Oddelegowałam się do innych obowiązków. Po latach pracy umysłowej przyszło mi wykonywać pracę fizyczną. Ciężką.
Złachana wracam do domu i na nic ani sił ani czasu już nie mam. Tak będzie do końca czerwca. Jak się swojemu organizmowi (po czterdziestce) funduje taką zmianę to i nie dziwne, że zdycha. W każdym razie jestem pewna, że mam kręgosłup. Długi i bardzo kręgowy. Dużo kręgów w nim mam... Oj dużo...
Trudno. Taki czas- takie warunki. Będą lepsze. Choć w czerwcu będą jeszcze gorsze... Od września wracam na stare/nowe śmieci to i kręgosłup odpocznie.
Niestety odkryłam też, że jestem uzależniona. Nie wiem- być może czas na odwyk...
Kochani...
Ja nie umiem...
Nie umiem żyć... bez dziergania... :)
Wyobraźcie sobie jak silne jest to uzależnienie... Codziennie wracam złachana, palce popuchnięte ledwo zginam... ale rano...
Rano palce już są nieco wypoczęte. Zginają się... No to w autobusie "do" dziergam ;)
"Nazad" już sił nie mam. Mogę zapomnieć o trzymaniu w dłoniach igły- za mała i za drobna kanwa- ale szydełko! Szydełko tak.
No to wydziarałam...
A właściwie dokończyłam. Bo wreszcie dokupiłam brakujące motki :)
Na ani jednym z powyższych zdjęć nie ma prawdziwego koloru. Dziergałam z Dory nr 101 czyli głęboki morski wpadający w butelkową zieleń. Naprawdę bardzo piękny.
Na forum Maranciaków sweterek ten zyskał wdzięczną nazwę "Gwiazda Wostoku-piękny kwiat lilii" Zaczęłam go dziergać bardzo dawno temu... Nauka nie poszła w las...
Przy okazji sesji fotograficznej została "zdjęta" również wcześniejsza szydełkowa bluzeczka. Voila! Wersja "na ludziu"
Ten kolor wyszedł prawie zgodny z rzeczywistością
W sesji zdjęciowej wziął udział jeszcze jeden sweterek.. tak, tak. Byłam w stolicy i wydziergałam go w podróży. Ale to już historia na osobny dłuższy post...
A majowa kawka razem z czerwcowa będą pewnie dopiero w lipcu... Niby coś dłubię, ale nie idzie. "Uwidim"- powiedział ślepy i wyrżnął głową w mur.
Jest jednak i plus tej całej sytuacji. Schudłam dwa kilo. Zapewne schudnę jeszcze przynajmniej dwa.
I tego się trzymajmy ;)