπτυξη προερχόμενη από το μνημόνιο. Η Συριζαική κυβέρνηση ή θα είναι μεταμνημονιακή ή δεν θα υπάρξει. Ωστόσο η δυνητική διακυβέρνηση  θα αυτοκατανοηθεί ως "κατάργηση" του μνημονίου. Εντός αυτής της προοπτικής η τρέχουσα διαφορά για το Ευρώ εντος Συριζα θα λυθεί ομαλά, ηπιότατα με την υιοθέτηση ενός τυπικά μεταμοντέρνου λεξιλογίου πολλαπλών αφηγήσεων , χωρίς αξιώσεις κατίσχυσης ή σύνθεσης (εδώ) (εδώ)

Με ένα τόσο ισχυρά μετωνυμικό επίδικο σύνθημα (κατάργηση του μνημόνιου)  η σύγκρουση αναμένεται αφόρητα ιδεολογικοποιημένη. Η Σαμαρική δεξιά είχε δείξει την εσωτερική της συνάφεια με την ακροδεξιά, από τον καιρό που δήλωνε αντιμνημονιακή (εδώ). Μάλλον προπονείται μέσω της ομάδας αλήθειας η οποία παραπέμπει σε "αντιπροπαγάνδα" του ψυχρού πολέμου: το επίδικο είναι το " παραπέτασμα".

Left Liberals,   χάσαμε (;)

Η ιδέα μιας συγκροτημένης δίκαιής λιτότητας οποία θα πυροδοτούσε διαδικασίες παραγωγικής εξωστρέφειας με το λιγότερο κοινωνικό κόστος εκ των πραγμάτων έχασε στην πράξη.

Οι δεξιοί φιλελεύθεροι, οι οποίοι θα είχαν λόγο, εντός βουλής, για πιο τεχνική διαπραγμάτευση των ζητημάτων  αυτοδιαλυθηκαν από την αδυναμία συνύπαρξης Δραση - Δησυ .
Η πάλαι ποτέ ανανεωτική αριστερά έδωσε ενδιαφέρουσες μάχες και στις δύο εκδοχές της. Ως  κυβερνώσα ΔΗΜΑΡ μετρίασε μερικά μέτρα. Ως ηγεμονική ομάδα εντός Σύριζα διατήρησε τον ονομαστικό ευρωπαϊσμό και εμπλούτισε τις παραστάσεις του Σύριζα με τον τυπικό Left Liberal  Λούλα και την γονιμότητα του Αμερικανικού υποδείγματος.Ωστόσο η ιδεολογική καθεξία της ΔΗΜΑΡ την μετατρέπει σε ένα κόμμα πεφωτισμένων τεχνοκρατών του κράτους. Αντιστοίχως η Κκε κληρονομιά του Σύριζα , μετέτρεψε την ανανεωτική φυσιογνωμία του σε ένα μερικό αγωνιώδη λόγο εσωτερικής διαφώτισης  ενός κομματικού λαού οποίος θέλγεται  από ένα τύπο ευρωπαϊκού Τσαβισμού.

Οι ομάδες από την περιφέρεια του Πασοκ έχουν μικρό κύρος βεβαρημένοι από την από την συνύπαρξη με τις πιο κλεπτοκρατικές ομάδες της πολιτικομματικής δομής

Τα κινήματα
Είναι συστατικό της Ελληνικής Δημοκρατίας ο συγκρουσιακές τρόπος. Η παραδοσιακή κινηματικότητα είναι τρόπος βασανιστικές συναίνεσης, δεν είναι διαλυτική διαδικασία. Η συντηρητική δεξιά  ταράζεται με τους εργαζόμενους στους δρόμους. Η κινηματική ύφεση ενός χρόνου αποδεικνύει πως οι πολύπλοκες ψυχολογικές ιδεολογικές διαδικασίες συντελούνται σε ένα συλλογικό ψυχισμό υψηλής συναισθηματικής νοημοσύνης. Αργά η γρήγορα ο δημόσιος διάλογος θα εμπλουτιστεί από τις διεκδικήσεις των θυμάτων της κρίσης. Η επερχόμενη κομματική σύγκρουση, έστω και αν γίνει μέσω μετωνυμικών επίδικων, μέσω μιας ιδεολογικής παλινδρόμησης προς τον ψυχρό πόλεμο, μπορεί χρονολογικά να συμπέσει με μια έξαρση των κινημάτων. Και εκεί θα δοκιμαστούν όλοι.

Και λοιπόν;

Η δημοσιονομική προσαρμογή πέτυχε με τη συντριβή της μισθωτής εργασίας. Ταυτόχρονα η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και αυτοαπασχόληση, αυτοενοχοποιημένη για τις φοροδοτικές επιδόσεις μισού αιώνα , ήταν αδύνατο ηθικά και ιδεολογικά  να αντιπροτείνει ένα  πρόγραμμα τυπικού φιλελευθερισμού της μικρής φορολογίας και παρέλυσε. Η εξωστρεφής επιχειρηματική τάξη φαίνεται να μη δυστροπεί στο ενδεχόμενο μιας μεταμνημονιακής αριστερής διακυβέρνησης. Με μια τόσο πολύπλοκη σχέση πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων η ψευδοσύγκρουση με χρονικό ορόσημο την ανακοίνωση ενός τριμήνου αναιμικής ανάπτυξης μπορεί να πάρει καινοφανείς μορφές. Ο μεταμνημονιακός  κύκλος μας προσφέρει εκπλήξεις

Εικόνα: Samuel Beckett

Εξουδετέρωση μέσω υπέρβασης και η αστική ανακατασκευή

Όταν στις εκλογές του Ιουνίου ο Α.Ανδριανόπουλος κατέθεσε μια έμμεση αλλά σαφή επιλογή υπερ του Συριζα  (εδώ)το ζήτημα πέρασε τελείως απαρατήρητο. Μόλις χθες ο Α.Παπαχελάς προχώρησε σε μια επαινετική γνωμάτευση για την Α.Παπαρήγα  (εδώ). Βέβαια οι συνηγορίες ήταν πολύ διαφορετικού περιεχομένου. Στην πρώτη περίπτωση ο ΑΑ στάθμιζε το σκληρό πλαίσιο εντός του οποίου ο ενδεχόμενος νικητής Σύριζα θα είχε μια μόνο επιλογή επιβίωσης: αυτή των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων. Στο συλλογισμό του ΑΑ το πλαίσιο της συγκυρίας ήταν αξεπέραστο , ανυπέρβλητο από τις διακηρύξεις του Σύριζα. Στην περίπτωση του ΑΠ έχουμε μια διαφορετική προσέγγιση : το πλαίσιο είναι εύθραυστο άρα μια απουσία της νουνεχούς Παπαρήγα , θα δημιουργούσε μεγαλύτερα προβλήματα.

Τα περιστατικά αυτά συνήθως αντιμετωπίζονται με τον εύλογο συλλογισμό "όταν σε επαινεί ο αντίπαλος ......." .Η ανάλυση αυτού του τύπου βασίζεται σε μια σύλληψη της διάταξης των πολιτικών αντίμαχων ως διελκυστίνδα δύο ομάδων προσκόπων. Η πολιτική αντιμετωπίζεται στην "γυμνή" μορφή ως κατάληψη του κράτους, επομένως το επίδικο είναι ζήτημα κτήσης όπου προφανώς η κοινοκτημοσύνη δεν είναι συνήθης. Αντίθετα όμως, οι γνώμες που αναφέραμε  σχετίζονται περισσότερο με την έννοια ενός ορίου εντός του οποίου η πολιτική γίνεται κατανοητή ως πολλαπλή σχέση αντιθέσεων και συμφωνιών. Δεν είναι ό έπαινος του αντιπάλου ως απόδειξη εσωτερικής ανεπάρκειας που δημιουργεί πρόβλημα αλλά ο εγκλεισμός , η συμπερίληψη του αντιπάλου σε ένα ανώτερο ή διαφορετικό πλαίσιο από αυτό που ίδιος κατανοεί. Αυτό που ουσιαστικά κάνουν οι ΑΑ και ΑΠ δεν είναι να εξουδετερώνουν τους αριστερούς αντιπάλους μέσω του επαίνου, αλλά να τους χαρτογραφούν να τους εντοπίζουν εντός ενός άλλου τόπου από αυτόν που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως κύριο. Αν ο Σύριζα αυτοαναγνωρίζεται ως αριστερή δύναμη ο ΑΑ του υπενθυμίζει ότι ως κυβέρνηση θα είναι πρώτα κυβέρνηση και μετά αριστερά και άρα τον αναμένει μια πορεία πχ Λούλα ή ΚΚΚ.(1)Αν το ΚΚΕ αυτοκατανοείται ως "κομμουνιστικό" , ο ΑΠ του υπενθυμίζει ότι ως κόμμα είναι κατ' αρχάς κοινοβουλευτικό και άρα τόσο χρήσιμο παρά τη θέληση του.

H ρητορική αυτοεπίκληση ,λοιπόν, μιας αντισυστημικότητας ή ριζοσπαστικότητας γίνεται ατελέσφορη, γιατί τελικά η "αντισυστημικότητα" είναι μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού σύμπαντος , το οποίο εντοπίζεται μόνο όταν είσαι εξωτερικός παρατηρητής του. Από "μέσα" το σύστημα δεν γίνεται κατανοητό ως όλο , και επομένως η "αντισυστημικότητα" είναι μερική , δηλαδή τελικά υποσύνολο μιας λειτουργικής δομής. Η περίπτωση των τρομοκρατικών οργανώσεων είναι η πιο ακραία εκδήλωση του φαινομένου. Σε αυτές η αυτοκατανόηση του συστήματος ως ολότητα γίνεται στην απόλυτη παλιμπαιδική μορφή της και η αντισυστημικότητα καταλήγει τραγική καρικατούρα. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν τίθεται στη μορφή της "ενσωμάτωσης" , μιας υποτιθέμενης υπαναχώρησης από καθαρές αριστερές αρχές , αλλά στη κατανόηση της διαδικασίας αλλεπάλληλων εγκιβωτισμών τις οποίες υφίστανται όλα τα κρατικομματικά υποσύνολα.

Όμως αν, η αριστερά αντιμετωπίζεται μέσω μιας διαδικασίας "συμπερίληψης" όπου τελικά αναζητείται ένα άλλο ή ανώτερο πεδίο συνύπαρξης είναι ενδιαφέρον αν μπορούμε να δούμε το ίδιο για την ΧΑ.

Κατ' αρχάς η ΧΑ δεν αυτοπαρουσιάζεται ως αντισυστημική σε ανταγωνισμό με άλλους υποτιθέμενους αντισυστημικούς, αλλά ως αντιολογαρχική ενώ η έννοια των συστημάτων δεν σημειώνεται αρνητικά στις διακηρύξεις της. Αν όμως προσπαθήσει διαχειριστεί κάποιος την ΧΑ μέσω του ίδιου μηχανισμού εγκιβωτισμού ( πχ η επίκληση του  πατριωτισμού της) τότε αναδεικνύεται ένα παράδοξο: κανείς δεν επιθυμεί να την "εξουδετερώσει" , στο πρότυπο που γίνεται με την αριστερά , μέσω "συμπερίληψης" σε ένα ανώτερο πεδίο κατανόησης του συστήματος. Ακόμη και οι πιο συντηρητικές φωνές προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα ρήγμα προς το ναζιστικό μόρφωμα. Επιλέγεται μια στρατηγική υπονόμευσης από τα κάτω, καθώς συντηρητικοί κύκλοι προσπαθούν να οικειοποιηθούν την θεματολογία της για εκλογικούς λόγους. Δηλαδή ενώ "τεχνικά" η ΧΑ μπορεί να υπαχθεί στην "συμπερίληψη" σε ένα άνω επίπεδο, κανείς δεν το αποπειράται γιατί αυτή η διαδικασία συνεπάγεται μια σηματοδότηση μιας ελάχιστης συναίνεσης. Έτσι η ΧΑ κατοχυρώνει το προνόμιο να μην την θέλει κανείς στην "οικογενειακή φωτογραφία" της πολιτικής του οικογένειας. Η μοναδικότητα της ΧΑ δημιουργείται από την απέχθεια που η ίδια θέλει να δημιουργεί προς όλους. Αυτή η απέχθεια απαγορεύει τη ρητή διαδικασία εξουδετέρωσης μέσω "συμπερίληψης".

Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι το μόρφωμα αυτό ισχυροποιείται μέσω ενός ρήγματος το οποίο επιλέγει να συντηρεί με την εργαλειακή χρήση του απεχθούς ναζιστικού εθνικιστικού προγράμματος. Αναλύοντας την λειτουργική θέση της ΧΑ, δεν είναι ναζιστική αλλά μηχανισμός που χρησιμοποιεί τον φυλετισμό ως το πιο αποτελεσματικό ιδεολόγημα για τοποθετήσει το απόλυτο όριο ετεροκαθορισμού του.Συμπεραίνουμε ότι έχει δημιουργηθεί ένας πόλος στην αρχιτεκτονική του κρατικοκομματικού οικοδομήματος , ο οποίος κατέχει την ακραία δεξιά θέση στο οριζόντιο επίπεδο αλλά παραμένει μπλοκαρισμένος σε οποιαδήποτε αναγωγή προς τους ανώτερους ορόφους. Η μοναδικότητα της ΧΑ είναι ότι αυτοκατανοείται ως το απόλυτο ανάδελφο κόμμα χωρίς καμία επιθυμία συμμαχιών.Επομένως παρότι η ΧΑ δεν είναι σε καμία περίπτωση "αντισυστημική" δεν φαίνεται προς το παρόν να είναι διαχειρίσιμη μέσω της διαδικασίας "εγκλεισμού" και ακούσιας υπαγωγής της σε ένα άλλο πεδίο αναφοράς από τους φορείς μιας αστικής στόχευσης.

Το δίλλημα είναι όντως στρατηγικό: Ως μοναδικός διαχειριστής του ορίου της η ΧΑ παραμένει σε μια ιδιόμορφη απομόνωση, αλλά ως φορέας του φυλετικού μίσους διασπείρει τον ιό της μισαλλοδοξίας. Η απομόνωση είναι εγγεγραμμένη στο λογισμικό της και την ανατροφοδοτεί , όντας "μόνη" εναντίον όλων. Η απομόνωση την θρέφει η εγγύτητα επιμολύνει τον πλησιέστερο.
Στην επερχόμενη φάση , θα υπάρξουν συγκυρίες όπου είναι δυνατό η διαχείριση αυτή να αλλάξει. Κάποιος ,ως εξωτερικός παρατηρητής μπορεί να διατυπώσει την ιδέα ότι ένα υπέρτερο πεδίο πχ. το εθνικό , στην γεωπολιτική του διάσταση, συμπεριλαμβάνει και την ΧΑ, ως παράγοντα ισχύος. Η γνωμάτευση πιθανόν να πάρει τη μορφή :"παρά τις ακραίες θέσεις της η ΧΑ κλπ κλπ". Όπως και στις περιπτώσεις της αριστεράς , η αποτίμηση δεν θα έχει απλά τη μορφή επαίνου , αλλά το σχήμα της υπέρβασης και κατανόησης της ΧΑ σε ένα άλλο επίδικο πεδίο.
Υποστηρίζω ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι ελέγξιμη αλλά είναι ανεπιθύμητη γιατί θα σημάνει το πέρας της απομόνωσης της ΧΑ. Αν υπάρχουν τρία ενδεχόμενα: 1.-ισχνή ΧΑ ή 2-.ισχυρη απομονωμένη ΧΑ ή 3-. δεξιά με ρεπερτόριο ΧΑ προτιμώ τη σειρά 1-2-3.Κρίσιμη θα είναι η αντοχή της Σαμαρικής δεξιάς στην πολιτική της συγκυρίας. Όσο η υπόθεση της διακυβέρνησης γίνεται σε ένα όριο "εθνικής συνευθύνης" , η εξέλιξη αναβάλλεται. Ένα μελλοντικό σενάριο ανακατασκευής ενός ευρωπαϊκού αστικού χώρου, μέσω μιας ή περισσοτέρων παρατάξεων δυναμικής διαχείρισης των μνημονίων, θα απαγόρευε την δεξιά επιστροφή στο 1945.Παρότι σε μια πρώτη ανάγνωση μια αστική ανακατασκευή εντός ενός «μνημονιακού» τόξου φαίνεται με μέτωπο προς τα αριστερά, δεν πρέπει να αποσιωπηθεί ότι απαραίτητος συγκροτητικός όρος του ,είναι να συνεχιστεί η προς τα αριστερά υπερβατική στάση. Υστερικοί αντισυριζαισμοί όπου υπερτονίζονται οι μερικότητες ,τελετουργικές αντί κκε κορώνες, είναι  καταστατικά εκτός μιας τέτοιας κατεύθυνσης η οποία θα επιβιώσει μόνο με ρήγμα προς την ΧΑ. Από την άλλη πλευρά το σαφές φλερτ του Σύριζα με την αυτοδυναμία μέσω του υποβιβασμού των διαδικασιών, αλλά κυρίως του πολιτισμού της απλής αναλογικής, μπορεί , ως ανεπιθύμητο παράπλευρο γεγονός, να επιταχύνει την άρση της απομόνωσης για την ΧΑ και την διάχυση της ως κύρια ιδεολογία εντός μιας νεκραναστημένης ευρείας δεξιάς.

Εικόνα :http://tomreeder.wordpress.com/2009/10/



(1) Ο Τσάβες δεν είναι τυπική περίπτωση αριστερής κυβέρνησης αλλά μάλλον παράδειγμα συνετής πετρελαιοπαραγωγού χώρας που διαχειρίζεται κοινωνικά το μοναδικό πόρο, ενώ όλη η υπόλοιπη οικονομία είναι τυπικά φιλελεύθερη. Δεν είναι τυχαίο ότι παρότι το Περού η Ουρουγουάη η Βραζιλία έχουν τυπικά προέδρους η κυβερνήσεις αριστερές δεν απολαμβάνουν της αίγλης τής Βενεζουέλας γιατί οι κοινωνικές πολιτικές του Τσαβες είναι ουσιαστικά εύκολες ,απ' ευθείας μεταφορές πόρων από μια εγγυημένη, σταθερή πηγή. Η υψηλή δημοφιλία του Τσάβες εντός ελληνικής αριστεράς, ενώ αυτός είναι αντικείμενο απόρριψης ή δυσφορίας από τους Negri, Zizek και η συστηματική υποτίμηση των επιτευγμάτων του πιο left liberal Λούλα είναι μάλλον ανησυχητική.

Θρίλερ με τη μηχανή του χρόνου

Θέλετε να συζητήσουμε κι αυτά; Για ποιο εμφύλιο μιλάτε; Αν θέλετε να μιλήσουμε, τι ειπώθηκε; 1946-1949, η ΝΕΤ σκίζεται κάθε μέρα, όλο Δεκεμβριανά - Εμφύλιος, η κρατική τηλεόραση, έχει βγάλει απ' το ντουλάπι μέχρι και τις αγγλικές ταινίες της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου. Θέλετε λοιπόν να σας πω για τον εμφύλιο; Μα έχει βγει δίδαγμα. Αμ τον κάναμε το συμβιβασμό το 1944, το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, τον απαράδεκτο συμβιβασμό. Τον κάναμε. Λίβανος, Καζέρτα, Βάρκιζα. Μήπως μας σεβαστήκατε; Οχι εσείς οι ίδιοι, αλλά οι πρόγονοί σας. Μήπως μας σεβαστήκατε; Α.Παπαρήγα 13/2/12


Ανετα θα μπορούσε να έχει την τύχη της Τσεχοσλοβακίας, αν είχε επικρατήσει το ΚΚΕ ή της Κορέας αν ο εμφύλιος δεν είχε νικητή και η χώρα είχε κοπεί στα δύο. Μπόρεσε όμως να μετατρέψει την τραγωδία σε θρίαμβο και να απογειωθεί, ξεφεύγοντας από μια βαθιά υπανάπτυξη που θυμούνται ακόμη οι παλαιότεροι. Και αυτό το πέτυχε γιατί σε μια δύσκολη συγκυρία κατάφερε να σταθεί όρθια κάνοντας τις ορθές επιλογές. Σήμερα, οι επίγονοι εκείνων που τότε συντάχθηκαν με επιλογές που αποδείχθηκαν καταστροφικές, επιδιώκουν και πάλι να οδηγήσουν τη χώρα στην καταστροφή. Θα τους αφήσουμε;Σ.Καλύβας 7/1/12


Είναι σαφές ότι οι δημοσκοπήσεις δεν λένε την αλήθεια ,αλλά μάλλον είναι ορατό: Οι Ευρωπαϊκές Ελίτ φλερτάρουν με την ιδέα η Ελλάδα να αποκτήσει την ισχυρότερη αριστερή αντιπολίτευση ή μια τυπικά αριστερή κυβέρνηση ,σε συνθήκες εκτεταμένης φτώχιας. Είναι φανερό πως ελλείπουν τελείως τα στοιχεία μιας υποτιθέμενης αλληλεγγύης μεταξύ των «αστικών» κομμάτων του Ευρωπαϊκού χώρου. Με τις επιβαλλόμενες πολιτικές τα κόμματα όλα τα κόμματα στα δεξιά της Δημαρ καταποντίζονται. Είναι προφανές πως αυτή η δυναμική διογκώνεται χωρίς κανείς να ενοχλείται εντός του Ευρωπαϊκού κατεστημένου. Τουναντίον δεν φείδονται απαξιωτικών αναφορών προς τους κεντροδεξιούς συνδαιτυμόνες τους όλα αυτά τα τριάντα χρόνια. Η πιθανότητα μιας τυπικά αριστερής Ελλάδας, φαίνεται να μην είναι και τόσο απωθητική .Με κάποιο τρόπο καλλιεργείται η εικόνα ότι η ποινή της Ελλάδας δεν είναι μόνο η οικονομική καταβαράθρωση αλλά και μια ενισχυμένη αριστερά. Ο πολύ ενημερωμένος ευρωπαϊκός συντηρητικός τύπος, δεν προβάλει καθόλου τη δημοσκοπική άνοδο της αριστεράς , ως στοιχείο «απώλειας του στρατηγικού ετέρου και φίλου» και παρατηρεί το φαινόμενο ουδέτερα. Με μια παράδοξη συγκυρία, η Ελληνική αριστερά φαίνεται να έχει υπερισχύσει του ιστορικού αντίπαλου στην πολιτική επιρροή στο εσωτερικό, και να ενθαρρύνεται από την ευρωπαϊκή αδράνεια σχεδόν να αναλάβει μια κοινωνία σε επερχόμενη διάλυση. Η πρόταση Τσίπρα είναι μακράν η πιο φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων.

