Time to sparkle!

Afgelopen Kerst ging ik mijn schoonzusje (en ineens ook voor mezelf, ah ja, als je dan toch bezig bent?!) aan de slag met dun kurkleer. Na de handletter workshop konden we wel een pennenzakje gebruiken voor de allerhande stiftjes die we begonnen te verzamelen.

Omdat ik vond dat het ritstasje wel wat glamourgehalte mocht hebben, koos ik voor wat gouden glinstering. Ook de stof van de voering heeft een gouden kantje. Het moeilijkste vond ik het kiezen van een goede rits. Volgende keer ga ik toch nog voor een iets langer exemplaar zodat ook de lange potloden er vlot inpassen.

Dit is het resultaat van mijn mini-bandwerk:

De foto's zijn wat flets, maar het licht rond de kerstdagen was dat ook. :-) Sparkle on, op naar de lente...

Zetelvulling met een betekenis

Mijn lief is groot, dat betekent de volle 1m96. Net vijf cm groter dan mijn broer. Dat hebben ze ontdekt doordat de ene zijn hoofd moest intrekken om de trap af te gaan zonder het plafond te raken en de andere niet.

Grote mensen, of toch mijn lief, hebben blijkbaar veel kussens nodig in de zetel dus de collectie kon nog wel wat aanvulling gebruiken! De kleur van mijn stof was snel gekozen, chocoladebruin, om mooi te matchen bij de rest. Spotten jullie ook het gekoesterde kussen dat ik lang geleden won bij Kriske?!

Over de afbeeldingen heb ik veel langer nagedacht. Ik wou kussens met een betekenis die toch mooi in het interieur zouden passen. Uiteindelijk koos ik voor een afbeelding van een uitgebloeide paardenbloem (ofte een "onliemieke" voor de kenners) en een zwerm zwaluwen.

Toen ik het onlangs voor de zoveelste keer te kwaad kreeg door het verlies van onze lieve oma, riep mijn lief uit dat ze niet weg is, dat ze nooit weg zal zijn. Ik nam die uitspraak ter harte en verwerkte dat in mijn kussens, iets tastbaars.

De pa van lief is overleden in 2013 en ook voor hem wou ik graag een tastbare herinnering. Op zijn bidprentje stond een paardenbloem, vandaar het kussen met een onliemieke.

Voor de begrafenis van oma gebruikten we als laatste liedje "Somewhere over the rainbow" van Israel Kamakawiwo'ole. Oh somewhere over the rainbow bluebirds fly... and the dream that you dare to, oh why, oh why can't I? De vogeltjes dus...

Dit keer heb ik voor het eerst flexfolie gebruikt en ik vond het toch moeilijker om te verwerken dan flock. Dat lag grotendeels aan de snij-instellingen, maar ook bij het strijken moest ik opletten om de folie niet te verbranden. Ik koos voor gouden flex en een gouden stiksel, voor onze gouden dierbaren.

Eerlijk? Ik ben heel tevreden van het eindresultaat en kan met 100% zekerheid zeggen dat het nu al mijn favoriete kussens zijn. En is het tekort aan kussens nu opgelost? Neen, er liggen er gewoon nog enkele extra aan de kant van mijn lief... :-)

De fiere tweejarige legt er een knoopje in…

Het lijkt alsof het gisteren was dat ik die kleine, schattige Elise een lampje en een babylegging maakte, maar het is ondertussen al bijna twee jaar geleden! Inderdaad, ze mocht eind augustus al twee kaarsjes uitblazen en daar hoort toch een cadeautje bij, niet?!

Haar lieve mama keek al van bij haar geboorte uit naar het punt waarop ze haar kleine meid in lieflijke kleedjes kon hullen. De belofte om haar eens een lekker meisjesachtig jurkje te maken werd bij deze dus eindelijk waargemaakt.

Toen Riet het patroontje “Just-knot-it” net in de verjaardagsmaand van Elise lanceerde, bleef het door mijn gedachte spoken. Het leek mij het ideale cadeautje! Het niet hebben van een Paypal account stak eventjes stokken in de wielen, maar daar kwam de schoonbroer to the rescue, nog eens merci daarvoor!

