het breimeesterwerk

patroon: Daisy (Tusindfryd) van Ruth Sorensen

En zo is er na bijna twee maanden weer tijd voor iets anders. Aangemoedigd door jullie reacties op mijn vorig bericht, ben ik vandaag gestart met een nieuwe pop.

Zo meteen bellen de drie neefjes aan voor een logeerpartijtje vol gezelschapsspelen en knutselen (en hopelijk zonder al te veel ruzie).

Heb nog een fijn weekend!

wollig verlangen

Zie hier het resultaat van twee dagen spincursus.

Variërend van naalddikte 2 tot 7 of zo (Jij bepaalt de draaddikte, zei de juf. Laten we het erop houden dat ik die intentie had, maar in de praktijk niet veel te zeggen had aan het spinnewiel.).
Met de nodige kronkels, wolophopingen en restjes mos en stro (Art yarn heet dat dan wanneer je het expres zou doen.).

Het was even slikken om de ongewassen, vers van het schaap wol door mijn handen te laten gaan. Vooral waar de wol eerder bruin dan gelig was... Maar eenmaal dat overwonnen, was het fijn! Spinnen, pottendraaien, houtdraaien... Van vormeloos naar vorm door simpele handbewegingen (simpel in de betekenis van eenvoudig, niet als "gemakkelijk"). Ik hou daar zo enorm van. Glasblazen is ook zoiets. Dat staat nog op het verlanglijstje.
Voor de moment ontbreken de financiële middelen en de ruimte om een spinnewiel aan te schaffen. Ooit komt dat er nog wel van...

De omslagdoek groeit. Naar mijn zin iets te veel in de lengte, maar ach, dat geeft niet. Nog vier rijen bloemen te gaan. Stilaan zie ik ernaar uit om aan de rand te beginnen.

Creatief zijn kost me de laatste weken te veel energie. Of beter, vraagt energie die ik niet heb. Dus ik brei, en brei en brei, ook al vind ik dat niet altijd even fijn. Niet nadenken en tellen. En wanneer er weer een rij bloemen af is, verwonderd kijken en dromen van het eindresultaat (en van gelukkigere tijden, dat ook).

Liefs!

knusheid in molenland

Vandaag was ik waar ik lang eens had willen zijn. Kun je het raden? Molenland, vissershaven,... Wol! Ja, ik was bij Jeanet van Blij dat ik brei in Arnemuiden. Een kort bezoek, want er rijden niet veel bussen meer tussen Gent en Zeeland. Een beetje tijd verloren doordat ik niet naar binnen durfde. Alleen op reis gaan, no problem. Maar een winkel binnengaan waar geen andere klant is... Maar het was fijn, en ik was maar heel kort de enige klant.
Nadien nog een korte, maar stevige wandeling tot aan het Veerse meer en terug.

 

Inspiratie te over. Zin! En weer een paar nieuwe wolletjes in huis. Maar eerst...

Traag, maar gestaag groeit de omslagdoek. Mijn eigenste knusheid. Vandaag drie uur op de bus, op de trein naar het werk, in de refter op het werk (een beetje verdoken, ik wil geen aandacht trekken). Ik ben verkocht aan fair isle.

Een hele fijne zondag gewenst!

bloemenstrepen en een geruit pakje

Voor de muts kocht ik 7 bollen wol. Juist. Nogal veel, dat wist ik ook, maar ik herinnerde het mij zo uit het patroon. Die 7 bollen gingen mee op vakantie. En 5 kwamen er onaangeraakt van terug.
Wat ging er mis? Inches en centimeters doorheen gehaspeld? Er in elk geval niet bij stilgestaan dat je nu eenmaal meer bollen nodig hebt, wanneer je met meer kleuren werkt, zoals in de beschrijving.