Ταυτόχρονα, όμως, μια σειρά από δημόσιες παρεμβάσεις της τελευταίας περιόδου παραπέμπουν ευθέως στον τελευταίο εμφύλιο και όχι γενικώς σε εμφύλιο. Η ρητορική σηματοδοτεί μια συνθήκη επανάληψης, ενός σκηνικού εκκρεμών λογαριασμών. Τέτοιες παρεμβάσεις υπάρχουν και από τα δύο στρατόπεδα (1) (2). Έχουμε ένα θέαμα επανεκκίνησης του εμφυλίου εβδομήντα χρόνια μετά αλλά με διαφορετικούς όρους: σε αντίθεση με το 45 ,οι σύμμαχοι του ελληνικού αστισμού τον έχουν εγκαταλείψει στην τύχη του. Το φαινόμενο βέβαια παίρνει μια μορφή «ανθελληνικού» παραληρήματος, αλλά είναι σαφές πως οι Ευρωπαικές ελίτ , έχουν κάποιες δεύτερες σκέψεις για την περίπτωση μας. Ενεργοποιείται μια πολιτική ατμόσφαιρα «ανακατασκευής» μιας γενικής πόλωσης με τα υλικά του 45.

Ισχυροποίηση των εκλογικών ποσοστών της αριστεράς σε πρωτοφανή ποσοστά , εγχώριες ελίτ χωρίς προφανή εξωτερική υποστήριξη, και μια ανάδυση ενός κλίματος εκκρεμών ιστορικών λογαριασμών . Προσπαθώ να φανταστώ τα συναισθήματα σε περίπτωση που το άθροισμα των ποσοστών των τυπικά αυτοριζόμενων κομμάτων φτάσει το 35 % και δεν μπορώ να τα ορίσω.

Κι όμως η επιστροφή στον εμφύλιο, η επίκληση του ιστορικού συνεχούς δεν είναι μια απλή επικοινωνιακή μετατόπιση την οποία θα επιδιώξει η ψευδοφιλελεύθερη ακροδεξιά του Σαμαρά (3) αλλά τη μοναδική στρατηγική η οποία μπορεί να εμψυχώσει την εκλογική της επίθεση. Χωρίς ορατά οικονομικά επίδικα καθώς τα πάντα έχουν ορισθεί από το μνημόνιο plus, η μοναδική σφαίρα δημιουργίας μιας εκλογικής ορμής είναι αυτή της ιστορίας.

Με κάποιο τρόπο οι δυο παρατάξεις (δεξιά, αριστερά) δεν θα στοιχηθούν απέναντι σε ένα κοινό επίδικο, αλλά θα στοιχηθούν προτάσσοντας ένα διαφορετικό επίδικο η κάθε μια. Όπως στα φοιτητικά αμφιθέατρα η συζήτηση θα εξαντληθεί στο να ορισθεί η διαδικασία .Η δεξιά θα μας πει ότι έχουμε μια πόλωση ιστορικού καθεστωτικού χαρακτήρα, η δε αριστερά θα προτάξει την πόλωση στην πιο στενή Οικονομική ταξική οπτική. Για τη δεξιά το επίδικο θα είναι το μέγιστο ,το καθεστώς , το " πολιτικό" , για την αριστερά θα είναι ,το μερικό εντός του καθεστώτος δηλαδή η Οικονομική " πολιτική" .(4)

Στην αρχιτεκτονική αυτή , θα αναδειχθεί περισσότερο η ανεπάρκεια του σχήματος που ορίζεται με βάση το " αντιμνημόνιο". Το ερμηνευτικό αυτό σχήμα ορίζει την συμφωνία με τους δανειστές ως κεντρική στρατηγική επιλογή η οποία πρέπει να ανατραπεί. Όμως το σχήμα αποσιωπά οτι και η πιο " αντιμνημονιακή" στρατηγική έχει στο βάθος κάποια άλλη συμφωνία με δανειστές ,κάποιο άλλο " αριστερό" μνημόνιο. Επίσης το σχήμα υποτίμησε την πιθανότητα το μνημόνιο να αναδειχθεί ως το απόλυτο όριο των Ελίτ και άρα να κληθεί να τις αντιμετωπίσει στην απόλυτη σύγκρουση χωρίς προετοιμασία.Ο γενικευμένος αντιμνημονιακός λόγος, εγκαλεί τους δεξιούς ψευδοαντιμνημονιακους ως ασυνεπείς, και αυτοί αντεπιτίθενται ανεβάζοντας το επίπεδο αντιπαράθεσης σε ένα ανώτερο επίπεδο για το οποίο δεν υπάρχει η παραμικρή προετοιμασία πολιτικού και ιδεολογικού τύπου. Η Σαμαρική ακροδεξιά διαβάζει την ιστορία στην πιο μαρξιστική εκδοχή της, υιοθετεί το στοίχημα στην μέγιστη τιμή του και αναμένει. Τότε συμβαίνει το αναμενόμενο, οι ρητορικές υπερβολές του αντιμνημονίου αποκαλύπτουν τον προσχηματικό χαρακτήρα τους.

Είναι φανερό πως η επόμενη ιστορική συγκυρία ορίζεται από το μνημόνιο plus, αλλά και από τις χαμένες ευκαιρίες πιο παραγωγικών εκδοχών και παραλλαγών του πρώτου μνημονίου. Ο λαϊκιστής ΓΑΠ αφού κέρδισε τις εκλογές συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις κατά των Κινέζων του ΟΛΠ, υποσχόμενος επανάκτηση του ΟΤΕ, αντιστεκόμενος στα ημίμετρα της Πετραλιά κλπ κλπ, ξαφνικά διαμόρφωσε μια σχετικά περίπλοκη ατζέντα. Προέκρινε ρητορικά την αξιοποίηση των ορθολογικών πλευρών του μνημονίου ( ασφαλιστική εξισορρόπηση , αναδιάταξη κρατικών πόρων κλπ) για τα οποία δεν είχε προετοιμάσει ούτε καν τον εαυτό του πόσο μάλλον την κυβέρνηση του. Τα αποτελέσματα γνωστά. Ο επερχόμενος Σαμαράς κάνει κάτι άλλο. Αποδέχεται το μνημόνιο plus , το αποσιωπά , εξοπλίζεται με τα αυθεντικά εμφυλιοπολεμικα στελέχη του Λαος, και αποδέχεται αυτό που η αντικαπιταλιστική αριστερά διακινεί: σε τελευταία ανάλυση έχουμε εμφύλιο .Οκ έχουμε εδώ είμαστε εμείς , εσείς που είσαστε ;

Σαμαρική υπεράσπιση του καθεστώτος, αντιμνημονιακός λόγος που αποσιωπά το όριο του ( το άλλο αριστερό μνημόνιο) μια ποικιλία πατριωτικών εκδοχών ,έλλογες φωνές σε κατάσταση λιποθυμίας και κλασσικοί οπορτουνιστές που παρεισφρέουν παντού, όλα αυτά συνθέτουν μια πραγματικότητα πέραν πάσης φαντασίας.

Όπως και στην φάση του πρώτου μνημονίου η αντιπρόταση είναι η κοινωνική ανάταξη ,εντός συμφωνημένης λιτότητας, εντός ενός κοινωνικού συμβολαίου αυτοπεριορισμού ,αλληλεγγύης και δεσμεύσεων. Ένα τέτοιο συμβόλαιο έχει αναγκαστικά στοιχεία αντισυντεχνιακού εκσυγχρονισμού, διαφάνειας, λογοδοσίας. Απέναντι στο μνημόνιο δεν χρειαζόταν απλά «αντιμνημόνιο» αλλά συγκροτημένη «αριστερή» λιτότητα ως κυβερνητική πρόταση.

Απέναντι στην επερχόμενη ανάδυση του παρελθόντος ως ταινία zombie , που προκρίνει η δεξιά η απάντηση δεν είναι μπορεί να είναι μια επανάληψη της σύγκρουσης ως ρετρό ή βεντέτα. Δεν μπορεί να ξαναπέσουμε στην παγίδα, έστω και αν τα θεμελιώδη της πόλωσης είναι πραγματικά. Για την λύση του αινίγματος, απαιτείται ψυχραιμία και κριτική σκέψη (5)
Εικόνα : Jacek Yerka
(4)Η μοναδική δύναμη της αριστεράς που θέτει απ´ ευθείας ζήτημα βαθιάς πολιτικής αλλαγής καθεστωτικού τύπου, εδώ και τώρα είναι η Ανταρσυα. Το ΚΚΕ, ενώ υπερθεματίζει ρητορικά, μέσω της  γνωστής εσχατολογικής υπεκφυγής τοποθετεί το ζήτημα στο μεσσιανικό μέλλον.
(5) Μήπως λοιπόν αξίζει να ανασύρουμε μια άγνωστη πτυχή της ελληνικής εμπειρίας; Αυτή της Φιλελεύθερης Αριστεράς των Χατζήμπεη Μάντακα κλπ.Του κόμματος που συμμετείχε στην Αντίσταση αλλά αποσύρθηκε από την τρέλα του εμφυλίου, και αργότερα αποτέλεσε την βάση της Εδα;

Αγ. Παντελεήμονας Οσία Ξένη : Περιπέτειες ανυπακοής

                                                       

Τα αποτελέσματα με την Χρυσή Αυγή προφανώς έδωσαν ένα αναπάντεχο χρώμα στα αποτελέσματα. Σε όλα τα εκλογικά κέντρα μιας ευρύτερης περιοχής , το μαχητικό και δηλωμένο αντιφιλελεύθερο κομμάτι της άκρας δεξιάς, σημείωσε πρωτοφανή ποσοστά.

Στον αντίποδα σε ένα από τους μεγαλύτερους δήμους της χώρας ,με μια παράδοση στην Αριστερά πάνω από 60 χρόνια, το ΚΚΕ σε μια τρομερή άσκηση πολιτικής δεξιοτεχνίας αποσύρθηκε από το αξίωμα εθελοντικά, χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανείς .Στο δήμο Νικαίας εδώ και μια τετραετία παίχτηκε μια τρομερή παρτίδα πόκερ, την οποία κέρδισε το ΚΚΕ, παραδίνοντας τον δήμο (τον μεγαλύτερο που είχε μια δεκαετία) και μαθήματα πολιτικής ευστροφίας τα οποία κάποτε θα διδάσκονται σε σεμινάριο.

Ο Άγιος Παντελεήμονας και η Οσία Ξένη αποτελούν συμβολικά το ριζικά νέο που προέκυψε στις δημοτικές εκλογές, και με τον γνωστό ειρωνικό τρόπο της ζωής οι δύο «καινοτομίες» συνδέονται με μια κοινή ιδιότητα. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε ανάδυση της περιπλοκής που εμπεριέχει για την αριστερά η προσέγγιση της «αστικής νομιμότητας». Και στις δύο περιπτώσεις προβάλλουν δεδομένα για τα οποία φοβάμαι δεν έχουμε πολλές επεξεργασίες.

Ας δούμε τα γεγονότα.

Αν δούμε το ιντερνετικό ρεπορτάζ του Newsit , που πήρε συνεντεύξεις από ψηφοφόρους της ΧΑ, προκύπτει ότι η επιτυχία της οφείλεται στο γεγονός ότι πήρε το ποσοστό όχι γιατί δήλωσε πατριωτική, αλλά γιατί τελικά μέσω τραμπουκισμών διώχνει συστηματικά μετανάστες από την περιοχή. Η ΧΑ ως μαχητική πολιτική οργάνωση αμφισβήτησε κατ’ αρχάς την νομιμότητα και κατόπιν στοιχειώδεις κανόνες ανθρώπινης ανοχής ,και «καθάρισε» την περιοχή ξυλοφορτώνοντας τους μετανάστες. Οι ψηφοφόροι της επιβράβευσαν μια δράση και όχι μια ρητορεία.

Η ΧΑ κέρδισε γιατί έδρασε, και έδρασε παράνομα .