Aangezien tijd jammer genoeg nog steeds zeer schaars is en sommige dozen nog zeer vol, werd elke vrije minuut benut. Een productieve knip- en plakmiddagpauze verder kon ik aan de slag. Stofjes kiezen in samenspraak met haar mama, beslissen uit de eindeloze mogelijkheden van het patroon, welk kleurtje paspel/kamsnaps?! Chapeau voor de snelle naaisters/beslissers, ik heb hiervoor alleen al wat tijd nodig.

De bloemetjesstof werd blijkbaar hopeloos scheef geknipt toen ik ze kocht. Bij het proberen (lees: sukkelen) een rechte rand te verkrijgen (onder luid gemopper), kwam mijn lief to the rescue. Hij nam er het vliegenraam!! bij en bezorgde me in no time een rechte kant. Hoera voor handige Harry’s in huis die out of the box denken!

Ik koos voor een warm geel als contraststofje en een paspel in de kleur van de bloemensteeltjes. Voor het rugflapje greep ik terug naar de bloemetjesstof en koos ik voor gele kamsnaps.

Aangezien Elise nog net iets te klein was voor de matentabel, knipte ik geen naadwaarde aan het kleedje en gelukkig past het haar zo perfect. Altijd spannend als er tussendoor niet gepast kan worden! Het was wel even zweten om het kleedje gekeerd te krijgen door de smalle schoudernaadjes... Haar mama bezorgde me een hele reeks foto's waar de schattigheid vanaf druipt, ik had moeite met kiezen dus hield me dan maar niet in. Kijk maar even mee:

Hip Hip Hoera voor Elise, ze straalt in haar vrolijke bloemenkleedje!

Mandjes Mania

De naaimachine is nog steeds niet al te vaak boven water gekomen, maar de mandjes mania van een paar weken geleden deden de naaikriebels wel heel hard oplaaien.

Overal zag ik prachtige mandjes gemaakt van touw en naaigaren opduiken. Bovendien werden ze aangeprezen als een snel-klaar projectje. Exact wat ik nodig had dus! De 70^e verjaardag van de creatieve mama van lief trok me helemaal over de streep. Even de werk beschrijving van de Zuster van erbij nemen en ik kon aan de slag.

Niet veel tijd later en een volledig bobijntje garen verder toverde ik dit tevoorschijn:

Foto credits: ons snottebELKE

Het paarse naaigaren koos ik op basis van wat we in het mandje gingen stoppen, een assortimentje zeepjes en verwennerijtjes met lavendel. Je kan dus wel zeggen dat paars de rode draad was.

Aangezien het verrassingsfeest bij ons in het nieuwe stekje plaatsvond en ik NATUURLIJK alles last minute nog moest inpakken, vergat ik foto’s te maken. Gelukkig hebben we lief zijn allerliefste nichtje nog die tijdens haar vakantie bij haar oma toch nog enkele foto’s maakte. 

En de schoonmama? Die was heel erg blij met haar cadeau en het verrassingsfeest. 

En, werd er eigenlijk nog genaaid?

Het antwoord is JA, maar jammer genoeg heel erg weinig. Voor het bloggen en blogs lezen was er ook veel te weinig tijd... Alle tijd werd opgeslorpt door de zoektocht naar een huis (eerder een nieuwe thuis), duizenden paperassen en vooral door het afscheid nemen van ons ouderlijk huis. Elke dag een beetje meer afstand nemen van de plek tussen de velden waar we opgegroeid zijn en waar we naar hartenlust konden ravotten, de plek waar ik opnieuw terecht kon toen alles zo grondig fout liep. Met pijn in het hart hoop ik toch dat het voor de nieuwe bewoners ook een warme thuis wordt. Het zal vanaf nu pijnlijk worden om bij de grootouders, die er vlak naast wonen, op bezoek te gaan.