Thuis was het even twijfelen. Breng ik ze terug naar de winkel? Of toch maar niet...

patroon: Daisy van Ruth Sorensen (het streepje door de "o" moet je erbij denken)

Het werd "toch maar niet". Een grote omslagdoek in fair isle lonkte. Ik zag haar met zo'n exemplaar pronken op een legendarische picknick in het begin van de zomer. En zij maakte een wondermooi exemplaar. Het kriebelde. De daisy-shawl werd geboren... Hoe heerlijk is dit om te doen!

Steken tellen en de kleuren zien verlopen. En op het einde (over een paar weken) één grote lap zachtheid. Precies was ik nodig heb.

Dat brengt me bij mijn vorige blogpost. Hoe fijn jullie reacties waren, hoeveel deugd ze deden, dat schreef ik al in antwoord op de reacties. Toch wil ik nogmaal bedanken. De statistiekjes zijn sindsdien niet meer geraadpleegd. Het blogplezier is teruggevonden en het zelfvertrouwen groeit. :-)

Wat zijn jullie een fijne en warme mensen! De uitgebreide reacties, zomaar een goedemorgenmailtje, en een pakje in de bus! Rood wit geruit lag het naar mij te lonken in mijn rode brievenbus. Aangekondigd, want het liet iets te lang op zich wachten wat tot ongerustheid leidde bij de verzendster. Zacht en toch stevig. Erin een mooi zelfgemaakt en groot houten hart. Het hangt aan de muur naast de keukentafel. De plek waar ik de meeste tijd doorbreng. Ik kijk er vaak naar en dan maakt mijn hart (het organische exemplaar) symbolisch een jubelsprongetje.
De zachtheid komt van Engelse stofjes. De stofjes passen heel mooi bij je theeservies, Esther! Brengt me op een ideetje...
Een dikke dankjewel, Esther! Je bent een schat...

goedgemutst

patroon: Scatness Tam van Kate Davies / garen: Noro Silk garden 4 ply + Rowan felted tweed / naalden nr 4

Goedgemutst? Of toch niet...

De muts is super en heeft een hoog wauw-gehalte. Die wauw duidt enkel en alleen op mezelf. Op mijn fierheid.
Ze is heerlijk zacht. Het randje binnenin is van een restje bamboegaren. Ik had niets anders bij op vakantie... Een gelukkig toeval. De kleur past er niet bij (je ziet het toch niet), maar het voelt veel fijner tegen mijn voorhoofd dan pure wol.

Over dat goedgemutst zijn... Een blogdip heeft zich van me meester gemaakt.

De reden: het lage zelfvertrouwen. Hoeveel vertrouwen ik ook heb op vlak van mijn professioneel kunnen, zo weinig heb ik er wat mijn persoonlijkheid betreft.
De trigger: een fors dalend aantal pageviews. Het klinkt zo banaal, zo futiel. En dat is het in mijn rationele ogen ook. Maar gevoelsmatig ligt dat wat anders...
De dooddoener: vergelijken hoeveel reacties er komen op blogs van vergelijkbare grootte.
De laatste druppel: de uitspraak van een voor mij heel belangrijk persoon: "Waarom zouden mensen die jou niet kennen, geïnteresseerd zijn?". Die uitspraak is hier natuurlijk uit zijn context gerukt. Maar toch... de twijfel heeft zich genesteld. Twijfel over wie ik ben in relatie tot anderen. En wanhoop, of het ooit, ooit, ooit nog goedkomt. Of ik ooit de vaardigheden kan inhalen die je normaal als kind, tiener, puber leert. En ja, ik heb ondertussen ontzettend veel geleerd, en ja, ik ga nog vooruit. Maar als ik zou weten dat dit het eindpunt is, dat ik niet de capaciteit heb om verder te evolueren, dan zou het niet meer hoeven. Maar gelukkig weet ik dat niet en sta ik verder elke dag vol goede moed op.

Voor ik het vergeet, nog de laatste vakantiefoto. De vakantie van A. Elke dag een foto te beginnen van de linkerbovenhoek en vervolgens met de klok mee.

Een fijne week gewenst!