G.Agamben: Για την Οικονομική Θεολογία

Αναδημοσίευση από το "Αριστερά και Πολιτική Θεολογία"

Τι ειδους ακριβώς είναι επιστημη είναι η οικονομία;Η συζήτηση δεν είναι καινούργια ,και δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ .Το επιδικο της συζήτησης είναι το ίδιο με καθε κοινωνική επιστήμη .Ο παρατηρητής είναι μέρος του αντικειμένου του.Άρα όσο και αν υιοθετηθούν διαδικασίες και πρότυπα ορθολογισμου , θα υπάρχει πάντα ένα μικρο η μεγάλο ποσοστό αβεβαιότητας και σχετικισμου.Χοντρικά οι " δεξιοί " αποδίδουν τις αβεβαιότητες στην ίδια την φύση των σύγχρονων κοινωνιών ενω οι " αριστεροί " στην ιδεολογική φύση των μοντέλων της οικονομίας .Δεν είναι τυχαίο πως εντος αριστεράς αναδύονται οι πιο ριζικές απόψεις κριτικής της πολιτικής οικονομίας που φτάνουν την ολική άρνηση ακόμη και της μαρξιστικης οπτικής (Badiou).Η συζήτηση μάλλον θα διαρκέσει όσο αυτη για την φύση του φωτοστεφανου.


Ωστόσο υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα οπτική , η οποία δεν εξετάζει την οικονομία με βάση ένα κριτήριο επιστημολογικης η ιδεολογικής κατασκευής .Η οπτική αυτή εκκινεί απο το δεδομένο ότι οικονομία είτε ως κοινωνική επιστήμη ,με αξιώσεις ορθολογισμου, είτε ως υποκειμενική ιδεολογική άσκηση και πρακτική έχει μια άρθρωση με την εξουσία. Το ερώτημα λοιπον που τίθεται είναι πως, η με οποιοδήποτε τροπο οριζομενη οικονομία, σχετίζεται με την εξουσία και την διακυβέρνηση στις σύγχρονες κοινωνίες.Το ζήτημα δεν τίθεται στο να αποκαλύψουμε την " διαπλοκή" η την ταξική φύση των καπιταλιστικών σχέσεων οι οποίες εμφανίζονται ως φυσικές ,αλλά στο πως η οικονομία παραμένει μονίμως ως ένας πόλος σε σχέση και απόσταση απο τη διακυβέρνηση .Η οικονομία σε καμία περίπτωση δεν είναι απλά " κατω" απο την διακυβέρνηση . Αντανακλά και σχηματοποιει ταξικές σχέσεις αλλα μονίμως είναι σε μια ένταση με την εξουσία .

Τον προβληματισμό αυτο αναπτύσσει ο G.Agamben στο τριτο μέρος του Homo Sacer " Il Regno e la Gloria" .Στο έργο αυτο ο GA προχωρά και εξελίσσει την θεματολογία της Πολιτικής Θεολογίας προς μια θεματολογία Οικονομικής Θεολογίας .Αν η Πολιτικη Θεολογια στηρίζεται στην θέση οτι οι σύγχρονες πολιτικές έννοιες προέρχονται απο της Θεολογία, η Οικονομική Θεολογία στηριζεται στην θεση ότι η σχέση εξουσίας οικονομίας έχει τη μορφή της τριαδικης υπόστασης του Θεού . Εκκεντρικό θεωρημα ίσως , αλλα για αυτο ο GA αφιερώνει διακόσιες πυκνες σελίδες .

Χοντρικά η εξέταση του GA είναι η ακόλουθη:

Όταν η χριστιανική Θεολογία αναπτύσσει την έννοια της τριαδικης υπόστασης, για να μην περιπέσει ουσιαστικά σε ένα τριθεισμό ,εισάγει εντος θεολογίας μια έννοια εκτός αυτής : την έννοια της αριστοτελικης οικονομίας .Με την εισαγωγή της έννοιας της οικονομίας οι τρεις υποστασεις του θείου συγκροτούνται σε μια δυναμική σχέση .Παράγωγες της τριαδικης υπόστασης είναι οι εννοιες της θειας πρόνοιας και η ανάγκη εισαγωγής της κατηγορίας, του συνόλου των αγγέλων .

Σύμφωνα με τον GA η αριστοτελικη οικονομία δεν είναι επιστήμη , αλλα πράξις. Δεν ορίζει ένα δομημένο τομέα έρευνας και ανάλυσης αλλα είναι διεκπεραίωση , διαδικασία ,πράξη.Η οικονομία είναι διαχείριση του οίκου σε αντιδιαστολή με την πολιτικη που είναι διαχείριση των της πόλης.Αυτη λοιπόν έννοια της οικονομίας εισάγεται στην Θεολογία για να σχηματοποιηθει το δυναμικό πλάσμα του τριαδικου θεού.

Το ενδιαφέρον που αποκαλύπτει ο GΑ ,μεσω μιας ενδελεχούς ιστορικής έρευνας ,είναι ότι αυτή η θεολογική οικονομία " επανεξαγεται " απο την Θεολογία προς την οικονομία των φυσιοκρατών δεκαπέντε αιώνες μετά. Το ιστορικό σχημα είναι περίπου το εξής:

Η Χριστιανικη Θεολογία έχει ανάγκη την έννοια της οικονομίας για να μην παλινδρομησει σε πολυθεϊσμό , την εισάγει στην τριαδικη υπόσταση, και αυτήν την θεολογική " οικονομία " διαχειρίζονται οι φυσιοκράτες για να να εξελιξουμε ως τις μέρες μας ως επιστήμη.Για να κατανοήσουμε λοιπον τις συγχρονες σχέσεις οικονομίας εξουσίας δεν έχουμε παρά να δούμε τις σχέσεις Θεού Υιού στο τριαδικό πλέγμα .

Η σημερινή οικονομία δεν είναι ουτε αυστηρή επιστήμη ούτε στεγνή πράξη , είναι μυστηριώδης όσο αναλογικά είναι μυστηριώδες το τριαδικό θεολογικο σχήμα το οποίο διαχωρίζει τον Θεό απο τις Πράξεις του.Ο GA προχωρεί ένα βήμα παραπάνω και διακρίνει στις μεγάλες διαμάχες του κατά του Μονοθεισμου μια κρίσιμη στροφή που επικυρωνει τον θεμελιακό δυϊσμό ,Θεού και Θείας Οικονομίας η οποία συγκροτεί και το μυστήριο της οικονομίας .Η άναρχη ισότιμη σχέση Θεού Υιου συγκροτεί ένα πεδίο πράξεων που δεν έχουν γραμμικη σχέση εκπορευσης απο το ένα του Θεού, αλλα αναδύονται εκ θεού ως μια ειδική θεία τυχαιοτητα . Αυτη την μυστηριώδη τυχαιοτητα αποκρυσταλλώνει η οικονομία .

Αν στο κλασικό σχήμα της πολιτικής θεολογίας του C Smitt η πολιτική εξουσία προέρχεται , καθρεφτίζεται, αναδύεται ως η μεταφορά του Θεού ,το κράτος έκτακτης ανάγκης ως το θαύμα κλπ κλπ στον G.Agamben η οικονομία αναβιώνει το δυναμικό σχήμα της τριαδικοτητας.Απο εκεί και πέρα αναπτύσσεται μια θεματολογία με εξαιρετική ευρηματικότητα και πρωτοτυπία .πχ όλη η σχετική Θεολογία των Αγγέλων ορίζεται απο τον GA ως η μήτρα μιας σχετικής σύγχρονης εξέτασης της γραφειοκρατία.Καλός ο Weber αλλά για να δούμε και τον Ακινάτη.....Στο ίδιο το βιβλίο του GA διαμορφώνεται με μια άλλη γιγάντια μεταφορά η οποία εξετάζει τις σχέσεις οικονομίας και οψης- θεάματος της εξουσίας , σε αντιστοιχία με τις σχέσεις τριαδικοτητας και δοξολογιας.Αυτο όμως είναι ένα άλλο εκκεντρικό θέμα ,άξιο ενός αλλού μικρού σχολιασμού.


Παρέκβαση : Ο Agamben και η αριστερά

Ο G.Agamben είναι προφανώς ένας απο τους πιο σημαντικούς σύγχρονους πολιτικούς φιλόσοφους με οξύ κριτικό προσανατολισμός.Ωστόσο όντας μαθητής του Heidegger δεν ανήκει τυπικά στο Χεγκελιανο Μαρξιστικο ρεύμα της Αριστεράς.Με μια έννοια η κριτική του είναι εξαιρετικά απαισιόδοξη, σχεδόν αποπνικτική . Το φράγμα αυτο , αυτήν την ορατή απόσταση , αποτυπώνει καθαρά ο διάλογος Negri Agamben όπως διεξάγεται τα τελευταία χρονιά .Είναι προφανώς αδύνατο αυτη η διαμάχη να αποτυπωθεί σε μια γραμμή ωστόσο χοντρικά μπορούμε να πούμε πως αν η " γυμνή ζωή " αποτελεί ένα όριο για τον GA με βάση την έννοια κλειδι του Homo Sacer ,στον ΑΝ η γυμνή ζωή δεν είναι όριο αλλα παραγωγή.Περισσότερα εδώ .Η σημείωση είναι απαραίτητη για να κατανοηθεί η πολιτικη Θεολογία του GA , και εισαγωγή του όρου της Οικονομικής Θεολογίας . Όπως και σε όλο το έργο του , η κριτική του είναι οξεία , διαβρωτική αλλά οι διέξοδοι που αναδύονται είτε είναι ελάχιστα ορατοί είτε σχεδόν εσχατολογικοί ( πχ Η κοινότητα που έρχεται )

Συνδέσεις:

G.Agamben The Kingdom and The Glory (Amazon)
G.Agamben on Economic Theology

Στο Youtube η διάλεξη του Agamben σε εξι συνέχειες για το βιβλίο του

Πολιτική Θεολογία και Αριστερά

Ένα καινούργιο ιστολόγιο θα σωρεύσει όσες αναρτήσεις  αναφέρονται στις σχέσεις Πολιτικής Θεολογίας και Αριστεράς, και όσες είναι πολύ ειδικές  για το θέμα και δεν εντάσσονται στο LLS.

Ήδη υπάρχουν δύο πρώτες αναρτήσεις

Εδώ σύνδεση με το "Πολιτική Θεολογία και Αριστερά"

Εικόνα από το : "actuphoto.com"

Τα θαύματα είναι δυνατά και οι νεκροί ανασταίνονται

Το θέμα της «ανάστασης των νεκρών» έχει σχεδόν εξαφανιστεί από την τρέχουσα θρησκευτική άσκηση. Η εξαφάνιση αυτή είναι  πιθανόν σύγχρονη και συμπληρωματική  με την κατάφαση του κοσμικού χαρακτήρα του κόσμου και με την αστική σύλληψη του κόσμου. Αν το συσχετίζαμε με την τρέχουσα ιστορία των ιδεών , μάλλον θα μπορούσαμε εύλογα να υποστηρίξουμε  , μαζί με τον Oscar Cullmann , ότι η εξαφάνιση της ιδέας της «ανάστασης των νεκρών» συνδέεται με την επανεμφάνιση στην Δύση μιας «Ελληνικής»  αθανασίας της ψυχής.76

Δεν χρειάζεται να υπογραμμίσω πόσο σημαντική είναι η επιστροφή στην έννοια της «ανάστασης των νεκρών» κυρίως όσον αφορά τις ηθικές και πολιτικές συνέπειες του Χριστιανισμού. 76

Μέσω της αντίθεσης της υλιστικής με την ιδεαλιστικής ιδεολογίας, ο Χριστιανισμός έχει χάσει την επαναστατική του ορμή στο βαθμό που ξέχασε την εσχατολογία και τον υλισμό των αρχών του. Βέβαια είμαστε υπέρ μιας εκκοσμίκευσης της Χριστιανικής Θεολογίας ( από την δημιουργία μέχρι την λύτρωση και την ανάσταση) αλλά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι αυτή δεν χάνουμε μέσω μιας ψευδουλιστικής μετατροπής , την πρακτικό, το ηθικό  και το παθιασμένο περιεχόμενο της θρησκευτικής αλήθειας.77

Antoni Negri “The Labor of Job” 2002

Σε αντίθεση με τον κοινό τόπο ενός απλοϊκού μηχανιστικού υλισμού  η πιο σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία της αριστεράς θεολογεί. Δεν έχει κανείς παρά να δει την παράγραφο από  την ομιλίας του SZ στην «υπό κατάληψη» Wall Street:Αλλά όταν οι συντηρητικοί φονταμενταλιστές μας λένε πως η Αμερική είναι ένα χριστιανικό έθνος, θυμηθείτε τι είναι ο χριστιανισμός: το Άγιο Πνεύμα, η ελευθέρη κοινότητα των ισότιμων πιστών, των ενωμένων από την αγάπη.Εμείς είμαστε το Άγιο Πνεύμα, κι αυτοί στη Wall Street είναι άπιστοι ειδωλολάτρες.

Η  αριστερά  στην επαναστατική της  εκδοχή δεν είναι μηχανιστικά, υδραυλικά ορθολογική. Δεν είναι    απλά το «τυχαίο» , το άγνωστο , ο υλισμός του «αστάθμητου»  που απασχολούν τη σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία αλλά αυτό το πέραν του μαθηματικού λογισμού το «γεγονός»  το οποίο απασχολεί πχ τους Badiou,Negri,Zizek . Είναι μόνο οι συνήθεις κονφορμισμοί και ρουτίνες που αποσιωπούν τον βαθύ θεολογικό  (ούτε  μεταφυσικό ούτε ανορθολογικό) χαρακτήρα μιας σειράς σύγχρονων αριστερών κειμένων της συγκυρίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν υπάρχει μόνο η κατάρρευση μιας κυβερνητικής πολιτικής , αλλά και η αδυναμία συγκρότησης μιας θετικής αντιπρότασης. Η διαμαρτυρία είναι θηριώδης αλλά είναι ένα άθροισμα από παράπονα και γογγυσμούς για το χαμένο παρελθόν. Με όρους μαθηματικών έχουμε το αλγεβρικό αυτό άθροισμα παραπόνων αλλά όχι  ένα δυναμικό μαθηματικό σύνολο μιας αυθεντικής αντιπρότασης . Η δε ιλαροτραγωδία της τελευταίας διαδήλωσης είναι ενδεικτική: Το πολιτικό επίδικο μετετράπη σε  υπόθεση ομάδων κρούσης, κατοχής χώρου, χωροταξίας και ευταξίας. Μάλιστα η εκ των υστέρων μαζική ανάλυση της τοπολογίας των συγκρούσεων ανέδειξε ένα απολαυστικό ηδονισμό των σχολιαστών για το έδαφος. Ποιος πάτησε ,ποιο έδαφος, ποιας κατοχής. Ο Ντελεζιανός παρανοικός φασίστας του «εδάφους» επανήλθε στο προσκήνιο και εξουδετέρωσε στην σιωπή του το «σχιζοφρενή επαναστάτη».

Ειλικρινά στην σημερινή συγκυρία δεν μπορώ να δω με όρους μιας απλής ορθολογικής συλλογιστικής τι μπορεί να ακολουθήσει. Οι «ορθολογικές» απόψεις έχουν αυτοακυρωθεί μέσω της πολλαπλότητας τους. Τεχνικά και κατά τεκμήριο ουδέτερα οικονομικά στοιχεία μεταμορφώνονται κατά το δοκούν σε λογικοφανή συμπεράσματα για κάθε γούστο. Όποιος έχει μια βούληση, πανεύκολα την παρουσιάζει ως λογικό συμπέρασμα μιας μελέτης.

Παρά ταύτα πίσω και κάτω από αυτή την αφοπλιστική μερικότητα των αιτημάτων ,   την προφανή ανάδειξη των μικροεγωισμών έναντι του καθολικού (αρκεί να σκεφτείς πως όλοι αναζητούν «εξαιρέσεις») δεν μπορεί παρά να υπάρχει μια θετικότητα μια δύναμη επανατοποθέτησης μια ροπή υπέρβασης και ανασκευής. Δεν υπάρχει ούτε ένα τεκμήριο που να στοιχειοθετεί μια τέτοια αισιοδοξία, παρά η πολιτική θεολογία της αριστεράς.

Τα θαύματα είναι δυνατά και οι νεκροί ανασταίνονται.