Ωστόσο η πολιτική νομιμοποίηση της παρανομίας της δεν είναι τόσο απλή. Ο Χρυσαυγίτης είναι πολιτικά στρατευμένος σε μια ριζική υπόθεση αμφισβήτησης των νόμων. Το περιεχόμενο της πολιτικής του είναι εθνοφυλετικό αλλά η μορφή ,η έκφραση της είναι ριζοσπαστική αμφισβητητική. Έχουμε μια απόρριψη του νόμου, η οποία όμως έχει χαρακτηριστικά «πίστης» «στράτευσης» και επιβεβαίωσης εκτός των ορίων. Η ΧΑ παρανομεί δικαιωμένη στο δικό της ιδεολογικό πλαίσιο, στο δικό της «τέλος της ιστορίας» .

Με βάση την ταξινόμηση την οποία ο Badiou τεκμηριώνει στο “Logic of Worlds” η ΧΑ δεν είναι αντιδραστική ,αλλά σκοταδιστική . Η διαφορά έχει την εξής έννοια

Αντιδραστικό είναι το υποκείμενο που αντιδρά άμεσα σε μια νέα πολιτική πρωτοβουλία που γίνεται στο όνομα της ισότητας. πχ Στην Γαλλική επανάσταση οι αντιδραστική «αντιδρούν» στο νέο καθεστώς που τεκμηριώνεται με βάση την ισότητα δικαιωμάτων.

Σκοταδιστικό είναι το υποκείμενο που αντιδρά σε πολιτικές πρωτοβουλίες ισότητας , έχοντας όμως ενσωματώσει επιλεκτικά προτάγματα και τεχνικές που έχουν ήδη εγγραφεί στην ιστορική διαδρομή. πχ ο Ναζισμός αναφέρεται σε ένα κόμμα σε μια επανάσταση σε μερικά προτάγματα ισότητας «υποκλέπτοντας» και ενσωματώνοντας στοιχεία της Λενινιστικής παράδοσης.

Ο αντιδραστικός είναι πρωτόγονος αρνητής του νέου, ο σκοταδιστής έχει ενσωματώσει στοιχεία της πρώτης σύγκρουσης στο ρεπερτόριο του.

Η ΧΑ λοιπόν είναι σκοταδιστική καθώς ο εθνοφυλετισμός της «φορμάρεται» σε ένα κοστούμι πολιτειακής και νομικής αμφισβήτησης που διακινείται από πολλές πλευρές της ριζοσπαστικής αριστεράς. Στο τυπικό ,εξωτερικό, φορμαλιστικό επίπεδο έχουμε ένα φαινόμενο του οποίου η συμβολική διάσταση ευρίσκεται στην κεντρική θέση που καταλαμβάνει στον δημόσιο λόγο ο C.Schmitt . Το έργο του ,κριτικό προς τον πολιτικό φιλελευθερισμό ,είναι αντικείμενο μελέτης από την αριστερά, παρότι ο ίδιος έχει ένα βιογραφικό και ιδεολογικό στίγμα το οποίο των κατατάσσει στην άκρα δεξιά πτέρυγα των κατηγορουμένων της δίκης της Νυρεμβέργης.

Η ΧΑ πήρε ψήφους όχι γιατί λέει Λιακοπουλικές ανοησίες, αλλά γιατί ανυπάκουε . Ανυπάκουε σε τυπικούς και ηθικούς νόμους και «καθάρισε» τις πλατείες.

Ωστόσο ενώ στην Κυψέλη κάποιοι είναι ανυπάκουοι , στην Κοκκινιά το κόμμα της ανυπακοής , ασκείται σε ασκήσεις ακριβείας και ευελιξίας.

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τα της Β.Πειραιά, ο Μπενετάτος αναλαμβάνει τον Δήμο Νικαίας μετά από μια Πασοκική λαίλαπα η οποία συγκρίνεται μόνο με την Ολυμπιακή επί Λιάνη. Παραλαμβάνει μια κατάσταση με χρέη, συμβασιούχους, μέτριες υπηρεσίες καθαριότητας και πολλά προβλήματα. Αντί όμως να «ανοιχτεί» σε πρωτοβουλίες, αρκείται σε μια παθητική διαχείριση , η οποία με τον χρόνο παρουσιάζει τραγελαφικά χαρακτηριστικά. Πχ υπό το πρόσχημα ότι η ανακύκλωση είναι ιδιωτική εταιρεία ,αρνείται (!!) να βάλει μπλε κάδους με αποτέλεσμα τα προβλήματα καθαριότητας να μεγαλώσουν. Ταυτόχρονα η διαχείριση του γίνεται με το «γράμμα» του νόμου. Η εποχή Λογοθέτη με τις μπουλντόζες να ρίχνουν χωρίς έγκριση μάντρες είχε μείνει ανάμνηση.

Περίπου εδώ και δυο τρία χρόνια, ήταν φανερό: το ΚΚΕ δεν ήξερε τι να κάνει με τον Δήμο, και είχε μετανοήσει. Οργάνωσε λοιπόν μια έξοδο με ακρίβεια καλλιτεχνικού πατινάζ , την οποίαν μάλλον λίγοι κατάλαβαν, και ευθέως εννοώ ούτε τα φιλότιμα μέλη του. Σε άλλες εκλογές στην Νίκαια κατέφταναν πλήθη της Πανσπουδαστικής, οργανώσεις εργαζομένων, ναυτεργάτες, άλλες συνοικίες κλπ για να διασώσουν τον «κόκκινο» δήμο το 2010 ο Μπενετάτος έκανε εκστρατεία επιπέδου εσωτερικών εκλογών στην Λέσχη Φανατικών του Μουσακά ή στον ΟΦΜΤ (Όμιλος Φίλων Μογγολικής Τζαζ) . Καλά για το θεαθήναι εμφανίστηκε και η Αλέκα.

Η «ανυπακοή» έγινε διακριτική απόσυρση.

Είναι προφανές, πως το ΚΚΕ έχει μια μοναδική ικανότητα , να φοβερίζει τους αδαείς με διάφορες Heavy Metal θεωρίες περί Στάλιν ,Μπαρόκ υπερβολές περί ανυπακοής ,και επιλεγμένες δράσεις όπου ελέγχει σωματεία. Έχουμε επανειλημμένα γράψει ότι δεν υφίσταται κανένα θέμα Σταλινισμού , και η σχετική κουβέντα είναι περί όνου σκιάς. Ο αριστερός αντισταλινισμός είναι το ουσιαστικό πρόβλημα αλλά ας μην επεκταθούμε σήμερα. Η επαναστατική «ανυπακοή» του KKE είναι σαν τα φτερά και το μακιγιάζ των Kiss (φωτο)  σε συναυλία των 80’s. Οι αδαείς τα προσέχουν περισσότερο από την πολύ καλή μουσική τους. Το ΚΚΕ διακρίνεται από μια σωφροσύνη, μια εγκράτεια της οποίας τις ρίζες μπορούμε να ανιχνεύσουμε στα οδυνηρά αποτελέσματα του εμφύλιου. Η βαθύτερη λογική τουΚΚΕ είναι να εκφράσει την λαϊκή δυσφορία, χωρίς ρωγμές στο βιοτικό επίπεδο. Και στην Κοκκινιά λοιπόν κατάλαβαν ότι αν παρέμεναν δεν μπορούσαν να προσφέρουν τίποτα. Ως gentlemen παρέδωσαν τον μεγαλύτερο δήμο που είχαν τα τελευταία είκοσι χρόνια, γιατί η παραμονή τους εγκυμονούσε κινδύνους για όλους, και κυρίως για τους δημότες.

Ας ξαναπιάσουμε το νήμα με την Χρυσή Αυγή .

Το Μπαροκ παιχνίδι με την ρητορική της ανυπακοής όμως θέλει και θεατές εξασκημένους είτε στην ‘Όπερα είτε στο Heavy Metal. Θέλει κάποιον που να μπορεί να διακρίνει ότι πίσω από αυτήν την υπερβολική απλοϊκή φόρμα , κρύβεται κάτι πιο σύνθετο. Τι γίνεται όταν η ανυπακοή σπέρνεται σε ένα ακροατήριο που τα παίρνει τοις μετρητοίς; Σε μια κοινωνία της ανομίας ,των αυθαιρέτων και του τσαμπουκά;

Η ανυπακοή μετατρέπεται από ψευδοαπειλή ,όπως κατά βάθος θέλει το ΚΚΕ, σε πρακτική. Είναι άλλο να πετάμε και καμιά φοβέρα που και που, και άλλο να την υλοποιούμε.

Με την Χρυσή Αυγή δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα.


‘Όχι γιατί απέκτησε εκπροσώπηση ,αλλά γιατί θέρισε εύκολα σε ένα χωράφι που πολλοί με ελαφριά καρδιά έσπειραν και λίπαναν με ευκολίες για την ανυπακοή, την «αστική νομιμότητα» κλπ. Είναι καλός ο C.Schmitt και η από αριστερά οικειοποίηση του όταν τον συζητάμε για να περάσει η ώρα ή να κάνουμε και κανένα paper ,αλλά όταν ο Μιχαλολιάκος παίρνει 5 % τότε καλό είναι να ξανασκεφτούμε τα ζητήματα της «τυπικής» δημοκρατίας.

Συνδέσεις

Ρεπορταζ Newsit : Γιατί ψηφισα Χρυσή Αυγή
Βίος και Πολιτεία :Carl_Schmitt
LLS : Για τον Σταλιν 1
LLS: Για τον Σταλιν 2

Αριστερά και Οικονομική κρίση:Λογική και Ευαισθησία

Οι Οικονομικές κρίσεις και η Αριστερά έχουν μια σχέση εξ’ ορισμού θεμελιακή. Η ίδια η υπόσταση της Αριστεράς αρδεύεται από την διαρκή κρίση και ανισότητα που προκαλεί η σημερινή οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας.


Το ερώτημα που τίθεται είναι πως η Ελληνική Αριστερά αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή κρίση σαν την σημερινή.

Ο συντηρητικός συρμός που ανακαλύπτει πίσω από κάθε αγκύλωση αριστερούς δάκτυλους ,οδύρεται για την παραμικρή αντίδραση επικαλούμενος μια φανταστική ηρεμία η οποία θα μπορούσε να στηρίξει την οικονομική ανάπτυξη, παραγνωρίζοντας ότι η κοινωνική αναστάτωση και η οικονομική ανάπτυξη μάλλον συμβαδίζουν παρά αποκλίνουν στην πρόσφατη ιστορία. Εξ’ άλλου η επιβεβλημένη κοινωνική «ηρεμία» του 67-74 θεμελίωσε την κρατικοδίαιτη οικονομία, και η συναινετική ηρεμία του 80-89 θεμελίωσε το κοινωνικό κράτος των δανεικών.

Παρατηρώντας όμως πιο προσεκτικά η σημερινή κρίση ,οξύνει τα ανακλαστικά ευθύνης και σωφροσύνης ,της Αριστεράς και παρά τον συρμό τα δύο κύρια ρεύματα της με τις αποχρώσεις τους ,είναι πολύ προσεκτικά στην αρχιτεκτονική των αιτημάτων τους. Το ιστορικό βάρος της ανθρωπιστικής καταστροφής του εμφυλίου προκαλεί περίσκεψη και ευθύνη πολύ μεγαλύτερη από όση φαίνεται σε μια πρώτη ανάγνωση. Ο χαμένος και σχεδόν τραγελαφικός εμφύλιος είναι κλειδί για την ερμηνεία της Ελληνικής Αριστεράς, όσο ο υπερπληθωρισμός της Γερμανίας του μεσοπολέμου διαμορφώνει τις αντιπληθωριστικές υστερίες της Μέρκελ.

Οι πρωταθλητές του λαϊκισμού και αποπροσανατολισμού είναι περισσότερο οι εργολάβοι των ΜΜΕ που δεν επιδίδονται μόνο σε τρομολαγνεία του χρέους αλλά και στον ισοδύναμο «τηλεοπτικό» αντικαπιταλισμό .Όσοι κατά λάθος βλέπουν και ακούνε μερικές εκπομπές το πρωί, καταλαβαίνουν ότι η βερμπαλιστική αριστερά δεν ευρίσκεται στις διαδηλώσεις με τις απεργίες αλλά στα στούντιο.