Nu dit hoofdstuk definitief afgesloten is, wordt de stapel onuitgepakte dozen binnenkort hopelijk eindelijk kleiner en de berg naaisels groter!

Wat werd er dan genaaid de afgelopen maanden? Wel, babyborrels hebben meestal een datum en dus ook een deadline. Ik beloofde ons mutti twee lampjes op basis van de geboortekaartjes. Haar beste vriendin werd twee keer oma op een paar maanden tijd en dat verdiende dus een cadeautje.
Maren was mijn reddende engel voor de spoedlevering van een lapje stof dat meteen bij mij opkwam toen ik het kaartje van Marilou te zien kreeg, waarvoor duizend maal dank (ik bezorg je de rest nog terug)! Voor Jef dook ik in mijn eigen stoffenkast.

Aangezien de stofjes op zich al druk genoeg waren, koos ik ervoor om de naam met vinyl op de lampvoet te kleven in plaats van op de stof te flocken. Ik was eerlijk gezegd heel erg blij met het resultaat!

Veel meer dan "moetjes" werden er de afgelopen maanden niet gemaakt, maar dat komt waarschijnlijk nog wel. Er is nog altijd hoop dat 2016 na een slechte start toch nog een beter jaar zal worden dan 2015! 

Tot nooit meer 2015, WELKOM 2016!

Laat ons zeggen dat 2015 een jaar is om HEEL snel te vergeten en om achter slot en grendel te bewaren zodat ik er nooit meer aan hoef terug te denken. Het was een jaar vol teleurstellingen, mentale opdoffers, fysieke beproevingen, miserie tout court. Elke keer als alles er iets rooskleuriger begon uit te zien, kwam er een nieuwe tegenslag, maar het jaar is voorbij, schlüss, gedaan.

Een nieuw jaar, een nieuw begin, cliché, maar dit jaar hoop ik er een fantastisch jaar van te maken als tegengewicht voor het vorige. Jullie wens ik dan heel graag ook enkel positieve dingen, veel liefde, dromen die mogen uitkomen, een goede gezondheid, vele creatieve uitspattingen, kortom alles wat ik jullie maar wensen kan.

Het naaien, bloggen en creatief bezig zijn werd noodgedwongen op een veel te laag pitje gezet. Geen grote projecten voor de eindejaar cadeautjes, maar helemaal niets zelfgemaakt?! Daar kon natuurlijk geen sprake van zijn. Op het eerste kerstfeestje werden we verwacht MET een zelfgemaakt cadeautje. Leuk vond ik dat! Ik haalde dit recept voor een “pot vol koekjes” nog eens boven en maakte er ineens drie. Zelf kregen we een koekjesdoos gevuld met heerlijke zelfgemaakte kerstkoekjes en een prachtige bokaal met zelfgemaakte bruisballen.

De prachtige kersttafel!

De vriendin van mijn broer is zot van flamingo’s. Tijdens een bezoekje nam ik haar interieur goed in me op. Ik ging aan de slag met een taupekleurige stof die perfect in haar zetel zou passen en haalde de Cameo boven om er een flamingo op te flocken. Ook het lapje stof waarmee ik de pot vol koekjes opvrolijkte, kreeg enkele geflockte flamingo’s. Eenvoudig kan ook mooi zijn.

Verder merkte ik de laatste weken dat mijn “boterhamzakjes” nog al eens durfden meegenomen worden. Zelfmaakinspiratie begon te borrelen en wat is er toepasselijker dan een stofje met auto’s voor een fantastische carrossier?! Euh, ja, VW busjes dus. Hiervoor gebruikte ik nogmaals het succesrecept uit Zo Geknipt! 1. 

De meningen waren verdeeld. “Voor jeanetten, daar gaan uw collega’s mee lachen” zei de ene. “Er is niemand die met hem durft lachen, hij raakt daar mee weg” zei de ander. Laat het ons erbij houden dat de ontvanger er heel blij mee was.

Voilà, mijn eerste blogberichtje van het jaar, hopelijk vind ik snel de tijd om bij te lezen en bij te bloggen natuurlijk!