Πηγή εικόνας : greekstatemuseum.com

LLS: Αριστερά και Πολιτική Θεολογία

Πέραν του μύθου και του θείου:η τελετουργική βία

Πριν από ενενήντα περίπου χρόνια ο W.Benjamin έγραψε ένα κείμενο για την βία. Σήμερα όσοι ασχολούνται με το θέμα, αναφέρονται σε αυτό το κείμενο σχεδόν υποχρεωτικά με μια κουραστική μονομέρεια και ρουτίνα σχεδόν ως μόδα Ο Benjamin ταξινομεί την βία σε μυθική και θεία, αναφερόμενος περίπου στην επαναστατική και συνταγματική βία . Έτσι λοιπόν σε κάθε εκδήλωση πολιτικής βίας, οι σχολιασμοί αναγκαστικά αναδεικνύουν το αυτονόητο: καμία πολιτική ριζική αλλαγή ή καμία επιβολή του νόμου δεν γίνεται χωρίς την άσκηση κάποιας μορφής και έντασης βίας.


Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι η ανάλυση ή και δικαιολόγηση διαφόρων μορφών πολιτικής βίας. Αυτή είναι μια κουβέντα την οποία μάλλον ο Benjamin εξάντλησε , και αναμασούν μερικοί ράθυμοι αναγνώστες του. Το πραγματικό σύγχρονο πρόβλημα είναι τι γίνεται όταν η βία επανεισέρχεται στο πολιτικό κύκλωμα ως θέαμα και εξοικείωση .Τι γίνεται όταν η κοινωνία ασκείται σε μια συνθήκη εξοικείωσης, αποδοχής , προληπτικού συνυπολογισμού της βίας;


Είναι άλλη η εμπειρία της βίας όταν διαδηλώνεις μαζί με τον Κουμή και τον βλέπεις να πέφτει δίπλα σου, και άλλη η εμπειρία της βίας , όταν Τρίτη Πέμπτη και Σαββάτο κάποιος δολοφονείται και η περίπτωση του εισάγεται στον βίο ως αναπαράσταση και ως αίσθημα ως η αυτονόητη «δόση βίας» της εβδομάδας. Αυτή η δεύτερη είναι η βία που μένει αστόχαστη, προβληματική άγγιχτη και τελικά απροσπέλαστη.

Αυτή η βία έχει χαρακτηριστικά τελετουργίας. Είναι πέραν του μύθου και του θείου του Benjamin. Αν η πολιτική θεολογία είναι ίσως η μόνη ικανή να διαμορφώσει ένα πολιτικό ρεπερτόριο στοχασμού για το μέλλον, το σατανικό τελετουργικό της επανεισερχόμενης βίας μάλλον προηγείται καθώς διεξάγεται στο παρόν.Ας μην γελιόμαστε. Τις μέρες που ακολουθούν ο καθένας ανάλογα με τις πεποιθήσεις του θα λάβει μέρος σε διαδηλώσεις καταδίκης μιας μορφής βίας. Και ο καθένας θα ανασύρει από το ντουλαπάκι με τις πολιτικές ρετσέτες αυτή που του κάνει , για να επαναλάβει αυτά που επαναλαμβάνονται .Το ζήτημα είναι ότι αυτή η συνθήκη είναι επαναλαμβανόμενη , είναι σχεδόν θεσμισμένη, είναι σχεδόν ιεροτελεστία. Δηλαδή μια θεατρική συνθήκη εξορκισμού καλέσματος ή απώθησης φαντασμάτων που υποτίθεται γεννούν την βία. Όμως η κοινωνία , δεν λαμβάνει μέρος σε αυτές τις τελετές, αλλά τις υιοθετεί ως λυτρωτικές δράσεις, και κατόπιν έλλογα αναπροσαρμόζεται. Αν έχεις πιθανότητα να σκοτωθείς σε διαδήλωση, παίρνεις τα μέτρα σου, αν έχεις πιθανότητα να σκοτωθείς στην γειτονιά σου πράττεις αναλόγως. Δηλαδή έχεις ενσωματώσει την βία, σε όλες τις μορφές της και έχεις αναλύσει τις αιτίες της.

Αυτήν την τελετουργία της βίας παρατηρώ με μεγαλύτερη φρίκη και από την ίδια την βία. Αυτό γίνεται γιατί η τεχνολογία του θεάματος που επικρατεί , στηρίζεται στο ακραίο, στο σοκαριστικό. Άρα η πρωτογενής βία δεν είναι παρά το υλικό που καταναλώνεται, για να κινήσει το θέαμα. Με όρους του Negri η βία τροφοδοτεί την βιοπολιτική μηχανή, όχι ως δράση αλλά ως συναισθήματα, νοήματα, στάσεις και όψεις ζωής.

Το αίνιγμα είναι λοιπόν διπλό : Πως αντιμετωπίζεις την βία και πως τις τελετουργίες της. Μέχρι στιγμής περίσσευσαν οι στάσεις για την βία, αλλά απουσιάζουν εκκωφαντικά σχεδόν τρομακτικά οι ενστάσεις για την τελετουργία της. Ίσως γιατί αυτή η τελετουργία είναι πλέον τόσο αφομοιωμένη όσο και τα αυγά του Πάσχα.

Αριστερα και Θεολογία μέρος 5 : A Badiou για τον υλισμό της "Χάριτος" και η "Κοσμική Χάρις"

To 1997 o A Badiou εκδίδει το βιβλίο του “Saint Paul”: La foundation de l’universalism. Λίγα χρόνια μετά το 2003 εκδίδεται η αγγλική μετάφραση συμπίπτει με το τεράστιο ενδιαφέρον που αποκτά ο ΑΒ γενικά στον αγγλοσαξονικό χώρο. Βαθμιαία το μικρό αυτό βιβλίο αποκτά την έννοια ενός θεμελιώδους κειμένου Πολιτικής Θεολογίας και πυροδοτεί το ενδιαφέρον της Θεολογίας για το έργο του ΑΒ.



Ο ίδιος ο Badiou αποδέχεται την ακούσια εμπλοκή του συμμετέχοντας σε συνέδρια για τον Α.Παύλο και δίνοντας συνεντεύξεις σε περιοδικά μιας υπαρξιστικής κατεύθυνσης (ΕΔΩ).Ωστόσο η θεολογία ανακαλύπτει εκ των υστέρων στο θεμελιώδες έργο Being & Event μια οντολογία η οποία παρουσιάζει θεολογικό ενδιαφέρον σε αντίστιξη με τον Θωμά Ακινάτη . Ο θεολόγος F.Deporteere δημοσιεύει το 2009 μια σχετική μελέτη και έκτοτε το ενδιαφέρον συνεχίζεται. (ΕΔΩ)


Πλευρές του αυτού του θεολογικού ενδιαφέροντος έχουμε σημειώσει και εδώ


Στο Saint Paul ο ΑΒ ασχολείται με την έννοια της Θείας Χάριτος την οποία αποδεσμεύει από το θεολογικό της βάρος, και την οποία διαχειρίζεται ως «δωρεά» .Για κάποιον όμως αινιγματικό τρόπο, διατηρεί την ορολογία ,έτσι ώστε και ό ίδιος κατονομάζει την φιλοσοφία του ως «Υλισμό της Χάριτος» και ως βασική κατηγορία του την «Κοσμική Χάρι». Ο ίδιος ο ΑΒ διατηρεί ανοικτούς τους διαδρόμους με τη θεολογία μέσω μιας τόσο ρητής επιλογής στην ορολογία του. Κατά πάσα πιθανότητα το ενδιαφέρον θα ενταθεί καθώς η ίδια η μαθηματική οντολογία που χρησιμοποιεί ο ΑΒ στα “Being & Event” και “Logic of Worlds” ενδιαφέρει τους πιο ανήσυχους θεολόγους. Άλλωστε τόσο για τον Cantor (οντολογική βάση του Being & Event) και τις μαθηματικές του έρευνες του έρευνες , έχει ήδη αναλυθεί η πιθανή επίδραση Καββαλιστικών και άλλων θεολογικών κατευθύνσεων (ΕΔΩ).Εντυπωσιακή αναλογία με τις μαθηματικές τεκμηριώσεις του ΑΒ παρουσιάζουν και οι αντίστοιχοι προβληματισμοί στον ελληνικό θεολογικό χώρο (ΕΔΩ)


Παραθέτουμε μικρά μεταφρασμένα αποσπάσματα. Στο πρώτο ο ΑΒ απαντά στο εύλογο ερώτημα του Peter Hallward για την επιμονή στην ορολογία της «Χάριτος» και στο δεύτερο ο ίδιος ο ΑΒ επαναφέρει την θεματική του για την «Κοσμική Χάρι» στο πρόσφατο και θεμελιώδες “Logic of Worlds”

Ethics p 122-123

PH- Είσαι πολύ προσεκτικός στο να διακρίνεις την φιλοσοφική αλήθεια από ότι θα είχε συγγένεια με την το άρρητο, το ανείπωτο, ή και ακόμα το μυστικό. Την ίδια στιγμή , υπερασπίζεσαι στο “Saint Paul” , αλλά και αλλού ένα τρομερό δόγμα αυτό της «Κοσμικής Χάριτος» αποκαθαρμένο όμως από θρησκευτικές αναφορές και περιεχόμενα. Το ερώτημα όμως είναι: το θρησκευτικό δεν αρχίζει ακριβώς εκεί που όλες οι θεματικές τελειώνουν; Και τελικά τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει η ιδέα της «Χάριτος» αν υποδηλώνει αν όχι την ιδέα μιας άλλης δημιουργικής δύναμης , ένα καθαρό επέκεινα;

AB- Για μένα, κάθε μοναδική αλήθεια έχει την αρχή της σε ένα συμβάν. Πρέπει να συμβεί κάτι , για να υπάρξει κάτι νέο. Ακόμη και στις προσωπικές μας ζωές πρέπει να υπάρξει μια συνάντηση , κάτι που δεν μπορεί να υπολογισθεί ,κατηγοριοποιηθεί, ή γίνει υποκείμενο διαχείρισης: πρέπει να υπάρξει μια τομή βασισμένη μόνο στην τύχη. Και αυτό γίνεται μόνο όσο υπάρχει ένα βασικός δεσμός μεταξύ της άπειρης ανάπτυξης ή κατασκευής μιας αλήθειας , και αυτό το στοιχείο της έκστασης το οποίο είναι το συμβάν , κατανοώ ότι οι Χριστιανοί θεολόγοι αποκαλούν «Θεία Χάρις». Αυτό δεν σημαίνει ότι για αυτούς ο όρος έχει την ίδια σημασία. Στην πραγματικότητα κάθε χάρις είναι ένα θείο δώρο και δεν μπορούμε να αποφύγουμε την ιδέα ενός απόλυτου θείου υπολογισμού που υπερβαίνει την κατανόηση μας. Αυτό θα μπορούσε να είναι η διαφορά η οποία εξακολουθεί να υφίσταται μεταξύ μιας καθαρά θρησκευτικής κατανόησης της χάριτος ,και ότι εγώ αποκαλώ «κοσμική χάρις».


Βασικά ,αυτό που εγώ αποκαλώ «κοσμική χάρις» περιγράφει το γεγονός , ότι όσο μας δίδεται η ευκαιρία της αληθείας , μια ευκαιρία να είμαστε κάτι παραπάνω από ζώσες ατομικότητες οι οποίες προωθούν τα συνηθισμένα συμφέροντα μας , αυτή λοιπόν η ευκαιρία μας δίδεται μέσω ενός συμβάντος. Αυτή η δωρεά του συμβάντος ,βασίζεται απολύτως στην τύχη, και πέρα από κάθε λογική διαχείρισης και υπολογισμού της ύπαρξης γιατί να μην αποκληθεί «Χάρις»; Απλούστατα είναι μια χάρις που δεν απαιτεί μια παντοδύναμη θεϊκή υπέρβαση. Αυτό που με ενδιαφέρει στον Απόστολο Παύλο είναι η ιδέα, πολύ ρητή στα κείμενα του, ότι το γίγνεσθαι μιας αλήθειας , το γίγνεσθαι ενός υποκειμένου εξαρτάται ολοκληρωτικά στο αυθεντικό συμβάν το οποίο κείται πέραν των κατηγοριοποιήσεων και των υπολογισμών που μπορούμε να κάνουμε.

Logic of  Worlds p 512
Η κοινότοπη αντίρρηση λέει ότι αν η ζωή εξαρτάται από το συμβάν, τότε αυτή είναι δωρεά σε εκείνους οι οποίοι είχαν την τύχη να καλωσορίσουν το συμβάν. Ο δημοκράτης βλέπει σε αυτήν την τύχη το έμβλημα ενός αριστοκρατισμού , μια υπερβατική αυθαιρεσία , αυτού του τύπου η οποία πάντα συνδέεται με ένα δόγμα της Θείας Χάριτος. Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές έχω χρησιμοποιήσει την μεταφορά της Χάριτος, για να υποδείξω ότι αποκαλείται ζωή πάντα συμφωνεί να λειτουργήσει μέσω των πρωτοφανών συνεπειών αυτού που ήδη συμβαίνει.


Οι συνήγοροι του θείου, παρά του Θεού, έχουν προσπαθήσει να επιδιορθώσουν την προφανή αδικία αυτού του δώρου, αυτού του μη υπολογίσιμου συμπληρώματος από το οποίο πηγάζει η μετουσίωση μιας ανυπαρξίας. Για να εκπληρώσει αυτόν τον σκοπό πρόσφατα ,ο πιο ταλαντούχος και τελικά αγνοημένος , ο Quentin Meillassoux έχει διατυπώσει μια ολοκληρωτικά νέα θεωρία του «όχι ακόμα» της θείας ύπαρξης που συνοδεύεται με μια ορθολογική υπόσχεση για την ανάσταση των σωμάτων. Αυτή η θεωρία καταδεικνύει ότι τόσο τα νέα σώματα όσο και η γέννηση τους διακυβεύονται.

Συνδέσεις
 
LLS :Αριστερά και Θεολογία Μέρος 1 :Negri και Spinoza
 
LLS:Αριστερά και Θεολογία Μέρος 2 A.Badiou
 
LLS:Αριστερά και Θεολογία μέρος 3: S.Zizek
 
LLS:Αριστερά και Θεολογία Μέρος 4:ο A Badiou σε θεολογικό συνέδριο
 
Frederiek-Depoortere :Badiou & Theology:Ανάλυση και ανίστιξη της οντολογίας Badiou και Ακινάτη
 
Α.Αczel : Το μυστήριο του 'Αλεφ: Καββαλιστικές επιδράσεις στο έργο του Cantor
 
Ι Ζώης Θεολογία και Μαθηματική Λογική.Εντυπωσιακή ομοιότητα με την οικειοποίηση της θεωρίας συνόλων όπως την επιχειρεί ο ΑΒ

Αριστερά και Θεολογία. Μέρος Τέταρτο. Συνέντευξη του A Badiou για την συμμετοχή του σε Θεολογικό Συνέδριο.

Ο Alain Badiou συμμετείχε ενεργητικά στο θεολογικό συνέδριο "Άγιος Παύλος μεταξύ των φιλοσόφων," Syracuse University, Απρίλιος 2005. Στην διάρκεια του συνεδρίου έδωσε την ακόλουθη συνέντευξη στο περιοδικό Journal of Philosophy & Scripture (JPS)


JPS:


Ο Jacques Derrida, παρά τον δεδηλωμένο αθεϊσμό του έχει, προσελκύσει , κατά τη διάρκεια των τελευταίων 15 ετών  την μεγάλη προσοχή από θεολόγους στοχαστές που έχουν υιοθετήσει πολλές από τις θέσεις του, ωσάν να είναι ρητώς θεϊστικές. 
Όταν εσύ συμμετέχεις σε συνέδρια όπως αυτό "Άγιος  Παύλος  μεταξύ  των  φιλοσόφων "  Syracuse  University , Απρίλιος 2005 , δεν αισθάνεσαι  νευρικός για μια ανάλογη θρησκευτική διαχείριση της εργασία σου, δηλαδή για μια υιοθεσία που δεν παίρνει στα σοβαρά την απαραίτητη αναγκαιότητα του δικού σου αθεϊσμού ;

AB:

Δεν νιώθω νευρικός, αλλά η θρησκευτική διαχείριση της εργασίας μου υπάρχει. Υπάρχει, ωστόσο, για προφανείς λόγους . Δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα της αναφοράς μου στον Παύλο. Υπάρχει γιατί όταν το έργο σου αφορά την σχέση ανάμεσα στην Αλήθεια και το Συμβάν τότε αναγκαστικά εκτίθεσαι στην θεολογική ερμηνεία..Δεν μπορείς να το αποφύγεις. Είσαι εκτεθειμένος γιατί δεν περιορίζεσαι πλέον στο αυστηρό εμπειρικό ή οντολογικό πεδίο.