Πολλές φορές η κυρίαρχη δημοσιότητα αρνείται να διαχωρίσει μεταξύ μιας αυθόρμητης σχεδόν αυτόματης λαϊκής δυσαρέσκειας που αυτοαναφλέγεται και αναπτύσσεται με τα πρότυπα μιας ευρύτερης νεοελληνικής συμπεριφοράς ανομίας, και την οποία σχεδόν ακούσια η Αριστερά ακολουθεί, και μιας φαντασιακής κατασκευής μιας Αριστεράς των ινστρουκτόρων. Φαινόμενα ακρότητας ,συλλογικού εγκλεισμού στην πολιτική αυτοκατανάλωση κλπ κλπ δεν είναι της Αριστεράς per ce ,είναι της νεοελληνικής δομής.



Θα δούμε λοιπόν ότι στην τρέχουσα συγκυρία η Αριστερά συμπεριφέρεται με «Λογική και Ευαισθησία» .Με βάση δε τον καταστατικό της ρόλο στο θέατρο της πολιτικής είναι μάλλον υποτονική. Η μεγάλη αντίφαση είναι ότι η Αριστερά είναι θεμελιακά μια δύναμη αυτοργάνωσης, αυτοκίνησης, δηλαδή πρακτικών που προκύπτουν από ανεπτυγμένες κοινωνίες πολιτών, ενώ σε εμάς περισσεύει ο ανομικός ατομικισμός. Η σύγχρονες συλλογικότητες κινούνται περισσότερο στον χώρο των θεωρημάτων της Δημόσιας Επιλογής ,παρά στην πολιτική κληρονομιά μιας κοινωνικής αυτενέργειας. Η Ελληνική κρίση δημιουργεί ανάγκη για περισσότερη παραγωγική συλλογικότητα, από ότι η κοινωνία παράγει, και ουσιαστικά την «νύφη» πληρώνουν οι πολιτικές δυνάμεις που θεωρητικά εδράζονται σε συλλογική δράση.

Ιστορικό πλέγμα αυτοκαταστροφής και περιρρέουσα δυναμική εγκλειστικού ατομισμού, δημιουργούν ουσιαστικά ένα χώρο μια ατμόσφαιρα ρεαλισμού, στην οποία οι κορώνες διάφορων (πχ Κανέλη, Λαφαζάνης) παίζουν τον ρόλο κυριολεκτικά «σάλτσας». Όποιος νομίζει πως οι οικουμενικές του 89 ήταν λάθη δεν έχει συλλάβει τις βαθύτερες ροές που διαμορφώνουν τις πολιτικές εξελίξεις .Σε άλλη ανάρτηση έχουμε αναλύσει τα βαθύτερα αίτια αυτού του καλυμμένου αλλά ουσιαστικού στρατηγικού ρεαλισμού.

Που είναι η «έξοδος» του ΚΚΕ;

Όποιος θέλει να καταλάβει το βαθύτερο «σκέπτεσθαι» του μεγάλου κόμματος της Αριστεράς, πρέπει να επικεντρώσει σε αυτά για τα οποία σιωπά ,για όσα αναφέρεται σπάνια και όχι όσα επισημαίνει.

Αν δεν το έχετε πάρει είδηση η έξοδος από την ΕΕ ,δεν υφίσταται πλέον στο καθημερινό ρεπερτόριο. Υπάρχει χαμηλά σε προτεραιότητα σχεδόν ισότιμα με άλλα αιτήματα ,τακτικής ή στρατηγικής φύσεως. Η ΕΕ δεν αντιμετωπίζεται ως απτό σημερινό μόρφωμα που ασκεί πολιτική, αλλά ως περίπου ιστορική κατηγορία, ως εννοιολογικό εργαλείο περιγραφής της κατάστασης.

Και μόνο ενδεικτικά παραθέτω δυο links από σημαντικά κείμενα του ΚΚΕ όπου εν μέσω κρίσης η έξοδος από την ΕΕ ,απλώς υπομιμνήσκεται.

Στην βουλή η Παπαρήγα ξεχνάει τελείως την έξοδο, και θέτει σύμφωνα με το τίτλο του δημοσιεύματος ζήτημα «λαϊκής εξουσίας»!!!Δηλαδή αναφέρεται στο μέγιστο χωρίς να αναφερθεί καθόλου στο τώρα. Το χρονικό άλμα είναι τεράστιο.

Η υπεκφυγή είναι προφανέστατη. Ακόμη αναφέρεται σε μια σειρά πρόσκαιρων μέτρων που δεν παραπέμπουν από πουθενά έξοδος από την ΕΕ.

Οικονομική Στράτευση και αδιέξοδος Κρατισμός

Αν στο ΚΚΕ το στίγμα το δίνει η αποσιώπηση ,στην άλλη αριστερά αυτό πρέπει να το αναζητήσουμε στους διανοούμενους. Στον χώρο αυτό η πραγματική ιδεοκίνηση γίνεται στα ακαδημαϊκά τεκταινόμενα. Εδώ όμως η αποκρυπτογράφηση πρέπει να γίνει από την ακαδημαϊκή ορθότητα και τεχνική ορολογία ,στην καθομιλουμένη.

Το προηγούμενο Σάββατο δημοσιεύονται δύο σημαντικά κείμενα για τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς

Στην «Εποχή» ο Σ. Λαπατσιώρας διευκρινίζει την μελέτη του RSF όπου διερευνά δύο από τις επιλογές που διακινούνται στον χώρο αυτό. Οι πολιτικές του «μαλακού Ευρώ» και της «ριζοσπαστικής εξόδου» αναλύονται διεξοδικά. Πίσω από τις άρτιες διατυπώσεις αναπτύσσεται μια επισήμανση ότι οποιαδήποτε αριστερή πολιτική ,δεν κρύβεται κανένας εύκολος περίπατος.

-Ο «ευρωπαϊκός» δρόμος με δημοσιονομική χαλαρότητα (Βεργόπουλος, Δραγασάκης κλπ) οδηγεί αναπόδραστα σε ένα οξύ πολιτικό σχεδόν καταστροφικό αδιέξοδο καθώς το «μαλακό ευρώ» θα γίνει μη «αποθεματικό» ευρώ και τότε θα καταρρεύσει.

-Η έξοδος από το Ευρώ, συνοδεύεται με σοκαριστικά επακόλουθα (πτώση εισοδημάτων κατά 30 %) ,αλλά από μόνο του δεν λέει απολύτως τίποτα χωρίς πολιτικής αύξησης της παραγωγικότητας ,εθνικοποιήσεις τραπεζών κλπ.

Με λίγα λόγια στον αντίποδα μιας «μαγικής» λύσης ο ΣΛ παραθέτει μια σειρά από πολιτικοκοινωνικούς στόχους υψηλής πολιτικής και με την αυστηρή προϋπόθεση μιας εκ των προτέρων πολιτικής ανοχής και υποστήριξης προς μια «αριστερή λιτότητα» και «οικονομική στράτευση». Από μόνη της και μόνο η επίκληση της αύξησης της παραγωγικότητας στις γνωστές συνθήκες του παραγωγικού έμψυχου και άψυχου δυναμικού ,ουσιαστικά μεταφράζεται σε ένα «σταχανοβισμό» του 21ου αιώνα.

Στην «Αυγή» ο X.Μηλιός αναδεικνύει ένα χονδροειδή μαρξισμό που αποπνέουν όλες οι προτάσεις που προκρίνουν την δραστική επανάκαμψη του κράτους. Βέβαια ο ΧΜ κινείται εντός του δικού του ενιαίου πολιτικού project, όπου προφανώς προέχει η συνεκτικότητα ενός ανανεωμένου μαρξισμού, έτσι ώστε να αναρωτιέται κανείς αν τελικά η κοινωνία θα υπακούσει στα θεωρητικά μοντέλα, ή το αντίστροφο. Σε μια σχεδόν καταλυτική κατακλείδα ο XΜ καλεί να προϋπάρξει η θεωρητική αναδιάταξη για τις κρίσεις πριν ακόμα και την πολιτική δράση. Με απλά λόγια ο XΜ έχοντας μέτωπο προς ένα απλοϊκό κρατισμό στον αυτομάτως ρέπει η κοινωνία, μας προειδοποιεί για τον φαύλο κύκλο στον οποίο σχεδόν παθητικά εισέρχεται η αριστερά μέσω ενός αριστερού κευνσιανισμού.

Και στις δύο περιπτώσεις αναδύεται ένας προειδοποιητικός, ένας προβλεπτικός, ρεαλισμός μια αίσθηση συνθετότητας πολύ μακριά από το κλισέ μιας αυτονόητης λύσης.

Συμπέρασμα

Δεν πάνε να φωνάζουνε οι mainstream δημοσιογράφοι η Ελληνική Αριστερά είναι μακράν πιο υποψιασμένη και σκεπτική για την δυσκολία της φάσης. Ρητορικές οξύτητες και κορώνες δεν αποτελούν παρά μόνο μια φυσιολογική λειτουργία της πολιτικής πρόβλημα για την Αριστερά περιμένει:

Με όρους Λένιν το σύμπλεγμα εξουσίας καταρρέει, αλλά η Αριστερά δεν θέλει, δεν διανοείται να το διεκδικήσει. Το ιστορικό συντηρητικό ανακλαστικό ενεργοποιείται και πίσω από την βιτρίνα μιας οξύτητας ,αναδύεται ο ιστορικός ρεαλισμός ο «αριστερός» συντηρητισμός ,που παίρνει την μορφή μιας αποσιώπησης ή ενός ακαδημαϊκού αναστοχασμού.

Λογική και Ευαισθησία

Αναφορές
Ριζοσπάστης 23/3
Εποχή 4/4
Ριζοσπάστης 13/2
Αυγή 4/4

Δημόσια Επανόρθωση:
Στην αρχική μορφή η ανάρτηση  αναφέρθηκε λανθασμένα στον Γ.Μηλιό ως συντακτη του άρθρου της Αυγής.Παρ΄ότι η ουσία δεν αλλάζει οφείλεται μια δημόσια επανόρθωση.

Διορισμοί στην Βουλή.Σεβασμός στην ηθική ακεραιότητα του ΚΚΕ.

Στην χθεσινή έντυπη έκδοση του «Πρωτου Θέματος» ανακοινώνεται ο κατάλογος των νεοδιορισμένων στην Βουλή


Αυτών των ρουσφετιών που οι λούμπεν γλειώδεις λαθρεπιβάτες της κοινωνίας επεφύλαξαν για τον εαυτό τους,εφαρμοζόντας το «Οτι Νόμιμο και Ηθικό»

Το μοναδικό κόμμα που σε μια μοναδική στιγμή ήθους και ακεραιότητας απέχει εθελοντικά και σχεδόν σιωπηλά από τον πολιτικό αυτοεξευτελισμό είναι το ΚΚΕ.

Το κόμμα που η αγκυλωτική ιδεοληψία του άλλωτε παράγει εκτρώματα,αλλά ύψιστες στιγμές πολιτικής.

Και τον Μαρτιο του 2010 το ΚΚΕ γράφει ιστορία,και εμείς σεβόμαστε την Ιστορία

Και τώρα μερικές εμετικές διστάσεις

Εκτός από τα προφανή πολιτικά απορρίματα των ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΛΑΟΣ στο πάρτυ συμμετέχουν ο Super Star του εκσυγχρονισμού Σημίτης,ο κυκλοθυμικός συγγραφέας Αλαβάνος,ο απόφοιτος του LSE Δραγασάκης,αλλά και ο προσηνής «ανανεωτικός» Λεβέντης δεν αντεχει και διορίζει τον γιο του!!!