Handwerkweekend by Hoemmelke

Een paar maanden geleden vroeg Maren mij of ik geen zin had om mee te gaan op handwerkweekend. Dat klonk eerlijk gezegd als muziek in mijn oren! Een heel weekend naaien met alleen maar gelijkgestemde zielen, bring it on… Veel overtuigingskracht had ze dus niet nodig, het idee sprak me meteen aan.

Een paar weekends geleden was het eindelijk zo ver. Bestemming: Neufchateau. Spannend! Bij vertrek kende ik alleen Maren en Sylvie, maar dat duurde niet lang. Het bleken stuk voor stuk plezante madammen te zijn. We hadden in ieder geval al minstens 1 onderwerp om over te praten natuurlijk...

Mijn Opel Corsa zat letterlijk bijna tot aan het plafond vol geduwd, het is dan ook geen grote auto… Met een klein beetje schaamrood op de wangen, kwam ik aan bij Maren met mijn rijkelijk gevulde vierwieler. Die rode wangen verdwenen snel toen ik in het oog kreeg dat zij ook behoorlijk wat spullen in de koffer had zitten.

Na wat puzzelen om alles erin te krijgen, konden we vertrekken! Onderweg kregen we een waarschuwing van de anderen dat er een grote file stond vlak na afrit 21 en dat we misschien beter een andere weg konden volgen. Zo gezegd, zo gedaan… We namen de afrit, een détourke door Ciney om nadien enkele afritten EERDER opnieuw op de autostrade te rijden en alsnog de file te trotseren, oeps…

De locatie was subliem, of toch het huisje. De omgeving zijn we niet gaan ontdekken, geen tijd! Bij aankomst stonden de patékes al klaar in de frigo en de koffiezet moest alleen nog aangezet worden. Ook de tafel stond al mooi gedekt, een dikke pluim voor de eigenaars van het huisje! Nacht 1 ontdekten we trouwens ook wie er snurkte. ;-) 

En zoveel ruimte dat er was, grote tafels, aangenaam grote kamers, zelfs een strijkplank stond er naar ons te lonken! Ook voor foto’s had ik niet al te veel tijd, de naaimachines ratelden maar door!
Zo zag het er uit voor de creatieve uitspattingen van de dag begonnen:

Voor mij was het een weekend waarin ik ook enkele "moetjes" moest naaien. Uiteindelijk is daar meer tijd ingekropen dan gedacht en begon ik pas op zondag aan de "magjes". Geen duizenden afgewerkte projecten, maar wel een overload aan begonnen projecten en heel veel nieuwe goesting en inspiratie. 

Op zondag muisde ik er trouwens een halfuurtje van tussen voor het ontbijt en was ik hier terug te vinden: 

Ja ik geef het toe, ik heb een enorm zwak voor badderen!

Uiteindelijk haalde enkel dit projectje de foto, ondertussen één van mijn favoriete babycadeautjes. Een lampje voor kleine Stan, mijn hart maakte een sprongetje bij het zien van het kaartje want ik had exact zo'n stofje gezien bij Something Strange. GEZIEN ja, ik had het geluk dat ze net die periode een Facebook stoffenverkoop hield zodat ik het toch nog kon bemachtigen.

Voor ik naar de babyborrel trok, maakte ik er ook nog volgende exemplaren bij (en ja, het was zoals gewoonlijk weer lekker last minute):

De standaard vraag, waren ze blij? Reken maar! Bij het zien van het lampje riep de mama uit: "Ze heeft het gemaakt, ze heeft het gemaakt, oh ik had er ZO op gehoopt". Nadien is ze de hele babyborrelzaal doorgelopen om het aan haar mama te laten zien. Dat geeft toch echt de grootste voldoening! 