Δεν μπορείτε να ανάγετε την Αλήθεια σε μια γραμματική ορθότητα ή σε μια συσχέτιση
μεταξύ των γλωσσών και των γεγονότων. Θα πρέπει να αντιλήφθητε ότι υπάρχει κάτι στην γέννηση της Αληθείας που υπερβαίνει τα αυστηρά τις δυνατότητες του ανθρώπινου μυαλού. Υπάρχει
κάτι στην πραγματικότητα που είναι πέρα από τις άμεσες ικανότητες μας. Σε μια νέα αλήθεια υπάρχει κάτι που είναι πέρα από τις καθιερωμένες διαφορές μεταξύ των γλωσσών και των γεγονότων. Αυτό είναι ό, τι το παράδειγμα του Galileo καταδεικνύει εμάς. Έτσι, υπάρχει πάντα κάποιος με θρησκευτικές πεποιθήσεις που λέει, «Ενδιαφέρομαι για το έργο σας, λόγω της συσχέτισης σας με κάτι σαν ριζοσπαστικό συμβάν μία νέα ζωή, με αλήθεια. "

Και γι 'αυτό πρέπει να ασχοληθώ με αυτό το είδος της θρησκευτικής διαχείρισης της δουλειάς μου και έχω να προτείνω την αφαίρεση του έργου μου από την διαχείριση αυτή.

Αλλά δέχομαι τη συζήτηση.

Δέχομαι την συζήτηση, επειδή πιστεύω ότι στον σημερινό κόσμο το μεγάλο και βασικό πρόβλημα δεν είναι η μεταξύ ενός θρησκευτικού και μη θρησκευτικού τρόπου Σίγουρα, είναι, τελικά, πολύ
σημαντική διάκριση , αλλά δεν είναι το κύριο πρόβλημα. Γνωρίζουμε ότι σήμερα υπάρχει
μια θρησκευτική πεποίθηση ότι παίρνει το δρόμο της θυσίας, θρησκευτική πεποίθηση στο δρόμο της απόλαυσης, και θρησκευτική πεποίθηση σε ένα τρίτο δρόμο. Έτσι μπορούμε να δούμε ότι η διάκριση μεταξύ των θρησκευτικών και μη θρησκευτικών πεποιθήσεων δεν καθορίζει το τοπολογία του κόσμου μας. Δεν είμαστε στην ίδια θέση με τους προηγούμενους αιώνες. Σήμερα, η θρησκευτική πεποίθηση είναι σημαντική, αλλά δεν είναι το κεντρικό πρόβλημα. Ο κόσμος δεν μπορεί να ταξινομηθούν σε θρησκευτικό και μη-θρησκευτικό. Έτσι η συζήτηση είναι, για μένα, μια θετική συζήτηση.

Συνδέσεις
Ολόκληρη η συνέντευξη του A Badiou
LLS :Αριστερά και Θεολογία Μέρος Τρίτο
LLS :Αριστερά και Θεολογία Μέρος Δεύτερο
LLS :Αριστερά και Θεολογία Μέρος Πρώτο

ΥΣ

Γράψαμε και σε προηγούμενες αναρτήσεις ότι η σχέση Αριστεράς Θεολογίας ,δεν εντάσσεται σε καμμία διαστροφική αναζήτηση της υλιστικής αριστεράς ,σε κάποια μεταφυσική ή  λατρεία. Η διερεύνσηση του θέματος, που και σε  δική μας έκπληξη είναι τεράστιο, γίνεται για να καταδείξει το πραγματικό ερευνητικό αδόγματιστο και πολυπρισματικό τρόπο που στοχάζεται η πιο σύγχρονη και ριζοσπαστική αριστερά.Ακόμη γίνεται γιατί προκύπτει πως η αριστερή διερεύνηση δεν είναι μηχανιστική οικονομολογία και λαική αντιπλουτοκρατία ,αλλά μια συνθετική ανατοποθέτηση του σημερινού κόσμου με βάση το βασικό αξίωμα της ανθρώπινης ισότητας.

Αριστερά και Θεολογία.Μέρος Τρίτο.S.Zizek

Σε αντίθεση με τους Negri , Badiou που έχουν μια διαγώνια σχέση με τον Χριστιανισμό ο S.Zizek έχει την πιο επιθετική και ως συνήθως οξεία σχέση με τον Χριστιανισμό. Αν στον Negri η θεολογία εντοπίζεται στην υιοθέτηση του Σπινοζικού σύμπαντος, στον Badiou η θεολογία αναδεικνύεται από τους ερμηνευτές του , ο SZ προχωρεί σε ένα επιθετικό θεολογικό λόγο που συνίσταται σε μια διατύπωση μιας υλιστικής θεολογίας, που σκοπό έχει να οικειοποιηθεί πλήρως το ανατρεπτικό περιεχόμενο του Χριστιανισμού.


Υπερβαίνει προφανώς τα περιθώρια μιας ανάρτησης καθώς ο SZ ασχολείται με την θεολογία σχεδόν συστηματικά σε όλα του τα έργα.

Υπάρχουν τρία βιβλία αφιερωμένα στις σχέσεις κριτικής θεωρίας ,θεολογίας τα:

The Fragile Absolute or why is the Christian legacy worth fighting for (2000) Εδώ ως FrAbs

On Belief (2001)

The Puppet and Dwarf .The perverse core of Christianity (2003) Εδώ ως P&D

Και τα ακόλουθα θεμελιακά κείμενα εντός συλλογών

Στο Ticklish subject (1999) υπάρχει το κείμενο του για την ερμηνεία του Α.Badiou Saint Paul .The foundation of Universalism.

Στο The Parallax View (2006) υπάρχει κείμενο για την υλιστική θεολογία.

Και τέλος ένα βιβλίο που έγραψε με τον θεολόγο John Milbank «The Monstrosity of Christ» (2008) και επιμελήθηκε μαζί του τον τόμο Theology and the Political (2006)

Με δεδομένο τον υπερπληθωρισμό παραγωγής του SZ , η θεολογία αποτελεί τελικά ένα σημαντικό μέρος του έργου του.

Αν όμως θα προσπαθούσε κάποιος να περιγράψει χοντρικά το «γιατί και πως» της θεολογίας του SZ θα μπορούσαμε να παραθέσουμε

Στον SΖ γίνεται μια εξαντλητική διερεύνηση της ιδεολογίας. Ως ιδεολογία ορίζεται αυτό που θα ονομάζαμε άρρητη γνώση, αυτό που «δεν ξέρουμε ότι ξέρουμε» ,όλα αυτά τα αυτονόητα τα αυτοματοποιημένα στην σκέψη, την συμπεριφορά , την δράση. Για την κριτική στην ιδεολογία χρησιμοποιεί το Λακανικό σχήμα Συμβολικό, Φαντασιακό ,Πραγματικό με μια μεγάλη ευρυχωρία και πρωτοτυπία παρουσιάζοντας σχεδόν εκκεντρικές αναγνώσεις της ποπ κουλτούρας , του εμπορικού σινεμά , της διαφήμισης κλπ. Όλοι απολαμβάνουμε αυτές τις ακροβασίες του που τελικά όμως προσφέρουν συνεκτικές αναγνώσεις της πραγματικότητας. Η κατάδυση στον Χριστιανισμό γίνεται λοιπόν για αναζητηθούν εκείνες οι ιδεολογικές σταθερές που θα εδραίωναν μια ριζική αντικαπιταλιστική προοπτική.

Αυτό που αντιλαμβάνομαι θέλγει τον SΖ στον Χριστιανισμό και μάλλον εκκινεί και ίσως εμπνέεται από το πραγματικά θεμελιακό έργο του Badiou για τον Παύλο είναι η έννοια των συνεχών ρήξεων και «στάσεων».

Για την κατανόηση αυτής της πορείας μπορούμε να ξεκινήσουμε από μια στάση κλειδί του SJ είναι που είναι η σχεδόν αλλεργική αποστροφή προς την ιδεολογία New Age και μια α τεχνολογική οικολογία της « παρθένας φύσης».

Για τον SΖ η ιδεολογία New Age που διακινείται από παντού μέσω του κινηματογράφου της μουσικής του πνευματισμού Ανατολικών Θρησκειών ,και της «φυσιολατρίας» θεμελιώνεται σε μια αντίληψη μιας αδιατάρακτης οργανικής ζωής , μιας φυσικής ισορροπίας που νοείται ως θετικότητα. Στον σύγχρονο πνευματικό κόσμο του New Age υπάρχει μια αίσθηση ενός κόσμου που ενυπάρχει ως αρμονική παρουσία, ως ρέουσα λειτουργικότητα, η οποία διαταράσσεται μόνο από βίαιες αποσπάσεις, εξωτερικές αναδιαρθρώσεις, επιθετικές αποδιοργανώσεις. Το New Age βασίζεται στην επανατοποθέτηση αυτού που οργανικά υπήρχε, και βίαια απομακρύνθηκε.

Σύμφωνα με τον SΖ αυτή είναι η σύγχρονη ιδεολογία του καπιταλισμού. Γιατί ακόμη και το «κακό» (αδικία, ανισότητα, φτώχεια, μόλυνση) το παραπέμπει σε μια διαδικασία «επανάταξης» της χαμένης αρμονίας. Το New Age δεν είναι αντιδραστικό επειδή είναι ανακουφιστικό ως διέξοδος είναι αντιδραστικό γιατί παραπέμπει σε μια «επαναφορά» ροών , σε μια «αποκατάστασης» της εκκρεμότητας.

Με την κυριαρχία του New Age όλα μπορούν να ρέουν, παρά τις προσωρινές δυσκολίες ,και όλοι μπορούν να φανταστούν μια «λύση» ως επαναφορά της αρμονίας.

Ο SΖ αντιλέγει πως ποτέ δεν υπήρξε καμία οργανική αρμονική φύση, η διατάραξη είναι το στοιχείο της εξέλιξης, η βία , η ανισορροπία είναι η ροή της φύσης. Δεν έχει νόημα να αποκαταστήσουμε τίποτα, αλλά να επέμβουμε με τους τρόπους που θα εξασφαλίσουν βιωσιμότητα και ισότητα.

Ο SΖ ανακαλύπτει στον Χριστιανισμό στοιχεία που θεμελιώνουν μια οριστική διαταραχή ,μια ρήξη, ένα εμπόδιο στις αρμονικές ροές . Προφανώς επηρεασμένος από τον Badiou και το θεμελιακό έργο για τον Παύλο, εμβαθύνει στον πιο ριζοσπαστικό Χριστιανισμό τον οποίο «αποσπά» από την μεταφυσική ,και την λατρεία.

Μια πολύ χοντρική ανάγνωση του εγχειρήματος είναι η εξής

Αν ο καπιταλισμός επιβιώνει ως σύστημα ροών ,συνεχειών ,αλλά και συνεχούς «επιδιορθώσεων» των ρηγμάτων, κρίσεων ,μέσα από μια ιδεολογία της αρμονίας αλλά και της λύσης μέσα από την αναζήτηση της χαμένης ή μέλλουσας αρμονίας, τότε η επανάσταση δεν μπορεί να νοηθεί παρά εντός μιας αναζήτησης μιας ιδέας των ρηγμάτων, της διακοπής που δεν αντικαθίσταται.

Αυτό το πλαίσιο ρηγμάτων, τομών, που δεν επαναφέρουν ανύπαρκτες αρμονίες υπάρχει στον πυρήνα του Χριστιανισμού, τον οποίο ο SZ επιχειρεί να οικειοποιηθεί

Ας το δούμε με τα ίδια του τα λόγια

«Ο Χριστιανισμός είναι το θαυματουργό Συμβάν το οποίο διαταράσσει την ισορροπία του «Ένα-Όλον» .Είναι η βίαια διείσδυση της Διαφορετικότητας η οποία ξεπετάει ολόκληρο το ισορροπημένο κύκλωμα εκτός τροχιάς» FrAbs p121

Ακόμη αναφέρει

«Πρέπει να καταλάβουμε την έννοια για τις παραινέσεις του Χριστού ,οι οποίες ακριβώς διαταράσσουν την κυκλική λογική της εκδίκησης η της τιμωρίας για την απλή επανατοποθέτηση της ισορροπίας της δικαιοσύνης. Αντί του «οφθαλμόν αντι οφθαλμού» έχουμε το «Αν κάποιος σε κτυπήσει στο δεξί μάγουλο, γύρνα του και το αριστερό». Μα βέβαια εδώ είναι υπάρχει κανένας ηλίθιος μαζοχισμός , μια ταπεινή αποδοχή της αυτό ταπείνωσης. Αντιθέτως υπάρχει η διακοπή της κυκλικής λογικής μιας επανατοποθετούμενης δικαιοσύνης» FrAbs p121

Και ακόμη

«Όπως κάθε Χριστιανός ξέρει , η αγάπη είναι το έργο της αγάπης ,δηλαδή η σκληρή και άχαρη εργασία μιας επαναλαμβανόμενης «αποσύνδεσης» την οποία συνέχεια πολεμάμε να απελευθερώσουμε από την αδράνεια η οποία μας περιορίζει σε μια συγκεκριμένη τάξη στην οποία γεννιόμαστε» FrAbs p128

Βλέπουμε λοιπόν πως τα «παράλογα» τα «βασανιστικά» στοιχεία του Χριστιανισμού , θέλγουν τον SΖ όχι ως «μεταφυσική θρησκεία» αλλά ως στοιχεία μιας ανατρεπτικής λογικής που δεν είναι κυκλική, αυτό-επανορθωνόμενη. Ο SZ ως οξύς κριτικός του καπιταλισμού ξέρει (σε αντίθεση με πολλούς που τον παρακολουθούν ) ότι το σύστημα έχει ως συστατικό την αυτό-ίαση ακόμα και από τα πιο ισχυρά σοκ, έτσι λοιπόν η ανατροπή του δεν μπορεί να γίνει μέσα από ιδεολογήματα του τύπου ανισορροπία- ισορροπία , ρήγμα- αποκατάσταση, ή ακόμα χειρότερα από τις εφηβικές φαντασιώσεις της αφόρητης οικονομικής κρίσης κλπ κλπ. Στο βαθύτερο αντικομφορμισμό του Χριστιανισμού βρίσκει την λογική του μοναδικού ανεπίστρεπτου ρήγματος, την λογική του φρακαρίσματος , την λογική του βασανιστικού έργου της ατέρμονης επανασύνδεσης.

Μόνο έτσι μπορούν να κατανοηθεί και η ολική αποδοχή από πλευράς του ενός σχεδόν μεταφυσικού Μεσσιανισμού που ακολουθεί:

"Μια από τις πιο αξιοθρήνητες πλευρές της μεταμοντέρνας εποχής και της λεγόμενης «σκέψης » είναι η επιστροφή της θρησκευτικής διάστασης σε όλες τις μορφές :


Από τον χριστιανικό και άλλους φονταμενταλισμους μέχρι την πολλαπλότητα των διαφόρων πνευματισμών τύπου new age και την θρησκευτική ευαισθησία που ενυπάρχει εντός του ρεύματος της αποδόμησης (λεγόμενης post secular σκέψης)


Πως ένας μαρξιστής ένας μαχόμενος υλιστής ( στην ορολογία του Λένιν) θα αντιμετωπίσει αυτή την μαζική επίθεση του πνευματισμού ;


Η προφανής απάντηση μοιάζει να είναι όχι μόνο μια επίθεση σε αυτές τις τάσεις αλλά αλύπητα να αποκηρύξει τα υπολείμματα της θρησκευτικής παράδοσης εντός του ίδιου του μαρξισμού


Αντίθετα προς την φιλελεύθερη συκοφαντία που αναδεικνύει τον παραλληλισμό της χριστιανικής και μαρξιστικής «μεσσιανικής» αντίληψης της ιστορίας ως διαδικασίας μιας τελικής επιβεβαίωσης των πιστών ( το περίφημο κλισέ ότι τα κομμουνιστικά κόμματα είναι κοσμικές θρησκευτικές σέχτες ) μπορεί κάποιος να αντιτείνει ότι αυτό αφορά μόνο ένα δογματικό μαρξισμό και όχι τον φιλελεύθερο πυρήνα του;


Αν ακολουθήσουμε τον Α Badiou στο πρωτοπόρο έργο του για τον Απόστολο Παύλο , η θέση μας τελικά είναι η αντίθετη : αντί να υιοθετήσουμε μια τέτοια αμυντική στάση στο έδαφος του αντιπάλου , αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αντιστρέψουμε την στρατηγική αποδεχόμενοι πλήρως την κατηγορία!


