H μαθητεία στο σινεμά των Coen και η σημερινή διαδήλωση:"Αληθινό Θάρρος"

Ο κινηματογράφος των Κοεν αποτελεί πάντα μια άσκηση ειρωνείας και στυλ. Τα πάντα γίνονται με ένα πολύ επεξεργασμένο στυλ διαφόρων εκδοχών του προφορικού λόγου. Όλοι οι ήρωες μιλάνε με ιδιόμορφους, αυστηρά προσωπικούς κώδικες, κάποτε με τικ, όλοι κάτοχοι μιας προσωπικής διαλέκτου. Όλοι οι ήρωες των Κοεν είναι προφανώς επιτηδευμένοι, αλλά η κινηματογραφική τους μαγεία τους κάνει φυσικούς, μοναδικούς. Τα αποτελέσματα αυτού του σινεμά δεν είναι πάντα ικανοποιητικά ,αλλά σχεδόν πάντα μοναδικά ιδιαίτερα. Το σινεμά των Κοέν είναι αφοπλιστικά «Κοενικό». Στην τελευταία ταινία βλέπουμε μεταξύ παρωδίας, και remake ενός αυθεντικού γουέστερν. Πιστόλια, καβαλαρίες, μοναχικοί καουμπόη , κώδικες τιμής , και αρκετοί θάνατοι χρησιμοποιούνται ως σκηνικό ανεπανάληπτων διαλόγων μεταξύ ανεπανάληπτων ηρώων. Μια δεκατριάχρονη με λεξιλόγιο λέκτορα κοινωνιολογίας, και θάρρος κάτι από Σουλιώτισσα, διάφοροι πιστολάδες με χαρακτηριστικές μούρες, ατάκες Ταραντίνο, εκφορά λόγου λες και μασουλάνε βίδες, και βλέμματα από διαφημίσεις κορεάτικου τρακτέρ και οδοντοστοιχίες με πουρί από τουαλέτα γηπέδου γ εθνικής στο Πακιστάν. Η ταινία δεν με ξετρέλανε αλλά η κατάδυση στον κόσμο των Κοεν ποτέ δεν είναι χάσιμο χρόνου.


Σε μια εποχή αφόρητης κρίσης, έρπουσας φτώχειας, και κυρίως απουσίας ελπίδας να μιλάμε για στυλ είναι σχεδόν ύβρις. Είναι άραγε; Όχι πάντα

Θα μεταφέρω μια προσωπική εμπειρία από την σημερινή πορεία.

Ώρα 13:20 περίπου. Θέση Σταδίου στο ύψος του Attica .Σημείο της πορείας μεταξύ του μπλοκ της Ολμε , και των υπαλλήλων ΟΤΑ.Βλέπω την εξής σκηνή:


Δεκαπέντε είκοσι άτομα, με μαύρα παντελόνια, μαύρα φούτερ με κουκούλα, μαύρους σκούφους, και μαύρα σακίδια στην πλάτη, ανεβαίνουν βιαστικά την Σταδίου με κατεύθυνση το Σύνταγμα παράλληλα προς την πορεία. Περνάνε από μπροστά μου σε χρόνο dt, και τους ακολουθούν συντεταγμένα τα Ματ.

Το προηγούμενο βράδυ έχω απολαύσει το στυλιστικό σύμπαν των Κοέν, και επηρεασμένος παρατηρώ την ομάδα ως στυλ. Δεν με ενδιαφέρει ,προς το παρόν, η πολιτική σηματοδότηση του συμβάντος αλλά η αισθητική. Ε λοιπόν φίλε μου  σε διαβεβαιώνω.

Οι τύποι έχουν φρεσκοπλυμένα πεντακάθαρα ρούχα όλοι. Τα φουτεράκια είναι φρεσκοσιδερωμένα λες πριν δυο ώρες. Οι σκούφοι στιλπνοί και αστραφτεροί .Τρεις ή τέσσερεις από αυτούς κρατάνε τσεκούρια, αχρησιμοποίητα με τις λάμες να λάμπουν λες και έχουν βγει από την συσκευασία του Praktiker πριν μισή ώρα. Και υπάρχει κάτι από την γλώσσα σώματος. Οι τύποι κινούνται με βήμα γοργό, πειθαρχημένο, δεν ανταλλάσουν κουβέντα ή βλέμματα μεταξύ τους. Κινούνται λες και είναι προπονημένοι.Δεν ξέρω αν με παρέσυρε το Κοενικό σύμπαν αλλά ήταν σα να βλέπω χορογραφία του Παπαϊωάννου με θέμα «οι αναρχοαυτόνομοι». Τρομερό casting, άψογη εκτέλεση, συγχρονισμός.

Δυο λεπτά αργότερα τα πρώτα δακρυγόνα στο Σύνταγμα. Το απόγευμα από ρεπορτάζ ιντερνετικού ραδιοφώνου μαθαίνω ότι συνελήφθη κάποιος με τσεκούρι στο Σύνταγμα όταν διαλύθηκε η «κατάληψη».

Φίλε μου το ιδιότροπο στυλ του Κοενικού σινεμά, μας κάνει και λίγο καλό. Διακρίνουμε μπαχαλάκηδες και «μπαχαλάκηδες» σε χρόνο dt. Και όσοι φιλότιμοι φίλοι είχαν την φαεινή ιδέα να «παίξουν» την πλατεία Ταχρίρ μεσοβδομαδιάτικα καλό θα ήταν να είχαν σκεφθεί και την πιθανότητα ότι θα είχαν και μαζί τους κάποιους με στυλ «πλατεία Ταχρίρ»

Η μαθητεία στο στυλ κάνει καλό.Συνεννοηθήκαμε ελπίζω..........