Meeting Maura

Op 24 maart liet Maura zich voor het eerst zien. Dit keer verliepen de zaken niet zoals ze gewoonlijk gaan. Feit 1: ik moet meestal de dag voor het bezoek of de dag van het bezoek nog aan mijn cadeautje beginnen. Feit 2: ik ga meestal schandalig laat op babybezoek. Het record? Een bezoekje aan een baby van 3 maanden oud –toch niet laat denken jullie?!- het was eigenlijk ineens ook het “babybezoek” voor haar zusje van 2, met schaamrood op de wangen geef ik dat hier toe…

Maar deze keer ging het niet zo. Binnen de 5 maanden afgeklokt. En het cadeautje? Dat was al twee weken voor het bezoekje af! Voor babycadeautjes gebruik ik graag het geboortekaartje als inspiratiebron. Ook dit keer was het weer een dankbaar kaartje, kijken jullie maar even mee:

Toen ik dit exemplaar in de brievenbus kreeg, dacht ik meteen aan een stofje dat zich al een tijdje in mijn stoffenschuif bevindt. Uiltjesstof it is...

Omdat ik ze zelf zo leuk vind, voorzag ik ook dit keer een lampje. Het lijkt erop dat ze een standaarditem in mijn geboortecadeautjes aan het worden zijn... Toekomstige mama's in mijn vriendenkring, jullie wezen gewaarschuwd! Ik flockte er het uiltje van het kaartje en haar naam op:

Slabbetjes heb je naar het schijnt nooit genoeg. Dat nam ik serieus dus ik zorgde voor een uitbreiding van de voorraad:

Als laatste maakte ik een kussen, natuurlijk ook volledig in het thema:

Meeting Maura was een plezier, hopelijk heeft zij nog lang plezier van haar met liefde gemaakte cadeautjes.

Sorbetto meets Flamingo

Soms zie ik een stofje en kan ik mij absoluut niet inhouden, dan moet ik het gewoon kopen ook al heb ik er niet meteen een bestemming voor. "Voor den hem", gelijk ze zeggen. Dit is er zeker en vast zo eentje van. Na wat getwijfel, besloot ik dat het perfect mogelijk was om er een zomerbloesje voor mezelf uit te maken.

Zo gezegd, zo gedaan! De Sorbetto top van Colette patterns lag al een tijdje uitgeprint naar mij te lonken. Het werd nu toch echt wel eens de moment om het uit de schuif te halen en aan de slag te gaan. Bij deze negeren we eventjes het feit dat de top het grootste deel van de zomer geknipt en wel in mijn naailestas doorgebracht heeft...

Mede dankzij de sew along van Miek was het een plezier om de top te naaien. Elke stap wordt zeer duidelijk uitgelegd aan de hand van foto's. Het is ook absoluut geen moeilijk patroontje om te maken.
De hals- en mouwuitsnijdingen worden afgewerkt met biais. Omdat ik het zonde van de hoeveelheid stof vond, besloot ik om geen biais van dezelfde stof te gebruiken.

Eerst zette ik mijn gedachten op okergele biais, maar bij het doorspitten van mijn voorraad, kwam ik bedrogen uit. "En zwart?!" sprak de mutti. Zwarte biais heb ik in overvloed na het aanschaffen van een rol van 25m om paspel mee te maken voor mijn Betty Bowler.  Persoonlijk vind ik ook dat het zwarte accent het topje iets "volwassener' maakt.

Toen de kleur biais gekozen was, ging het afwerken als een trein vooruit. Dit topje is echt een snel-klaar projectje. Of toch als het niet geknipt blijft liggen... In september zal ik met een afgewerkt topje opnieuw aan de naailes kunnen beginnen!

De foto credits gaan naar ons mutti. Altijd grappig als ze een foto met mijn telefoon maakt. Ze dirigeert mij naar links of naar rechts, komt dichter of stapt verder, wringt zich in alle mogelijke bochten zonder er bij stil te staan dat ze het toestel gewoon iets anders kan houden.

En speciaal voor Brigitte, een kleine inkijk op de velden en weides waartussen ik (voorlopig nog) woon:

Juf Claire met eindeloos geduld = een echte Janusje-tas!