Ναι !! υπάρχει μια απ ευθείας γραμμή μεταξύ Χριστιανισμού και Μαρξισμού.


Ναι χριστιανισμός και μαρξισμός είναι από την ίδια πλευρά του οδοφράγματος απέναντι στην επέλαση των νέων πνευματισμών .Η αυθεντική χριστιανική παράδοση είναι πολύ πολύτιμη για να αφεθεί στους διάφορους τρελαμένους φονταμενταλιστές


Αλλά και εκείνοι που αναγνωρίζουν αυτήν την απ ευθείας γραμμή ανάμεσα σε Χριστιανισμό και μαρξισμό συνήθως φετιχοποιούν τους πρώτους αυθεντικούς πιστούς του Χριστού σε σχέση με την ύστερη θέσμιση της εκκλησίας που ορίζεται από τον Παύλο , με απλά λόγια.


Ναι στον στο αυθεντικό μήνυμα του Κυρίου όχι στον μετασχηματισμό του στο σώμα της εκκλησίας ως νομιμοποίηση της εκκλησίας ως κοινωνικό θεσμό.


Αυτό όμως που κάνουν οι η φίλοι του προτάγματος « Ναι στον Χριστό Όχι στον Παύλο » αποδεχόμενοι τον Νίτσε που ορίζει τον Παύλο ως ιδρυτή της εκκλησίας , είναι ακριβώς παράλληλο με την στάση των οπαδών ενός ανθρωπιστικού μαρξισμού του 20 αιώνα οι οποίοι έχουν ως μότο το « Ναι στον αυθεντικό Marx Όχι στον λενινιστική παραδρομή».


Και στις δυο περιπτώσεις μπορούμε να πούμε ότι η υπεράσπιση του υποτιθέμενου αυθεντικού είναι η πιο περίτεχνη μορφή μιας προδοσίας


Δεν υπάρχει Χριστός χωρίς τον Παύλο όπως ακριβώς κανένας αυθεντικός Marx χωρίς τον Λένιν" FrAbs σ.1,2

Και ακόμα προκλητικά αναφέρει

"Ο ισχυρισμός μου εδώ δεν είναι απλά ότι είμαι ένας υλιστής και ότι ο ανατρεπτικός πυρήνας του Χριστιανισμού είναι προσβάσιμος σε μια υλιστική προσέγγιση. H θέση μου είναι ακόμη πιο ισχυρή .Ο πυρήνας αυτός είναι διαθέσιμος μόνο σε μια υλιστική προσέγγιση και αντιστρόφως. Για να γίνει ένας αληθινός διαλεκτικός υλιστής , πρέπει να περάσει από την Χριστιανική εμπειρία."P&D p 6.

Αλλά για τις σχέσεις αριστεράς και θεολογίας συνεχίζουμε. Ο SZ όμως είναι τόσο χρήσιμος και παραγωγικός γιατί τελικά απασχολείται με το κεφαλαιώδες και ίσως μόνο επίδικο της πολιτικής , αυτό της ιδεολογίας

Συνδέσεις
LLS:Αριστερά και Θεολογία.Μέρος Πρώτο
LLS:Αριστερά και Θεολογία.Μέρος Δεύτερο
Adam Kotsko Zizek & Theology (2008)

Δικαιώματα Εικόνας
http://www.twi-ny.com/amonthofhorror.jpg

Θεολογία και Αριστερά.Μέρος Δεύτερο.Α,Badiou

Τον Σεπτέμβριο του 2002 έγινε το συνέδριο «Ontologies in Practice» στο Πανεπιστήμιο της Virginia.Μια σειρά αριστερών διανοούμενων όπως οι Negri,Eagleton,Zizek, Critsley συνδιαλέγονται με τους πιο δραστήριους αγγλοσάξωνες θεολόγους για τα τρέχοντα ζητήματα της κοινωνικής θεωρίας και πράξης. Τα πρακτικά του τόμου αποκαλύπτουν μια πολύ ενεργή θεολογική διανόηση η οποία είναι απολύτως εξοικειωμένη με τα τεκταινόμενα της αριστερής προβληματικής και εννοιολόγησης. Αν για μας η θεολογία εξαντλείται σε θρηνωδίες του Γιανναρά για την «χαμένη Ελλάδα» οι τις αναπόδεικτες θεωρίες του Ράμφου για την πηγή των προβλημάτων μας σε θεολογικές έριδες του μεσαίωνα, στην δυτική Ευρώπη η θεολογία ιδίως του ρεύματος “Radical Orthodoxy” αναμετριέται με την ψυχανάλυση, την κοινωνική επανάσταση, το «πλήθος» ,το «Συμβάν» ,την «πράξη» και δεν τα πάει άσχημα.


Το χαρακτηριστικό αυτής της δραστήριας θεολογίας δεν είναι ότι αντιπαρατίθεται με την υλιστική αριστερά σε θέματα θρησκείας ή λατρείας ,αλλά ότι την εγκαλεί ως περίπου ατελή .Εκκινώντας από την θέση ότι η κοινωνική αλλαγή δεν είναι δυνατόν να εξαντληθεί σε μια μηχανική αλλαγή οικονομίας οι θεολόγοι του τόμου όντας εξοικειωμένοι με τα εννοιακά εργαλεία , διατυπώνουν ένα κριτικό λόγο από την οπτική μιας καθολικής θέασης του κοινωνικού προβλήματος ,με μία διάθεση διαστολής εμπλουτισμού συμπλήρωσης . Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον διαλογικό εγχείρημα που προσφέρει μια ερεθιστική ανανέωση τόσο της αριστεράς όσο και της θεολογίας.

Μελετώντας όμως τον τόμο των πρακτικών υπάρχει μια ενδιαφέρουσα έκπληξη .Οι ριζοσπάστες θεολόγοι απασχολούνται με ένα απόντα του συνεδρίου ,τον Alain Badiou, πολύ περισσότερο από κάθε άλλο. Στις περίπου δέκα πέντε εισηγήσεις των θεολόγων ο ΑΒ προβάλει ως το βασικό αντικείμενο της μελέτης τους, των αναφορών τους, των τσιτάτων τους της προβληματικής τους. Καταπληκτικό !! Οι θεολόγοι προσπερνούν τον Σπινοζικό Negri,τον Ηθικό Χριστιανισμό του Ζιζεκ και καταβυθίζονται στον Badiou ο οποίος αντιμετωπίζεται ως μια πηγή ερεθισμού ,αντιρρήσεων και συμφωνίας από την πλευρά μιας ανήσυχης θεολογικής σκέψης.

Γιατί άραγε;

Τι είναι αυτό που κάνει τον ΑΒ τόσο ελκυστικό στους θεολόγους ,την ίδια στιγμή που ολόκληρες πλευρές του ογκώδους έργου του γίνονται αντικείμενο μιας δριμύτατης κριτικής από τα αριστερά;

Αυτήν την πλευρά του ΑΒ θα διερευνήσουμε.

Το ζήτημα μας δεν είναι να διαυγάσουμε για το τι πραγματικά εννοεί ο ΑΒ ,αυτό άλλωστε το κάνουν με μεγάλη αφοσίωση οι φίλοι του, αλλά ποια στοιχεία του έργου τον καθιστούν ερμηνεύσιμο ,προσπελάσιμο ,αξιοποιήσιμο από μια τόσο ενεργή θεολογία

Ας ξεκινήσουμε με το σχετικά μικρόν αλλά πυκνό έργο του ΑΒ “St Paul the Foundation of Universalism “.

Στο έργο αυτό ο ΑΒ αναλύει την περίπτωση του Παύλου ως ένα υπόδειγμα, του υποκειμένου που ανατοποθετείται επαναπροσδιορίζεται επαναστατικά ,σε μια συγκυρία που θεμελιώνεται σε ένα Συμβάν.

Ο Παύλος αναλύεται τόσο ως πρόσωπο αλλά και ως θεωρητική παρακαταθήκη που αναστρέφει όλες τις υφιστάμενες θεωρήσεις όλους τους υφιστάμενους «λόγους» , τις ρητορικές στρατηγικές , τις κυρίαρχες αφηγήσεις της εποχής του.

Η ιδιαιτερότητα του ΑΒ δεν οφείλεται στην απασχόληση του με τον Παύλο, άλλωστε αυτό έχει γίνει από πολλούς πριν από αυτόν, αλλά γιατί αυτό γίνεται από την οπτική γωνιά ,από την σκοπιά , του ίδιου του Παύλου νοούμενου μέσα από την ανάγνωση του Παζολίνι που ο ΑΒ αποδέχεται «ενός επαναστάτη μαχητή της Γ’ Διεθνούς». O AB ανακαλύπτει το χειρόγραφο ενός σεναρίου του Παζολίνι , που ποτέ δεν έγινε ταινία , και το αποδέχεται πλήρως ως μια μεταφορά στα σημερινά μιας επαναστατικής προσωπικότητας. Όλες οι κινηματογραφικές συμβάσεις και μετωνυμίες γίνονται αποδεκτές.

«Για μένα ο Παύλος είναι ένας ποιητής στοχαστής του συμβάντος, αλλά και κάποιος που ασκεί και ορίζει αυτό που θα ορίζαμε ως αγωνιστή μαχητή. Προσκομίζει ολόκληρη την ανθρώπινη συνθήκη που με γοητεύει ,καθώς ορίζεται από την γενική ιδέα μιας τομής, μιας αναστροφής , αλλά και από την πρακτική της που είναι η υποκειμενική υλικότητα αυτής της ρήξης» Stpl p 2

Στον Παύλο ο ΑΒ βρίσκει συμπυκνωμένη την προβληματική της «οικουμενικής μοναδικότητας» ( universal singularity) την οποία ο ίδιος παραθέτει σε τέσσερεις όρους

1.-Το χριστιανικό υποκείμενο δεν προϋπάρχει του Συμβάντος που το ίδιο διακηρύσσει (Την Ανάσταση).Έτσι όλες οι εξωτερικές συνθήκες της ύπαρξης ή ταυτότητας του είναι εναντίον του. Έτσι θα αναγκαστεί να υπάρξει ή ως ‘Έλληνας (σοφός) ή ως Εβραίος (περιτομημένος) .Αυτή είναι και η δομή των λόγων πλαισίων (Discourse ) που τον περιβάλλει (είναι τρεις , η Ιουδαϊκή ,η Ελληνική ,η νέα) .Δεν θα χρειαστεί να είναι από αυτή η την άλλη κάστα, (θεωρία της ισότητας προ της Αληθείας) ή αυτού η του άλλου φύλου (θεωρία της γυναίκας)


2.-Η Αλήθεια είναι εντελώς υποκειμενική (είναι η τάξη μιας διακήρυξης που επιβεβαιώνεται από την συνθήκη του Συμβάντος) .Έτσι κάθε η υποταγή του υποκειμένου, νοείται εντός ενός νόμου για το οποίο αυτό είναι αντίθετο. Θα χρειαστεί να προχωρήσει αμέσως σε μια ριζική κριτική του Ιουδαϊκού Νόμου ο οποίος έγινε άκαιρος και επικίνδυνος και κατά του Ελληνικού Νόμου ο οποίος συνιστά μια υποταγή σε μια κοσμική τάξη , που δεν είναι παρά μια «μάθηση» άγνοιας για τους δρόμους της απελευθέρωσης.


3.-Η πίστη στην διακήρυξη του Συμβάντος είναι κρίσιμη για την αλήθεια ως διαδικασία και όχι ως φαντασίωση. Για να αναλύσουμε αυτόν τον άξονα είναι ανάγκη να σκεφτούμε τρεις συνθήκες :


Κατ’ αρχάς μια που ονοματίζει το υποκείμενο από την οπτική της διακήρυξης ( της πίστης ή «καταδίκης») δεύτερον μιας που ονοματίζει το υποκείμενο από την κατεύθυνση της μαχητικής του πίστης (αγάπης νοούμενης και ως φιλαλληλίας ) και τέλος μιας συνθήκης που ονοματίζει το υποκείμενο σύμφωνα με την δύναμη της μετάθεσης – απομάκρυνσης που υφίσταται από την πλήρωση της Αληθείας (ελπίδας που νοείται και ως βεβαιότητα)


4.-Μια Αλήθεια που είναι αφ’ εαυτής διαφορετική από την κρατούσα , πχ της αλήθειας του Ρωμαϊκού κράτους. Αυτό σημαίνει αυτή εξάγεται αποσπάται από τα στοιχεία της οργάνωσης του κράτους. Η υποκειμενικότητα που αντιστοιχεί σε αυτήν την εξαγωγή-απόσπαση συνιστά την απαραίτητη απόσταση από το Κράτος και από ότι συνιστά την συνείδηση των ανθρώπων : τον μηχανισμό εδραίωσης της κοινής γνώμης. Ο Παύλος μας διδάσκει να μην δίνουμε σημασία στις γνώμες .Η αλήθεια είναι μια διαδικασία και άρα κανείς δεν πρέπει να την αντιπαραβάλλει με δεδομένες γνώμες σ.14,15 (Stpl)

Προφανέστατα ο ΑΒ δεν είναι χριστιανός ,αλλά με το παράδειγμα του Παύλου επανατοποθετεί , επανακαθορίζει , προσδιορίζει το δικό του σύνθετο έργο για την επαναστατική πολιτική.

Ωστόσο όμως εδώ αναφαίνεται και η ιδιαίτερη αμφισημία του έργου του. Ο στοχασμός του είναι ο στοχασμός από την πλευρά του υποκειμένου, του επαναστάτη , του εξεγερμένου. Το έργο του έχει μια μοναδική γωνία θέασης που προϋπάρχει καταστατικά ,θεμελιακά ,προκαταρτικά. Και αυτή η γωνία θέασης είναι το κλειδί μιας ερμηνείας και αξιοποίησης του έργου του. Αλλιώς η αντί- δημοκρατική αντί-κρατική αντί-συνδικαλιστική αντί – οικονομική κλπ οπτική του δεν γίνεται κατανοητή.

Στον Badiou λοιπόν ο στοχασμός ανελίσσεται από την πλευρά του επαναστάτη μαχητή , υπό το «φως» μιας διαδικασίας Αληθείας που καταστατικά είναι εναντίον μιας εμπειρικής παροντικής επαλήθευσης. Όπως ο Παύλος, ο ΑΒ, ως κοινωνός ενός προηγηθέντος συμβάντος , δεν ενδιαφέρεται για την καθεστηκυία δοξασία αλλά είναι αενάως σε μια οπτική ρήξης με αυτήν. Με κάποια έννοια η οπτική του ΑΒ έχει ορίσει εκ των προτέρων μια σειρά από αντιθέσεις.

Η αντί-δημοκρατικότητα του ΑΒ είναι μάλλον μη διαπραγματεύσιμη εκτός του συνόλου της αρθρωμένης σκέψης του. Δεν είναι πολιτειακή αντι-δημοκρατικότητα είναι ηθική , σχεδόν «δογματική» από την πλευρά του επαναστάτη μαχητή είναι μια «υποκειμενική» στάση. Με την έννοια αυτή μάλλον η έγκληση του ΑΒ για τις αντιθεσμικές προτιμήσεις του ,όταν γίνονται αποκομμένες από το λοιπό του έργο, είναι μάλλον παραπλανητικές.

Όμως αυτό που μάλλον συμβαίνει και καθιστά τον ΑΒ τόσο γοητευτικό στους θεολόγους ,είναι ότι καθώς διαπραγματεύεται το Αριστερό Υποκείμενο με ενδελέχεια τελικά βαθαίνοντας την ανάλυση του , προσανατολίζεται σε μια αυθεντική αδιαμεσολάβητη προβληματική του Υποκειμένου ως τέτοιου. Στο βάθος της ανάλυσης του ουσιαστικά η «αριστεροσύνη» θαρρείς ότι απλώς γεμίζει, φορτίζει τα στοιχεία μιας άρθρωσης ,που έχει σταθεροποιηθεί ήδη ως μια πλήρης ηθική του υποκειμένου. Ως εάν η κομμουνιστική ιδέα να προσκομίζεται εκ των υστέρων ως η απαραίτητη οικουμενικότητα , η επανάσταση ως μια μετωνυμία του Συμβάντος Ανάσταση κλπ.