Με την ακρίβεια ,ενστικτωδώς δεν διανοούμαστε κανένα outing με γιαούρτια,γιατί κοστίζουν και μερικά ευρώ,γιατί όχι όμως μερικά απόνερα απο σφουγκαριστρα πορνείου της οδού Φυλής.Περιέχουν και βιολογικά υγρά υψηλής πρωτεινικής αξίας και θα κάνουν καλό στην επιδερμίδα του κάθε παχύδερμου.

Για όλους τους μαζοχιστές φίλους του LLS ,ξέρουν καλά οτι είμαστε σε θέση να διακρίνουμε μεταξύ του ιδεοληπτικού «ιστορικού» κρατισμού του ΚΚΕ,και του λειτουργικού οργανικού ετεροπροδιοριζόμενου αντικρατισμού του.Κια για αυτό συνεχώς έχουμε τιμήσει το κόμμα αυτό.

Εδώ ακολουθούν ενδεικτικές μόνο επαινετικές αναρτήσεις μας για το ΚΚΕ


Η αφιέρωση μας για τα 90 χρόνια του ΚΚΕ

http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2008/06/kke-90.html


Η εκτίμηση μας για τον θεωρητικό του Α.Σκαμπαρδώνη

http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2008/10/blog-post_16.html


Η εννοιολογική αντίστιξη ιστορικού κρατισμού -λειτουργικού αντικρατισμού

http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2008/12/blog-post.html

Η ανάλυση μας για τον θεωρητικό ακταρμά του αριστερού "αντισταλινισμού

http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2008/11/blog-post_17.html


Σύντροφοι του ΚΚΕ!!!!

Η εποχή που ανατέλει είναι εποχή της Ηθικής της Πολιτικής.

Και αυτή η εποχή σας ανήκει,αρκει και εσείς να το θέλετε.Θελήστε το,τολμήστε να αποτινάξετε την σκουριά και η γή θα γίνει Κόκκινη!!
Με σεβασμό

Gutemberg,Stalin,Gramsci

Η τελευταία απεργία της Τετάρτης ανέδειξε ενα περίεργο και αμφιλεγόμενο γεγονός.
Τελικά υπηρξε ή δεν υπήρξε απεργία στην «Τυποεκδοτική»;

Η πραγματικότητα είναι οτι ο Ριζοσπαστης είναι κατηγορηματικός οτι υπήρξε απεργία, αλλά η κοινή λογική λέει οτι «κάτι» δεν πάει καλά καθώς ολες οι εφημερίδες που τυπώνει η Τυποεκδοτική εκτός του Ριζοσπάστη ,τυπώνονται κανονικά.

Είναι προφανές οτι οι συντροφοι του ΚΚΕ βρήκαν ένα τρόπο,οπου τα πάντα είναι ιδεολογικά νομότυπα και επαγγελματικά αψογα.Πρόκειται κυριολεκτικά για γκρίζα ζώνη ,μια πραγματικότητα πολλαπλών όψεων,μια ίντριγκα της πραγματικής ζωής.Πιστεύω οτι το το τελευταίο που έπρεπε να γίνει ήταν να καταγγελθεί το ΚΚΕ για ασυνέπεια οπως λανθασμένα κατα την γνωμη μου έκανε η Αυγή.

Η διάσταση λόγων και λογικής στην συγκεκριμμένη περίπτωση,δεν είναι προβλημα του ΚΚΕ,είναι σε συμβολικό επίπεδο το ζήτημα της Αριστεράς σήμερα.Το ΚΚΕ δεν λεει ψέμματα ,διαχειρίζεται την παραδοξότητα της περίστασης,,με τον καλύτερο τρόπο,αλλά διαχειρίζεται μια πραγματικότητα που το ίδιο δημιουργεί,δηλαδή εμπλέκεται στα συνθετα στοιχεία της ζωής στην οποία εχει προτιμήσει να εμπλακεί ,και δεν εχει προτιμήσει την ασφάλεια της απόστασης.

Στο ιστολόγιο δεν τα πάμε καλά με τις γενικές ορολογίες,και την αντιμετώπιση των πραγματων μεσα από «μεγάλες αφηγήσεις»,και τους αφορισμούς.Σε πολλές αναρτήσεις εχουμε καταδείξει την πολυπλόκοτητα του φαινομένου ΚΚΕ,το οποίο και «σταλινικό» δεν είναι ,και «ανανεωτικές» πρωτοβουλίες παίρνει.Η μπαρούφα του «Σταλινισμού» υποκρύπτει μια πολυ πιο επικίνδυνη θεολογία αυτή του «Αντισταλινισμού» (πληρης ανάλυση εδω) ,ενω ο κρατισμός του ΚΚΕ είναι ιδεολογικός ,εσχατολογικός σε αντίθεση με τον κρατισμό άλλων μερίδων της Αριστεράς που είναι συγχρονικός λειτουργικός.(πληρης αναλυση εδώ).

Ετσι λοιπον σε ένα κλιμα μεγάλων αφηγήσεων ,το ΚΚΕ γίνεται αντικείμενο αστοχων γενικεύσεων ,για τις οποίες το ίδιο βεβαίως φέρνει τεράστια ευθύνη.Γιατί και το ίδιο κινείται μεσα στο μελόδραμα μιας απλοικής «αφηγησης» για την ιστορία,την εργατική τάξη,την επανάσταση κλπ.Το ότι το ΚΚΕ είναι ο κατεξοχήν απλοικός διαχειριστής της πολιτικής συνθετότητας ( ο αλλος λάτρης της πολιτικής «Θείας Λένας» είναι ο Λαος) δεν σημαίνει οτι το ίδιο δεν μπλέκεται στο κοινωνικό αίνιγμα του αναπάντεχου και του αστάθμητου.Και αυτό το αστάθμητο είναι ακριβώς που κινεί τα πράγματα.

Ε λοιπόν καλως ή κακως,εκούσια ή ακούσια ,κατα λάθος η επίτηδες,το κομμα αυτο ευρίσκεται με μια συγχρονη πολιτική πρωτοβουλία.Την κατοχή επιχειρήσεων.Το να εχει ενας κοινωνικός φορεάς της Αριστεράς επιχειρήσεις δεν είναι οικονομική πράξη ,είναι πολιτική.Γιατί έτσι η Αριστερά δοκιμάζεται σήμερα τώρα και οχι στην Δευτέρα παρουσία,για το πως φανταζεται τα πραγματα.Προφανώς τετοιες πρωτοβουλίες κινούνται σε αφυκτικά πλαίσια,αλλά παντα όλα είναι ημιτελή.Ωστόσο οι «αριστερές» επιχειρήσεις μπορούν να πειραματιστούν σε δομές οργάνωσης,πρωτοβουλίες αλλαγών,νεων σχηματων κλπ κλπ.Χωρίς τα πειράματα αυτά η Αριστερά περιπέφτει σε μια γενική πολιτική «αναδιανομής» η οποία ιστορικά ευνοεί την κρατική διόγκωση και την βελτίωση μονο των ανώτερων και ευνοημένων στρωμμάτων των εργαζομένων.

Δεν έχω την εντύπωση οτι το ΚΚΕ αντιλαμβανεται τις επιχειρήσεις του ως πολιτικό πείραμα.Μάλλον σε μια ενοχική προσπαθεια οικονομικής ενίσχυσης εχει επιδοθεί.Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι αντικειμενικά η προσπαθεια του δεν είναι σωστή.
Επομένως τα προβλήματα της απεργίας σε μια «αριστερή» επιχείρηση,δεν είναι του ΚΚΕ,είναι προβλήματα οποιασδήποτε πρωτοβουλίας για την ψηλαφιση του μέλλοντος τώρα.Δηλαδή αν είχαμε καμμιά πενηνταρια αυτοδιαχειριζόμενες εταιρείες ,αυτές σε καιρό απεργίας θα άφηναν τους πελάτες τους σύξυλους;

Αρα το μυστήριο της απεργίας στην Τυποεκδοτική ,είναι το αίνιγμα των υπαρκτων πρωτοβουλιών του σήμερα.Είναι η αμφισημία της πολιτικής που πατάει στο παρόν και το μέλλον.Είναι η “no mans’ land” της Αρσιστεράς.Και ετσι χρειάζεται μια μεγάλη προσοχή.
Θα παραμείνω με την αίσθηση του μυστηρίου αυτού,και θα αντισταθώ σε οποιαδήποτε προσπάθεια λύσης του.Η λύση του αινίγματος θα ισοδυναμούσε με την ακύρωση του προτάγματος του.Και η αξία του προταγματος είναι ιστορικά πιο μεγάλη από μια κοινότοπη αποκάλυψη.

Ενοχικός συμβιβασμός στην ΕΡΤ και τα "διαμαντια" του 902

Μετα τον θόρυβο για τις αμοιβές στην Ερτ ο Γερουλάνος με ταχύτητα Uri Geller καταφέρνει και εξοικονομεί 10 εκ ευρω.

Απίστευτα πράγματα.Οι πιο εθνικά σκεφτομενοι Ελληνες κυκλοφορούν στηνΑγία Παρασκευή.Σε δεκα λεπτά κατανούν το εθνικό πρόβλημα με τα ελλείματα και τα spreads ,κάνουν τον πόνο τους καημό και εξοικονομούν τα εκατομμύρια

Αν υπήρχε αναλογία τότε εφαρμόζοντας την ίδια ταχύτητα σε όλες τις δημόσιες δαπάνες ,τότε θα είχαμε λύσει το δημοσιονομικό πρόβλημα από τα Χριστούγεννα.

Ολη η είδηση για τον Geller Γερουλάνο εδώ.

Στην είδηση αναφέρεται

Ήδη όπως ανέφερε ο κ. Γερουλάνος, έχουν γίνει περικοπές αμοιβών της τάξης του 30% σε όλα τα διευθυντικά στελέχη, ενώ καταργήθηκαν πλήρως οι θέσεις των ειδικών και εντεταλμένων συμβούλων του προέδρου.

Από την κίνηση της κατάργησης των 14 ειδικών συμβούλων του προέδρου, εξοικονομήθηκε το ποσό του 1,08 εκατ. ευρώ. Επίσης από την κατάργηση των δύο θέσεων εντεταλμένων συμβούλων εξοικονομήθηκε το ποσό των 450.000 ευρώ. Από την κατάργηση των επιτροπών εξοικονομήθηκε το ποσό των 400.000 ευρώ, ενώ όπως αναφέρθηκε δεν ανανεώθηκαν οι συμβάσεις 68 ατόμων λόγω μη παροχής έργου ή αργομισθίας. Από την πράξη αυτή εξοικονομήθηκαν 2,34 εκατ. ευρώ.

Παράλληλα μειώθηκαν κατά 10% οι αμοιβές του προσωπικού ειδικών θέσεων (εξοικονόμηση 140.000 ευρώ), μειώθηκαν από 3% έως 25% οι αμοιβές στις αποκλειστικές συμβάσεις 108 δημοσιογράφων (εξοικονόμηση 560.000 ευρώ) και μειώθηκαν από 5% έως 50% οι μεικτές αποδοχές των υπολοίπων εργαζομένων (εξοικονόμηση 1.585.000 ευρώ). Από τη μείωση των μισθών των γενικών διευθυντών κατά 30% -που προαναφέρθηκε- εξοικονομήθηκε το ποσό των 350.000 ευρώ.

Επειδή όμως μάγια δεν γίνονται και η εθνική συνείδηση δεν έχει εταιρική εντοπιότητα,αυτό που έγινε προφανώς είναι εκφράστηκε χρηματικά η αυτογνωσία του ιστορικού συνβιβασμού της ΕΡΤ.