Daar boven op de Zandberg werd er een zaadje geplant. Het zaadje was een fijne ontmoeting met plezante blogmadammen en de oogst? Plezante herinneringen aan fijne mensen, maar ook een date bij Onliemie. Het doel? Onder het deskundig oog van juf Claire een echte Swoon-tas a.k.a. Janusje-tas in elkaar steken.

Zo gezegd, zo gedaan! Voor mij persoonlijk was het al een hele bevalling om te kiezen WELKE tas ik zou maken. De Betty? Of toch maar de Blanche? Of de Dorothy day tripper misschien? Toen het echt wel tijd werd om te beslissen, ging ik voor de Betty Bowler, net zoals Onliemie, mAndarientje en Brigitte. De mijne raakte klaar met een beetje vertraging, hun prachtige versies verschenen weken geleden al, ga ze zeker ook eens bewonderen! Danjel durfde het zelfs aan om een Stella in elkaar te steken.

Ons huiswerk bestond er uit om alle patroondeeltjes al te knippen en te verstevigen. Dat op zich heeft me al ettelijke uurtjes gekost. Aangezien er op mijn stof hier en daar beestjes terug te vinden zijn, was het een hele puzzel om ze mooi te laten uitkomen. Missie geslaagd, vind ik zelf. Van het verstevigen had ik niet veel kaas gegeten, dus daar moest ik nog aan beginnen op de dag zelf. Ook dat kostte toch heel wat tijd. Zie hier mijn favoriete plekje van de voormiddag:

Brigitte was al bijna klaar met haar tas toen ik nog moest beginnen stikken, stressmomentje. Na de heerlijke lunch die Kris voorzag, was er dus nog heel wat werk aan de winkel... Gelukkig werd er meer gesmost met de schuimwijn dan dat er gedronken werd. Het risico voor scheef stikken was dus al beperkt. (met dank aan de tuintafel van Kris met de brede groeven erin!)

Er werd gezwoegd en gezweet, soms ook eens gevloekt en getornd, maar het resultaat was er. Zoals je ziet, we konden nog lachen!

Om 21u klokten we af met een tot in de puntjes afgewerkte buiten tas. Juist ja, BUITEN TAS! 

De binnen tas werd uiteindelijk huiswerk ondanks het minimum aan tetteren, de goede hulp van juf Claire en ons ijverig werk. Misschien maar best ook dat we toen gestopt zijn, want er slopen foutjes in op essentiële punten, daar kan ons mAndarientje van meespreken...

En die binnen tas, die is nu eindelijk af en zit ondertussen helemaal waar ze hoort te zitten! Benieuwd naar het resultaat? Voilà, hier is ze dan eindelijk, mijn enige echte Janusje-tas... 

Met dank aan mAndarien, Onliemie en Dachshundie voor de prachtige foto's!

Het staartje aan de Babarum blogtour

Enkele maanden geleden, toen de straten er nog besneeuwd bijlagen en de winterjassen nog hard nodig, werd de Babarum blog tour afgesloten met een bescheiden blogmeet in Leuven.

Jelle bezorgde ons toen een leuke goodie bag en dit ticketje voor een wedstrijd!

De flamingo-dames namen het al eerder tegen elkaar op en de winnaar is al bekend. Stannel mocht die pluim op haar hoed spelden.  Ik koos voor dit stofje van Camelot en mocht er nu mee aan de slag. Fan van mijn creatie? Stemmen kan via deze link: http://blog.babarum.be/2015/06/mandorla-in-blue-stem-en-win.html Je maakt door te stemmen ook kans om iets te winnen!

De Lotta skirt van Compagnie M. steekt al een tijdje mijn ogen uit dus ik zag meteen de mogelijkheden toen mijn stofje in de brievenbus belandde. Het pdf-patroontje vond zijn weg naar mijn winkelmandje. Knippen en plakken deed ik -zeer productief- tijdens mijn middagpauze, ah ja, er was een deadline en ik kon niet wachten om er aan te beginnen! No time to waste dus.

De uiterst moeilijke beslissing over het contrasterende stofje viel in de naailes, merci dames! Het werd een effen fuchsia contraststof zodat het geheel niet te druk zou worden.