Αν υποθέσουμε ότι κάποιος διαβάζει το St Paul ως αρχικό κείμενο μιας στοχαστικής χρονολογικής γραμμής (αντιστρέφοντας την πραγματικότητα) τότε υπάρχει η εντύπωση πως ο ΑΒ εδώ αρχειοθετεί αρμονικά τα στοιχεία της σκέψης του, και με απλές μετωνυμίες «δημιουργείται» ο πολιτικός ,αριστερός ΑΒ. Αν και οι αρμόδιοι θεολόγοι του καταλογίζουν ότι «κατασκευάζει» ένα δικό του Παύλο, ωστόσο νομίζω ότι αν το έργο αυτό μεταφραστεί θα ήταν ένα θαυμάσιο βιβλίο εισαγωγής στην Θεολογία. Ευτυχώς που οι δικοί μας θεολόγοι καθεύδουν κρυμμένοι στα φουστάνια του κάθε Χριστόδουλου αλλιώς θα είχαμε πολύ ωραία σκηνικά. Η γοητεία που ασκεί ο Παύλος στον ΑΒ είναι υπερχειλίζουσα, που τελικά μάλλον τον παρασύρει σε ένα μεταμοντέρνο θεολογικό οίστρο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι θεολόγοι της Radical Orthodoxy βρίσκουν ότι η οντολογία του είναι σχεδόν πλήρης που μόνο με την αποδοχή της έννοιας της Θεϊκής Χάριτος γίνεται μια πλήρης χριστιανική οντολογία. Αξίζει να σημειωθεί πως στο St Paul ο ΑΒ διερευνά σε βάθος την έννοια της «Χάριτος» αφυδατωμένη από την θεϊκή προέλευση ,αλλά πλήρη ως προς το μετασχηματιστικό της περιεχόμενο . H θεμελιακή αναζήτηση του ΑΒ για την συνειδησιακή μεταβολή , το άλμα της σκέψης βρίσκει ένα μεγάλο ενδιαφέρον στην προβληματική του Παύλου για την «δωρεά» και την «χάρι». Οικειοποιούμενος τις έννοιες προχωρά και υπογραμμίζει

«Ότι ονομάζεται «χάρις» είναι η ικανότητα του πλήθους να υπερβεί το όριο του, ένα όριο το οποίο έχει εντολέα του τον νόμο ως νεκρό σημείο. Το δίπολο χάρις-νόμος ορίζει το όρια του πλήθους»stpl 78.

“Χάρις σημαίνει ότι η σκέψη από μόνη της δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η μοναδική Ολική ευθύνη μιας βίαιης ζωής ,για την ανακάλυψη μιας νέας σύνδεσης σκέψης και πράξης. Η σκέψη μπορεί μόνο υπερβεί την αδυναμία της μόνο με την βοήθεια κάποιου πράγματος που υπερβαίνει την δεδομένη τάξη της σκέψης»stpl 85

Τέτοιου τύπου αξιοποιήσεις της Παυλικιανής τυπολογίας υπάρχουν πολλές στο βιβλίο. Με κάποιον τρόπο τα θεμελιακά στοιχεία της θεολογίας αυτής «νόμος» «χάρις» «πίστη» «έργο» είναι αρκετά για τον ΑΒ να τα επανεισάγει στην δικιά του στοχαστική γραμμή.

Είναι αδύνατο να αξιολογηθεί μια τέτοια προβληματική, ωστόσο θα σημειώσουμε το απόσπασμα του Ζιζεκ:

«ο ΑΒ μπορεί να θεωρηθεί και ως ο τελευταίος μεγάλος συγγραφέας της Γαλλικής Καθολικής δογματικής παράδοσης που άρχισε με τον Pascal ,και συνεχίστηκε με τον Mellabranche” Thpol σ 105

Ακόμη o T.Eagleton σημειώνει:

«Η σκέψη του Badiou τελικά στρέφεται με τον ίδιο τρόπο προς την ετερότητα όπως κάνουν μερικοί από αυτούς που αντιμάχεται τους οποίους ξανασυναντά σε ένα απόλυτα αντι Καντιανό πεδίο όπου δημιουργείται ένας εξ’ αποκαλύψεως μη αναγώγιμος, ανεπίστρεπτα μοναδικός ,συμβαντικός , συγκροτητικός του υποκειμένου χαρακτήρας της Αλήθειας.» (σημείωση LLS αναφέρεται στην αντιφατική θεωρητική σχέση του με τον αντίμαχο του στην «Ηθική» Levinas) Thpol 105-106

Άλλωστε η δομή, η σχεδόν μαθηματική αρχιτεκτονική του έργου του ΑΒ για το υποκείμενο εμπεριέχει ήδη τις πιο προωθημένες χριστιανικές σταθερές

-Το Συμβάν ως οριακό ,ιστορικό, που καθορίζει πριν και μετά

-Η Αλήθεια ως απόλυτα υποκειμενική, ως διαδικασία πέραν του Νόμου

-Η επαναστατική εγκαθίδρυση ενός νέου λογο-πλαίσιου (discourse) εντός του οποίου το επαναστατών υποκείμενο σταθεροποιείται.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να παραθέσω ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τον τόμο ,τα οποία οριοθετούν αυτήν την εκλεκτική συνάφεια του ΑΒ με την θεολογία

Η R.M.Swartz αναφέρει

«Ανεξάρτητα από τις διαφορές τους , την Λακανική κληρονομιά στον ΑΒ και την φαινομενολογία του Levinas θα αποδείξω ότι και οι δύο μοιράζονται την ίδια θεολογική δομή»Thpol 106

Στην παρέμβαση αυτή ,η εισηγήτρια διαπιστώνει ότι η προβληματική του ΑΒ για το Συμβάν είναι τόσο θεολογικά γόνιμη έτσι ώστε με ασφάλεια μπορεί να συσχετισθεί όχι με την Ανάσταση ,που ο ίδιος αναφέρει, αλλά με την Αποκάλυψη μεταφέροντας ολόκληρη την προβληματική του από τον Παύλο , στον Μωυσή.

Σε άλλες αποστροφές αναδεικνύονται ανεκδοτολογικού τύπου δεδομένα με πολύ αιχμηρή στόχευση. Πχ Αν και στην «Ηθική» του ο ΑΒ αναμένει την «εξόρυξη» του Συμβάντος και από τις περιοχές της τέχνης, της πολιτικής είναι τυχαίο πως το μοναδικό δοκίμιο του που αρμονικά ταξινομεί τα Συμβάντα τελικά προέρχεται από τον πυρήνα της Χριστιανικής θεολογίας. Ακόμη πως αξιολογείται ότι το πρώτο ιστορικό Συμβάν που καταγράφεται είναι ακριβώς από την Χριστιανική θεολογία.

Οι C.Davis P,A Riches αποδέχονται μεθοδολογικά το συμβάν στην δομή που ο ΑΒ προσδιορίζει με δομικά υλικά με την Πίστη- Fidelity, την Δυναμοποίηση –Forcing και την Ονοματοποιούσα Παρέμβαση –Nominating Intervention. Σε μια πλήρη ανάλυση του κοινωνικού προβλήματος εμπλουτισμένου από μια Χριστιανική Σωτηριολογία , θεωρούν την Μπαντουική εννοιολόγηση του Συμβάντος ως επαρκή, πλήρη για την δόμηση του εγχειρήματος τους. Σε μια αξιοποίηση αυτής της προβληματικής το Συμβάν μετονομάζεται ως «μετά-νοια» στην αρχαιοελληνική ετυμολογία και ανάλυση.

Ο κύριος εκφραστής της Radical Orthpdoxy J.Milbank ,και συνομιλητής του S.Zizek αναφέρει

«ο Badiou δεν αναδεικνύει ,όπως ο Derrida , την πολλαπλότητα των θρησκειών, αλλά την μοναδικότητα της απόλυτης θρησκείας ,του Χριστιανισμού, η οποία αναδύθηκε ως το συμβάν που απολαμβάνει οικουμενικής αναγνώρισης. Το συμβάν της καθολικής αγάπης , της νίκης της ζωής επί του θανάτου , της παγκόσμιας συγνώμης και συμφιλίωσης, μιας νέας κοινωνικότητας που βασίζεται στην αμοιβαία αποδοχή αυτής της προσφοράς» σ 403 Thpol.

Συμπέρασμα

Η σκέψη του ΑΒ δεν είναι ούτε απλή ούτε γραμμική και μάλλον δεν προσφέρεται για κανένα μονοσήμαντο «Μπαντουισμό» και πολύ περισσότερο για κανένα υστερικό «αντι Μπαντουισμό» . Οι θεολόγοι βρίσκουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον σ’ αυτήν, αλλά και στο ημέτερο ιστολόγιο αρχίζουμε να βρίσκουμε κάποια πολύ ερεθιστικά σημεία για τα οποία επιφυλασσόμαστε. Και θα δούμε ότι πλευρές της σκέψης του μπορούν αξιοποιηθούν από την σύγχρονη μεταρρυθμιστική αριστερά (surprise!) . Οψόμεθα.

Αναφορές
-St Paul. The foundation of Universalism. Σντμ .Stpl

-Theology and the Political . The New Debate Σντμ.Thpol

Συνδέσεις
 
Μοναδική ευκαιρία για την προσέγγιση του έργου του Badiou σχεδόν σε όλο το Radical Desire
Ωστόσο δύο κεντρικές μεταφράσεις είναι
Ανοικτό σεμινάριο τού Αλαίν Μπαντιού (2009-2010)
Μετάφραση από το έργο Peter Hallward για τον Badiou
 
Από το LLS
A.Negri και Ιωάννης Δαμασκηνός
Αριστερά και Θεολογία .Μέρος Πρώτο
Πολιτική Θεολογία.Αποφατισμός.Νεοφιλελευθερισμόςl
 
Ακόμη
Theology-Political-New-Debate
Saint-Paul-Foundation-Universalism
To θεολογικό ρεύμα Radical Orthodoxy

Σ.Ραμφος:Κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις, με πολύ απροσδιόριστες συνάφειες

Τελικά ο Σ.Ράμφος αποτελεί ένας από τους πιο σημαντικούς διαμορφωτές κοινής γνώμης στην Ελλάδα. Έμαθα από κεντρικό βιβλιοπωλείο πως την επόμενη Κυριακάτικης εκπομπής στην ΕΡΤ ,οιπρώτοι 5 πελάτες μόλις άνοιξε το βιβλιοπωλείο αγόρασαν το τελευταίο βιβλίο του.



Που έγκειται η επίδραση του;

Υπάρχουν μερικές ενδιαφέρουσες αντιφάσεις

Κατ’ αρχάς είναι ένας άριστος τηλεοπτικός ομιλητής. Ήρεμος με καλή άρθρωση και λογική στα επιχειρήματα του.

Δεύτερον στηρίζει όλα του τα επιχειρήματα σε μια αναπόδεικτη αλλά πολύ ελκυστική, παραδοχή. Οι ιδιορρυθμίες και δυσκολίες της Ελληνικής κοινωνίας έχουν την ρίζα τους σε λανθασμένες θεολογικές επιλογές που έγιναν στο παρελθόν

Τρίτον υποστηρίζει μια σειρά από προτάγματα που όντως έχουν ένα θετικό εκσυγχρονιστικό περιεχόμενο.

Με κάποιον τρόπο είναι αιρετικός όχι σε αυτά που προτείνει, αλλά στην επικύρωση τους από μια περιοχή των ανθρωπιστικών επιστημών που είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη ,αυτή της θεολογίας.

Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις κριτικής θεωρίας ,αριστεράς και θεολογίας γίνονται όλο και πιο πυκνές. Ο λόγος είναι προφανής.

Η θεολογία είναι μια εξαιρετικά γόνιμη «επιστήμη» με εγγενείς δυνατότητες δημιουργίας πλεγμάτων εννοιών , «παραδειγμάτων» που επιλύουν λογικά και άλλα προβλήματα με καινοφανή χαρακτηριστικά. Η θεολογία είναι μεταφυσική ως προς το αντικείμενο της αλλά εξαιρετικά δυναμική στις μεθόδους της. Με κάποιον τρόπο όλες οι σύγχρονες φιλοσοφικές αναζητήσεις «θεολογούν» ως προς την μεθοδολογία.

Σε προηγούμενη ανάρτηση προσπαθήσαμε να αναδείξουμε μερικά από τα σύγχρονα τεκταινόμενα στις σχέσεις αριστεράς θεολογίας, τα οποία και πολλαπλασιάζονται (Benjamin,Agamben, Negri ,Zizeck, Badiou,κλπ)

Σε αυτό λοιπόν το πρόσφορο περιβάλλον ο Ράμφος μας προσφέρει ένα σχεδόν ανακουφιστικό λόγο.

Κωδικά μας λέει ότι πάσχουμε ως κοινωνία από ένα παθολογικό συναισθηματισμό, μια συναισθηματική διαρκή εφηβεία, που μας εμποδίζει να δούμε τα ορθολογικά προβλήματα μας, μας καθηλώνει στο παρελθόν, και μας εμποδίζει να δούμε το μέλλον .

Η σωστή διάγνωση όμως γίνεται με ένα σχετικά ασύμμετρο τρόπο.

Καταρχάς συνδέεται με την τρέχουσα κρίση και δεύτερον τεκμαίρεται από θεολογικές έριδες του ασκητισμού.

Αν ακολουθούσαμε την μεθοδολογία του Ράμφου τότε, θα πρέπει να δούμε την συνάφεια Μπερλουσκόνι Θωμά Ακινάτη, Θαπατέρο Ιεράς Εξέτασης, κλπ αλλά και να εξηγήσουμε τον συγχρονισμό των κρίσεων. Είναι δυνατόν τόσο πολύπλοκοι μηχανισμοί που γεννιούνται στα βάθη των αιώνων να συγχρονίζονται ξαφνικά σε μια διετία;

Εδώ ας σημειωθεί ότι ενώ ο Ράμφος είναι τόσο παραστατικός στην περιγραφή της συγκυρίας όλο το συγγραφικό του έργο είναι φιλοσοφικό και θεολογικό, χωρίς πολιτικές αναφορές στην συγκυρία. Αυτό είναι κατανοητό και καλοδεχούμενο, αλλά η απουσία κειμένων του για την συγκυρία την οποία όμως σχολιάζει τόσο εύκολα, δημιουργεί ένα κενό συνέπειας και ελέγχου. Τα κείμενα παραμένουν αυστηρά ως αρχεία προς έλεγχο ενώ οι τηλεοπτικές παρουσίες κυρίως υπό την μορφή της προσωπικής συνέντευξης είναι αμφίβολης διαδικασίας ελέγχου.

Ο ομιλητικός Ράμφος λοιπόν κινείται στην εξής διαδρομή. Εξοπλισμένος από ένα πλούσιο συγγραφικό έργο στην φιλοσοφία, το χρησιμοποιεί ως τεκμήριο μιας λογικής σειράς την οποία όμως δεν καταθέτει εγγράφως. Ψάξαμε αλλά δεν βρήκαμε τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι θεολογικές έριδες ,τελικά διαμόρφωσαν την τρέχουσα κρίση. Οι έριδες υπάρχουν όπως και άλλες αλλά ο συνεκτικός μηχανισμός στοιχειωδώς απουσιάζει.

Με την ίδια μεθοδολογία ας έρθουν οι γλωσσολόγοι να συνδέσουν την κρίση με το γλωσσικό ζήτημα, οι μουσικολόγοι με την κρίση στην οικονομία και την διαφορά βυζαντινής και δυτικής μουσικολογίας κλπ κλπ

Όσον αφορά το περιεχόμενο των σκέψεων του, ανεξάρτητα από τις σχέσεις αιτιότητας που προβάλει είναι κάπως αντιφατικοί.

Ορθά υπογραμμίζεται μια έρπουσα δυσανεξία προς την οργάνωση, ένας εγκλωβισμός στο εφήμερο, η απουσία κοινωνίας πολιτών .

Αυτό όμως γίνεται σε αντιδιαστολή προς μια γενική «Ευρώπη» .Μα ποια Ευρώπη τέλος πάντων ;Και πως εξηγείται ότι και αυτή η Ευρώπη πάσχει από οικονομική κρίση, συμπτώματα διαφθοράς (κοτζάμ πριγκίπισσα της Αγγλίας τα παίρνει)

Ο Ράμφος λοιπόν είναι γλυκύς και καλός ομιλητής. Προσφέρει μια σειρά από θετικά μηνύματα οργάνωσης αυτογνωσίας και ελπίδας. Ωστόσο η ερμηνεία του είναι τελείως ξεκρέμαστη. Δεν προκύπτει από πουθενά.

Ας τον απολαύσουμε λοιπόν ως τηλεοπτική προσφορά και ας ελπίσουμε στο πλούσιο έργο του θα προστεθούν και μερικές σελίδες που θα τεκμηριώνουν όλες τις αιτιώδεις σχέσεις που προφορικά περιγράφει.