Ο συμβιβασμός έγκειται στο οτι όλοι συμφωνούμε να πληρώνουμε μια εταιρεία για υπηρεσίες που δεν θέλουμε να αποτιμήσουμε.Ο συμβιβιασμός είναι διακομματικός διαιδεολογικός δηλαδή απόλυτος.

Δηλαδή μεταξύ μας ξέρουμε ότι η ΕΡΤ θα παράξει το ίδιο περίπου προιόν με πλέον κόστος 30 % ή και μείον 40 %.Δεν υπάρχει διαφορά.Αυτό το ξέρουν όλοι και οι εργαζόμενοι της.Ετσι λοιπόν οτι και να τους ζητησει ο εκάστοτε Γερουλάνος δεν θα αντιδράσουν και πολύ.Η διαπραγματευση γίνεται σε καθεστώς συνενοχής.

Προφανώς ο λόγος που όλοι θέλουμε μια ουδέτερη δημόσια ραδιοτηλεόραση είναι ο εφιάλτης να είχαμε μόνο ιδωτική.Δηλαδή ραδιοτηλεοπτικό προιόν που παράγεται όσο είναι χρήσιμο για διαλειμα μεταξύ διαφημήσεων.

Η Ερτ είναι λειτουργική και χρήσιμη μόνο ως ιδιαιτερότητα ,ως συστηματική απόσταση από τις μετρήσεις της AGB και της Focus,οι οποίες θα την επιβραβεύουν με υψηλα νούμερα σχετικά αραιά.Οποτε δηλαδή παράγονται αριστουργήματα που συνδιάζουν αποδοχή και ποιότητα.

Αυτη την καταστατική θέση έχουμε αποδεχθεί όλοι,και μέσω της αδράνειας πληρώνουμε κανονικά τις ειφορές,δεχόμαστε ο υπουργός να δίνει στην ΕΡΤ αναλογικά και την κρατική διαφήμηση.Τέλος για να εχει και καμιά τηλεθέαση ανεχόμαστε η ΕΡΤ να πλρώνει επι πλέον μισθους τηλεσταρ.

Προσωπικά πιστεύω οτι η δημόσια τηλεόραση είναι μια απαραίτητη πολυτέλεια που επιφυλάσσουν για τον ευατό τους οι ανεπτυγμένες κοινωνίες. Δεν μπορεί να κριθεί ως συμβατική παροχή υπηρεσιών.Οποιαδήποτε συζήτηση για τον περιορισμό της είναι αναχρονισμός.

Ωστόσο εδω επανεμφανίζεται το άλυτο πρόβλημα της χρήσης των απαραίτητων δημόσιων υπηρεσιών.Η ιδιαιτερότητα γίνεται πρόσχημα ,και η υπηρεσία μετασχηματίζεται σε ΟΑΕΔ.Το θέμα είναι εξαντλημένο ως περιγραφή και βαρετό.Δεν κυκλοφορόυν στην σημερινή ιδεοκίνηση παρά κοινοτοπίες και επαναλήψεις.

Το τι ακριβως κάνει η πλειοψηφία των εργαζομένων στην ΕΡΤ και σε μερικές δημόσιες υπηρεσιες είναι γνωστό ,πριν από όλους στους ίδιους.Σημαντικά ποσοστά εργαζομένων στρεσσάρονται καθημερινά παίζοντας μακροπροθεσμα με την ψυχική τους υγεία.Η ανία στην εργασία είναι κάποτε τόσο ψυχοφθόρα που δεν πληρώνεται με τίποτα.

Απέναντι στην ΕΡΤ του διακομματικού συνενοχικού συμβιβασμού υπάρχει όμως μια ραδιοτηλεόραση που ημιτελώς και σχεδόν ασυνείδητα αποτελεί το ορατό (κυριολεκτικά) αντιπαράδειγμα.

Πρόκειται για την τηλεόραση του ΚΚΕ,το 902

Σε μια σειρά από αναρτήσεις έχουμε αναλύσει τις σκέψεις μας για το κόμμα αυτό.Εχουμε σοβαρές διαφορές για την σκέψη του,αλλά δεν ασπαζόμαστε τον σειρμό για υποτιθέμενο Σταλινισιμό (ο όρος είναι η μεγαλύτερη ενδοαριστερή αρλούμπα του 20 αιώνα) και βρίσκουμε σοβαρά αντικρατικιστικά ανανεωτικά στοιχεία στην πολιτική του πράξη.Στην ανάλυση μας το ΚΚΕ δεν είναι περισσότερο δογματικό από άλλες πλευρες της Αριστεράς.

Μια σερά αναρτήσεων για την φυσιογνωμία του ΚΚΕ και την στρεβλή αντιμετωπιση του υπάρχουν εδω

Ο τηλεοπτικός 902,αποτελεί (ισως και παρά την θέληση των οργανωτών του) μια πραγματοποιημένη αλλα ημιτελή προσπαθεια που αναδεικνύει οχι ρητορικά αλλά απτά ,ορατα την συνενοχική αναποτελεσματικότητα της ΕΡΤ.

Προφανώς πρόκειται για τηλεόραση Super Low Budget

Είναι φανερό λειτουργεί με κλάσμα των όσων ο Γερουλάνος περικόπτει σε δέκα λεπτά.Οι διαφημήσεις του είναι λίγες σχεδόν γραφικές,(με την εξαίρεση του Jumbo την ωρα που το

Παμε πλακωνόταν με τους μπράβους του) και μια αναλογική κρατική διαφήμηση του ΟΠΑΠ.
Κι’ομως αυτή η Low Budget τηλεόραση παραδίδει μερικά «διαμάντια».Οι ίδιες εκπομπες στην ΕΡΤ θα κόστιζαν πολλαπλάσια και οι πρωταγωνιστές τους θα φλερτάριζαν με υπερσυμβόλαια.

Απαριθμω

«Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα» με τον Παρη Μήτσου.

Πρόκειται για μουσική εκπομπή αρχειακής αξίας όπου δεν παρουσιάζεται απλά η λαική μουσική,αλλα παρουσιάζονται μικρές συναυλίες,άγνωστοι δημιουργοί ,και γίνονται μουσικολογικές αναλύσεις.Ο Μητσου φαίνεται να παίζει το θέμα στα δάκτυλα,είναι οικείος με τους φιλοξενουμένους του και όχι σαλιάρης ψευτοδήθεν οπως ο υπερκτιμημενος Παπαδόπυλος των Σαββατόβραδων της ΝΕΤ.Είμαι σίγουρος οτι η εκπομπή αυτή θα αποτελέσει υλικό μελέτης μετά από είκοσι χρόνια.

«Μικροπροοπτική» με τον Θαναση Μπαλοδήμο

Προκειται για την μοναδική αξιόλολογη εκπομπή για το σινεμά σε όλη την Ελληνική τηλεόραση.Εμφανίζεται όλο το φοβερό πλήθος των μικρομηκάδων,με τις ιδέες του,παρουσιάζονται αποσπάσματα ταινιών που θα παραμείνουν στην αφάνεια.Ο οικοδεσπότης συνδιαλεγεται με μοναδική άνεση,πληρη γνώση του αντικειμένου,και οι θεατές καταλαβαίνουμε από πρωτο χέρι τι θα παραχθεί σε πεντε δεκα χρόναι από το σημερινά ταλέντα του σινεμά

«Φωταψίες» με τον Αλεξανδρο Λαμπρίδη

Η μαγεία της δημοτικής κυρίως ηπειρώτικής παράδωσης.Πληθος συγκροτημάτων,ποιητικά σχόλια,και μουσικολογικές αναλυσεις.Μάλιστα η εκπομπή γίνεται με μια ιδιαίτερη αισθητική οταν παρουσιάζει το θέμα του ο Λαμπρίδης.

Δεν έχω σκοπό να παραθέσω όλοτο το προγραμμα του 902,Αλλωστε δεν είναι όλο τόσο ελκυστικό.Βρίσκω δε την αυστηρά πολιτική του θεματολογία αναχρονιστικά προπαγανδιστική.(λχ θα μπορούσε να εχει δικάδες εκπομπές διαλογου με τους αντιπάλους του ,χωρίς το αγχος της ατάκας ,αλλά προτιμά τους μονολογους).

Οι εκπομπες που παρέθεσα με την υψηλή τους ποιοτητα εκθετουν το μαμουθ της ΕΡΤ,του οποίου την ακριβή διάιτα πληρωνουμε όλοι.

Εδω ολο το προγραμμα του 902

Κρατισμός εναντίον Κοινωνικού Κράτους ή γιατί παραδόξως το ΚΚΕ είναι πιο αντικρατικιστικό κόμμα από Πασοκ,Συριζα

Στις παράπλευρες αναρτήσεις έχουμε δημοσιεύσει κείμενα προερχόμενα από την Αριστερά όπου υπογραμμίζεται με επίταση ,να υπάρξει απόσταση από πρακτικές και ιδεολογικές αναφορές εκτός κράτους.Στο κείμενο του S.Critchley ο μεταφραστής καθηγητής Μπουντουρίδης (που μας εφοδιάζει μεταφράσεις των πιο σύγχρονων παρεμβάσεων της αριστερής διανόησης) υπογραμμίζει με δικιά του πρωτοβουλία ,τις αναφορές για την ανάγκη ανάπτυξης πτωτοβουλιών εκτός κράτους,στην δε Εποχή ένας άλλος ακαδημαικός ο Γ.Σταθάκης (πρώην πρόεδρος του ΔΣ της Αυγής ) και ηγετικό στέλεχος του Συν,προχωρά παραπάνω και προβαίνει σε μια ρητή αποκύρηξη του «κρατισμού» και αντιπτοβάλλει τις αυτοδιαχειριστικές καταβολές της αριστεράς.

Για ένα ιστολόγιο που έχει το συνθετικό Liberal,κάτι τέτοια μας ενθουσιάζουν και γι’αυτό δεν παύουμε να τα αναδεικνύουμε ,σε κάθε ευκαιρεία.Παρά ταύτα αναρωτιόμαστε τι έπιασε στα μέσα της κρίσης τους αριστερούς διανοούμενους ή φούρια να αποκυρήξουν τους «κρατισμούς»,και τους αναδεικνύουν με τόση επίταση;

Η απάντηση είναι ότι ο κρατισμός είναι ενδημική ασθένεια της κεντροαριστεράς,και της εκτός ΚΚΕ mainstream αριστεράς,και με αυτήν την έννοια, οι σχετικές αποκυρήξεις γίνονται ακριβώς για να την εξορκίσουν.Και οι δύο εκκλήσεις γίνονται κοιτώντας εντός της αριστεράς και όχι εκτός.Δηλαδή δεν έχουμε μια ριζική κριτική αλα Μαρξ του κράτους ως «σε τελευταία ανάλυση» οργανωτή μιας συναίνεσης ή επιβολής μιας τάξεως,αλλά μιας κριτικής για το ίδιο το περιεχόμενο των αιτημάτων της αριστεράς.Με αυτόν τον αριστερό κρατισμό ασχολούμαστε.

Υποστηρίζουμε ότι ο ενδημικός «κρατισμός» των Συριζα ,Πασοκ έχει θεμελιακά ιδεολογικά και κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά,και αντιθέτως με την πρόχειρη κοινή πρόσληψη το ΚΚΕ είναι σαφώς ένα ιδιόρρυθμο «αντικρατικιστικό» κόμμα,και πάντως πολύ λιγώτερο από τα προηγούμενα.

Ας αναλύσουμε τους όρους του προβλήματος

Ο αριστερός κρατισμός συνίσταται

Σε μια αυτοματοποιημένη κοινωνική στάση,μια αδρανή ροπή να αναζητιώνται λύσεις όλων των προβλημάτων όχι μόνο εντός κράτους,αλλά με την χρήση εκείνων των «σκληρών» λειτουργιών του κράτους που συγκροτούν την βαθύτερη υπόσταση του.Και οι λειτουργίες αυτές έχουν τα χαρακτηριστικά της απρουπόθετης άμεσης κρατικής δράσης,και της αξιολογικής τεκμηρίωσης εκτός τεχνικής αλλά εντός της πολιτικής αντζέντας.