 

Voor de knoopjes dook ik in mijn bescheiden voorraad en duikelde deze exemplaren op. Persoonlijk vind ik ze er perfect bij passen! 

Mijn conclusie? Blij dat ik dit projectje gekozen heb voor mijn Babarum stofje. De Lotta skirt is een heel plezant patroon, er zullen er zeker nog volgen!

Mysterieuze picknick @ Misteria Lane

Een paar weken geleden verscheen er een uitnodiging in mijn mailbox. Een uitnodiging voor een picknick, op de zandberg in Tessenderlo, georganiseerd door de vijf schitterende bewoonsters van Misteria Lane! Mee te brengen? Jezelf, iets te eten en te drinken, een kleurrijke picknickdeken, een kleurrijk kussen en één zelfgemaakt cadeautje om te verloten. Kleurrijk? Check:

Er werd niet lang getwijfeld, natuurlijk wou ik er graag bij zijn! De aandachtige lezer kon de voorbije week hier en daar al wat bedrijvigheid spotten op de verschillende blogs van de organisatoren, maar ook achter de schermen werd er duidelijk ijverig geknutseld aan het zelfgemaakt cadeautje voor één van de andere blogsters. Dit was mijn cadeautje, het belandde bij Brigitte!

Orde is een binnenza(a)k en een Pot vol koekjes!

Vee bracht mij en Janusje (en zichzelf natuurlijk) veilig tot in Tessenderlo. Onze sightseeing tour via Scherpenheuvel (precies "d'Ardennen") zorgde voor de nodige hilariteit in de auto. We konden er niet aan doen, we hadden de gps gevolgd! Ik moet eerlijk toegeven dat ik op voorhand ook zeker al uitkeek naar de autorit met onze bekende moeke Veerle MAAKT VANALLES MEE. Janusje was ik misgelopen op de grote blogameetup, dus ik ben blij dat ik haar nu wel in levende lijve kon leren kennen.

De Zandberg beklimmen met Vee en Janusje

Bij de aankomst onder de toren wachtte ons een warm en kleurrijk welkom, kijk maar mee:

Toosten met de kleurrijke armbanden die we net kregen.

Warm welkom!

Kleurrijke kussens...

Jacqueline werd aangesteld als bakker van Misteria Lane en daar hebben we met zijn allen van mogen meegenieten! Ze bakte heerlijke taarten, hier mooi aangeprezen door de bakkerin herself:

Laat ons eerlijk zijn, dat was het enige moment waarop het getetter een beetje stilviel, ja, met taart in onze monden... 

Het uitdelen en krijgen van cadeautjes was een heerlijk moment. Toen bleek pas dat ik echt wel het jonkie was, verder ga ik daar niet op in! Leeftijd maakt allemaal niks uit, dat was al meteen duidelijk, het klikte tussen iedereen! De verrukte blikken op elk gezicht bij het openen van de cadeautjes spraken boekdelen. Van een bende creatieve dames was het natuurlijk wel te verwachten dat ze hun uiterste best zouden doen om er iets leuks van te maken. Dat is zeker gelukt! Een impressie:

En wat ik kreeg van Kris? Een prachtige tas met de huisjes van Misteria Lane er op, een rond ritstasje en last but not least, een geluksvlinder! Bedankt Kris, ik ben er heel erg blij mee, het is een prachtig cadeau en een mooi aandenken aan een fijne dag. De geluksvlinder zal zijn werk nog hebben de komende weken! Mijn enthousiasme spat van de foto, merci An om dit vast te leggen!

Het was een dag met een gouden randje.Zo morgen er gerust nog volgen! Merci dames om dit te organiseren!

Wie was er bij?! An, Brigitte, Carla, Ingrid, Kris, Jacqueline, Vee, Janusje, Esther, Ingrid, Leen, Daniëlle, Martine, Ellen. 

De foto's komen een beetje van overal: mezelf, Brigitte, An en Kris. Merci dames!