Μερικές συνδέσεις εδώ
LLS: Αριστερά και Θεολογία
LLS:Negri και Ιωάννης Δαμασκηνός
Σ.Ράμφος:Συνεντευξη στην Ελευθεροτυπία
Σ.Ραμφος:Video συνεντευξη για Μηδενισμό

Αριστερά και Θεολογία.Μερος Πρώτο.A Negri

Το 2002 διεξαγεται στο Πανεπιστημιο της Virginia μια διημεριδα με τον προσχηματικό τιτλο,"οντολογιες στην πραξη".
Μια σειρα απο διαπρεπείς αμερικανους και αγγλους Θεολογους,διαλεγεται για δυο ημερες με τους συγχρονους διανοουμενους της αριστερας Terry Eagleton,Tony Negri,Slavoj Zizek ,και αλλους.
Λιγα χρονια μετα τα πρακτικα της διημεριδας κυκλοφορουν (1) και μας προσφερουν μια σειρα απο ενδιαφερουσες παρατηρησεις

Η διημεριδα δεν αφορα καμια οντολογια και καμια πραξη.

Αφορα την σχεση Aριστερας Θεολογιας ειδωμενη στις συγχρονες συνθηκες,στις συγχρονες θεωρητικες αναζητησεις

Οι θεολογοι (προερχόμενοι κυρίως απο το ρεύμα Radical Orthodoxy ) δεν ασχολουνται με την γραφικη ανατροπη της δαρβινικης θεωριας της εξελιξης ,αλλα "παιζοντας" στα δακτυλα τους Marx, Althusser ,Lacan , Badiou, κλπ βγαινουν απο τα "αριστερα",διατυπωνοντας ενα διπλο εγχειρημα.
Απο την μια πλευρα αναπτύσσουν μια ριζικη κριτικη του καπιταλισμού, ως συστηματος που εκπτωχευει την πνευματικοτητα,απομειώνοντας τον ανθρωπο ως καταναλωτη,απο την αλλη (και ισως το πιο ενδιαφερον) αναδεικνύουν στην συγχρονη αριστερα , μια διογκουμενη θεολογια.

Θα προσπαθησουμε να ταξινομησουμε την σχετικη συζητηση,αναφερομενοι σε τρεις πόλους

Απο στην μια πλευρα την εργασια του Τ.Negri για τον Spinoza και απο την άλλη την, ενασχόληση του Badiou με τον Απ.Παύλο, και την θεολογική θεμελίωση της έννοιας του Συμβάντος και τέλος την συνεχή ενασχόληση του Zizek με τον Χριστιανισμό.

Ο Τ.Negri σπουδασε σε Καθολικο γυμνασιο.
Η θεωρητικη και πολιτικη εμπλοκη με την αριστερα αρχικα ειχε βαση την διερευνηση του ημιτελους εργου-σημειωσεις του Marx Groundisse και την δραστηρια εμπλοκη του στο κίνημα της εργατικης Αυτονομιας.Κατω απο ιστορικα αδιευκρινηστες συνθηκες ευρισκεται κατηγορουμενος για συμμετοχη στις Ερυθρες Ταξιαρχιες.Ο Negri δεν αποδεχεται καν στην διαδικασια φυγοδικεί στην Γαλλία και τελικα εκτιει μια ελαστικη ποινη φυλακισης την οποια αξιοποιει γραφοντας.
Στην φυλακη κανει μια τομη και από τον Μαρξ ασχολείται με την Θεολογικο Πολιτικη αναλυση του Σπινοζα.
Κατα πολλους το σχετικό του εργο Savage Anomaly ειναι το κορυφαιο του.
Εκει επεξεργαζονται οι πρώτες εννοιες που αργοτερα εξελισσονται στο διπλο τομο Αυτοκρατορια και Multitude.
Για να μπορέσουμε συνοπτικά να δουμε την λεπτη γραμμη που ενωνει την Θεολογια και την Πολιτειολογια του Negri , βασιζομαστε σε ενα δικο του προσφατο κειμενο που παρουσίασε στην διημερίδα.

Στον Spinoza αναπτυσσεται μια ανθρωπoλογια μιας υπερχειλιζουσας επιθυμιας.
Ο ανθρωπος ζει και αναπτυσσεται πλεονασματικα, oι επιθυμιες του εκβαλλουν θετικα, δεν οριζονται απο στερηση.Παραλληλα Ο Θεος εννοειται ως παρουσια παντου στην φυση και στην κοινωνια Η ηθικη ενυπαρχει στην φυση ως Θεικη ισορροπια ,δεν υπαγεται δεοντολογικα σε μια εκ των ανω υπερβατικη αρχη.
Μια ιδανικη θεικη κοινωνια λοιπον αρθρωνεται ως ισορροπια θετικων επιθυμιων ,δουμειται στις πλεονασματικς μοναδικοτητες που συναντωνται ως πληθος.Η ελευθερια προκυπτει ως μετατροπη μιας φυσικης εμμενειας σε προσωπικη επιθυμια που συναρμολογει στην Αγαπη.Ο Σπινόζα προκρίνει την Δημοκρατία ως άριστο πολίτευμα αρθρώνοντας μια θεολογική
Αυτο το Σπινοζικο συμπαν ,ειναι η βαση πανω στην οποια Ο Negri θεμελειωνει στην πολιτειολογια του ,την οποια εμπλουτιζεται με το oικονομικο του θεωρημα για την αρση του νομου της αξιας στην συγχρονη αυλη οικονομια.
Πολυ χοντρικα ο Negri θεωρει πως καθως η συγχρονη παραγωγη στηριζεται στην πνευματικη εργασια,που προφανως ειναι αδιακοπη (η πνευματικη αναπαραγωγικοτητα δεν σταματα ουτε και αν κοιμωμαστε),τοτε δεν μπορουμε να ορισουμε την υπεραξια ουτε καν ως σχεση.Παραγουμε υπεραξια και μονο που ζουμε.
Επομενως η εννοια της εκμεταλευσης ειναι τοσο διευρημμενη πολυ η κλασσικη δομη της τάξης δεν μπορει να διαχειριστει.
Το Σπινοζικο συμπαν με τις πλεονασματικες εννοιες Conatus (παθος) ,Amor(Αγάπη) ,Cupitas (επιθυμία) την απολυτη ταυτιση φύσης ζωης ειναι καταλληλο για να διανοηθει ο Negri μια επανασταση του πληθους των ζωντων εκμεταλευoμενων και οχι των εργατων του 8ωρου η των ανέργων.

Αυτη ειναι περιπου η συγχρονη Πολιτικη Θεολογια του Negri

Στα τελευταία κείμενα του Negri οι αναφορές απο την θεολογία και την εκκλησιαστική ιστορία πολλαπλασιάζονται

Στο Good by mr.Socialism p 81 γράφει

«Η διαμάχη για την φτώχεια ξεκιίνησε στην Δύση στον δεκατοτρίτο αιώνα ,αλλά απο εκείνη την στιγμή η έννοια της φτώχειας ακυρώθηκε.Ειδικά στην εκκλησιαστική ιστορία,ήταν ο Πάπας Ιωάννης ο εικοστός δεύτερος που ανακύρηξε αίρεση ακόμα και την απλή αναφορά για φτώχεια.Ισως δεν είναι μόνο τύχη που ένας ανισορρόπος όπως αυτός,είχε την πρωτοβουλία να εισάγει,μέσω του Βατικανού, την θεωρητική έννοια της φτώχειας στον εκκλησιαστικό διάλογο.Ηταν ενας άνθρωπος υψηλου μορφωτικου επιπέδου που ήθελε να ανανεώσει την ιστορία της εκκλησίας,εκσυγχρονίζοντας την διδασκαλία της απο την στιγμή που η έννοια της φτώχειας ακυρώθηκε.
Σχετικά με την έννοια της αγάπης ,περιορίζεται ή υποκαθίσταται απο δύο θεμελιώδεις εμπειρίες:την μυστική εμπειρία στην οποία η αγάπη δεν απευθύνεται σε άλλο άνθρωπο αλλά στον θεό,την ρομαντική αγάπη που οδηγεί σε ερωτισμό.Καμία από αυτές τις εμπειρίες δεν πρέπει να υποτιμηθεί,αλλά εγω εργάζομαι στην υπόθεση ότι η αγάπη είναι οντολογική δύναμη.Οπως στον Σπινόζα ,η διανοητική αγάπη συγκροτεί τον κόσμο ,και έτσι η κοινότητα συγκροτείται στον κόσμο.Τώρα πίσω από την ανάδυση της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης ευρίσκονται ακριβώς οι έννοιες της φτώχειας και της αγάπης ως οντολογικές πραγματικότητες,έτσι όπως οι πραγματικότητες ευρίσκονται πίσω από τις προσπάθειες των Ζαπατίστας,άλλων αυθεντικών αντιστάσεων,των Μαύρων Πανθήρων,της Περουβιανής μυθολογίας κλπ »

Στο “In praise of the Common”p 83 γράφει

«Κοινό είναι οτι εμπλουτίζει την παραγωγικότητα των μοναδικοτήτων (singularities).Κοινό είναι το γεγονός οτι πολλές ιδέες γενιώνται όταν εμείς οι δύο συνομιλούμε.Κοινό είναι το γεγονός ότι σε αγαπώ και επινοούμε κάτι κάτι μαζί».

Στο Multitude p 327 γράφει

«Η έννοια της Βυζαντινής εξουσίας,ευρίσκεται κατά κάποιον τρόπο στις ημέρες μας.Οι συγχρονες πολιτικές θεωρείες προσέρχονατι με βυζαντινή αγριότητα.Στον σημερινό κοσμο είναι ζωντανές οι ιδέες μιας ηθικής εξουσίας που νομιμοποιείται από την συμβίωση του ιερού dotium και του imperium ,σε αντίθεση με τα λαικές και διαφωτιστικές ιδέες της Αυτοκρατορίας.
Ηδη στον εικοστό αιώνα οι πολιτικές του Ζντανοφισμού και Μακαρθισμού, επανέλαβαν ότι η ιερότητα του ιδεολογικου δόγματος, και το της καθεστωτικής τάξης δεν μπορούν να διαχωρισθούν,και τα ίδια ακούμε σήμερα από τους θεωρητικούς του «γρήγορου πολέμου» του «προληπτικού πολέμου» εναντίον αιωνίων,άγνωστων εχθρων καθώς απο την ρητορία της «ασφάλειας» και της «μηδενικής βίας» του μητροπολιτικου πλήθους. Και ακόμα περισσότερο ,αρχίζουμε να ακούμε ηγέτες να προτείνουν μια έννοια της κυριαρχίας η οποία προσποιείται να υπηρετεί την σχέση μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων ,αναγεννώντας την αυτόνομη και απόλυτη εξουσία.
Είναι οι νέοι εικονοκλάστες!!!
Αλλα η κατάσταση είναι ακόμα πιο περίπλοκη ,καθώς οι σημερινοί εικονοκλάστες έχουν σφετεριστεί με παράδοξο τρόπο την θέση των εικονολατρών.Η νέα καθεστωτική δύναμη προσπαθεί να υπηρετήσει την σχέση κυρίαρχων κυριαρχούμενων ,κυρίως με την χρήση της εικόνας ,του θεάματος ,με τον έλεγχο των πληροφοριών.Το στοιχείο της ελπίδας και απελευθέρωσης που το Βυζαντινό πλήθος βρήκε στις εικόνες ,απουσιάζει στα σημερινά θεάματα.
Εναντίον αυτών των νέων Βυζαντινών κυρίαρχων πρεπει να αντιτάξουμε την κραυγή κάποιου σαν τον Ιωάννη Δαμασκηνό του οποίου το έργο «Περί Εικόνων» συνέβαλε όσο κανένας άλλος στον αγώνα κατα της εικονομαχίας. Η Βυζαντινή εικονομαχία νοείται σήμερα σαν διαμάχη μεταξύ πρωτότυπου και αντίγραφου,φέρνοντας κοντα την Πλατωνική φιλοσοφία και τα Πατερικά κείμενα. Ο Ιωάννης ο Δαμσκηνός εστιάζει στην ενσάρκωση του θείου,και την υλική σύνδεση που έχει το Θέιο με την σάρκα,και η οποία προφανώς μπορεί να αναπαρασταθεί.Η διαμάχη γίνεται προφανώς με θεολογικούς όρους ,αλλά το διακύβευμα είναι πολιτικό και αφορά την μορφή της εξουσίας.
Γράφει ο Ιωάννης Δαμασκηνός ,δεν δέχομαι να σφεταιρίζεται την ιεροσύνη για λογαριασμό ενός τυραννικού κράτους.Συνεχίζει ,η ιεροσύνη ,η οποία μπορούμε να πούμε είναι η ισχύς της κοινωνικής επινόησης ,της νομιμοποίησης των αξιών και της ελεύθερης ύπαρξης,ανήκει στο πλήθος.Καμία εξουσία δεν μπορεί αποσύρει τις εικόνες που ανοίγουν την φαντασία στην αγάπη της ελευθερίας»

1.Τα πρακτικά του συνδρίου στον τόμο «Theology and the Political.The new debate”C.Davis.S.Zizek.J.Milbank 2005
2.Ibid p 231