Την προνομιακή χρήση προνοιών του κράτους από ομάδες συμφερόντων που έχουν ειδικές οργανικές σχέση με αυτό, σε σχέση με το υπόλειπο πληθυσμό.

Την επίκληση ευρύτερων κοινωνικών αιτημάτων από ειδικές ομάδες που εξισώνουν αξιακά τα ατομικά τους αιτήματα με το «βάθος» ευρύτερων αιτημάτων,με την απαίτηση όλα αυτά (τα δικά τους αιτήματα) να υλοποιηθούν η να ρυθμισθούν ή να βελτιοποιηθούν ως υπέρτατη κρατική ρύθμιση, με την επίκληση των απόλυτων και αδιαμφισβήτων κρατικών εξουσιών.

Την αναζήτηση της κρατικής παρέμβασης για την ικανοποίηση στοιχειωδών αιτημάτων ,χωρίς να εξαντληθουν τα όρια των κοινωνικών πρωτοβουλιών ,διαδράσεων και δράσεων και συναινέσεων που θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα στοιχειώδη αυτά αιτήματα

Την αυτονόητη ,άρρητη υπόθεση της μη κρατικής χρεοκωπείας που λειτουργεί ως μοχλός απομύζησης φορολογικών εσόδων

Την ατροφία της διερεύνησης για κάθε μη κρατικό εγχειρήμα πολλαπλότητας ,καινοφάνειας,αυτοδιαχείρισης κλπ που όμως κινείται εντός ανταγωνισμού άμιλας αποτίμησης αποτελεσμάτων και λογοδοσίας.

Ο κρατισμός δεν είναι στενά πελατειακός,με την έννοια του Νεοελληνικού σχήματος,είναι ευρύτερα ιδεολογικό φαινόμενο ,που διαποτίζει όλη την κοινωνία,και αναπτύσεται ακριβώς λόγω της καχεξίας δομών και λειτουργειών της κοινωνίας πολιτών.Το πελατειακό σύστημα είναι μια μορφή κρατισμού,και μάλιστα αναφέρεται σε πιο αδύναμα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.

Κρατισμός δεν είναι η απαίτηση για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα,κρατισμός δεν είναι η απαίτηση για δημόσιο σύστημα υγείας,δημόσια παιδεία,ελάχιστη ανεργία,ελεύθερο χρόνο κλπ.Ολα αυτά είναι αιτήματα που το κράτος καλείται να διασφαλίσει .Κρατισμός είναι η χρήση όλων αυτών και άλλων αιτημάτων για την ικανοποίηση μερικών ή ειδικών συμφερόντων που αναφέρονται ή εμπνέονται από το πλέγμα των ιδεών της αριστεράς ή κεντροαριστεράς..
Ας δούμε όμως μερικά εξώφθαλμα παραδείγματα κρατισμού

Ολυμπιακή

Η επίκληση του αυτονόητου δικαιώματος αεροπορικής κάλυψης των άγονων γραμμών,γενικεύεται και μετατρέπεται σε υποχρέωση λειτουργίας μιας κρατικής υπηρεσίας στην μορφή μιας εταιρείας με ελλείμματα.

ΔΕΗ

Η επίκληση του φθηνού ρεύματος,αποκρύπτει την απαίτηση για μια ΔΕΗ ως αξιόπιστος παραγωγού ρεύματος με άριστη χρήση των συντελεστών παραγωγής,και την δεδομένη υποχρεωση του κράτους να επιδοτήσει το ρεύμα για όσους συμπολίτες αδυνατουν να καταβάλουν την τελική τιμή.Η ΔΕΗ πρεπει να κριθεί αν παράγει ρεύμα με το λιγώτερο οικονομικό και περιβαντικό κόστος και όχι σε ποια τιμή το πουλάει.

ΜΚΟ

Η επιμόλυνση του θεσμού των ΜΚΟ,μέσω της υπερβάλουσας και δυσανάλογης κρατικής επιχορήγησης,που τις καθιστά άτυπες κρατικές δομες,με αδιαφανή κίνητρα

Τοπικη Αυτοδιοίκηση

Η απουσία οποιασδήποτε αποτίμησης τεχνικών παροχών της αυτοδιοίκησης ,(πχ αποκομιδή σκουπιδιών) με όρους οικονομίας,και τελικά η διαιώνιση απαρχαιομένων μορφων λειτουργίας,με το πρόσχημα την λεγόμενη πολιτική αξιολόγηση (αλλαγή Δημάρχου) που είναι τελικά άνευ σημασίας για τον χρήστη και χρηματοδότη των υπηρεσιών αυτών

Σε όλες τις περιπτώσεις η κρατικιστική λογική,αντιδιαστέλλεται αυτομάτως μια μια λογική ιδιωτικού φορέα,ενω απουσιάζουν έστω και ως προτάσεις συζήτησης εταιρικές καινοφανείς μορφές αυτοδιαχείρισης (πολυμετοχικότητα της ΔΕΗ από τους καταναλωτές,αυτοδιοικούμενη Ολυμπιακή κλπ),και το ευρύτερο κοινωνικό όφελος γίνεται επίδικο αντικείμενο μεταξύ διαφόρων ομάδων και του κράτους,ως παίγνιο μηδενικού αθροίσματος μεταξύ δύο παικτών.Στις υποθέσεις αυτές μια παραγωγική διαδικασία με μετρήσιμα αποτελέσματα,επιχειρείται να «συμπυκνωθεί» ως υπέρτατη κρατική λειτουργία,έτσι ώστε να επιλύει τα επίδικα τεχνικοδιαχειριστικά ζητήματα στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Η αναδιάρθρωση της Ολυμπιακής απειλεί τις άγονες γραμμές,η αναδιάρθρωση της ΔΕΗ απειλεί τον πληθωρισμό κλπ κλπ

Αραγε γιατί υπάρχει ο φόβος κρατισμού;

Είναι σαφές ότι το φαινόμενο αφορά κοινωνικά στρώματα που υπεραντιπροσωπεύονται εντός Συριζα Πασοκ και αυτά είναι νέα μικροαστικά ,με σημαντικό πνευματικό απόθεμα,και υπαλληλική ή αλλη εξαρτημένη σχέση με κρατικούς φορείς .Ταυτόχρονα όμως αφορά και μικρομεσαία στρώμματα της ιδιωτικής οικονομίας που αενάως κολακεύονται από Πασοκ Συριζα,ως «μικρομεσαίοι» και αναζητούν την επιλεκτική κρατική μέριμνα.
.
Η περιπλοκή συνίσταται στό ότι ενώ τα κόμματα αυτά έχουν μια γενική ,πλουραλιστική αντικρατικιστική ρητορεία,τα στρώμματα που ρέπουν στον κρατισμό,υπεραντιπροσωπρεύονται στο εσωτερικό τους. Μια απλή ματιά στα στοιχεία που δίνουν το Πασοκ και ο Συν για τις επαγγελματικές κατηγορίες στα συνέδρια τους αρκούν.Τέλος η φυσιολογική εγγύτητα του Πασοκ με την διακυβέρνηση,και η ιδεολογική συνάφεια του Συριζα με την λεγόμενη «αριστερή διακυβέρνηση» πυροδοτουν τα κρατικιστικά ανακλαστικά διαφόρων ομάδων.

Ο κρατισμός αφορά συνήθως στρώματα που βιώνουν την ένδεια ως σχετική απόσταση από τις «άνω του χαμηλώτερου όρου» προσδοκίες τους,ως ματαίωση μιας ατομικής στρατηγικής εξόδου προς την εργασιακή ποιότητα και ασφάλεια.

Στις περισσότερες περιπτώσεις η ατομική στρατηγική έχει χαρακτήρα απόδρασης από κοινωνικά πεδία εθελούσιων συναλλαγών,διαβουλεύσεων, αγοράς,και αναζήτηση δομών σταθερότητας,αντοχής και ιεραρχίας.Η απόδραση απο τον σκληρό και εν πολλοις απάνθρωπο τόπο των ιδιωτικών συναλλαγών της ελληνικής κοινωνίας,αυτομάτως εξιδανικεύει τον άλλο πόλο,ως ολότητα,και αρρήτως η άκαμπτη κρατική λειτουργία λειτουργεί ως αναγκαίο κακό μιας εργασιακής ασφάλειας.

Τα λαικώτερα και χειμαζόμενα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας,δεν μπορούν να καταχωρηθούν στο κρατικιστικό φαινόμενο,άλλωστε δε η προσφυγή τους στο κράτος έχει την μορφή επείγουσας ,απελπιστικής δράσης
Στις συνθήκες αυτές ο κρατισμός στρεβλώνει το εύρος και το περιεχόμενο της αριστεράς,αλλά ταυτόχρονα υποσκάπτει και διαβρώνει την αποτελεσματικότητα των κρατικών πρωτοβουλιών για την ανακούφιση των αδυνάτων.

Σε όλες τις σχετικές αναλύσεις για την φτώχεια στην Ελληνική κοινωνία,είναι σαφές ότι ενω οι δαπάνες δίνονται είναι σε απαράδεκτα ποσοστά, η διοικητική μηχανή που υποτίθεται θα υλοποιήσει τα προγράμματα καταναλώνει τόσους πόρους και λειτουργεί τόσο άρυθμα που τελικά,δεν υπάρχουν μετρήσιμες βελτιώσεις «μετά τις παροχές».


Στο τοπίο αυτο το ΚΚΕ παρουσιάζει μια μοναδική ιδιαιτερότητα.

Οντας το μοναδικό κόμμα με σαφή ιδεολογική αναφορά στους κλασσικους του Μαρξισμού,αναπνέει εντός του απελευθερωτικού ατομοκεντρικού οράματος του κομμουνισμού της καταστροφής του κρατους.

Ταυτόχρονα όμως ,η ιστορική του ανάλυση του υπαρκτού το καθιστα στην άβολή θέση μιας υπεράσπισης ενός υπερτροφικού απόλυτου πιραμιδωτού κράτους διαρκόυς εκτακτου ανάγκης,καθιστώντας το εύκολο στόχο συκοφαντιών.

Η πολιτική του όμως παρέμβαση στην συγκυρία,με την ριζική αντικαπιταλιστική ρητορία, το απωθεί αυτομάτως από πειρασμούς εκθείασης των κρατικών παρεμβάσεων καθώς αναγνωρίζει σ’αυτές τις δυνατότητες νέου τύπου «αντιλαικών ρυθμίσεων».Η επιφυλακτικότητα του στα θέματα κρατικοποίησης των τραπεζών,και η διαρκής υπόμνηση του για την «λαική οικονομία» οταν ωριμάσουν οι συνθήκες,διασφαλίζουν στο κόμμα αυτό μια απόσταση ασφαλείας από τον κρατισμό που αναλύσαμε πριν.

Δηλαδή το ΚΚΕ παρότι είναι θεμελιακά και πολιτικά αντικρατικιστικό,έχει μια πολύ βαριά υποθήκη ιστορικής φύσεως ,την οποία διαχειρίζεται με άτσαλο τρόπο..

Ενω το Πασοκ και Συριζα ,είναι μπλεγμένα στα δίκτυα του κρατισμού και πολιτικά (μέσω των προγραμμάτων τους) και κοινωνιολογικά,το ΚΚΕ έχει μόνο μια εμπλοκή και αυτή είναι ιστορικής περιγραφικής φύσεως και αφορά μια συζήτηση που ξεθωριάζει.