Ψηφιζω Βαβελ καταψηφιζω Εδεμ

Ενα κοινοβουλιο 27 χωρων χωρις νομοθετικες εξουσιες παρα μονο ελεγκτικες και αυτες εκ των υστερων.
Ωστοσο ενα κοινοβουλιο απλης αναλογικης που επιτρεπει ολα τα λουλουδια να ανθισουν.
Η Γιαννακου και ο Παπακωνσταντινου εχουν το προνομιο να συναγελαζονται με μιζαδορους
Η Τζαβελα ασκειται στον light ρατσισμο που οπως τα ολα τα light,στις μεγαλες δοσεις ειναι πιο επικινδυνα απο τα κανονικα
Ο Παφιλης που φαντασιωνεται την Ελλαδα εκτος ΕΕ ως Νορβηγια χωρις πετρελαια και νοσταλγια DDR.
Ο Χουντης προσπαθει να μας πεισει για το ποσο συνεπες Ευρωπαικο ειναι το Κομμα Ευρωπαικης αριστερας που διαλεγεται ιδεολογικα χασκογελώντας με το ΚΚΚ εντος της πιο εκκωφαντικης και ενοχικης σιωπης.
Ο Τρεμοπουλος απολαμβανει την αισθητικη υπεροχη της σιωπης εναντι του θορυβου,μεχρι και αυτος να γινει βαρετη τηλεφιγουρα.
Ο αναμαρτητος ευτυχως απουσιαζει,και αρα η πιθανοτητα να φαμε την πετρα στο κεφαλι εχει μηδενιστει
Ειναι προφανες οτι οι εκλογες διεξαγονται σε ενα κλιμα συνυπαρξης πολλαπλων διλημματων
Κανεις δεν μπορει να ορισει ενα σαφες διακυβευμα.
Ανεργια,περιβαλλον, Siemens ,Ευρωπη,μεταναστες,κλπ ολα ανακατα ολα παιζουν.
Μεταξυ μας ευτυχως!
Η απουσια κεντρικου προταγματος,και η πανσπερμια προτασεων,ειναι υγεια,γιατι αντιστοιχει σε μια πολυδαιδαλη πολυμορφη κοινωνια.Μια ποικιλια κοινωνικων δομων, συμπεριφορων ,συμφεροντων ,προοπτικων δεν μπορει πλεον να εκφραστει μεσω ενος πολιτικου λογισμικου που δομειται σε ζευγη.
Ευτυχως η ψηφος περιορισμενης αναθεσης και υψηλης δυσπιστιας ,διογκωνεται προς ολα τα κομματα
Αυτο που τα κλισε αναφερουν ως κριση αποτελει την λυτρωτικη διεξοδο.
Ενω η κοινωνια αναπνει το 2009,η πολιτικη εχει καθηλωθει το 1930.
Νοσταλγει μεγαλειωδεις γενικευμενες αφηγησεις,με μοναδικο διακυβευμα το Κρατος.
Αμ πως θα σας την σκασουμε!!!
Το μεγαλο ενιαιο παραμυθι,ειναι αγχολυτικο,λυτρωτικο ,αλλα ειναι βαρετο για πολλους απο μας.
Η Ελληνικη κοινωνια απεχει πολυ απο το να χαρακτηριστει ανοικτη.Η δυνατοτητα να πλησιασει κανεις τα ονειρα του,ειναι περιορισμενη και τραυματικη.Οι περιορισμοι ,τα εμποδια ειναι τεραστια.
Ενα καρτελ κρατικοδιαιτων επιχειρηματιων,εχει επιβαλει την οικονομικη ηγεμονια του,μεσω διαφορων ρυθμισεων και την ιδεολογικη του μεσω της αναδειξης του κρατους ως μοναδικου διακυβευματος.Ασε που υποτιθεμενοι αριστεροι φαντασιωνονται και την διογκωση του,χωρις καν τον παραλληλ στοιχειωδη ορθολογισμο.
Και επειδη η κατασταση εχει φτασει στο απροχωρητο,οι πολιτες δυσανασχετουν και προς τους μεν και τους δε.
Δεν ειμαστε ανοικτη κοινωνια,αλλα η πανσπερμια συμπεριφορων ειναι δειγμα αναδυσης ενος προταγματος για την αναζητηση της.
Στις εκλογες αυτες αρνουμαι τα λεγομενα ιστορικα διλημματα
Αυτα τα εφευρισκει ο καθε τεχνοκρατης της πολιτικης για να μαντρωσει δικους του.
Οταν Χριστοδουλος δεν ηθελε τις ταυτοτητες μετετρεψε το ζητημα σε εθνικο. Η πιο συγχρονη τεχνικη πολιτικου marκeting στην υπηρεσια του σκοταδισμου.Η υπερδιογκωση του δευτερευοντος ως καρδιναλιο διλημμα.
Η πανσπερμια ψηφοδελτιων δεν ειναι διασπαση,ειναι πολιτικη δυναμικη του 21 αιωνα.Οι μεγαλες πολυσυλλεκτικες παραταξεις ειναι αναχρονισμος.Το πολιτικο μαγαζακι ,η σεκτα,η ιδιοτροπη πολιτικη εκφραση ειναι το μελλον της πολιτικης.
Μα αυτο ειναι Βαβελ!!Ακατανοητοι μονολογοι.
Μα η Βαβελ ειναι θαυμασια,γιατι ηταν ενα ανθρωπινο τεχνουργημα,ε νας πυργος φιαγμενος απο συλλογικοτητες ατομων,και οχι απο συλλογικοτητες δουλων.
Ενα προιον επινοησης,θετικης επεμβασης ,επεκτασης ,δημιουργιας.Ακομη στην Βαβελ σημειωνεται η θεμελιακη πρωτοφανης εννοια της συγκροτησης της γλωσσας.Η γλωσσα οχι ως φυσικη εμμενεια,αλλα ως προιον ανθρωπινης τεχνικης.
Μπορει οι συλλογικοτητες της Βαβελ να εχασαν την κοινη επικοινωνια,αλλα ξεχασαμε οτι κρατησαν την γλωσσικη κοινοτητα τους.
Αντι της επινοημενης Βαβελ η πολιτικη εξαντλειται στην νοσταλγια της Εδεμ.Του παραδεισιου κηπου της αρμονιας,που διαταρασσεται απο την αμαρτωλη βουλημια.
Το περιεργο ειναι προς την λυτρωτικη νοσταλγια της Εδεμ ρεπουν και ριζοσπαστικες δυναμεις.
Στις εκλογες χωρις ενοχη θα ψηφισουμε ιδιομορφες ιδιοτροπες φωνες ,που δεν νοσταλγουν παραδεισους,αλλα διασωζουν τις υπολειπομενες γλωσσες της Βαβελ και επινοουν νεες.Θα διασωσουμε την υπο δημιουργια γλωσσα του Αριστερου Φιλελευθερισμου.

Για την πολιτικη σημασια της Βαβελ J.Derrida Acts of Religion 2002

Πολιτική Θεολογία

Πολιτική θεολογίαΟ γερμανός συνταγματολόγος Καρλ Σμιτ δημοσίευσε το 1922 ένα μικρό δοκίμιο με τίτλο Πολιτική Θεολογία.Σε αυτό ο συντηρητικός αυτός καθηγητής διατυπώνει την θέση οτι όλες οι έννοιες της συγχρονης πολιτικής επιστήμης για το κράτος προέρχονται από την θεολογία.Προσοχή δεν αναφέρεται στην θρησκεία αλλα στην θεολογία ,στην διανοητική διερεύνιση των περι τον θεό.

Παραδείγματα η έννοια της κρατικής κυριαρχίας προέρχεται από την σύλληψη του παντοδύναμου θεού,η έννοια του κράτους εκτάτου ανάγκης από την έννοια του θαύματος κλπΟ Κ.Σμιτ μαζί με αλλους υπερσυντηριτικούς διανοούμενους έχει μια ειδική μεταχείριση.Η οξύνοια τους υπερτερεί του πολιτικού προσανατολισμού τους και πολλές θεωρίες τους γίνονται αντικείμενο επεξεργασίας από την αριστερά.Η ριζική κριτική του Σμιτ για την φιλελευθερη δημοκρατία (ό ίδιος υπηρξε μέλος των Ναζι) τον καθιστουν επίκαιρο (βλ.C.Mouffe On the political),η δε θεωρία του για την έννοια φίλου – εχθρου επεκτάθηκε από τον Π.Κονδύλη σε μια γενικευμένη ανθρωπολογία.

Η ανάλυση της πολιτικής θεολογίας ,γίνεται εξαιρετικά επίκαιρη.Δεν είναι αλλωστε τυχαία η θεμελιακή σχεδόν ιστορική διείσδυση του A.Negri στον Spinoza,ο οποίος θεμελιώνει μια θεολογία της παρουσίας ,της διαχυμένης θεότητας εντός της φύσης.Η θεολογία του Σπινόζα παραπέμπει απ’ευθείας στην κοινωνική αυτοδιαχείριση ,στην πολιτική αυτονόμηση ,στην ρευστή ελευθεριακότητα.

Περιδιαβάζοντας μερικές ρουτίνες της δημοσιότητας δεν μπορεί παρα να σκεφτεί κανείς πως η Ορθόδοξη θεολογία ,έχει εξ’ίσου διαμορφώσει τις πολιτικές έννοιες της δημοσιότητας στην νεοελληνική κοινωνία.

Η θεολογία της ανατολής

Εισαγωγικά ξεκαθαρίζουμε πως άλλο είναι η θρησκεία και άλλο η θεολογία.Το ότι η Νεοελληνική Εκκλησία λειτουργώντας εντός του κράτους αποτελεί θεσμό και μηχανισμό κοινωνικής οπισθοδρόμησης το θεωρούμε αυταπόδεικτο

Ωστόσο η θεολογία της ανατολής αποτελεί ένα εξαιρετικό πνευματικό επίτευγμα που συνεχίζει να εξελίσσεται.Η κρατική προσκόλληση ανάμεσα στα άλλα δεινά,λειτούργησε ως αναστολή μιας δημιουργικής κατανόησης της θεολογίας,που ταυτίζεται με τις θρησκευτικές διαστροφές τύπου Βατοπεδίου,μεταφοράς διαφόρων φλογών κλπ κλπ.Ακόμη η υστερική παρουσία διαφόρων Παπαθεμελήδων,Ζουράρηδων και η μανιακή δημοσιολογία του Γιανναρά,λειτουργούν προσδίδουν στην ορθοδοξία ,χαρακτηριστικά γραφικότητας.
Ωστόσο η διερεύνιση της θεολογίας,ως υπόστρωμμα μιας πολιτικής αναδιατύπωσης,είναι γόνιμη και γίνεται απο την αριστερά

Αναφέραμε την εργασία του Negri για τον Σπινόζα,το απόσπασμα απο το Multitude που μεταφράσαμε ,για την σχέση εικονολατρίας φαντασιακής οργάνωσης της εξέγερσης (η μετάφραση εδω).Ακόμη και η ενασχόληση του Ζιζεκ με τον χριστιανισμό και τον συμβολικό κόσμο του,του Deridda με τον Ιουδαισμό,ως διερεύνιση ενός πολικτικού στοχασμού,δείχνουν τον δρόμο μιας γόνιμης διείσδυσης στην θεολογία.

Η αποφατικότητα ως πολιτική μεθοδολογία

Μια από τις θεμελιώδεις διαφορές της ανατολικής απο την δυτική θεολογία ,είναι η αποφατικότητα.Πρόκειται για τον ορισμό του θεού ,μέσα από αρνητικές αποφάνσεις,καθως στην ορθόδοξη θεολογία ο θεός δεν ορίζεται ως οντότητα που συλλαμβάνεται ορθολογικά,αλλά ως υπερνοητικό «Είναι».Στην ανατολική παράδωση ορίζεται με μια γνωσιακή διαδικασία που δεν είναι ανορθολογική ,ουτε ατομικός μυστικισμός.Δεν είναι εντός των δυνατοτήτων μας να εκλαικέυσουμε την αποφατική θεολογία,που δημιουργεί ένα ολόκληρο πλέγμα ιδεών και εννοιών.

Βασικό κείμενο είναι η Μυστική Θεολογία του Διονυσίου του Αεροπαγίτη όπου σε ένα ακρως ποιητικό κείμενο ο θεός ορίζεται με την βοήθεια περίπου εκατό αρνήσεων.Προσπαθούμε να συλλάβουμε τι δεν είναι ο Θεός.

Στην ίδια νοηματική σειρά του αποφατισμού ανήκει η εννοια του ακτίστου φωτός,που είναι η φιλοσοφική βάση της ορθοδοξης εικονογραφίας που μας έχει δώσει αριστουργήματα που απολαμβάνουμε όλοι.

Οποιος νομίζει οτι αυτες οι ακροβασίες είναι για θεωρία κάνει λάθος.Οσο και αν δεν το καταλαβαίνουμε σκεφτόμαστε με βάση κώδικες που έχουν εχγαραχθεί από την συμβίωση μας με την ορθοδοξία.

Η αποφατική θεολογία,παρεισφρύει στην καθημερινότητα ,χωρίς να το καταλάβουμε.Μόνο που αυτό βεβαίως παίρνει τραγελαφικές διαστάσεις καθώς η αποφατικότητα είναι μέγιστη θεολογική άσκηση,αλλά είναι εξαιρετικά επικύνδυνη για την πολιτική.

Η αποφατικότητα για τον Σταλινισμό και τον Νεοφιλευθερισμό

Δύο κλασσικά παραδείγματα αποφατικής θεολογίας είναι ο Σταλινισμός και ο Νεοφιλελευθερισμός

Και οι δύο όροι είναι κατ’απονομή.Ουδείς ουδέποτε διατύπωσε υπερασπίστηκε και εφάρμοσε με ένα θετικό ,στοχευμένο τρόπο ένα σύνολο ιδεών αρχών που να τα ονόμασε κάπως έτσι.
Ορίζουμε κάτι με μια σειρά αρνήσεων έτσι ώστε αρνητικά να θεμελιώσουμε μια θέση.

Οποιος νομίζει ότι αυτό είναι ασήμαντο κάνει λάθος

Ολη η πολιτική συμβίωση στηρίζεται σε θετικά ενιαία προτάγματα.Μπορεί να μη μας αρέσουν αλλα έτσι ορίζονται από όσους τα προβάλλουν ,και έτσι αποκτουν ιδεολογική νομιμοποίηση.

Σοσιαλιστές,εθνικοσοσιαλιστές,φασίστες,παιδόφιλοι,αρνητές ολοκαυτόματος,σοσιαλδημοκράτες ,εθνικιστές,κομμουνιστές,ισλαμιστές,ακραίοι εβραίοι,οικολόγοι,βγαίνουν φόρα παρτίδα ,και οχι μόνο προωθουν την πλατφόρμα τους,αλλα και την διερευνούν αενάως.

Οποιος δεν γουστάρει τον εθνικισμό,οχι μόνο θα βρεί μια τεράστια ιδεολογική κατάσταση δημοσιοποιημένη που είναι υπηρήφανη για της ιδέες της,αλλα αν είναι περίεργος θα βρεί και φυσικά προσωπα που την διακινούν.Το τι θα κάνει με τις ιδέες ή και τα φυσικά πρόσωπα είναι της επιλογής του.Η φαντασία μας μπορεί να οργιάσει.

Με τον Σταλινισμό και τον Νεοφιλελευθερισμό συμβαίνει το εξής ενδιαφέρον

Οι όροι αποδίδονται κατ’απονομή.Ο Σταλινισμός αποδίδεται στο ΚΚΕ,ο δε Νεοφιλελευθερισμός σε όσους νομίζουμε ότι έχει ευθύνη για τις σημερινές βαρβαρότητες του πλανήτη.

Η ιδεολογική μας συνάφεια με το ΚΚΕ είναι όση της ρεγγας με την σφυρίδα.

Σε ανύποπτο χρόνο όμως έχουμε δημόσια διατυπώσει και τεκμηριώσει πως το ιδεολόγημα περί Σταλινισμού είναι έωλο,υποκριτικό και προσπαθεί να αφοπλίσει οχι το ΚΚΕ ,(το οποίο δεν είναι σταλινικό αφού δεν υπάρχει σταλινισμός) αλλά αυτους που διακινούν το ιδεολόγημα. (πλήρης ανάλυση στο LLS 17/11/08)

Αυτό γίνεται γιατί με την απλοική συμπίεση όλων των πολυπλοκοτήτων που προέκυψαν στην ΕΣΣΔ ,σε μια υποτιθέμενη θετική πρόθεση ενός διακυρηγμένου πολιτικού πλαισίου που αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιο.

Με μια διαφημιστικού τύπου επίκληση ενός μπάρμπα με μουστάκια στον οποίο ατομικά αποδίδονται τα πάντα,οι διακινητές της μπαρούφας του σταλινισμού,δραπετεύουν απο την πίσω πόρτα και μπορούν να συνεχίσουν τεμπέλικα στην διερεύνηση ενός σοσιαλισμού του κεντρικού προγραμματισμού χωρίς Στάλιν.Την νύφη τελικα πληρώνει το ΚΚΕ ,που μάλλον είναι πιο έντιμο προς τις αφετηρίες του.

Σταλινισμός που κανένας δεν διατύπωσε θετικά και υπερασπίστηκε εκ των προτέρων,δεν υπάρχει sorry.Φασισμός υπάρχει,εθνοφυλετισμός υπάρχει,δικαίωμα στην παιδοφιλία υπάρχει.Σταλινισμός είναι κατ’απονομή και αποτελεί το λιγώτερο αποτέλεσμα πνευματικής οκνηρίας.

Τα ίδια ισχύουν και για τον νεοφιλελευθερισμό

Ο όρος είναι ταυτολογικός και χαζός.Ονομάζεται νεοφιλελευθερισμός η βαρβαρότητα του σήμερα,την οποία μάλιστα θεωρούμε ότι εχει γενετική σχέση με τον φιλελευθερισμό.....

Δηλαδή οι διάφοροι υπερκαπιταλιστές,κλεπτοκράτες,ισχυροί,συντηρητικοί,που όρισαν τις τύχες του κόσμου την τελευταία εικοσαετία,δεν μπορούσαν να έχουν μια θετική συνεκτική θεωρία για το σήμερα,να τα σκάσουν σε δέκα ακαδημαικόυς ρε φίλε (σιγά τα ωά,εδω οι νομπελίστες τα παίρνουνε),και επέβαλλαν τον νεοφιλελευθερισμό ως δια μαγείας.Οι μόνοι που το πήραν είδηση είναι μερικοί διανοούμενοι.

Ψαχνω στο Amazon που διακινεί μερικά εκατομμύρια τίτλους τον χρόνο,να βρω κανένα Handbook for neoliberalism , In support of neoliberalism ,Neoliberal economics,Do it yourself neoliberalism αλλα τζίφος.Εχει χαλάσει το παγκόσμιο software.

Εκείνο που με τσαντίζει είναι οτι η παγκόσμια ορολογία έχει μερικούς θαυμάσιους και σαφείς όρους.Ρε φίλε είσαι κατά των εμπορευματικών σχεσεων βαλτα με τον καπιταλισμό.τι σου φταίει ο φιλελευθερισμός;Δεν σου αρέσει η παγκοσμιοποίηση ,το ανοιγμα συνόρων για ανθρωπους προιόντα κεφάλαια,βαλτα με την παγκοσμιοποίηση.Τι τα βάζεις με κάτι που κανένας δεν αυτοορίζεται έτσι.

Τι φοβάσαι το political correct;

Μήπως κατα βάθος δεν γουστάρουμε ουτε καν τον φιλελευθερισμό,ή καλυτερα βαριόμαστε να λύσουμε το puzzle οτι σοσιαλισμός είναι εξ’ορισμου φιλελευθερος,και από την βαρεμάρα μας πεταμε μια επτασύλλαβη λέξη για να γεμίσει το στόμα μας.

Ειδικά στον νεοφιλελευθερισμό ισχύει μάλλον η οκνηρία.

Γιατί αναζητάται για τις βαρβαρότητες του σήμερα μια κεντρική συνεκτική υλοποιημένη θεωρία,που αν κάποιοι είχαν θετικά προβάλει,τα προβλήματα μας θα λυθούν αυτομάτως.Τα βάζουμε μαζύ τους και ξεμπερδεύουμε

Αν τωρα για τις κραυγαλέες ανισότητες τις ανεργίες,τους άστεγους,τους outsiders ,φταίνει ενα πολύπλοκο πλέγμα δράσεων ,απόψεων,συμφερόντων ,αντιθέσεων το οποίο ίσως έχει ρίζα και σε αδικαιολόγητες απορρυθμίσεις,και αδικαιολόγητες υπερρυθμίσεις,τότε τα πράγματα είναι πολύ πιο επίπονα,πιο βασανιστικά και πιο χρονοβόρα.

Αλλά είπαμε στην Ελλάδα της Ορθοδοξίας η πολιτική θεολογία είναι αποφατική.Δεν μπορεί να ορίσει θετικά τίποτα απολύτως.

Α ρε Μαξιμε Ομολογητή που να ήξερες οτι χωρίς να σε διάβασε κανείς ,σε αφομοιώσαμε όλοι τόσο εύκολα.

Info

Για την αποφατική θεολογία
Χ.Γιανναρα :Χαιντεγγερ και Αεροπαγίτης.Δομός 1988
Σ.Ραμφος :Μαρτυρια και Γραμμα.Αρμός 2002
Νεα Αριστερά και θεολογία
A.Negri :The Savage Anomaly 1991
A.Kotsko :Zizek and Theology 2008
S.Zizek :The puppet and the Dwarf:The perverse Core of Christianity
Πολιτική Θεολογία
Carl Schmitt :Political theology 1985

Χαμας.Μια πολιτική μορφή οργάνωσης από το μέλλον

Την καλύτερη περιγραφή του υπόβαθρου της ισραηλινοπαλεστινιακής σύρραξης θα την βρουμε στα ιστολόγια Cynical και Homo Sapiens
Ωστόσο η μορφή που έχει η διάρθρωση της σύγκρουσης είναι πρωτοφανής.
Ενα δημοκρατικό κράτος ,μέλος όλων των διεθνών οργανισμών,επιτίθεται κατά της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης ενός μη κράτους,το οποίο έχει δύο γεωγραφικές οντότητες και δύο διακριτές πολιτικές εκπροσωπήσεις.

Μια σύγκρουση που ανασύρει όλη την αρχαικότητα της βίας,εδράζεται σε μια ιστορική καινοφάνια ,που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.
Εχουμε δει όλους τους τύπους των συγκρούσεων (κράτος εναντίον κράτους,κράτος εναντίον μειονοτήτων,διαμάχη μειονοτήτων,απελευθερωτικούς πολέμους κλπ) και ποτέ κάτι παρόμοιο.

Ωστόσο ο ένας παράγοντας της σύγκρουσης δηλαδή το κράτος του Ισραήλ έχει μια λιγο ως πολύ ερμηνεύσιμη συμπεριφορά.Ακόμα και η οξεία επιθετική πολιτική του έχει προηγούμενα,και μας προσφέρονται κώδικες ανάλυσης.
Ο δεύτερος όρος της σύγκρουσης όμως έχει εκείνα τα χαρακτηριστικά που περιπλέκουν το πρόβλημα.

Πρόκειται για ένα πολιτικοθρησκευτικό υβρίδιο,με διακυρηγμένη την καταφυγή στην βία,που όμως απολαμβάνει μιας πλήρους εσωτερικής νομιμοποίησης μέσω των πιο αδιαβλήτων εκλογών (με ευρωπαικά πρότυπα) που έγιναν ποτέ σε αραβική χώρα,και σοβαρό φιλανθρωπικό έργο.

Αν το στερεότυπο λέει ότι η Χαμάς ανήκει στο αρχαικό μενού της πολιτικής ιστορίας,θέλουμε να αποδείξουμε ότι μάλλον το αντίθετο συμβαινει.Η Χαμάς είναι ο τύπος της πολιτικής οργάνωσης που θα δούμε τα προσεχή χρόνια ,σε όλο τον πλανήτη.Με μια έννοια πρόκειται για πολιτική καινοτομία επιπέδου Google.

To ιστολόγιο απορρίπτει το πρόγραμμα και την φυσιογνωνμία της Χαμας, αλλά δεν μπορεί να βολευτεί με την ταξινόμηση της ως πολιτικής υφής αρχαικής βίας, φουνταμενταλιστικού τύπου,ως μιας δομής των απελπισμένων που αναγκαστικά εκτρέπεται στον ακτβιστικό πρωτογονισμό.

Η Χαμάς αποτελεί μια εικόνα από το πολιτικό μέλλον του 21 αιώνα,όσο οι παγκόσμιες συντεταγμένες δεν αλλάζουν για να ενσωματώσουν στην μέγιστη δυνατή δημοκρατία,την μέγιστη οικονομική ανάπτυξη τους λαούς όλου του κόσμου.

Τα θρησκευτικοπολιτικά υβρίδια μουσουλμανικού ή άλλου δόγματος αποτελούν την πολιτική έκφραση των νέων βιοπολιτικών οντοτήτων που δημιουργούνται απανταχού στην γη,και είναι οι πυκνοκατοικημένες ζώνες φτωχών.

Για την ανάλυση μεταφερόμαστε μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά

Λάγος Νιγηρία.

Σε μια επίπεδη έκταση όση περίπου η Αττική ,στοιβάζονται 10 εκατομμύρια άνθρωποι σε ένα ριζωματικο πολυδαίδαλο σύστημα οικισμών,με ελάχιστες υποδομές.
Στον επισκέπτη της ενδοχώρας του Λάγος,κάνουν εντύπωση δύο πράγματα.Το πρώτο η θράυση του τουριστικού στερεοτύπου (που ενδημεί και στην αριστερά) για την υποτιθέμενη γενικευμένη εγκληματικότητα (μετα λογου γνώσεως καλύτερα στο Λάγος,παρά στο Λαγονήσι....) και το δεύτερο η απειράριθμη εγκατάσταση εκκλησιών της Πεντακοστής που προβάλουν σε κάθε τετράγωνο ,σε μια απίστευτη ποικιλία.

Ξαναγυρίζουμε στην Γάζα.

Εναμισι εκατομμύριο κόσμος,σε μία ζώνη 10 Χ 40 χιλιομέτρων στοιβαγμένοι σε 4,5 πόλεις,χωρίς φυσικούς πόρους και δραστηριότητες.Αντί εκκλησίες της Πεντηκοστής δεκάδες τζαμιά και ισλαμικά ιδρύματα φιλανθρωπικού έργου.

Η εκκλησία της Πεντηκοστής είναι παραλλαγή του Προτεσταντισμού ,με έντονα τα στοιχεία της ενεργού φιλανθρωπίας,επιστροφή στο ευαγγέλιο,και ισχυρή την θεολογική εκδοχή του προσωπικού επαναναλαμβανόμενου θαύματος.Εχει μια τρομερή διάδωση στα ασθενέστερα στρώματα ,λόγω του αποκεντρωτικού χαρακτήρα της ,που συναρτάται από την χαρισματικότητα του ιερέα πάστορα.

Το ενεργό σουνιτικό ισλάμ,έχει παρόμοια χαρακτηριστικά.Δραστήρια φιλανθρωπία,λιτή τελετουργεία με βάση την γραφή,φλερτ με το ατομικό μαρτύριο νοούμενο ως θαυματουργική θέωση.

Δεν χρειάζεται παρά να ανταλλάξουμε λέξεις (ουτέ καν νοήματα) και οι ισομορφίες Λάγος/Πεντηκοστή Γάζα/Χαμας είναι αυταπόδεικτες.

Σε ζωνές φτώχειας,και υπερπλυθησμού η θρησκευτικότητα ,δεν είναι απλή καταπράυνση του άλγους,δεν είναι ουτε κάν φιλανθρωπική ανακούφιση,είναι σύνθετη θεολογικοπολίτική συμπύκνωση ,που αναδεικνύει το Πολιτικό ,στην ανώτερη μορφή του,αυτή της καθολικής άρρητης ισχύος.Προφανώς στις σύνθετες σύγχρονες δημοκρατίες,η διακυβέρνηση οργανώνεται μέσα από την ενεργητική επινόηση των θεσμών αντιπροσώπευσης,αλλά στο τέλος και ο δημοκρατικός ηγέτης (έστω και συλλογικός) απολαμβάνει μιας ισχύος που δεν μετριάζεται.Είναι απόλυτη,αμεταβίβαστη,αδιαπραγμάτευτη.Ο Καρλ Σμιτ μας έχει αποδείξει την απόλυτη σχέση πολιτικής και θεολογίας.

Στην πολιτική και κοινωνική συνθήκη της Γάζας,η εναπόθεση μέσω δημοκρατίας του εγχειρήματος της κοινωνικής εξέλιξης στην Χαμάς ,ή την όποια θρησκευτικοπολιτική οργάνωση ,δεν είναι αναχρονισμός,είναι πολιτειακός εκσυγχρονισμός.Η Χαμάς είναι η θετική απάντηση ,το δημοκρατικό πλεόνασμα,σε μια αρνητική συνθήκη ζωής.

Σε συνθήκες στοιχειώδους οικονομίας,η πολιτική ζωή απλοποιείται και αυτή.Οτιδήποτε συλλογικό είναι οιονεί πολιτικό.Καθώς η δε η ένδεια καταρρακώνει τους ανθρώπους,η ψυχική καταλαγή της θρησκευτικής σύναξης δεν είναι μάγευση εντός ενος συντηρητικού παγανισμού,δεν είναι κατευναστική αυταπάτη μιας ιδεολογίας,αντιθέτως είναι τελετουργική πράξη συλλογικής και ατομικής πολιτικής ευθύνης.

Η κρίση γαι την πολιτικοθρησκευτική Χαμάς,με όρους δανεισμένους από το ρεπερτόριο της συζήτησης ενός φιλελευθερου προγράμματος χωρισμού κράτους –εκκλησίας ή αποθρησκειοποίησης του κράτους είναι άστοχη.Γιατί και στο πιο φιλελευθερο πολιτικό σύστημα,τα κόμματα (οι ομόλογοι της Χαμας) διακινούν τις ιδέες του ως θρησκειοποιημένες ιδεολογίες και τελετουργίες.Οποιος είδε τις εσωτερικές εκλογές των κομμάτων στις ΗΠΑ με τους πάστορες τις σημαίες και τις παρλάτες,κατάλαβε τι ακριβώς σημαίνει Χαμας αλά USA.

H γεωπολιτική ύφή της μήτρας,γης της Χαμάς η περίκλειστη Γάζα της ένδειας,έχει καθορίσει από πριν την υφή της πολιτικής αντιπροσώπευσης.Αν στην Γάζα υπήρχαν χριστιανοί, η Χαμάς θα ήταν χριστιανική ,αν στη Γαζα υπήρχαν ινδουσιστές η Χαμάς θα ήταν ινδουιστική.

Υπάρχει βέβαια η παράδοξη εκ πρώτης όψεως ,συνύπαρξη διακυρηγμένης βίας,και της δημοκρατικής της νομιμοποίησης.Η Χαμας δεν κάνει ανταρτοπόλεμο,έχει αναλάβει την εξουσία,μη αποκυρήσσοντας την βία,και σε πολλές περιπτώσεις την ασκεί ενεργητικά.

Η βία της Χαμάς δεν έχει να κάνει με την θρησκευτική της ταυτότητα.Δεν απορρέει από αυτήν.Δεν είναι βίαιη επειδή είναι ισλαμική.

Απλούστατα η Χαμάς είναι σύγχρονη,μοντέρνα και πολιτικά updated όσο και άλλες πολιτικές δυνάμεις που αναλαμβάνουν κυβερνήσεις χωρίς να υποστέλουν την δυνητική εντολή βίας,απέναντι και σε αμάχους.Ο Γεωργιανός Σαακασβίλι ορμάει καίει,βομβαρδίζει και το μόνο που καταλαβαίνει είναι Ρώσικα τανκ.Ο Μεντβεντεφ δημόσια πριν μια εβδομάδα,διακυρήσει ότι η Ρωσία θα χρησιμοποιήσει και βία για τα εθνικά της συμφέροντα.Κινέζοι στέλνουν τανκς στο Θιβέτ..Και μόνο το τί γινεται στο διπλανό Κόσοβο να σκεφτούμε,στις σχέσεις με την Σερβία θα καταλάβουμε ότι η Χαμας δεν πρωτοτυπεί.

Ξαναγυρίζουμε στην αρχική εκτίμηση

Η πολιτική ζωή στο παγκόσμιο χωριό θα στηριχτεί σε πολιτικά υποκείμενα πολυδιάστατα.Από τα κόμματα τάξεων,ή πλεγμάτων πολιτικών ιδεών ,πιθανόν να δούμε κόμματα τελετουργιών, ή θρησκειολογικών προσανατολισμών, ή ιδεοληψιών ή και εγκλεισμών.

Σε όποιες χώρες η απλή αναλογική απελευθερώνει τις συλλογικότητες ,τότε προβάλλουν μορφές απρόσμενες

Η νέα δεξιά στην Ευρώπη ήδη εμφανίζεται όχι μόνο με ρατσιστικές αρνητικές αμυντικές θέσεις,αλλά και με θετικά χριστιανικά προτάγματα.Αλλα και στην Ελλάδα,ήδη ο πολιτικός θόρυβος είναι αποκαλύπτικός.Αρχίζει να εμπεριέχει όλο και πιο σαφή θρησκευτικά χαρακτηριστικά.Μια νέα φιλολογία του «ιερού» εμπλουτίζει την καθημερινή πολιτική.

Μια ματιά στα ιστολόγια,ακόμα και τα πιο αριστερά,δεν αποκρύπτει μια καλπάζουσα επέλαση μιας θεολογίας της πολιτικής,με παράδεισους κολάσεις,σατανάδες με υγρό πύρ,με μοναδικά απολυπτικά γεγονότα,με μια σύλλληψη του χρόνου ως διεσταλμένου σήμερα.
Ο ταλμουδιστής Benjamin αρέσει όλο και πιο πολύ,το σε «Συμβάν» του Badiou (νοούμενο ως συμπυκωμένο γεγονός κοινωνικής αναδιάταξης) τσιτάρεται όλο και πιο πολύ.

Στην μεταμοντέρνα Ελληνική κοινωνία,ο ιδιοφυής Ιερώνυμος,αφήνει την αποφατική θεολογία της Ορθοδοξίας , να δράσει υπόγεια στην κοινωνία,σε αντίθεση με τον φαφλατά Χριστόδουλο που ενεπλάκη στην μηχανή του τηλεοπτικού life style.

Η σύλληψη της κοινωνίας γίνεται όλο και πιο μανιχαική.

Η πρωτοπορία της Χαμάς έγκειται στην δημόσια παραδοχή,την ενεργητική αφομοίωση της θεολογίας της.Μια μεταμοντέρνα πολιτική δύναμη που ασκεί την πολιτική προσαρμοσμένη στον «τοπο» της ,αλλά μέσα από μια πολύ προωθημένη μορφή.

Το τι θα γίνει αν τελικά νικήσει η Χαμάς θα έχει πολύ ενδιαφέρον..........






Για την εκκλησία της πεντηκοστής http://en.wikipedia.org/wiki/Pentecostalism
Για την Χαμας http://en.wikipedia.org/wiki/Hamas
Για το Παλεστινιακό από Cynical
http://e-cynical.blogspot.com/2008/12/blog-post_31.html
Για το Παλεστινιακό από Homo Sapiens http://e-homosapiens.blogspot.com/2008/12/vs.html
Για την πολιτική θεολογία της Πεντηκοστιανής εκκλησίας S.Zizek In defence of lost causes p.424
Πολιτική θεολογία Carl Shmit Περιοδικό Λεβιάθαν
Για την μεταμοντέρνα φύση των νέων πολέμων http://en.wikipedia.org/wiki/Fourth_generation_warfare (To link αυτο μας παραδώθηκε από ανώνυμο φίλο του ιστολόγιου,και στην ουσία επεκετείνει τον προβληματισμό σε μια πιο ενδιαφέρουσα οπτική)